V SA/Wa 1058/04

V SA/Wa 1058/04 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2005-04-28
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2004-05-24
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Dorota Mydłowska
Irena Jakubiec-Kudiura /przewodniczący sprawozdawca/
Małgorzata Rysz
Symbol z opisem
6301 Wiążąca informacja taryfowa (VIT)
Sygn. powiązane
I GSK 2437/05 - Wyrok NSA z 2006-07-27
Skarżony organ
Minister Finansów
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Irena Kudiura (spr.), Sędziowie WSA - Dorota Mydłowska, - Małgorzata Rysz, Protokolant - Michał Petranik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 kwietnia 2005 r. sprawy ze skargi C. [...] Sp. z o.o. w T. na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] stycznia 2004 r. Nr [...] - oddala skargę -
Uzasadnienie
W dniu [...] maja 2002 r. C. [...] Spółka z o.o. złożyła wniosek o wydanie Wiążącej Informacji Taryfowej ( WIT) na towar w postaci [...] - Płatki i Mleko, występujący pod nazwą handlową [...] , wskazując jednocześnie, że jej zdaniem właściwym kodem Taryfy celnej dla tego towaru powinien być kod 19 05 31 30 0.
Do wniosku załączona została opinia prawna w przedmiocie klasyfikacji, której zdaniem wnioskodawcy powinien podlegać towar, opis jego składu surowcowego, jego wartości odżywczej oraz opis technologii wytwarzania.
W dniu [...] lipca 2002 r. Minister Finansów wydał decyzję (WIT), nr [...] w której wskazał, że klasyfikacja towaru według nomenklatury towarowej taryfy celnej, powinna podlegać kodowi PCN 17 04 90 99 0.
W uzasadnieniu decyzji Minister wskazał, że klasyfikacja batonu [...] – Płatki i Mleko została ustalona według reguły 1 i 6 Ogólnych Reguł Interpretacji Polskiej Nomenklatury Scalonej, zawartej w Taryfie Celnej stanowiącej załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 grudnia 2001 r. ( Dz.U.. 146,poz.1639 ze zm.) oraz komentarzem do pozycji 1704 zawartym w "Wyjaśnieniach do taryfy celnej", stanowiących załącznik do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 24 sierpnia 1999r. (Dz.U. nr 74 poz 830).
Od decyzji tej strona złożyła odwołanie. W odwołaniu wnosiła o uchylenie decyzji lub o jej zmianę poprzez zaklasyfikowanie towaru do grupy 190490800 0 lub 19041090 0 wnosząc także o powołanie biegłego i przeprowadzenie dowodu z jego opinii na okoliczności wskazane w odwołaniu.
Po rozpatrzeniu odwołania Spółki C. [...] , Minister Finansów decyzją z [...] stycznia 2004 r. nr [...] utrzymał w mocy swoją decyzję z [...] lipca 2002 r. wskazując, że przedmiotem decyzji był produkt składający się z ekstrudowanych płatków zbożowych [...], których podstawę stanowi mąka ryżowa i pszenna, uformowany do kształtu batonika przez zastosowanie syropu cukrowego, ułożony na podstawie z masy mlecznej będącej elementem łączącym płatki śniadaniowe.
Organ odwoławczy wydając zaskarżoną decyzję wziął pod uwagę zgromadzony materiał dowodowy, w tym :
- Sprawozdanie z badań z dnia [...] .01.2003r. nr [...] przeprowadzonych przez Centralne Laboratorium Celne, w którym w pkt 3 stwierdzono, że badana próbka towaru posiada skład surowcowy, cechy fizyczne i organoleptyczne charakterystyczne dla gotowego wyrobu cukierniczego;
- Wyjaśnienia Strony, która w piśmie z dnia [...] .05.2003r. wskazywała, że płatki śniadaniowe ekstrudowane "[...] ", "[...] " i "[...]" przetwarzane są w celu uzyskania produktu gotowego pod nazwą "Płatki i mleko". Stanowią one półprodukt wyrobu gotowego, tzn. że są jednym ze składników" ;
- Opinii placówki badawczej – Zakładu Technologii Skrobi i Cukiernictwa Politechniki Łódzkiej z dnia [...] lipca 2003r., uzupełnionej następnie w dniu [...] września 2003r.i [...] listopada 2003r. Z tej ostatniej opinii uzupełniającej wynika, że "...ekstrudowane płatki "[...] " i [...] " oraz "[...]" stanowią półprodukt do otrzymywania tych batonów, są one jednak poddawane dalszej obróbce w procesach technologicznych charakterystycznych dla przemysłu cukierniczego. Pozostałymi produktami użytymi do ich wytworzenia są syrop (substancja spajająca płatki) oraz masa mleczna będąca podstawą i elementem łączącym płatki w całość. (...) Producent zamieszczając na opakowaniu napis "PŁATKI i MLEKO" sugeruje, że jest to produkt śniadaniowy, chociaż takie określenie w tym przypadku nie jest obligatoryjne. W moim odczuciu jest to chwyt marketingowy. Z rynkowego punktu widzenia produkt ten może być postrzegany również jako wyrób cukierniczy batonik (...)".
- Skład surowcowy i opis procesu technologicznego produkcji towarów "[...] – MLEKO I PŁATKI", [...] – MLEKO I PŁATKI", "[...] – MLEKO I PŁATKI"
Mając na względzie zgromadzony w sprawie materiał dowodowy Minister wskazał, że Reguła 1. Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej stanowi, że " tytuły sekcji, działów i poddziałów mają znaczenie wyłącznie orientacyjne; dla celów prawnych klasyfikacje towarów należy ustalić zgodnie z brzmieniem pozycji i uwag do sekcji i działów, o ile nie są one sprzeczne z treścią powyższych uwag ."
Pozycja 1904, o zastosowanie której Strona wnosi, zgodnie z komentarzem zawartym w "Wyjaśnieniach do taryfy celnej", obejmuje produkty spożywcze otrzymane z ziaren zbożowych, którym została nadana kruchość przez spęcznianie lub prażenie. Są one używane głównie jako produkty śniadaniowe, z mlekiem lub bez. Do wyrobów tych mogą być dodane sól, cukier, melasa, ekstrakt słodowy lub kakao w ilości wynikającej z uwagi 3 i ogólnych uwag do działu 19 Taryfy celnej.
Grupa ta obejmuje również podobne produkty spożywcze, otrzymane przez spęcznianie lub prażenie, z mąki lub otrąb.
Przedmiotowa pozycja, zgodnie z wyłączeniem, nie obejmuje:
(d) przetworów zbożowych w polewie lub innych zawierających cukier w ilości nadającej im charakter wyrobów cukierniczych (pozycja 1704);
(e) przetworów zawierających więcej niż 6% wagowych kakao obliczonych według całkowicie odtłuszczonej bazy lub oblewanych czekoladą lub innych przetworów spożywczych zawierających kakao, objętych pozycją 1806;
f) przetworzonych kolb i ziarna kukurydzy jadalnej (dział 20).
Pozycja 1704 , zgodnie z ww. komentarzem, obejmuje większość słodzonych produktów spożywczych, które występują na rynku w postaci stałej lub półstałej, zazwyczaj nadające się do bezpośredniej konsumpcji i zbiorowo odnoszące się słodyczy, wyrobów cukierniczych lub cukierków.
Minister wskazał towary, których nie obejmuje pozycja 1704 i uznał, że przedmiotowy towar nie jest objęty tymi wyłączeniami. Odniósł się również do wskazywanych przez stronę w piśmie z 15 lipca 2003 r.( adresowanego do prof. Nebesny z Instytutu Chemicznej Technologii Żywności), podobnych w jej opinii towarów, które zgodnie z opiniami klasyfikacyjnymi Komitetu HS (Zharmonizowanym Systemie) klasyfikuje się do pozycji 1905, podnosząc, że opinie te dotyczą towarów stanowiących m.in. pieczywo cukiernicze, ciasta i ciastka, herbatniki i inne wyroby piekarnicze, tymczasem sporny towar został otrzymany w wyniku przetworzenia, płatków śniadaniowych w procesach technologicznych charakterystycznych dla przemysłu cukierniczego.
Mając to na względzie Minister Finansów stwierdził, że przyjęta klasyfikacja taryfowa towaru do kodu PCN 1704 90 99 0 jest prawidłowa i zgodna z postanowieniami reguły 1 i 6 Ogólnych Reguł Interpretacji Polskiej Nomenklatury Scalonej (ORINS) oraz komentarzem do pozycji 1704 i 1904 zawartym w "Wyjaśnieniach do taryfy celnej", jak również stanowiskiem Komisji Europejskiej.
Od tej decyzji uzupełnionej decyzją z dnia [...] lutego 2004 r.(zawierającą sprostowanie w zakresie pouczenia co do sposobu zaskarżenia) skargę złożył C. [...] Sp. z o.o. zarzucając jej :
1. rażące naruszenie przepisów postępowania :
- art. 144 i 145 §2 ustawy Ordynacja podatkowa ( Dz. U. z 1997 nr 137 poz. 926 z późn. zm. ) w zw. z art. 262 ustawy Kodeks celny ( Dz. U. z 1997r. nr 23 poz. 117 z późn. zm) poprzez brak doręczenia pełnomocnikowi strony wszystkich pism w sprawie z urzędu, w szczególności nie doręczenie uwierzytelnionych kopii sprawozdań z badań wykonanych przez Centralne Laboratorium Celne,
- art. 145§2 w zw. z art. 190§1 i 2 ustawy Ordynacja podatkowa w zw. z art. 262 Kodeksu celnego poprzez nie doręczenie pełnomocnikowi strony opinii prof. E. N. i to mimo wielokrotnego zgłaszania żądania w tej sprawie,
- art. 210§4 w zw. z art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez oparcie decyzji na nie doręczonym i nieujawnionym stronie materiale dowodowym w postaci decyzji wydanych przez Komisję Europejską,
- art. 191 w zw. z art. 187 §1 i art. 197 §1 Ordynacji podatkowej poprzez brak wskazania dlaczego organ nie przyjął za podstawę rozstrzygnięcia opinii prof. E. N., który to dowód został przeprowadzony w sprawie,
- art. 210 §2 Ordynacji podatkowej poprzez wadliwe poinformowanie strony o rodzaju organu, do którego może wnieść skargę na decyzją
- art. 139§3, art. 140§1 i art. 125 Ordynacji podatkowej poprzez rażące przekroczenie terminów przewidzianych w tym przepisie,
- art. 120, art.121 §1, art. 122 i 123§1 oraz art. 191 w zw. z art. 123§ 2 Ordynacji podatkowej poprzez wadliwe prowadzenie postępowania
2. rażące naruszenie prawa materialnego tj. Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11.12.2001r. w sprawie ustanowienia Taryfy Celnej (Dz. U. nr 146, poz. 1639 z pózn. zm.) a w szczególności reguły l, reguły 2b, reguły 3b oraz reguły 4 Ogólnych Reguł Interpretacji Polskiej Nomenklatury Scalonej przez klasyfikację przedmiotowego wyrobu w sposób rażąco sprzeczny z Urzędowymi Wyjaśnieniami do Taryfy Celnej (załącznik do Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 24.08.1999 r. w sprawie wyjaśnień do Taryfy celnej Dz.U. 74, poz. 830), a w szczególności z uwagami ogólnymi (str. 165 litera b), które mają charakter normatywny poprzez zaklasyfikowanie spornego produktu do grupy towarów z pozycji 1704 mimo zakazu normatywnego wskazanego pod literą b tych wyjaśnień, a zakazującego klasyfikacji do tej grupy słodzonych przetworów spożywczych objętych działami 19,20,21 lub 22.
W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o jej oddalenie, podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji, ponadto wskazał, że odbiór uwierzytelnionych odpisów sprawozdań z badań oraz korespondencji z prof. E. N. został pokwitowany przez I. S. ( k 55 i 143 akt admin.), która była ustanowionym przez stronę pełnomocnikiem – do zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym i sporządzania odpisów i notatek w sprawie . Natomiast odbiór pisma z 27.05.2003r., skierowanego do r. pr. W. M. pokwitował pracownik Sp. z o.o. P. – G. k. 86 akt admin. ).
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:
Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone m.in. przepisami art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270), sprowadzają się do kontroli zgodności zaskarżonej decyzji z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego
Badając sprawę z tego punktu widzenia należy uznać, że skarga nie jest zasadna.
Na wstępie należy stwierdzić, że do każdego importowanego towaru przypisany jest odpowiedni jeden kod taryfy z przyporządkowaną do niego stawką celną, co oznacza, że sprowadzony towar jest zawsze klasyfikowany do jednej i tej samej pozycji lub podpozycji z wyłączeniem wszystkich innych, które mogłyby być brane pod uwagę. Klasyfikacja towarów podlega ogólnym regułom interpretacji systemu zharmonizowanego (ORINS), które to reguły wraz z uwagami wyjaśniającymi i uwagami dodatkowymi zawartymi w taryfie celnej uściślają i wyjaśniają treść poszczególnych pozycji taryfy celnej. Uwagi te nie mają charakteru wskazówek interpretacyjnych, lecz są stosowanym w prawie celnym rodzajem legalnej definicji pojęć zawartych w przepisach prawa, pochodzących od organu ustawowo powołanego do określania stawek celnych i ich zmiany (por. wyrok SN z dnia 25 lipca 1996 r., III ARN 22/96, OSNAPiUS, 1997 r., nr 4, poz. 45).
Przedmiotem sporu jest taryfikacja produktu – batonu [...], o nazwie handlowej [...]– Płatki i Mleko, który składa się z ekstrudowanych płatków zbożowych [...] , których podstawę stanowią mąka ryżowa i pszenna, uformowanych na kształt batonika przez zastosowanie syropu cukrowego, ułożonych na podstawie z masy mlecznej będącej elementem łączącym płatki. Organy celne zaklasyfikowały sporny towar do kodu PCN 17049099 0. Trafnie w ocenie Sądu Minister Finansów uznał, że przedmiotowy towar nie może być zaklasyfikowany do pozycji 1904, o której zastosowanie m.in. wnosi Strona, a która zgodnie z komentarzem zwartym w "Wyjaśnieniach do taryfy celnej", obejmuje produkty spożywcze otrzymane z ziaren zbożowych, którym została nadana kruchość przez spęcznianie lub prażenie. Są one używane głównie jako produkty śniadaniowe, z mlekiem lub bez. Do wyrobów tych mogą być dodane sól, cukier, melasa, ekstrakt słodowy lub kakao w ilości wynikającej z uwagi 3 i ogólnych uwag do działu 19 Taryfy celnej. Przedmiotowa pozycja nie obejmuje (zgodnie z wyłączeniem)- przetworów zbożowych w polewie lub innych zawierających cukier w ilości nadającej im charakter wyrobów cukierniczych( pozycja 1704). Organ w swojej decyzji wykluczył również możliwość zastosowania pozycji 1905, którą zamiennie jako właściwą wskazywała strona. Następnie organ podniósł, iż sporny produkt powinien być zaklasyfikowany do pozycji 1704, obejmującej zgodnie z komentarzem "większość słodzonych produktów spożywczych, które występują na rynku w postaci stałej lub półstałej, zazwyczaj nadające się do bezpośredniej konsumpcji i zbiorowo odnoszące się do słodyczy, wyrobów cukierniczych lub cukierków" a konkretnie do kodu 1704 9099 0 obejmującego produkty pozostałe, to znaczy gdzie indziej nie wymienione ani nie włączone . Z treści opinii Instytutu Chemicznej Technologii Żywności Politechniki Łódzkiej. wynika, że w spornym produkcie zawartość cukrów ogółem jako sacharoza wynosi śr. 31,24 % zaś ekstrudowane płatki dozowane są na pomadowo-tłuszczową masę mleczną a następnie polewane syropem. Z opinii tej wynika także, ( k 130 , 142 akt administracyjnych ), że w produkcie " [...] – Płatki i Mleko" ekstrudowane płatki [...] stanowią półprodukt do otrzymywania batonów. Spęcznienie płatków uzyskuje się poprzez proces ekstruzji ciasta sporządzonego m.in. z mąki pszennej i ryżowej. Jak wynika z opisu procesu technologicznego przedstawionego w piśmie złożonym przez stronę (k. 13 akt adm.)główny etap produkcji zachodzi w urządzeniu zwanym ekstruderem, do którego dozowane są suche składniki w postaci mąki, skrobi, cukrów i innych, wraz z olejem i wodą, a który zachodzi w wysokiej temperaturze i pod ciśnieniem. Uzyskana w ten sposób baza jest kształtowana, suszona i pokrywana odpowiednim syropem smakowym, którego skład jest zależny od rodzaju bazy oraz natryskiwany jest premiks witaminowy. Tak przygotowana baza pokrywana jest syropem zlepiającym, zawierającym głównie mleko skondensowane, cukier i syrop glukozowy, dzięki czemu możliwe jest ostateczne ukształtowanie produktu. Po ponownym wysuszeniu produkt jest częściowo pokrywany masą mleczną, w którego składzie znajduje się głównie mleko odtłuszczone, cukier, laktoza, węglan wapnia, olej roślinny. Ostatnim etapem produkcji jest ostateczne suszenie a następnie produkt jest pakowany w folię metalizowaną.
W ocenie Sądu Minister Finansów trafnie wykluczył możliwość zastosowania obydwu wskazywanych przez stronę pozycji, przy czym jeśli chodzi o pozycję 1904 to strona miała na uwadze aż dwa kody. Stanowisko strony (jakkolwiek to organ w swojej decyzji jest obowiązany wskazać właściwy kod Taryfy celnej i nie jest związany w tym względzie poglądem strony dowodzi), że nie jest ona pewna jego trafności. Ponadto wskazywanie alternatywnych kodów czy wręcz pozycji do jakich powinien być klasyfikowany towar stoi w sprzeczności z regułami dotyczącymi ich klasyfikacji. Zdaniem Sądu , który podziela w tej mierze stanowisko Ministra Finansów, sporny produkt nie podlega wyłączeniom z działu 17 zastosowanej Taryfy celnej jak również wyłączeniom wynikającym z uwag, o jakich jest mowa w Wyjaśnieniach do Taryfy celnej i spełnia wymagania pozycji 1704 w niej określone. Brak jest podstaw ażeby uznać, że produkt ten jako objęty działem 19 jest wyłączony z działu 17 na mocy uwagi b, która stanowi, że dział ten nie obejmuje słodzonych przetworów spożywczych objętych działami 19,20,21 lub 22. Sporny produkt nie spełnia też wymagań Taryfy celnej w zakresie w jakim dotyczy ona pozycji 1905. Ponadto z powoływanej już opinii Instytutu Chemicznej Technologii Żywności Politechniki Łódzkiej, w której uwzględniono stosowany przez stronę proces technologiczny wyrobu produktu, w ocenie Sądu wynika, że na żadnym jej etapie produkt nie podlegał procesom właściwym dla uznania go za produkt piekarski w myśl Wyjaśnień do Taryfy celnej, co pozwalałoby na przypisanie go do pozycji 1905. Odnosząc się zaś do twierdzeń skarżącej, że sporny produkt stanowi mieszaninę składników, w związku z czym o jego klasyfikacji powinien decydować komponent stanowiący o jego zasadniczym charakterze należy wskazać, że proces technologiczny powoduje, że z suchej mieszanki różnych składników, powstaje w ekstruderze przetworzony półprodukt, który następnie poddawany jest dalszym procesom technologicznym, w związku z czym w ocenie Sądu nie ma on już charakteru mieszaniny i o jego klasyfikacji nie może decydować żaden z jego składników. Z opinii tej wynika, że towar składa się z dwóch grup półproduktów, z których żaden z punktu widzenia technologii nie może być uznany za dominujący. Ponadto ażeby mówić o wyrobie stanowiącym mieszaninę wyrobów, powinna ona istnieć, czego nie da się powiedzieć o towarze wytworzonym z półproduktów, które z mieszaniny produktów w istocie powstały. Zatem brak jest podstaw do przyjęcia za zasadne zastosowanie reguły 2b i 3b ORINS i uznanie, że naruszone zostało prawo materialne stanowiące podstawę zaskarżonej decyzji.
Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi, należy uznać, że również nie są one zasadne. Przede wszystkim, jak wyżej wspomniano, zgodnie z art. 145 §1 pkt c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, do uwzględnienia skargi może prowadzić tylko takie naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Chybione są zarzuty dotyczące braku lub niewłaściwego doręczania wszystkich pism w sprawie z urzędu , nie doręczenie uwierzytelnionych kopii sprawozdania z badań wykonanych przez Centralne Laboratorium Celne oraz opinii prof. E. N., mimo wielokrotnego zgłaszania żądania. Jak wskazywał Minister Finansów w sprawie, na etapie postępowania administracyjnego, Skarżąca ustanowiła dwóch pełnomocników – r. pr. W. M. - do samodzielnego reprezentowania Spółki w sprawie odwołania od WIT nr [...] oraz I. S. do zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym i sporządzania odpisów i notatek. Organ - w ramach tych uprawnień - doręczył I. S. kserokopię sprawozdania z badań wykonanych przez Centralne Laboratorium Celne oraz odpisy kolejnych opinii Politechniki Łódzkiej, wraz z pismami zlecającymi i rozszerzającymi zakres tych opinii( k 53,141 akt administracyjnych). Z licznych pism składanych przez pełnomocnika r. pr. W. M. w toku postępowania administracyjnego wynika, że były mu znane zarówno wyniki badań CLC , jak i opinie Instytutu Chemicznej Technologii Żywności Politechniki Łódzkiej.
Nie są również zasadne zarzuty dotyczące naruszenia przez organ art. 190 § 1 Ordynacji podatkowej. Obowiązek zawiadomienia z siedmiodniowym wyprzedzeniem strony o terminie i miejscu przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego dotyczy przede wszystkim sytuacji, w której dochodzi do przesłuchania biegłego przed organem, lub w której specyfika czynności biegłego wymaga obecności strony lub obecność ta jest pożądana ( np. czynności dokonywane w terenie, oględziny towaru np. samochodu). Przepis ten nie dotyczy natomiast sytuacji, w której – jak w niniejszej sprawie – dokonywana jest analiza fizyko-chemiczna produktu w warunkach laboratoryjnych. W takim wypadku prawo strony do czynnego udziału w postępowaniu realizuje się przez zapoznanie jej z pisemną opinią , umożliwienie złożenia uwag i zastrzeżeń, z którego to prawa Spółka w pełni korzystała, składając liczne pisma i zgłaszając uwagi do treści opinii.
Należy też zauważyć, że postępowanie będące przedmiotem badanej sprawy dotyczyło wniosku o udzielenie wiążącej informacji taryfowej, na podstawie art. 5 Kodeksu celnego. Postępowanie w tych sprawach jest sformalizowane, a zarówno formę WIT-u , jak i wniosku o wykonanie badań określało szczegółowo Rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 17 sierpnia 1999r., wydane na podstawie art. 5 §10 Kodeksu celnego, w sprawie szczegółowych warunków wydawania wiążącej informacji taryfowej, wzoru niezbędnych dokumentów, które należy do niego dołączyć, a także wzoru wniosku formularza wiążącej informacji taryfowej (Dz.U. Nr 70, poz.788 ze zmianą w Dz.U. Nr 43, poz. 379 z 2002 r.). Dlatego też zarzuty Strony kwestionującej w toku postępowania formę decyzji w sprawie WIT, czy formę zlecenia badań jednostce badawczej nie są zasadne, gdyż czynności te zostały dokonane zgodnie z cytowanym rozporządzeniem. Organ nie był zobowiązany do przesyłania stronie z urzędu opinii, czy też innych dokumentów. Strona była pouczona o sposobie w jaki może uzyskiwać gromadzony materiał dowodowy i był on jej na jej wniosek doręczany. W sprawie nie miało miejsca powołanie biegłego( osoby fizycznej) w rozumieniu art. 197 Ordynacji Podatkowej lecz opinie były sporządzane przez upoważnione w tym względzie Laboratorium i Instytut w sposób określony w powołanym wyżej rozporządzeniu. Organ miał zatem prawo wystąpić do wspomnianych podmiotów ze zleceniem dotyczącym przeprowadzenia koniecznych badań spornego towaru jak i wskazującym okoliczności podlegające zbadaniu. W ocenie Sądu zlecenie takie było prawidłowe i nie istniał obowiązek wydawania w tej mierze odrębnego postanowienia . Niezależnie od tego strona otrzymała projekt takiego zlecenia i zgłosiła uwagi do jego treści. Brak jest podstaw aby uznać wspomniany projekt za pismo, które miało godzić w prawa strony, dowodzić utajnienia działania organu i powodować konsekwencje procesowe jakich domagała się strona. W sprawie nie miało miejsca pozbawienie strony prawa do obrony i nie można w związku z tym przyjąć za zasadny tego zarzutu. Brak jest także podstaw do uznania, ażeby błąd Ministra zawarty w zaskarżonej decyzji a dotyczący treści pouczenia co do sposobu jej zaskarżenia (wydanej krótko po zmianie przepisów w tym względzie) potraktować inaczej niż tylko pomyłkę. Błąd ten został naprawiony i nie miał on dla strony żadnych negatywnych skutków procesowych zatem zarzut naruszenia treści art.210 § 2 OP należy uznać za niezasadny. Faktem jest, że postępowanie w sprawie prowadzone było z przekroczeniem terminów o jakich mowa w art.139 ustawy OP oraz, że nie był przestrzegany w sposób właściwy tryb o jakim mowa w art. 140 w/w ustawy. Nie miało to jednak wpływu na treść rozstrzygnięcia w sprawie. Nie można podzielić zarzutów strony co do naruszenia treści wskazywanych w skardze przepisów postępowania takich jak art.120,121§ 1,art.122, 123 § 1 oraz 191ponieważ organ działał w oparciu o obowiązujące przepisy prawa, strona miała możliwość zapoznawania się z materiałem dowodowym, zajmowała w sprawie stanowisko, była informowana o przysługujących jej uprawnieniach niezależnie od tego, że działała poprzez fachowego pełnomocnika. Dokonując oceny materiału dowodowego organ brał pod uwagę wszystkie dowody, wbrew stanowisku strony nie pominął opinii , którą w ramach Instytutu Chemicznej Technologii Żywności sporządzała Prof. E. N., nie uwzględniając jedynie wskazywanej w tej opinii klasyfikacji towaru, do czego miał prawo. Faktem jest również, że w zaskarżonej decyzji, Minister powołał się obok innych, szczegółowo omówionych argumentów, które stanowiły podstawę jej wydania, również na treść przykładowych decyzji wybranych z elektronicznej wersji wiążących informacji taryfowych, które zostały dołączone do materiału dowodowego, i z którymi nie zapoznano strony wcześniej, ale nie one decydowały o stanowisku organu w sprawie. Zostały one przytoczone jedynie jako ilustracja stanowiska krajów Unii Europejskiej i miały na celu wzmocnienie stanowiska zajętego przez Ministra w sprawie. To, że strony nie zapoznano z tymi opiniami stanowi uchybienie ze strony organu ale nie ma ono znaczenia dla rozstrzygnięcia.
Mając powyższe okoliczności na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając w oparciu o art. 151 ustawy - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.