V SA/Wa 1099/18

V SA/Wa 1099/18 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2018-11-15
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2018-06-28
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Bożena Zwolenik /sprawozdawca/
Izabella Janson
Marek Krawczak /przewodniczący/
Symbol z opisem
6539 Inne o symbolu podstawowym 653
Hasła tematyczne
Finanse publiczne
Sygn. powiązane
I GSK 632/19 - Wyrok NSA z 2023-04-21
Skarżony organ
Minister Pracy i Polityki Społecznej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2018 poz 1302
art.151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Marek Krawczak, Sędzia WSA - Izabella Janson, Sędzia WSA - Bożena Zwolenik (spr.), Protokolant sekretarz - Maryla Wiśniewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 listopada 2018 r. sprawy ze skargi I. Sp. z o.o. w W. na decyzję Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] kwietnia 2018 r., nr [...] w przedmiocie zwrotu środków przekazanych tytułem dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych; oddala skargę.
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi wniesionej przez I. Sp. z o.o. w W. (dalej: "Spółka", "Skarżąca", "Strona") jest decyzja Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej (dalej: "Minister“, "organ odwoławczy") z [...] kwietnia 2018 r. nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (dalej: "Prezes PFRON", "organ I instancji") z [...] marca 2016 r. nr [...], nakazującą Skarżącej zwrot środków PFRON przekazanych tytułem dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za miesiące styczeń, luty i marzec 2015 r.
Zaskarżona decyzja została podjęta w następującym stanie faktycznym:
Strona przekazała do PFRON wnioski Wn-D o wypłatę dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za miesiące: styczeń, luty, marzec 2015r.
Analiza przedstawionego przez Stronę sprawozdania finansowego za 2014 r. wykazała, że ponad połowa subskrybowanego kapitału zakładowego Spółki została utracona w efekcie zakumulowanych strat. Przedstawione przez Stronę bilanse i rachunki zysków i strat na dzień 31 stycznia 2015 r. , 28 lutego 2015 r. i 31 marca 2015 r. potwierdzają tę ocenę.
Po wszczęciu i przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego w sprawie Prezes PFRON decyzją z [...] marca 2016 r. nr [...] nakazał Stronie zwrot środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych przekazanych tytułem dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za okresy sprawozdawcze od stycznia 2015 r. do marca 2015 r. w łącznej wysokości [...] zł wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych. W uzasadnieniu organ podniósł, iż pomoc ze środków Funduszu nie może zostać udzielona lub wypłacona pracodawcy wykonującemu działalność gospodarczą i znajdującemu się w trudnej sytuacji ekonomicznej według kryteriów określonych w przepisach prawa Unii Europejskiej dotyczących udzielania pomocy publicznej. Tymczasem na dzień 31 stycznia 2015 r. Strona wykazała stratę z lat ubiegłych w wysokości [...] zł oraz stratę za okres styczeń 2015 r. w wysokości [...] zł. Zakumulowane straty na dzień 31 stycznia 2015 r. stanowiły łącznie [...] zł. Po odjęciu od sumy kapitału zapasowego i kapitału rezerwowego wykazanego na dzień 31 stycznia 2015 r. wartości zakumulowanych strat [...] zł, powstała ujemna skumulowana kwota o wartości – [....] zł, która stanowi 91,62 % wartości kapitału zakładowego Spółki.
Na dzień 28 lutego 2015 r. Strona wykazała stratę z lat ubiegłych w wysokości [...] zł oraz stratę za okres styczeń-luty 2015 r. w wysokości [...] zł. Zakumulowane straty na dzień 28 lutego 2015 r. stanowiły łącznie [...] zł. Po odjęciu od sumy kapitału zapasowego i kapitału rezerwowego wykazanego na dzień 28 lutego 2015 r. wartości zakumulowanych strat [...] zł, powstała ujemna skumulowana kwota o wartości – [...] zł, która stanowi 91,90 % wartości kapitału zakładowego Spółki.
Na dzień 31 marca 2015 r. strona wykazała stratę z lat ubiegłych w wysokości [...] zł oraz stratę za okres styczeń-marzec 2015 r, w wysokości [...] zł. Zakumulowane straty na dzień 31 marca 2015 r. stanowiły łącznie [...] zł. Po odjęciu od sumy kapitału zapasowego i kapitału rezerwowego wykazanego na dzień 31 marca 2015 r. wartości zakumulowanych strat [...] zł, powstała ujemna skumulowana kwota o wartości – [...] zł, która stanowi 91,76 % wartości kapitału zakładowego Spółki.
Powyższe wskazywało, że na dzień wystąpienia z wnioskiem Wn-D za styczeń, luty i marzec 2015 r. ponad połowa subskrybowanego kapitału zakładowego Spółki została utracona w efekcie zakumulowanych strat. Stwierdzono zatem, że na dzień złożenia wniosku Wn-D za ww. miesiące Strona znajdowała się w trudnej sytuacji ekonomicznej, o której mowa w art. 48a ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 511 ze zm.), dalej: "ustawa o rehabilitacji", i tym samym pomoc publiczna w postaci dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za ww. miesiące nie mogła zostać udzielona. Organ wskazał również, iż w sprawie zaistniała przesłanka wynikająca z art. 2 pkt 18 lit. a Rozporządzenia Komisji (UE) Nr 651/2014 uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne z rynkiem wewnętrznym w zastosowaniu art. 107 i 108 Traktatu (Dz. Urz. UE L 187 z 26 czerwca 2014 r., str. 1) dalej: "rozporządzenie Komisji (UE) Nr 651/2014".
W wyniku ponownego rozpoznania sprawy na skutek złożonego odwołania Minister decyzją z [...] kwietnia 2018 r. o numerze wskazanym wyżej, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, uznając jej słuszność pod względem faktycznym i prawnym. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Minister dodatkowo podkreślił, iż zgodnie z art. 2 pkt 28 rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2014, za datę przyznania pomocy należy uznać dzień, w którym beneficjent nabył prawo otrzymania pomocy zgodnie z obowiązującym krajowym systemem prawnym. Mając to na uwadze należało uznać, że prawo do pomocy w postaci dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych jest nabywane z dniem złożenia kompletnego wniosku o jego wypłatę. Wobec tego ewentualna poprawa sytuacji ekonomicznej w późniejszym okresie następującym po dacie złożenia wniosku nie mogła mieć wpływu na dokonane rozstrzygnięcie.
Minister wyjaśnił, że wypłata dofinansowania uzależniona jest od spełnienia warunków ściśle określonych w ustawie o rehabilitacji. W świetle jej przepisów nie było podstaw, aby pomimo przedstawienia przez Stronę zaświadczeń o niezaleganiu w podatkach i w opłacaniu składek ZUS, zignorować fakt wystąpienie okoliczności, o których mowa w art. 2 pkt 18 lit. a ww. rozporządzenia Komisji (UE) Nr 651/2014 i uznać, iż nie zaszły przesłanki uzasadniające konieczność zwrotu otrzymanego przez Spółkę dofinansowania.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, zarzucając naruszenie:
przepisów prawa materialnego, tj.:
- art. 48a ust. 3 pkt 1 ustawy o rehabilitacji i art. 2 pkt 18 lit. a) rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2014 w związku z art. 44b ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości, poprzez nieuprawnione stwierdzenie, że w świetle powołanych przepisów Spółka znajdowała się w trudnej sytuacji ekonomicznej, podczas gdy na moment składania wniosku Spółka spełniała wszystkie kryteria prowadzące do przyznania dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych, a wykazane w sprawozdaniu finansowym za rok 2014 straty z lat ubiegłych nie były wynikiem realnej słabej kondycji finansowej przedsiębiorstwa, a jedynie efektem ujęcia księgowego zdarzeń gospodarczych dokonanych przez Spółkę w okresach poprzedzających złożenie wniosku o dofinansowanie z PFRON;
przepisów postępowania, tj.:
- art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1 oraz art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm.), dalej: "K.p.a.", poprzez niewyczerpujące rozpatrzenie zgromadzonego materiału dowodowego, w tym, w szczególności danych finansowych przedkładanych przez Spółkę w toku postępowania, a w konsekwencji dokonanie dowolnej oceny dowodów w zakresie dotyczącym sytuacji ekonomicznej Spółki, co miało istotny wpływ na wynik sprawy skutkując utrzymaniem w mocy decyzji Prezesa PFRON.
W odpowiedzi na skargę Minister wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości swoje stanowisko i argumentację w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2107 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jego wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi wyeliminowanie tego rozstrzygnięcia z obrotu prawnego. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną.
Dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji Sąd doszedł do przekonania, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 49e ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, środki Funduszu podlegają zwrotowi w kwocie wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem, pobranej w nadmiernej wysokości lub ustalonej w wyniku kontroli w zakresie stwierdzonych nieprawidłowości, określonej w drodze decyzji nakazującej zwrot wypłaconych środków wraz z odsetkami naliczonymi od tej kwoty, od dnia jej otrzymania, w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych.
W toku postępowania stwierdzono, że Skarżąca znajduje się w trudnej sytuacji ekonomicznej. Na podstawie bilansów i rachunków zysków i strat Spółki na dzień 31 stycznia 2015 r., 28 lutego 2015 r. i 31 marca 2015 r. ustalono, że ponad połowa subskrybowanego kapitału zakładowego Spółki została utracona w efekcie zakumulowanych strat.
Na dzień 31 stycznia 2015 r. Spółka wykazała stratę z lat ubiegłych w wysokości [...] zł oraz stratę za styczeń 2015 r. w wysokości [...] zł. Strata za okres styczeń-luty 2015 r. wyniosła [...] zł, a strata za okres styczeń-marzec 2015 r. [...] zł. Zakumulowane straty: na dzień 31 stycznia 2015 r. stanowiły łącznie [...] zł, na dzień 28 lutego 2015 r. stanowiły łącznie [...] zł, na dzień 31 marca 2015 r. stanowiły łącznie [...] zł. Po odjęciu od sumy kapitału zapasowego i kapitału rezerwowego wartości zakumulowanych strat, powstała ujemna skumulowana kwota, która stanowiła odpowiednio: w styczniu - 91,62%, w lutym - 91,90 %, w marcu 91,76% wartości kapitału zakładowego Spółki.
Zdaniem Sądu stan faktyczny w rozpoznawanej sprawie został ustalony prawidłowo. Sąd uznaje za prawidłowe stanowisko organów, że okoliczność, czy strona znajduje się w trudnej sytuacji, należy badać na datę złożenia przez nią wniosku o wypłatę przedmiotowego dofinansowania. Wynika to z faktu, że organ ocenia zasadność przyznania pomocy na podstawie danych wynikających z wniosku oraz informacji do niego załączonych, a więc według danych (w tym danych o sytuacji ekonomicznej) z dnia złożenia wniosku. Skoro pomoc publiczna w formie dofinansowania do wynagrodzeń osób niepełnosprawnych wiąże się z zatrudnieniem pracownika w określonym miesiącu, to prawo do tej pomocy jest nabywane z ostatnim dniem okresu sprawozdawczego, a pomoc jest udzielana, jeżeli od tej daty jest możliwe ustalenie, czy zostały spełnione warunki do wystąpienia o wypłatę pomocy. Potwierdza to treść art. 33 rozporządzenia nr 651/2014. Zgodnie z art. 33 ust. 1 tego rozporządzenia pomoc na zatrudnianie pracowników niepełnosprawnych jest zgodna z rynkiem wewnętrznym w rozumieniu art. 107 ust. 3 TFUE i wyłączona z obowiązku zgłoszenia, o którym mowa w art. 108 ust. 3 TFUE, jeżeli spełnione są warunki ustanowione w niniejszym artykule i w rozdziale I. W art. 33 ust. 2 ww. rozporządzenia wskazano, że za koszty kwalifikowalne uznaje się koszty płacy w danym okresie zatrudnienia pracownika niepełnosprawnego. Natomiast zgodnie z art. 33 ust. 5 rozporządzenia nr 651/2014 intensywność pomocy nie przekracza 75 % kosztów kwalifikowalnych. Zatem pomoc dotyczy pokrycia wskazanej części kosztów kwalifikowanych, jako kosztów płacy, poniesionych w konkretnym okresie zatrudnienie pracownika niepełnosprawnego przy spełnieniu w tym okresie warunków prawem przewidzianych. Tak też stanowi przepis art. 2 pkt 28 rozporządzenia nr 651/2014 wskazując w definicjach, że "data przyznania pomocy" oznacza dzień, w którym beneficjent nabył prawo otrzymania pomocy zgodnie z obowiązującym krajowym systemem prawnym.
Powyższe stanowisko podziela aktualne orzecznictwo sądów administracyjnych. W wyroku z 4 marca 2014 r. sygn. akt II GSK 2078/12 NSA uznał, że sytuacja ekonomiczna pracodawcy jest badana na datę złożenia poprawnie wypełnionego i kompletnego wniosku, a poprawa sytuacji po tej dacie nie ma znaczenia dla oceny spełniania warunków uprawniających do otrzymania dofinansowania. W wyroku z 25 lutego 2015 r., sygn. akt II GSK 383/14 NSA dodał do powyższego, że takiego znaczenia nie ma również pozytywna prognoza odnośnie do poprawy kondycji finansowej przedsiębiorcy po dacie złożenia wniosku. Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela powyższe stanowisko uznając jednocześnie, że twierdzenie Strony zawarte w skardze, iż wykazane w sprawozdaniu finansowym za rok 2014 straty z lat ubiegłych nie były wynikiem realnej słabej kondycji finansowej przedsiębiorstwa, a jedynie efektem ujęcia księgowego zdarzeń gospodarczych dokonanych przez Spółkę w okresach poprzedzających złożenie wniosku o dofinansowanie z PFRON, nie znajduje uzasadnienia w materiale dowodowym.
Przypomnieć należy, że zgodnie z art. 48a ust. 3 pkt 1 ustawy o rehabilitacji, pomoc ze środków Funduszu nie może zostać udzielona lub wypłacona pracodawcy wykonującemu działalność gospodarczą znajdującemu się w trudnej sytuacji ekonomicznej według kryteriów określonych w przepisach prawa Unii Europejskiej dotyczących udzielania pomocy publicznej. Wymieniony przepis w ust. 2 odsyła wprost do stosowania rozporządzenia nr 651/2014. Rozporządzenie to w art. 1 ust. 4 pkt c dotyczącym zakresu stosowania stanowi, że rozporządzenie nie ma zastosowania do pomocy dla przedsiębiorstw znajdujących się w trudnej sytuacji, z wyjątkiem programów pomocy mających na celu naprawienie szkód spowodowanych niektórymi klęskami żywiołowymi. Dalej rozporządzenie to w art. 2 pkt 18 zawiera definicję przedsiębiorstwa w trudnej sytuacji ekonomicznej, stanowiąc, że jest to przedsiębiorstwo, wobec którego zachodzi co najmniej jedna z poniższych okoliczności:
a) w przypadku spółki z ograniczoną odpowiedzialnością (innej niż MŚP, które istnieje od mniej niż trzech lat lub, do celów kwalifikowalności pomocy na finansowanie ryzyka, MŚP w okresie siedmiu lat od daty pierwszej sprzedaży komercyjnej, które kwalifikuje się do inwestycji w zakresie finansowania ryzyka w następstwie przeprowadzenia procedury due diligence przez wybranego pośrednika finansowego), w przypadku gdy ponad połowa jej subskrybowanego kapitału zakładowego została utracona w efekcie zakumulowanych strat. Taka sytuacja ma miejsce, gdy w wyniku odliczenia od rezerw (i wszystkich innych elementów uznawanych za część środków własnych przedsiębiorstwa) zakumulowanych strat powstaje ujemna skumulowana kwota, która przekracza połowę subskrybowanego kapitału zakładowego. Do celów niniejszego przepisu "spółka z ograniczoną odpowiedzialnością" odnosi się w szczególności do rodzajów jednostek podanych w załączniku I do dyrektywy 2013/34/UE (1), a "kapitał zakładowy" obejmuje, w stosownych przypadkach, wszelkie premie emisyjne;
b) w przypadku spółki, w której co najmniej niektórzy członkowie ponoszą nieograniczoną odpowiedzialność za jej zadłużenie (innej niż MŚP, które istnieje od mniej niż trzech lat lub, do celów kwalifikowalności pomocy na finansowanie ryzyka, MŚP w okresie siedmiu lat od daty pierwszej sprzedaży komercyjnej, które kwalifikuje się do inwestycji w zakresie finansowania ryzyka w następstwie przeprowadzenia procedury due diligence przez wybranego pośrednika finansowego), w przypadku gdy ponad połowa jej kapitału wykazanego w sprawozdaniach finansowych tej spółki została utracona w efekcie zakumulowanych strat. Do celów niniejszego przepisu "spółka, w której co najmniej niektórzy członkowie ponoszą nieograniczoną odpowiedzialność za jej zadłużenie" odnosi się w szczególności do rodzajów jednostek wymienionych w załączniku II do dyrektywy 2013/34/UE;
c) w sytuacji gdy przedsiębiorstwo podlega zbiorowemu postępowaniu w związku z niewypłacalnością lub spełnia kryteria na mocy obowiązującego prawa krajowego, by zostać objętym zbiorowym podstępowaniem w związku z niewypłacalnością na wniosek jej wierzycieli;
d) w sytuacji gdy przedsiębiorstwo otrzymało pomoc na ratowanie i nie spłaciło do tej pory pożyczki ani nie zakończyło umowy o gwarancję lub otrzymało pomoc na restrukturyzację i nadal podlega planowi restrukturyzacyjnemu;
e) w przypadku przedsiębiorstwa, które nie jest MŚP, jeśli w ciągu ostatnich dwóh lat:
1) księgowy stosunek kapitału obcego do kapitału własnego tego przedsiębiorstwa przekracza 7,5; oraz
2) wskaźnik relacji pokrycia odsetek do [...] tego przedsiębiorstwa wynosi poniżej 1,0.
Z zacytowanych przepisów wyraźnie wynika, że zostały w nich określone wszystkie kryteria dotyczące trudnej sytuacji przedsiębiorstwa uniemożliwiającej przyznania dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych. Kryteria są samoistne i nie zachodzi potrzeba ich łącznego spełnienia.
W ocenie Sądu organ II instancji prawidłowo ustalił w sprawie, że dokumentacja finansowa Spółki sporządzona na dzień złożenia wniosku o wypłatę dofinansowania wprost wskazuje na trudną sytuację Spółki w rozumieniu przesłanki opisanej w art. 2 pkt18 lit. a rozporządzenia nr 651/2014. Przedstawione przez Stronę bilanse i rachunki zysków i strat na dzień 31 stycznia 2015 r., 28 lutego 2015 r. i 31 marca 2015 r. dowodzą, że na dzień wystąpienia z wnioskiem Wn-D ponad połowa subskrybowanego kapitału zakładowego Spółki została utracona w efekcie zakumulowanych strat, a zatem wypełniona została przesłanka uznania Skarżącej za przedsiębiorstwo znajdujące się w trudnej sytuacji ekonomicznej, o której mowa w art. 2 pkt 18 lit. a rozporządzenia nr 651/2014.
Nie znajdują zatem uzasadnienia zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów art. 48a ust. 3 pkt 1 ustawy o rehabilitacji, art. 2 pkt 18 lit. a) rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2014 w związku z art. 44b ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości. Wbrew zarzutom skargi organy prawidłowo przyjęły w rozpoznawanej sprawie, że ocena sytuacji ekonomicznej Skarżącej Spółki winna być dokonana na podstawie dokumentów finansowych przedłożonych przez Spółkę. Brak podstaw do formułowania zarzutu, że organy powinny skonfrontować dane finansowe w różnych ujęciach księgowych i na tej podstawie ustalić rzeczywistą sytuację ekonomiczną Skarżącej. W wyroku z 15 czerwca 2018 r. sygn. akt I GSK 538/18 NSA stwierdził, że "...organy prawidłowo przyjęły (...), że ocena sytuacji ekonomicznej skarżącej spółki winna być dokonana na podstawie dokumentów finansowych przedłożonych przez spółkę. Skoro tak, to brak podstaw do formułowania zarzutu, że organy nie przeprowadziły analizy innych okoliczności dotyczących sytuacji ekonomicznej skarżącej spółki na podstawie innych dowodów...". Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela to stanowisko.
W ocenie Sądu ustalenia poczynione przez organ II instancji są prawidłowe i mają oparcie w zebranym materiale dowodowym. W kontrolowanej sprawie Minister podjął bowiem wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Sąd nie stwierdził ponadto żadnego innego naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenia przepisów postępowania wskazywanych w skardze, tj. art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1 K.p.a., w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, ani też naruszenia przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania lub stwierdzenia nieważności. Zaskarżona decyzja, a także poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji, wydane zostały po prawidłowo przeprowadzonym postępowaniu. Ponadto, uzasadnienie faktyczne zaskarżonej decyzji zawiera szczegółowe ustalenie faktów, na których oparł się organ, a uzasadnienie prawne odnosi się do prawidłowo zastosowanych przepisów prawa. Z tych powodów zarzuty skargi nie znajdują uzasadnienia.
Reasumując Sąd stwierdza, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, co uzasadnia oddalenie skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a.