V SA/Wa 1116/23

V SA/Wa 1116/23 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2023-08-02
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-05-30
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Beata Blankiewicz-Wóltańska
Konrad Łukaszewicz /przewodniczący sprawozdawca/
Marcin Maszczyński
Symbol z opisem
6559
Hasła tematyczne
Inne
Skarżony organ
Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku
Stwierdzono, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i przekazano sprawę do ponownego rozpatrzenia
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 2000
art. 24 par. 1 pkt 5
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Dz.U. 2024 poz 935
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Konrad Łukaszewicz (spr.), Sędzia WSA - Beata Blankiewicz-Wóltańska, Asesor WSA - Marcin Maszczyński, Protokolant st. specjalista - Justyna Macewicz, , po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 sierpnia 2023 r. sprawy ze skargi T. K. na informację Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 11 maja 2023 r. nr DOPI-84000-OR0300146/22 w przedmiocie oceny wniosku o objęcie przedsięwzięcia wsparciem 1) stwierdza, że ocena przedsięwzięcia została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia przez Agencję Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa; 2) zasadza od Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa na rzecz T. K. kwotę 697 zł (sześćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Kontrolą sądowoadministracyjną w niniejszej sprawie objęte zostało postępowanie zakończone informacją Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (zwanej dalej: "Agencją") z dnia 11 maja 2023 r. nr DOPI-84000-OR0300146/22 w przedmiocie oceny wniosku o objęcie przedsięwzięcia wsparciem.
Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco:
T. K. (zwany dalej: "Skarżącym") wystąpił w dniu 18 listopada 2022 r. z wnioskiem o objęcie wsparciem w ramach inwestycji koordynowanych przez MRiRW finansowanych ze środków planu rozwojowego Krajowego Planu Odbudowy i Zwiększania Odporności (KPO), w ramach Inwestycji na rzecz dywersyfikacji i skracania łańcucha dostaw produktów rolnych i spożywczych oraz budowy odporności podmiotów uczestniczących w łańcuchu (A 1.4.1.), Działania 1. Wsparcie mikro, małych i średnich przedsiębiorstw na wykonywanie działalności w zakresie przetwórstwa lub wprowadzania do obrotu produktów rolnych, rybołówstwa lub akwakultury.
Pismem z dnia 14 marca 2023 r. Agencja poinformowała Skarżącego, że przedstawione we wniosku przedsięwzięcie nie podlega wsparciu z uwagi na niespełnienie warunku określonego w § 3 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 25 sierpnia 2022 r. w sprawie szczegółowego przeznaczenia, warunków i trybu udzielania wsparcia dla mikro-, małych i średnich przedsiębiorstw na wykonywanie działalności w zakresie przetwórstwa lub wprowadzania do obrotu produktów rolnych, rybołówstwa lub akwakultury w ramach Krajowego Planu Odbudowy i Zwiększania Odporność (Dz. U. z 2022 r., poz. 1819; zwanego dalej: "rozporządzeniem"). Zdaniem organu, Skarżący nie może otrzymać wsparcia, gdyż w Centralnej Ewidencji Informacji o Działalności Gospodarczej (CEIDG) nie posiada zarejestrowanego kodu PKD w zakresie przetwarzania lub wprowadzania do obrotu produktów rolnych, rybołówstwa lub akwakultury objętych załącznikiem I do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej lub działalność w zakresie wytwarzania produktów będących wynikiem tego przetwarzania, niebędącą działalnością wymienioną w załączniku do rozporządzenia. Skoro zatem Skarżący nie spełnia podstawowego warunku w ramach naboru KPO, to Agencja odmawia udzielenia wsparcia.
Pismem z dnia 15 marca 2023 r. Skarżący wystąpił z wnioskiem o ponowną ocenę przedsięwzięcia.
Zaskarżonym pismem z dnia 11 maja 2023 r. Agencja poinformowała Skarżącego, że podtrzymuje stanowisko wskazane w piśmie z dnia 14 marca 2023 r. i odmawia objęcia przedsięwzięcia wsparciem.
W uzasadnieniu organ ponowił argumentację, że Skarżący nie spełnia warunku określonego w § 3 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia, gdyż zgodnie z informacją zawartą w Bazie danych CEIDG prowadzi działalność gospodarczą w ramach kodu PKD 01.49.Z "Chów i hodowla pozostałych zwierząt", zatem kodu, który nie odnosi się do przetwarzanie produktów rolnych oraz wprowadzania do obrotu produktów rolnych lub produktów z nich wytworzonych, objętych zakresem sekcji C Polskiej Klasyfikacji Działalności – Przetwórstwo przemysłowe, klasyfikującej rodzaje działalności wytwórczej obejmującej również przetwarzanie surowców pochodzenia rolnego, które zostały sklasyfikowane w dziale 10 PKD – Produkcja artykułów spożywczych i w dziale 11 PKD – Produkcja napojów.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na informację Agencji zawartą w piśmie z dnia 11 maja 2023 r. Skarżący wniósł o stwierdzenie, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Agencję, a także o zasadzenie kosztów postępowania, zarzucając naruszenie:
1) § 3 ust. 1 rozporządzenia zw. z art. 2 pkt 1 lit. m) i n) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. nr 852/2004 poprzez błędną wykładnię i w konsekwencji błędne uznanie, że Skarżący nie prowadzi działalności w zakresie przetwarzania produktów rolnych, w sytuacji gdy Skarżący, w toku pozyskiwania miodu, dokonuje jego przetworzenia poprzez dwukrotne podgrzanie go do temperatury 35 stopni Celsjusza w celu jego rekrystalizacji, zmniejszenia gęstości oraz usunięcia zanieczyszczeń (drobnych kawałków zasklepił, ziarenek pyłku kwiatowego), co stanowi jego przetworzenie w rozumieniu art. art. 2 pkt 1 lit. m) i n) rozporządzenia nr 852/2004;
2) § 3 ust. 2 rozporządzenia poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że Skarżący, w dniu złożenia wniosku o objęcie wsparciem, nie spełniał warunków, o których mowa w § 3 ust. 2 rozporządzenia, tj. nie prowadził działalności przetwórczej produktów rolnych, w sytuacji gdy Skarżący prowadził działalność przetwórczą w dniu złożenia wniosku co potwierdza wpis do CEiDG, z którego wynika, że Skarżący rozpoczął działalność w dniu 9 listopada 2022 r., natomiast wniosek został przez niego złożony w dniu 19 listopada 2022 r.;
3) § 1 ust. 2 pkt 1 Regulaminu wyboru przedsięwzięć do objęcia wsparciem z Krajowego Planu Odbudowy i Zwiększania Odporności w zw. z art. 2 pkt 1 lit. in) i n) rozporządzenia nr 852/2004 poprzez błędną wykładnię i co za tym idzie błędne uznanie, wyłącznie na podstawie kodu PKD Skarżącego, że Skarżący nie wytwarza produktów będących wynikiem przetwarzania, w sytuacji gdy używany przez niego kod PKD 01.49.Z jest jedynym możliwym kodem dotyczącym produkcji oraz przetwarzania miodu naturalnego, zgodnie z tabelą kodów PKD dostępnej na rządowej stronie www.biznes.gov.pl; kod, którego używa Skarżący obejmuje chów i hodowlę pszczół; produkcję miodu i wosku pszczelego oraz pozostałych produktów pszczelich, przez co należy uznać, że Skarżący wytwarza produkty przetworzone w rozumieniu rozporządzenia nr 852/2004 mimo, że wskazany kod PKD nie jest objęty zakresem sekcji C PKD – Przetwórstwo przemysłowe, klasyfikujące rodzaje działalności wytwórczej obejmującej również przetwarzanie surowców pochodzenia rolnego; czym innym jest bowiem "przetwarzanie" w rozumieniu przepisów unijnych (rozporządzenia nr 852/2004), a czym innym jest ich sklasyfikowanie w PKD, tym bardziej, że ani Regulamin ani rozporządzenie nie stawiają wymagania aby przedsiębiorca ubiegający się o wsparcie posiadał konkretny kod PKD objęty sekcją C;
4) art. 2 pkt 1 lit. m) i n) rozporządzenia nr 852/2004 oraz Załącznika I do Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej, poprzez jego niezastosowanie, i w konsekwencji doprowadzenie do nieprawidłowego uznania, że Skarżący nie wykonuje działalności przetwarzania produktów rolnych w sytuacji, gdy miód zaliczany jest przez wskazany Załącznik do produktów rolnych, a Skarżący poprzez jego podgrzanie dokonuje jego przetworzenia w rozumieniu rozporządzenia nr 852/2004;
5) art. 14lza ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (t. j. Dz. U. z 2023 r., poz. 1259 ze zm.; zwanej dalej: "u.z.p.p.r.") poprzez naruszenie zasady przejrzystości, rzetelności oraz bezstronności w postępowaniu dotyczącym Skarżącego, które przejawia się błędną oceną wniosku o objęcie wsparciem i uznaniem, że Skarżący nie spełnia warunków formalnych wzięcia udziału w naborze, w sytuacji, gdy Skarżący spełnia wszelkie wymogi formalne, co organ w oparciu o wskazane wyżej zasady, powinien był ustalić, a czego zaniechał;
6) § 4 ust. 5 Regulaminu poprzez zaniechanie wezwania Skarżącego do złożenia wyjaśnień w zakresie prowadzenia przez niego działalności w zakresie przetwarzania produktów rolnych, co doprowadziło do niewłaściwego ustalenia, wyłącznie w oparciu o używany przez Skarżącego kod PDK, że Skarżący nie prowadzi działalności w zakresie przetwarzania produktów rolnych.
W piśmie procesowym z dnia organ wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Skarga podlega uwzględnieniu, choć z innych względów niż w niej wskazano.
W pierwszej kolejności przypomnienia wymagają ogólne ramy prawne wyboru przedsięwzięć do objęcia wsparciem z planu rozwojowego, określone w Rozdziale 2aa "Plan rozwojowy" u.z.p.p.r. Zgodnie z nimi, instytucja odpowiedzialna za realizację inwestycji dokonuje wyboru przedsięwzięć do objęcia wsparciem z planu rozwojowego na podstawie przepisów właściwych dla realizacji określonej inwestycji lub jej części (art. 14lza ust. 3). W przypadku braku przepisów właściwych, o których mowa w ust. 3, do wyboru przedsięwzięć do objęcia wsparciem stosuje się art. 14lzb-14lzf (art. 14lza ust. 4). Instytucja odpowiedzialna za realizację inwestycji przyjmuje regulamin wyboru przedsięwzięć do objęcia wsparciem z planu rozwojowego oraz podaje go do publicznej wiadomości, w szczególności na swojej stronie internetowej (art. 14lzb ust. 1). Niezwłocznie po dokonaniu oceny przedsięwzięć instytucja odpowiedzialna za realizację inwestycji informuje podmioty wnioskujące o objęcie wsparciem o wyniku oceny (art. 14lzd). Podmiotowi wnioskującemu o objęcie przedsięwzięcia wsparciem, w przypadku nieobjęcia przedsięwzięcia wsparciem, przysługuje wniosek o ponowną ocenę przedsięwzięcia (art. 14lze ust. 1). Wniosek, o którym mowa w ust. 1, wnosi się, w terminie 7 dni od dnia otrzymania informacji, o której mowa w art. 14lzd, do: 1) instytucji odpowiedzialnej za realizację inwestycji; 2) jednostki wspierającej plan rozwojowy, w przypadku gdy na podstawie art. 14li ust. 1 wykonywała zadanie oceny przedsięwzięcia (art. 14lze ust. 2). Instytucja, o której mowa w ust. 2, niezwłocznie po dokonaniu ponownej oceny przedsięwzięcia informuje podmiot wnioskujący o objęcie wsparciem o wyniku ponownej oceny, pouczając o prawie złożenia skargi, o której mowa w art. 14lzf ust. 2 (art. 14lze ust. 7).
W zakresie Inwestycji na rzecz dywersyfikacji i skracania łańcucha dostaw produktów rolnych i spożywczych oraz budowy odporności podmiotów uczestniczących w łańcuchu (A 1.4.1.), Działania 1. Wsparcie mikro, małych i średnich przedsiębiorstw na wykonywanie działalności w zakresie przetwórstwa lub wprowadzania do obrotu produktów rolnych, rybołówstwa lub akwakultury – podmiotem udzielającym wsparcia jest Agencja (§ 10 rozporządzenia), która działa zgodnie z regulaminem wyboru przedsięwzięć do objęcia wsparciem (§ 4 ust. 2 rozporządzenia), tj. Regulaminem wyboru przedsięwzięć do objęcia wsparciem z Krajowego Planu Odbudowy i Zwiększania Odporności, Nabór wniosków nr A 1.4.1.KPO_1/22/01 (zwanym dalej: "Regulaminem").
W końcu należy wskazać, że zgodnie z art. 14lzf ust. 1 i 2 u.z.p.p.r., do postępowania w zakresie wyboru przedsięwzięcia do objęcia wsparciem oraz ponownej oceny przedsięwzięcia nie stosuje się przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego, z wyjątkiem art. 24 oraz przepisów dotyczących doręczeń i sposobu obliczania terminów, które stosuje się odpowiednio. W przypadku ponownej negatywnej oceny przedsięwzięcia lub pozostawienia wniosku o ponowną ocenę przedsięwzięcia bez rozpatrzenia podmiot wnioskujący o objęcie przedsięwzięcia wsparciem może w tym zakresie wnieść skargę do sądu administracyjnego, zgodnie z art. 3 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 259; zwanej dalej: "p.p.s.a."). Powyższe zapisy ustawowe znalazły analogiczne brzmienie w postanowieniach § 2 ust. 7 i § 5 ust. 11 Regulaminu.
Jak wynika natomiast z akt kontrolowanej sprawy, pismo Agencji z dnia 14 marca 2023 r. informujące Skarżącego, że zgłoszone przez niego przedsięwzięcie nie podlega wsparciu zostało podpisane przez A. D. Ta sama pracownica Agencji podpisała również zaskarżoną informację z dnia 11 maja 2023 r. o ponownej ocenie przedsięwzięcia.
W tej sytuacji Sąd obowiązany był stwierdzić, że w sprawie doszło do istotnego naruszenia art. 14lzf ust. 1 u.z.p.p.r. oraz § 2 ust. 7 Regulaminu, które nakazują, by w postępowaniu w zakresie ponownej oceny przedsięwzięcia zastosowanie znalazł art. 24 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 775 ze zm., zwanej dalej: "k.p.a."). Zgodnie zaś z art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a., pracownik organu administracji publicznej podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawie, w której brał udział w wydaniu zaskarżonej decyzji.
Zagadnienie wyłączenia pracownika załatwiającego daną sprawę w pierwszej instancji od rozpoznania jej w postępowaniu odwoławczym przed organem jednoosobowym, w postępowaniu, w którym nie obowiązuje zasada dewolutywności było przedmiotem uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 lutego 2013 r. o sygn. akt I GPS 2/12, w której stwierdzono, że artykuł 130 § 1 pkt 6 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz.U. z 2022 r., poz. 2651 ze zm.; zwanej dalej: "O.p.") ma zastosowanie do pracownika organu jednoosobowego w postępowaniu odwoławczym, o którym mowa w art. 221 tej ustawy. W uzasadnieniu uchwały, Naczelny Sąd Administracyjny odwołując się do orzecznictwa Trybunału Konstytucyjnego oraz piśmiennictwa zauważył, że przesłanka wyłączenia pracownika określona w art. 130 § 1 pkt 6 O.p. wskazuje, iż niepożądaną jest sytuacja, gdy przy rozpatrywaniu sprawy – i to bez względu na to, czy chodzi o jej rozpoznanie w ramach dwóch instancji, czy też w ramach jednej instancji – zaangażowany w jej merytoryczne rozpoznanie w jej całokształcie jest pracownik, który brał już udział w wydaniu decyzji w poprzedniej fazie. Uczestniczyłby on nie tylko w dokonywaniu ponownej oceny materiału dowodowego, ale również miałby odnieść się do zarzutów stawianych poprzedniej decyzji przez stronę, w tym także zarzutów adresowanych ad personam do osoby np. najpierw prowadzącej postępowanie dowodowe, a następnie wydającej (podpisującej) decyzję. Jest oczywistym, że w tego rodzaju przypadkach może istnieć bardzo prawdopodobna obawa, że ze względu na tę bliskość pracownika do sprawy i wyrażone w uzasadnieniu poglądy, nie będzie on obiektywny przy ocenie podniesionych zarzutów. Naczelny Sąd Administracyjny podzielił także wyrażany w orzecznictwie pogląd, że przesłanka "brania udziału w wydaniu zaskarżonej decyzji", powodująca wyłączenie pracownika jednoosobowego organu podatkowego z postępowania wszczętego wniesieniem odwołania, o którym mowa w art. 221 O.p. utożsamiana jest z określeniem "udział w załatwianiu sprawy". Ustawodawca nie posługuje się określeniem "wydał zaskarżoną decyzję", a określeniem szerszym, nawiązującym do procesu wydawania decyzji jako czynności rozciągniętej w czasie, obejmującej także jej przygotowanie i podejmowanie czynności procesowych, co niewątpliwie rozszerza istotę tego określenia. W wyroku z dnia 15 grudnia 2008 r. o sygn. akt P 57/07 (OTK ZU-A 2008, nr 10, poz. 178) Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że "przez określenie to należy rozumieć nie tylko wydanie (podpisanie) decyzji przez pracownika (...), lecz także podejmowanie czynności procesowych mających lub mogących mieć wpływ na wynik (rozstrzygnięcie) sprawy. W pojęciu "udział w wydaniu zaskarżonej decyzji" chodzi o podejmowanie istotnych czynności procesowych, a nie tylko czynności technicznych, organizacyjnych, a więc nie tylko o wydanie decyzji w rozumieniu art. 210 § 1 pkt 2 i 8 O.p. Zawężające rozumienie tej przesłanki przeczyłoby i niweczyło istotę oraz cele wyłączenia pracownika. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, każde wydanie (podpisanie) decyzji przez upoważnionego pracownika w poprzedniej fazie załatwiania sprawy wyłączy go zawsze od udziału w postępowaniu w sprawach dotyczących zobowiązań podatkowych oraz innych spraw normowanych przepisami prawa podatkowego, w sytuacji określonej w art. 221 O.p.
Ze względu na zbieżne brzmienie art. 130 § 1 pkt 6 O.p. z art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a., jak również art. 221 O.p. z art. 127 § 3 k.p.a., w orzecznictwie przyjmuje się jednolicie, że poglądy wyrażone w tej uchwale znajdują również zastosowanie do instytucji wyłączenia pracownika w sprawach, w których zastosowanie znajdują przepisy k.p.a., dotyczące wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Znajdą one zatem zastosowanie również w kontrolowanej sprawie, z uwagi na regulacje zawarte w art. 14lzf ust. 1 u.z.p.p.r. oraz § 2 ust. 7 Regulaminu, odsyłające do stosowania art. 24 k.p.a.
Także we wcześniejszym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreślano, że wyrażenie "udział w wydaniu zaskarżonej decyzji" odnosi się do stadium decyzyjnego postępowania, i wiąże się z odpowiedzialnością za prawnie wiążące rozstrzygnięcie sprawy przez podpisanie projektu decyzji przez osobę zajmującą stanowisko organu albo pracownika imiennie upoważnionego przez osobę sprawująca stanowisko organu (por. wyroki NSA: z dnia 30 maja 2005 r. o sygn. akt I GSK 253/05; z dnia 26 stycznia 2012 r. o sygn. akt o sygn. II FSK 1357/10; orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w internetowej bazie orzeczeń pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Podsumowując Sąd stwierdza, że omawiane wyłączenie obejmuje podejmowanie jakichkolwiek czynności procesowych istotnych dla weryfikacji zgodności z prawem wydanego rozstrzygnięcia. Bez znaczenia jest natomiast powód, dla którego określona osoba uczestniczy w wydaniu rozstrzygnięcia chociażby poprzez jego akceptację, czy też zatwierdzenie. Oczywistym jest, że zwykle wynika to z zakresu obowiązków tej osoby oraz organizacji pracy danej instytucji. Powód nie zmienia jednak samego faktu uczestnictwa, a przepis art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. nie przewiduje odstąpienia od jego stosowania z uwagi na okoliczność, że udział w wydaniu rozstrzygnięcia i poprzedzającym je postępowaniu jest uzasadniony z uwagi na organizację urzędu oraz zakres obowiązków pracownika (por. wyrok NSA z dnia 24 lutego 2022 r. o sygn. akt II GSK 2200/18).
Trzeba również podkreślić, że omówiona zasada bezwzględnego wyłączenia pracownika, który brał udział w czynnościach postępowania na wcześniejszych jego etapach, wprost realizuje wynikającą z art. 14lza ust. 1 u.z.p.p.r. gwarancję dokonania wyboru przedsięwzięcia w sposób bezstronny.
W konkluzji powyższych rozważań stwierdzić należało, że nie może się ostać w porządku prawnym rozstrzygnięcie, które podjęte zostało w postępowaniu, w którym pozbawiono stronę bezstronnego rozpatrzenia jej sprawy na skutek wniosku o ponowną ocenę przedsięwzięcia.
Aktualnie Agencja będzie obowiązana do ponownej oceny przedsięwzięcia, przy czym winna to być rzeczywista ponowna ocena, dokonana bez udziału wskazanego pracownika, nie zaś ograniczenie się jedynie do wydania tożsamej w treści informacji, jedynie wolnej od wskazanego naruszenia, bowiem czyniłoby to zasadę bezstronności iluzoryczną. Z tego samego względu, odnoszenie się do sformułowanych w skardze zarzutów jest w obecnym stanie sprawy przedwczesne, a dodatkowo nie można przecież wykluczyć, że ponowna ocena przedsięwzięcia okaże się dla Skarżącego pozytywna.
Wobec powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie – działając na podstawie art. 30c ust. 3 pkt 1 w związku z art. 14lzf ust. 3 zdanie trzecie u.z.p.p.r. – stwierdził, że ocena przedsięwzięcia została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez Agencję. Zawarte w wyroku postanowienie w przedmiocie kosztów sądowych zostało oparte na przepisie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a., w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t. j. Dz. U. z 2018 r., poz. 265) oraz w związku z art. 30d i art. 14lzf ust. 3 zdanie trzecie u.z.p.p.r.