V SA/Wa 1039/11

V SA/Wa 1039/11 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2011-06-30
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2011-05-13
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Ewa Wrzesińska-Jóźków /przewodniczący sprawozdawca/
Joanna Zabłocka
Małgorzata Rysz
Symbol z opisem
6559
Hasła tematyczne
Środki unijne
Skarżony organ
Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 134 § 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Dz.U. 2009 nr 84 poz 712
art. 30c ust. 3 pkt 1 i 2 , art. 30 e, art. 21 ust. 3, art. 26 ust. 2
Ustawa z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju - tekst jednolity
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA - Ewa Wrzesińska – Jóźków (spr.), Sędzia WSA - Małgorzata Rysz, Sędzia WSA - Joanna Zabłocka, Protokolant starszy sekretarz sądowy - Marcin Kwiatkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 czerwca 2011 r. sprawy ze skargi P. Sp. z o.o. w W. na informację Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu; oddala skargę.
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi datowanej na 11 maja 2011 r. wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez P. Spółka z o.o. w W. jest stanowisko Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji wyrażone w piśmie z [...] kwietnia 2011r. nr [...] informującym o bezzasadności złożonego protestu od informacji Władzy Wdrażającej Programy Europejskie (zwanej dalej WWPE) z [...] grudnia 2010r. Przedmiotowe pismo zostało wydane w następującym stanie faktycznym.
P. Spółka z o.o. w W., zwana dalej Skarżącą, złożyła do WWPE wniosek o dofinansowanie projektu realizowanego w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka (dalej POIG), Działanie 8.4 Zapewnienie dostępu do Internetu na etapie "ostatniej mili" pod tytułem "[...]". Wniosek uzyskał numer rejestracyjny [...].
Pismem z [...] grudnia 2010 r. WWPE poinformowała Skarżącą, iż wniosek nie został zatwierdzony do realizacji, gdyż uzyskał łącznie 58 punktów i nie zdobył minimum 50 % punktów w ramach Grup 1 i 3. WWPE wskazała, że Skarżąca w ramach Grupy 1 uzyskała 46,84% (7 punktów na 15 punktów), natomiast w ramach Grupy 3 uzyskała 48,57% (17 punktów na 35 punktów).
W wyniku złożonego protestu Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji (Instytucja Pośrednicząca) pismem z [...] kwietnia 2011 r. poinformował Skarżącą, że protest jest bezzasadny. W uzasadnieniu organ wskazał, że podczas oceny potencjał kadrowy Skarżącej został uznany za niewystarczający dla projektu realizowanego w ponad [...] miejscowościach, na rzecz [...] gospodarstw domowych w sytuacji, gdy jednocześnie zgłosiła do konkursu wiele innych projektów, które miałyby być realizowane na różnych terenach w tym samym czasie. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji zauważył, że w punktowej ocenie kryterium 1 w ramach Grupy 1 istotne są zasoby posiadane, a nie potencjalne. Organ wyjaśnił, że Spółka przedstawiła w Biznes Planie schemat struktury organizacyjną firmy i określiła nazwy stanowisk pracy, nie określiła natomiast obsady tych stanowisk i nie wiadomo, w jakim stopniu odpowiada on aktualnemu zatrudnieniu w firmie. W związku z tym uznano, iż informacje na temat zatrudnienia są niewystarczające.
Ponadto Instytucja Pośrednicząca podniosła, iż przewidziana liczba pracowników i ich kwalifikacje są opisane w sposób niewystarczający dla realizacji projektu teleinformatycznego zwłaszcza na taką skalę. Ich kwalifikacje nie obejmują uprawnień do budowy urządzeń telekomunikacyjnych, a z przedstawionego doświadczenia zawodowego również nie wynika jednoznacznie, jaki był ich rzeczywisty udział w realizacji innych projektów, ani czy którykolwiek z pracowników był zaangażowany w zarządzanie siecią teleinformatyczną lub budowę infrastruktury telekomunikacyjnej na większą skalę. Wnioskodawca we wniosku i proteście deklaruje, że przy realizacji projektu będzie współpracował z firmami zewnętrznymi. Nie przedstawił jednak bliższych informacji na ten temat, ograniczając się do stwierdzenia, że "nawiązana zostanie współpraca z przedsiębiorcą wyłonionym w oparciu o najbardziej ekonomiczną ofertę".
Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji przychylił się do opinii Instytucji Wdrażającej, że doświadczenie Wnioskodawcy nie obejmuje zarządzania projektami z dziedziny objętej konkursem, a zatem ocena w ramach kryterium 2 Grupy 1 została przeprowadzona prawidłowo. Organ zauważył, że we wniosku nie zostało jednoznacznie opisane, jaki był zakres czynności firmy w realizacji innych projektów, nie jest zatem możliwe potwierdzenie, czy Skarżąca istotnie posiada niezbędne doświadczenie w budowie infrastruktury telekomunikacyjnej. Wnioskodawca powołuje się na jeden, nie wskazany z nazwy i obszaru, projekt w powiecie [...]. Na podstawie tej deklaracji trudno było, zdaniem organu, uznać za wystarczające "doświadczenie w budowie sieci na terenie trudnym i zalesionym", o którym Wnioskodawca pisze we wniosku. Ogólne informacje na temat firmy partnerskiej, budującej maszty, nie pozwalają na ocenę, na ile owa firma jest w stanie realizować podobny projekt w odległym województwie.
Organ wyjaśnił, że Instytucja Wdrażająca, w wyniku autokontroli, uznała, że koszty przedstawione przez Wnioskodawcę należy jednak uznać za kwalifikowane. Tym samym punktacja w tej kategorii wyniosła ponad wymagane 50 % minimum. Jednocześnie zwrócono uwagę, że przedstawione koszty nie pozwalają na określenie rzeczywistych nakładów na poszczególne czynności lub zakupy, ponieważ np. w pozycji "zakup wieża kratownicowa" nie można rozdzielić kosztów materiału od kosztów montażu. Zauważono także, że w świetle innych projektów - koszty przyłączenia do sieci wydają się zawyżone, podobnie, jak koszty materiałów, prac instalacyjnych, konfiguracji i uruchomienia sieci. Ocena kwalifikowalności kosztów nie dotyczy wyłącznie stwierdzenia ich zgodności z definicjami i katalogiem kosztów kwalifikowanych dla Działania 8.4, lecz także od właściwego uzasadnienia ich poniesienia.
Pismem datowanym na 11 maja 2011r. P. Sp. z o.o. złożyła skargę na rozstrzygnięcie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z [...] kwietnia 2011r. oraz poprzedzające je rozstrzygnięcie WWPE z [...] grudnia 2010r. wnosząc o uwzględnienie skargi poprzez stwierdzenie, że dokonana ocena projektu Skarżącej przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji oraz WWPE została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez właściwą instytucję zarządzającą lub pośredniczącą dla Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka 8.4 (POIG 8.4). Skarżąca rozstrzygnięciom zarzuciła:
1. Naruszenie przepisów art. 26 ust. 1 pkt 4) w zw. z art. 26 ust. 1 pkt 3) oraz art. 26 ust. 1 pkt 8) 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2006r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz.U. z 2009r., Nr 84, poz. 712, ze zm.), zwanej dalej: ustawą z.p.p.r. poprzez ich błędną wykładnię lub niezastosowanie co polegało na dokonaniu negatywnej oceny projektu skarżącej i braku jego wyboru w ramach Programu operacyjnego w sposób sprzeczny z tzw. systemem realizacji Programu operacyjnego oraz ustalonymi kryteriami wyboru projektów tj.
naruszeniu § 5 ust. 3 Regulaminu pracy Komisji Oceniającej powołanej do przeprowadzenia oceny merytorycznej wniosków o dofinansowanie dla działania 8.4. "Zapewnienie dostępu do Internetu na etapie "ostatniej mili" w ramach 8 osi priorytetowej "Społeczeństwo informacyjne - zwiększanie innowacyjności gospodarki" Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka, zwanego dalej Regulamin pracy KO;
niezastosowaniu przez WWPE § 7 ust. 2 pkt 10 Regulaminu przeprowadzania konkursu w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka 8. Oś Priorytetowa: Społeczeństwo informacyjne - zwiększenie innowacyjności gospodarki Działanie 8.4 "Zapewnienie dostępu do Internetu na etapie ostatniej mili", zwanego dalej Regulaminem przeprowadzania konkursu;
2. Naruszenie przepisów art. 26 ust. 2 oraz art. 31 ust. 1 ustawy z.p.p.r. poprzez ich błędną wykładnię lub niezastosowanie co polegało na:
a) naruszeniu § 5 ust. 3 Regulaminu pracy KO;
b) niezastosowaniu przez WWPE § 7 ust. 2 pkt 10 Regulaminu przeprowadzania konkursu;
W uzasadnieniu skargi Skarżąca wskazała m.in., że WWPE pomimo zaistniałych wątpliwości w zakresie oceny potencjału technicznego i kadrowego nie zastosowała trybu wskazanego w § 7 ust. 2 pkt 10 Regulaminu przeprowadzania konkursu. Zdaniem Skarżącej organ winien wezwać ją do nadesłania dodatkowych wyjaśnień, które umożliwiłyby Wnioskodawcy uzasadnienie prezentowanych racji. Nieskorzystanie z powyższej instytucji prawnej spowodowało przyznanie zaniżonej punktacji za przedmiotowe kryterium i w konsekwencji odrzucenie wniosku pomimo rozbieżności w ocenie dokonanej przez Asesorów.
W związku z powyższym Skarżąca stanęła na stanowisku, że posiada odpowiedni potencja techniczny, kadrowy i doświadczenie, co znalazło wyraz w złożonym wniosku, a w wypadku wątpliwości winna ona być wezwana do złożenia dodatkowych informacji, czego organ nie uczynił.
Ponadto Skarżąca wskazała, że Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji nie rozpatrzył wszystkich jej zarzutów, gdyż wskazał, że cyt. "zarzuty Wnioskodawcy dotyczące krytycznej oceny Asesorów ze względu na złożenie kilku projektów w ramach jednego konkursu, które potraktowano jako niedopuszczalne dzielenie jednego projektu, jak również rozpatrywania wniosku zgodnie z kryteriami dotyczącymi projektów generujących dochód wymagałyby głębszej analizy, jednakże ze względu na niespełnienie przez Wnioskodawcę innych warunków należy uznać, że ocena projektu w opinii Instytucji Pośredniczącej w całości została przeprowadzona prawidłowo." Niezastosowanie przewidzianej Regulaminem przeprowadzania konkursu procedury spowodowało przyznanie zaniżonej punktacji i w konsekwencji odrzucenie wniosku.
Dodatkowo Skarżąca podniosła, że mimo obowiązku Asesorzy bądź nie sformułowali samodzielnej oceny i nie przedstawili samodzielnego uzasadnienia w Karcie Oceny Merytorycznej, bądź też ocena i uzasadnienie zostały sformułowane w sposób niezwykle lakoniczny. Zdaniem Skarżącej w ten sposób Asesorzy naruszyli § 5 ust. 3 regulaminu pracy KO. Uzasadnienie dokonanej przez eksperta oceny punktowej ma za cel ograniczenie uznaniowości dokonanej oceny spełniania kryteriów. Spółka podniosła, że nawet w sytuacji, w której ocena punktowa obu ekspertów jest jednakowa, to brak lub pobieżne uzasadnienie przyjętej punktacji przez któregokolwiek z ekspertów wskazuje na niewywiązanie się z podstawowych zobowiązań spoczywających na ekspertach wchodzących w skład Komisji Oceniającej, gdyż podaje w wątpliwość sens dokonywania oceny przez kilku ekspertów. Takie działanie oznacza w istocie naruszenie procedury oceny wniosku o dofinansowanie, której błędne, nierzetelne i nieprofesjonalne przeprowadzenie miało wpływ na ostateczną decyzję o odrzuceniu tego wniosku.
W odpowiedzi na skargę Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wniósł o jej oddalenie.
Postanowieniem z 30 czerwca 2011r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie połączył sprawy o sygn. akt V SA/Wa 1039/11 i V SA/Wa 1089/11 do wspólnego rozpoznania i odrębnego wyrokowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie rozpoznając sprawę zważył, co następuje:
Skarga nie jest zasadna.
Materialnoprawną podstawę rozpoznania skargi stanowią w niniejszej sprawie przepisy powołanej wyżej ustawy z 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju. Zgodnie z art. 30c ust. 3 pkt 1 ustawy z.p.p.r. sąd może uwzględnić skargę, stwierdzając, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo. Jednocześnie w myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a., w związku z art. 30e ustawy z.p.p.r., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawa prawną.
Dopłaty, o które ubiegała się skarżąca, są formą wsparcia finansowego w ramach wspólnej polityki rozwoju, będącej jednym z celów Unii Europejskiej, określonych w art. 87 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską (TWE). Niniejsza sprawa została zainicjowana wnioskiem skarżącej Spółki o dofinansowanie w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka, na lata 2007-2013 (w skrócie: POIG), Priorytet 8: Społeczeństwo informacyjne – zwiększenie innowacyjności gospodarki, Działanie 8.4: Zapewnienie dostępu do Internetu na etapie "ostatniej mili".
Program ten został zatwierdzony przez Komisję Europejską decyzją z dnia 1 października 2007 r. nr K (2007) 4562 w sprawie przyjęcia Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka w ramach pomocy wspólnotowej z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego objętego celem "konwersacja" w Polsce, a następnie przyjęty uchwałą Rady Ministrów w dniu 30 października 2007 r. Został on przygotowany na podstawie rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006 r. ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności i uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/1999 (Dz. Urz. UE L 210 z 31 lipca 2006 ze zm.).
Główną instytucją nadzorującą PO IG i zarządzającą Programem jest Instytucja Zarządzająca (w skrócie IZ ), której rolę pełni Minister Rozwoju Regionalnego. Duża część zadań, w celu sprawnej realizacji Programu została przekazana na zasadzie delegacji uprawnień Instytucjom Pośredniczącym (w skrócie: IP). Dla Osi Priorytetowej 8 funkcję tę pełni Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji. Instytucjami podległymi dla IP są Instytucje Wdrażające (inaczej Instytucje Pośredniczące II stopnia, w skrócie: IW). W niniejszej sprawie taką Instytucją jest Władza Wdrażająca Programy Europejskie (dalej: WWPE).
WWPE jest państwową jednostką budżetową podległą Ministrowi Spraw Wewnętrznych i Administracji z siedzibą w W., która realizuje w imieniu Rządu Rzeczypospolitej Polskiej zadania związane z zarządzaniem środkami funduszy strukturalnych Unii Europejskiej, środkami pochodzącymi z bezzwrotnej pomocy zagranicznej oraz środkami innych programów powierzonych jej do realizacji.
Zgodnie z art. 21 ust. 3 ustawy z.p.p.r. właściwy minister (...) - w zakresie programów operacyjnych, w ramach których zarząd województwa pełni funkcję instytucji zarządzającej lub instytucji pośredniczącej, określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe przeznaczenie, warunki i tryb udzielania pomocy, o której mowa w ust. 1, mając w szczególności na uwadze konieczność zapewnienia zgodności udzielanej pomocy z warunkami jej dopuszczalności, w przypadku gdy odrębne przepisy nie określają szczegółowych warunków i trybu udzielania tej pomocy.
W zakresie Działania 8.4. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wydał rozporządzenie z dnia 16 września 2010 r. w sprawie udzielania przez Władzę Wdrażającą Programy Europejskie pomocy finansowej na dostarczenie usługi szerokopasmowego dostępu do Internetu na odcinku "ostatniej mili" w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka, 2007-2013 (Dz.U. Nr 170 poz. 1147), zwanego dalej rozporządzeniem MSWiA z 16 września 2010r., które to rozporządzenie określa szczegółowe przeznaczenie, warunki i tryb udzielania przez WWPE pomocy finansowej w ramach działania 8.4.
Zasady przeprowadzania konkursu PO IG dotyczącego ww. działania jak również wytyczne określające kryteria ocen składanych w tym zakresie wniosków regulują m.in.: 1) ustawa z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, 2) Regulamin przeprowadzania konkursu, 3) Przewodnik po kryteriach wyboru operacji finansowych w ramach PO IG 2007-2013 (zwany dalej: "Przewodnikiem").
Zgodnie z poglądem Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażonym w wyroku z 2 marca 2011r. sygn. akt II GSK 177/11 (orzeczenia.nsa.gov.pl), który Sąd orzekający w całości aprobuje "wydane przez instytucję zarządzającą akty dotyczące ocen i wymogów dokumentacji konkursowej odnoszące się do kryteriów dokonywanej przez tę instytucję oceny wniosków (tj. Regulamin konkursu, kryteria wyborów projektów) nie są przepisami prawa powszechnie obowiązującego. Ich zadaniem jest osiągnięcie wskazanych wyżej celów ustawowych, tj. sprawne i rzetelne przeprowadzenie konkursu. Zgodnie bowiem z art. 26 ust. 2 ustawy z.p.p.r. instytucja zarządzająca, wykonując zadania, o których mowa w ust. 1 (...), powinna uwzględniać zasadę równego dostępu do pomocy wszystkich kategorii beneficjentów w ramach programu oraz zapewnić przejrzystość reguł stosowanych przy ocenie projektów. Tak określone cele ustawowe mogą być prawidłowo zrealizowane, gdy ocena zgłoszonego projektu będzie wnikliwym badaniem danych zawartych w regulaminie konkursu i we wniosku o dofinansowanie oraz w załącznikach do tego wniosku. Wówczas dopiero przeprowadzona ocena projektu będzie oceną zgodną z prawem, gdyż ustawa z.p.p.r. uprawnia instytucję zarządzającą do określenia systemu realizacji programu operacyjnego oraz ustalania treści informacji o konkursie". Ponadto należy podkreślić, że wymagania określone w aktach wydanych przez instytucję zarządzającą muszą być zgodne z wymogami ustawowymi i muszą być z tymi wymogami ustawowymi konfrontowane w procesie sprawdzania projektu. W związku z powyższym Skarżąca przystępując do konkursu winna znać jego zasady, gdyż są one publikowane i dostępne dla wszystkich w jednakowy sposób. Każdy uczestnik konkursu wyraża akceptację dla zasad konkursu i w dalszych swych działaniach w postępowaniu konkursowym, chcąc uzyskać pomoc musi się do tych zasad precyzyjnie stosować.
Mając na uwadze ww. uregulowania określające wymogi wniosku o wsparcie w ramach przedmiotowego POIG oraz sposób jego oceny, zdaniem Sądu rację należało przyznać stanowisku przedstawionemu przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji. Wniosek o dofinansowanie realizacji projektu uzyskał poniżej 50% punktów w ramach Grupy 1: Wnioskodawca i związku z tym nie został zakwalifikowany do uzyskania pomocy. Natomiast w ramach Grupy 2: Projekt, wniosek Skarżącej uzyskał 34 punkty na 50 (68%), a w ramach Grupy 3 Budżet wniosek po ponownej analizie uzyskał ponad wzmagane minimum 50%.
Przechodząc do oceny zarzutów skargi Sąd zauważa, że zostały one sformułowane w sposób bardzo ogólny, dlatego też przy ich ocenie Sąd będzie posiłkował się twierdzeniami i zarzutami Skarżącej zawartymi w skardze złożonej w sprawie V SA/Wa 1086/11 (przyjętą do łącznego rozpoznania ze sprawą przedmiotową).
W pierwszej kolejności należy zauważyć, że zgodnie z § 6 ust. 4 Regulaminu przeprowadzania konkursu, wnioskodawca powinien w jasny i precyzyjny sposób przedstawić sposób realizacji projektu oraz osiągnięcia zakładanych celów i rezultatów, w kontekście działania 8.4 POIG. Ponadto w myśl Instrukcji wypełnienia wniosku o dofinansowanie realizacji Projektu w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka. Działanie 8.4. Zapewnienie dostępu do Internetu na etapie "ostatniej mili" rubryki opisowe wniosku o dofinansowanie muszą uwzględniać wszystkie wymagane w danym punkcie informacje wskazane w niniejszej instrukcji. Brak niektórych informacji może prowadzić do negatywnej oceny odpowiedniego kryterium merytorycznego. Części opisowe wniosku powinny być możliwie zwięzłe, treściwe i konkretne. Należy unikać ogólnikowych, nie wnoszących dodatkowych informacji stwierdzeń (np. umieszczania fragmentów instrukcji) oraz powielania tych samych informacji w różnych częściach wniosku. Wszelkie zatem niejasności, niespójności czy też nieprecyzyjne sformułowania wniosku co do zasady będą przemawiały na niekorzyść Wnioskodawcy przy podejmowaniu oceny.
Mając powyższe na uwadze pozbawione zasadności są zarzuty Skarżącej odnoszące się do niewezwania jej do złożenia dodatkowych wyjaśnień. Słusznie zauważyła Instytucja Pośrednicząca, że zgodnie z § 7 ust. 2 pkt 10 Regulaminu przeprowadzania konkursu w trakcie oceny merytorycznej, na wniosek członków oceniających KO (Komisji Oceniającej), Przewodniczący KO zwraca się do Wnioskodawców faksem oraz droga elektroniczną o dodatkowe informacje i wyjaśnienia treści wniosku. Złożone wyjaśnienia stanowią integralną część wniosku (...). Złożone wyjaśnienia nie mogą prowadzić do modyfikacji treści złożonego wniosku. W przypadku modyfikacji treści wniosku podlega on odrzuceniu.
W kontekście powyższego oraz zgodnie ze wskazanym wyżej obowiązkiem odnoszącym się do prawidłowego wypełniania wniosków o dofinansowanie (rubryki opisowe wniosku), zwracanie się o dodatkowe wyjaśnienia ma charakter fakultatywny i jest zasadne jedynie wówczas, gdy sformułowania wniosku są niezrozumiałe, nie zaś wówczas gdy wniosek, pomimo tego, że został sformułowany w sposób zrozumiały, jest na tyle ogólnikowy czy też nieprecyzyjny, iż uniemożliwia stwierdzenie spełnienia danego kryterium merytorycznego, czy też przyznanie większej liczby punktów w ramach danego kryterium. Zgodzić się należy z Ministrem Spraw Wewnętrznych i Administracji, że co do zasady ogólnikowość czy nieprecyzyjność sformułowań powinna być potraktowana jako niewystarczające uzasadnienie danego punktu wniosku, a nie jako brak podlegający uzupełnieniu czy też mogący być przedmiotem dalszych wyjaśnień. Przeciwna interpretacja prowadziłaby do wniosku, że w każdym wypadku gdy wniosek został sformułowany w sposób ogólnikowy lub nieprecyzyjny (w tym również celowo) należałoby wezwać Wnioskodawcę do złożenia wyjaśnień. Taka sytuacja byłaby sprzeczna z zasadą równego traktowania Wnioskodawców, uniemożliwiałaby bowiem Wnioskodawcom, których wnioski zostały sformułowane poprawnie, doprecyzowanie ich treści. Ponadto doprowadziłaby do znacznego wydłużenia postępowania. W związku z powyższym w przedmiotowej sprawie nie zachodziła konieczność wezwania Skarżącej do złożenia dodatkowych wyjaśnień, gdyż wniosek był sporządzony w sposób nieprecyzyjny oraz, co warto także zauważyć, wezwanie do złożenia dodatkowych informacji i wyjaśnień w przedmiocie wniosku ma charakter dyskrecjonalnego uprawnienia (nie jest obowiązkiem wynikającym z przepisów prawa) Przewodniczącego Komisji Oceniającej. Tym samym odstąpienie od tego wezwania nie może uzasadniać zarzutu przeprowadzenia oceny projektu w sposób niezgodny z prawem.
Nie uzasadnione są również zarzuty Skarżącej dotyczące naruszenia wskazanych w skardze przepisów ustawy z.p.p.r. polegających na naruszeniu § 5 ust. 3 Regulaminu pracy KO. Naruszenie § 5 ust. 3 Regulaminu pracy KO miało polegać na braku uzasadnienia oceny punktowej poszczególnych kryteriów przez oceniających ekspertów, gdyż Asesorzy bądź nie uzasadnili swojej oceny bądź ocena ta, zdaniem Wnioskodawcy była niewystarczająca. Zgodnie z brzmieniem § 5 ust. 3 tiret 6 Regulaminu pracy KO każdy oceniający zobowiązany jest do przedstawienia opisowego komentarza stanowiącego uzasadnienie wystawionej oceny. Zdaniem Sądu zgodzić się należy z Ministrem Spraw Wewnętrznych i Administracji, że weryfikacji czy spełnione są wszystkie wymogi uzasadnienia negatywnej oceny wniosku podlega informacja właściwej instytucji przeprowadzającej konkurs o wyniku negatywnej oceny (nie zaś cząstkowe oceny poszczególnych ekspertów, którzy powoływani są w celu wsparcia instytucji oceniającej wnioski), na którą składają się uzasadnienia ocen poszczególnych jej członków. Treść zamieszczanego przez ekspertów komentarza winna być tego rodzaju, że powinna umożliwić instytucji oceniającej stwierdzenie, iż przeprowadzona przez eksperta ocena była zgodna z kryteriami wyboru projektów i sposobem dokonywania oceny. Motywy negatywnego rozstrzygnięcia podawane są w informacji o negatywnej ocenie wniosku i to one podlegają sądowej kontroli, przy czym uzasadnienie rozstrzygnięcia powinno być tego rodzaju, aby pozwoliło na poznanie motywów przyjętej oceny.
Nie ma także istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy fakt, że np. jeden ekspert przepisał część uzasadnienia wniosku o dofinansowanie Skarżącej do sporządzonej przez niego Karty Oceny Merytorycznej, gdyż właśnie ten fragment uzasadnienia wniosku zdaniem eksperta stanowił esencję dokonanej przez niego oceny. Ponadto zarzut ten, zważywszy na fakt, że obaj Asesorzy w zakresie oceny w ramach tej Grupy przyznali identyczną punktację, pozbawiony jest większego znaczenia. Eksperci bowiem dokonali swojej oceny na podstawie złożonego wniosku i mimo, że część ocen opisowych jest nie do końca precyzyjna, to na jej podstawie można wywnioskować co legło u podstawy takiej, a nie innej oceny (przyznanej punktacji). Tym bardziej, że w sposób jasny i precyzyjny Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji w zaskarżonej informacji szczegółowo rozwinął powody, które legły u podstaw negatywnej oceny wniosku Skarżącej. Zaskarżona informacja Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji pozwalała na dokonanie przez Sąd szczegółowej kontroli dokonanej oceny wniosku o dofinansowanie.
Mając powyższe na uwadze zgodzić się należało z ekspertami, WWPE i Ministrem Spraw Wewnętrznych i Administracji, że wniosek Skarżącej został sformułowany bardzo ogólnie i został przygotowany rutynowo, bez uwzględnienia specyfiki terenu. Skarżąca na etapie wniosku bardzo ogólnikowo wskazała, że zatrudnia ponad 20 osób, z których cztery to osoby techniczne oraz dwie osoby z biura obsługi odpowiedzialne za wszelkie działania podejmowane w ramach projektu poza zarządzaniem. Żadna z osób, której życiorys dołączono do wniosku nie deklarowała kwalifikacji niezbędnych do budowy sieci bezprzewodowej. Żadna również osoba nie ma odpowiedniego wykształcenia kierunkowego (wymieniony jest wyłącznie jeden technik elektronik odbywający studia na kierunku niezwiązanym z budową sieci), nie prowadziła samodzielnie kompleksowych projektów, nie posiada certyfikatów w tym zakresie, zadania o takim charakterze nie są ujęte w zakresach obowiązków służbowych. Przywoływane przez Skarżącą wieloletnie doświadczenie w tej działalności nie znajdują potwierdzenia w przedstawionych dokumentach. W podobny sposób Spółka przedstawiła potencjał techniczny. W związku z powyższym zgodzić się należy z organem, że kwalifikacje pracowników nie obejmują uprawnień do budowy urządzeń telekomunikacyjnych, a z przedstawionego doświadczenia zawodowego również nie wynika jednoznacznie, jaki był ich rzeczywisty udział w realizacji innych projektów, ani czy którykolwiek z pracowników był zaangażowany w zarządzanie siecią teleinformatyczną lub budowę infrastruktury telekomunikacyjnej na większą skalę. Wnioskodawca deklaruje, że przy realizacji projektu będzie współpracował z firmami zewnętrznymi. Nie przedstawił jednak bliższych informacji na ten temat, ograniczając się do stwierdzenia, że nawiązana zostanie współpraca z przedsiębiorcą wyłonionym w oparciu o najbardziej ekonomiczna ofertę. Zgodnie z Przewodnikiem po kryteriach wyboru finansowanych operacji w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka Działanie 8.4. "Zapewnienie dostępu do Internetu na etapie ostatniej mili", zwanego dalej Przewodnikiem po kryteriach wyboru, ocenie w ramach kryterium 1 Grupy 1 podlega opis zaprezentowany w treści wniosku potencjału instytucjonalnego, a także kadrowego i technicznego niezbędnego dla realizacji projektu. W myśl cytowanego wyżej § 6 ust. 4 Regulaminu przeprowadzania konkursu, Skarżąca we wniosku winna posługiwać się sformułowaniami konkretnymi, a nie ogólnikami, z których nie wynika zasadnicza treść. Dlatego też ocena dokonana przez Asesorów i potwierdzona przez organ jest prawidłowa, gdyż zaprezentowany we wniosku potencjał techniczny, kadrowy oraz doświadczenie Spółki nie pozwalają na przyznanie innej punktacji niż zaprezentowana w kartach oceny merytorycznej.
Co więcej obecnie, zgodnie z informacjami złożonymi na rozprawie do protokołu i pochodzącymi od samej Skarżącej, Spółka zatrudnia obecnie ok. 30 osób i realizuje aż 18 projektów (dwa projekty złożone w 2009r. i 16 projektów złożonych w II turze w 2010r.). Wszystkie realizowane projekty zostały złożone w ramach działania 8.4. Natomiast w trzeciej turze w 2010r. Spółka złożyła kilkadziesiąt wniosków o dofinansowanie realizacji projektów (pełnomocnik organu twierdzi, że Spółka P. i E. złożyli ok. 200 wniosków) i dlatego też, zdaniem Sądu, również z tego powodu uzasadnione jest twierdzenie, że stan kadrowy Spółki był niewystarczający do realizacji projektu. Należy bowiem zauważyć, że projekty są realizowane w różnych rejonach Polski, a jak oświadczyła Spółka we wniosku o dofinansowanie realizując 1 projekt (powiat [...]) zatrudniała 20 osób, a obecnie realizując 18 projektów zatrudnia 30 osób.
Przechodząc do oceny zarzutów odnoszących się do braku odniesienia się w zaskarżonej informacji do zarzutu odnoszącego się do krytycznej oceny ekspertów ze względu na złożenie kilku projektów w ramach jednego konkursu, co uznano za niedopuszczlne dzielenie jednego projektu, należy uznać ten zarzut za nie mający znaczenia w sprawie. Zarzut ten bowiem odnosi się do oceny dokonanej w ramach Grupy 3 (Budżet), co do której po ponownej analizie Instytucja Wdrażająca zmieniła swoją ocenę i w związku z tym Skarżąca uzyskała wymagane minimum punktów, w tej Grupie. Jednakże nie uzyskała tej ilości punktów w ramach Grupy 1. W związku z tym prawidłowo wniosek nie został zatwierdzony do dofinansowania. Na marginesie Sąd zauważa, iż Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji w odpowiedzi na skargę prawidłowo wyłożył przyczyny, dla których ekspert przy rozpoznawaniu przedmiotowego wniosku o dofinansowanie uwzględnił również inne złożone przez Skarżącą wnioski, traktując je jako jeden projekt i poddał je całościowej ocenie.
Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 30c ust. 3 pkt 2 ustawy z.p.p.r. orzekł jak w sentencji wyroku.