V SA/Wa 1025/06

V SA/Wa 1025/06 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2006-09-07
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-06-07
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Andrzej Kania
Krystyna Madalińska-Urbaniak /przewodniczący sprawozdawca/
Małgorzata Dałkowska-Szary
Symbol z opisem
6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Madalińska-Urbaniak (spr.), Sędzia NSA Małgorzata Dałkowska-Szary, Asesor WSA Andrzej Kania, Protokolant Joanna Pietraś-Skobel, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 września 2006 r. sprawy ze skargi A. B. na decyzję Prezesa Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców z dnia [...] lutego 2006 r., nr [...] w przedmiocie wydalenia z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oddala skargę
Uzasadnienie
W dniu 28 września 2005 r. Pan A. B. został zatrzymany przez funkcjonariuszy Policji na targowisku miejskim w B. w związku z nielegalnym pobytem w Polsce. Cudzoziemiec nie posiadał dokumentu podróży i stosownego zezwolenia na pobyt w naszym kraju a w chwili zatrzymania zajmował się sprzedażą artykułów odzieżowych bez stosownego zezwolenia. W związku z powyższym w dniu 7 października 2005r. Komendant Wojewódzki Policji w K. wystąpił do Wojewody [...] z wnioskiem o wydalenie cudzoziemca z Polski. Uwzględniając powyższy wniosek, w dniu [...] października 2005r. Wojewoda [...] wydał decyzję Nr [...] o wydaleniu skarżącego z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej terminie do 14 dni od dnia doręczenia decyzji i nadał powyższemu rozstrzygnięciu rygor natychmiastowej wykonalności. W podstawie prawnej przedmiotowej decyzji powołano art. 88 ust. 1 pkt 1, 2 i 5 ustawy dnia 13 czerwca 2003r. o cudzoziemcach. W uzasadnieniu decyzji wskazano na fakt nielegalnego pobytu i pracy bez stosownego zezwolenia.
Po rozpatrzeniu odwołania cudzoziemca Prezes Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców decyzją z dnia [...] lutego 2006r. nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej nadania jej rygoru natychmiastowej wykonalności, zaś utrzymał ją w mocy w pozostałej części. W uzasadnieniu Prezes wskazał, iż stosownie do postanowień art. 88 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 13 czerwca 2003r. o cudzoziemcach, cudzoziemcowi wydaje się decyzję o wydaleniu z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli:
- przebywa na tym terytorium bez wymaganej wizy, zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, zezwolenia na osiedlenie się lub na pobyt rezydenta długoterminowego WE,
- wykonywał pracę niezgodnie z ustawą z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2004r. Nr 99, poz. 1001 z późn. zm.), albo podjął działalność gospodarczą niezgodnie z przepisami obowiązującymi w Rzeczypospolitej Polskiej.
Zdaniem organu odwoławczego fakt nielegalnego pobytu skarżącego Polsce i podejmowanie pracy bez stosownego zezwolenia świadczy o świadomym naruszaniu przez niego powszechnie uznawanego w stosunkach międzynarodowych prawa, ustanowionego dla ochrony granic państwowych oraz zapewnienia kontroli pobytu i zatrudniania cudzoziemców. Zwrócił uwagę na fakt, że organy administracji publicznej nie są zobowiązane do respektowania wyboru przez cudzoziemca miejsca pobytu tym bardziej, jeżeli w sposób rażący naruszył on obowiązujący w naszym kraju porządek prawny.
Prezes uznał też, iż w podstawie prawnej zaskarżonej decyzji bezzasadnie powołano art. 88 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 13 czerwca 2003r. o cudzoziemcach, albowiem przedstawione wyżej naruszenia przez skarżącego prawa nie dają podstawy do stwierdzenia, iż dalszy pobyt cudzoziemca w Polsce stanowiłby zagrożenia wymienione w tym przepisie. Wobec powyższego, wskazując na postanowienia art. 90 ust. 2 tej samej ustawy o cudzoziemcach, stwierdził bezzasadność nadania zaskarżonej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności.
Ponadto organ odwoławczy podzielił pogląd organu I instancji, iż w przedmiotowej sprawie nie zachodzi żadna z wymienionych w art. 97 ustawy z dnia 13 czerwca 2003r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej (Dz.U. Nr 128 poz. 1176 z poźn. zm.) przesłanek do udzielenia skarżącemu zgody na pobyt tolerowany.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie A. B. wniósł o uchylenie decyzji nakazujących wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i udzielenie mu zgody na stały lub czasowy pobyt w Polsce. Wskazał, że ma tu siostrę, która posiada swoje mieszkanie i własną firmę, więc mogłaby go zatrudnić. Podniósł ponadto, iż z ważnych względów nie może wrócić do A. i chciałby rozpocząć nowe życie w Polsce.
Prezes Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje :
Na wstępie wskazać należy, że sądy administracyjne w tym sąd wojewódzki, sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, która jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej – patrz art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269). Uzupełnieniem tego zapisu jest treść art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270), w którym wskazano, iż owe sądy stosują środki określone w ustawie (akt ten cyt. jest dalej jako Pr. o p.p.s.a.).
Powyższe regulacje określają podstawową funkcję sądownictwa i toczącego się przed nim postępowania. Jest nią – bez wątpienia – sprawowanie wymiaru sprawiedliwości poprzez działalność kontrolną nad wykonywaniem administracji publicznej.
W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jej wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi uchylenie rozstrzygnięcia.
Rozważając w tym kontekście zarzuty skargi stwierdzić należy, że jest ona nieuzasadniona.
Zaskarżona decyzja oparta jest na treści art. 88 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 13 czerwca 2003r. o cudzoziemcach. Przepis ten nie pozwala na uznaniowość w jego zastosowaniu – świadczy o tym jego brzmienie : cudzoziemcowi wydaje się decyzję o wydaleniu z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeśli zachodzi przynajmniej jedna z przesłanek wymienionych w punktach od 1 do 10. Cudzoziemiec nie kwestionuje żadnego z faktów na podstawie których została wydana decyzja o wydaleniu tj. nielegalnego pobytu na terenie Rzeczypospolitej Polskiej oraz prowadzenia działalności handlowej bez stosownych zezwoleń.
Zgodnie z art. 89 ust. 1 cyt. ustawy o wydaleniu cudzoziemca nie wydaje się, a wydanej nie wykonuje, jeżeli:
1) zachodzą przesłanki do udzielenia zgody na pobyt tolerowany na podstawie art. 97 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;
2) cudzoziemiec jest małżonkiem obywatela polskiego albo cudzoziemca posiadającego zezwolenie na osiedlenie się lub zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego WE i jego dalszy pobyt nie stanowi zagrożenia dla obronności lub bezpieczeństwa państwa lub bezpieczeństwa i porządku publicznego, chyba że związek małżeński został zawarty w celu uniknięcia wydalenia;
3) wobec cudzoziemca toczy się postępowanie o nadanie statusu uchodźcy.
Z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że żadna z tych przesłanek nie zachodzi w przypadku A. B. Skarżący kwestionując zasadność wydalenia powołuje się na fakty prawnie obojętne – ogólnie pojęte względy humanitarne, zamieszkiwanie w Polsce siostry i możliwość zapewnienia przez nią utrzymania. Sam przyznaje, że w A. nie był i nie jest prześladowany religijnie lub politycznie ( kopia protokołu przesłuchania skarżącego w dniu [...].09.2005 r. k 7 akt adm. ).
Na rozprawie w dniu 7 września 2006r. cudzoziemiec zakwestionował twierdzenia organu dot. prowadzenia działalności handlowej – stwierdził, że tylko pomagał siostrze. Abstrahując od wiarygodności tych twierdzeń, podniesionych dopiero po roku od zatrzymania na targowisku, należy wskazać, że niewątpliwe jest istnienie podstawy do wydalenia określonej w art. 88 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach. A jak już wyżej wspomniano do wydania decyzji o wydaleniu wystarcza stwierdzenie, że zachodzi jedna z przesłanek wymienionych w art. 88 ust. 1 pkt 1 do 10 cyt. ustawy. Dla oceny czy pobyt jest nielegalny nie ma znaczenia, że wjazd nastąpił legalnie gdyż art. 13 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach wymaga aby cudzoziemiec przez cały czas pobytu na terenie Polski posiadał ważny dokument podróży oraz ważną wizę.
Podsumowując powyższe uznać należy, że decyzje w niniejszej sprawie wydane zostały na podstawie prawidłowo zebranego materiału dowodowego, który uzasadnia oceny i rozstrzygnięcia orzekających w sprawie organów administracyjnych .
Z tych względów, na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało oddalić skargę jako niezasadną.