V SA/Wa 100/07

V SA/Wa 100/07 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2007-04-16
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2007-01-11
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Andrzej Kania
Danuta Dopierała
Krystyna Madalińska-Urbaniak /przewodniczący sprawozdawca/
Piotr Piszczek
Symbol z opisem
6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
6110 Podatek od towarów i usług
Sygn. powiązane
I GSK 1134/07 - Wyrok NSA z 2008-10-17
Skarżony organ
Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Madalińska-Urbaniak (spr.), Sędzia NSA Piotr Piszczek, Asesor WSA Danuta Dopierała, Protokolant Joanna Pietraś-Skobel, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 kwietnia 2007 r. sprawy ze skargi D. K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] października 2006 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uznania odprawy celnej czasowej za całkowicie zlikwidowaną i dopuszczenia towaru do obrotu na polskim obszarze celnym oraz wymierzenia należności celnych, podatkowych i opłaty manipulacyjnej dodatkowej oddala skargę
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi wniesionej 4 grudnia 2006 r. przez D. K., jest decyzja Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] października 2006 r. nr [...] , którą organ utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego [...] w W. z dnia [...] kwietnia 2004 r. nr [...] . Wyżej wymieniona decyzja Dyrektora Izby Celnej w W. została wydana w następującym stanie faktycznym:
W dniu 11 kwietnia 1996 r. zgodnie z SAD/DOC nr [...] dopuszczono do czasowego obrotu na polskim obszarze celnym mienie przesiedlenia oraz samochód marki [...] (60 pozycja na spisie rzeczy mienia przesiedlenia) stanowiące własność D. K..
Termin powrotnego wywozu wyznaczono do dnia 26 sierpnia 2003 r. (decyzja Naczelnika Urzędu Celnego [...] nr [...] z dnia [...] kwietnia 2003 r.)
W dniu 13 czerwca 2003 r. dokonano powrotnego wywozu rzeczy mienia przesiedlenia wg SAD [...] - poz. z listy 1-59 - pozostał do odprawy samochód z poz. 60. W dniu 20 sierpnia 2003 r. (data wpływu do UC) strona zwróciła z się z wnioskiem o uznanie ww. odprawy celnej za całkowicie zlikwidowaną w związku z tym, iż przedmiotowy pojazd opuścił polski obszar celny. Jako dowód strona przedstawiła tłumaczenie przysięgłe z języka niemieckiego informacji Urzędu Skarbowego [...] o przypadającej wkrótce wymagalności podatku od pojazdów samochodowych z dnia 27 stycznia 1999 r. i czterech późniejszych, a także tłumaczenie przysięgłe z języka niemieckiego informacji Wydziału Komunikacji [...] o ostatecznym wymeldowaniu pojazdu w dniu 22 lipca 2002 r. oraz umowy kupna - sprzedaży używanego pojazdu mechanicznego (samochodu używanego [...] , nr podwozia: [...] ), sporządzonej pomiędzy D. K. a J. B. w dniu 12 lipca 2002 r.
Naczelnik Urzędu Celnego [...] w W. decyzją z dnia [...] kwietnia 2004 r. nr [...] odmówił uznania odprawy celnej czasowej nr [...] z dnia [...] kwietnia 1996 r. za całkowicie zlikwidowaną, uznał ww. odprawę celną czasową za ostateczną, wymierzył należności ciążące na samochodzie osobowym i opłatę manipulacyjną dodatkową za złamanie warunku powrotnego wywozu oraz dopuścił towar do obrotu na polskim obszarze celnym.
W uzasadnieniu decyzji organ podkreślił, że w dniu 18.02.2004 r. strona złożyła oświadczenie, że samochód marki [...] , nr podwozia: [...] , był przedmiotem odprawy czasowej dokonanej w dniu 11 kwietnia 1996 r. zgodnie z dokumentem DOC nr [...] oraz, że nigdy nie został przerejestrowany na polskie numery rejestracyjne i przez cały czas był użytkowany na terenie N..
Dalej Naczelnik Urzędu Celnego [...] w W. uznał, że przedstawione przez stronę dokumenty nie potwierdzają w sposób wystarczający wywozu przedmiotowego samochodu z polskiego obszaru celnego.
Od wyżej wymienionego rozstrzygnięcia strona skarżąca złożyła odwołanie do Dyrektora Izby Celnej w W., w którym wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez uznanie odprawy celnej czasowej nr [...] z dnia [...] kwietnia 1996 r. za całkowicie zlikwidowaną. D. K. decyzji z dnia [...] kwietnia 2004 r. zarzucił rażące naruszenie przepisów prawa materialnego tj. § 12 ust. 3 rozporządzenia Ministra Współpracy Gospodarczej z Zagranicą z dnia 22 sierpnia 1990 r. w sprawie dozoru i kontroli celnej oraz poboru opłat ( Dz. U. nr 61 poz. 357) polegające na uznaniu, iż wyżej wymieniony przepis zawiera katalog zamknięty dokumentów stanowiących o powrotnym wywozie towaru za granicę.
Orzekając w sprawie na skutek odwołania strony, Dyrektor Izby Celnej w W. zaskarżoną decyzją z dnia [...] października 2006 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego [...] w W. z dnia [...] kwietnia 2004 r.
W uzasadnieniu wyżej wymienionej decyzji organ odwoławczy wskazał, że odprawa czasowa przewiduje zarówno prawa jak i obowiązki dla stron. Z jednej strony pozwala na wykorzystanie należących do niej rzeczy przywiezionych z zagranicy, np. samochodów osobowych do użytku osobistego czy zawodowego, bez konieczności uiszczania należności podatkowych, z drugiej zaś - nakłada na strony pewne obowiązki. Należy do nich m.in. zgłoszenie organom celnym wywozu samochodu z polskiego obszaru celnego. W przeciwnym razie, gdy strona nie wykona tego obowiązku, jest narażona na konsekwencje prawne, w tym wszczęcie postępowania wyjaśniającego w sprawie mającego na celu ustalenie czy samochód został wywieziony z polskiego obszaru celnego czy też nie. Zdaniem organu to w interesie strony leży, aby zgłosiła wywóz pojazdu, tak jak uczyniła w przypadku pozostałych rzeczy osobistego użytku.
Ustosunkowując się do twierdzeń pełnomocnika strony, że przedmiotowy samochód od 1992 r. znajdował się na terenie N. organu II instancji zwrócił uwagę na fakt, iż skoro skarżący twierdzi, że pojazd wtedy znajdował się poza obszarem celnym, to niezrozumiałym jest fakt, że wielokrotnie składał wnioski o przedłużenie powrotnego wywozy rzeczy osobistego użytku, w tym przedmiotowego samochodu.
Następnie organ wskazał, iż dowodem powrotnego wywozu mogą być w szczególności wymienione w § 12 ust. 3 rozporządzenia Ministra Współpracy Gospodarczej z Zagranicą z dnia 22 sierpnia 1990 r. w sprawie dozoru i kontroli celnej oraz poboru opłat, dokumenty. Podkreślił również, że z przepisu tego wynika, że dowodem powrotnego wywozu mogą być także inne dokumenty oraz że ocena tego czy dokumenty te udowadniają fakt wywozu z polskiego obszaru celnego należy do organu celnego i mieści się w ramach tzw. swobodnej oceny dowodów.
Zdaniem organu odwoławczego strona nie udowodniła w sposób nie budzący wątpliwości, że samochód został wywieziony poza polski obszar celny. Za dowód wywozu - w ocenie organu - nie można uznać wezwania z Urzędu Skarbowego [...] o konieczności uiszczenia podatku od pojazdów samochodowych. Dyrektor Izby Celnej w W. podkreślił, że samochód był wtedy zarejestrowany na terenie Niemiec, więc oczywistym było uiszczenie określonych należności podatkowych. Sam fakt skorzystania z odprawy czasowej, a więc czasowy wywóz pojazdu z terenu N. nie powoduje wyrejestrowania pojazdu. Zdaniem organu odwoławczego także informacji o ostatecznym wymeldowaniu pojazdu na terenie N. w dniu 22 lipca 2002 r. nie można traktować jako dowodu na wywóz pojazdu, gdyż do wykonania takiej czynności nie jest niezbędną obecność pojazdu na terenie N.. Dyrektor Izby Celnej w W. za dowód wywozu pojazdu z polskiego obszaru celnego nie uznał również zawarcia umowy kupna - sprzedaży, albowiem pojazd nie musiał znajdować się na terenie N. w chwili zawierania umowy.
Według organu odwoławczego dowodem wywozu pojazdu z kraju na teren N. mógłby być dokument rejestracji pojazdu w [...] urzędzie komunikacji przez osobę, która jak twierdzi strona dokonała od niej zakupu pojazdu.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 grudnia 2006 r. D. K. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, zarzucając:
1. naruszenie prawa materialnego poprzez błędne zastosowanie art. 18 ustawy z dnia 28 grudnia 1989 r. - Prawo celne ( Dz. U. z 1994 r. nr 71, poz. 312 ze zm.) w zw. z art. 289 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. Kodeks celny (Dz. U. z 2001 r. nr 75, poz. 802 ze zm.) i art. 26 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo celne ( Dz. U. nr 68, poz. 623) poprzez uznanie, że D. K.nie wywiózł z powrotem za granicę towaru będącego przedmiotem czasowego przywozu;
2. naruszenie prawa materialnego poprzez błędne zastosowanie § 12 ust. 2 rozporządzenia Ministra Współpracy Gospodarczej z Zagranicą z dnia 22 sierpnia 1990 r. - w sprawie dozoru i kontroli celnej oraz poboru opłat ( Dz. U. nr 61, poz. 357 ze zm.) poprzez nieuznanie przedstawionych przez skarżącego dowodów na okoliczność powrotnego wywozu towaru;
3. naruszenie przepisów postępowania poprzez błędne zastosowanie art. 187 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa ( Dz. U. z 2005 r. nr 137, poz. 926 ze zm.), poprzez niewykorzystanie wszystkich dostępnych środków dowodowych zmierzających do rozstrzygnięcia sprawy.
W uzasadnieniu skargi pełnomocnik D. K. wskazała, iż konstrukcja § 12 ust. 3 rozporządzenia kreuje swobodną teorię dowodową, opartą jednocześnie na zasadzie oficjalności działań organu celnego. Tym samym organ, w toku postępowania zmierzającego do ustalenia wywozu towarów z polskiego obszaru celnego, nie jest ograniczony, w jakikolwiek sposób, w zakresie dopuszczalnych środków dowodowych. Strona skarżąca podkreśliła, że użyte przez ustawodawcę sformułowanie "w szczególności" świadczy, iż wymienione w treści § 12 ust. 3 rozporządzenia środki dowodowe mają charakter jedynie przykładowy. Zarówno Naczelnik Urzędu Celnego oraz orzekający w II instancji Dyrektor Izby Celnej w W. nie wykorzystał innych środków dowodowych, mimo, iż sam sygnalizował pojawiające się w sprawie wątpliwości. Jako przykład strona skarżąca podała to, że organy celne nie przeprowadziły dowodu w postaci przesłuchania strony, czy też zeznań świadków ( w szczególności J. B.), które to dowody pozwoliłyby do kompleksowej oceny zaistniałego stanu faktycznego.
Dalej pełnomocnik skarżącego podkreśliła, że organ administracji celnej w sposób autorytatywny i bezpodstawny uznał, że przedstawiona przez stronę dokumentacja nie pozwala na stwierdzenie faktycznego wywozu przedmiotowego samochodu z polskiego obszaru celnego. Tym samym - w ocenie strony skarżącej - Dyrektor Izby Celnej przyjął w istocie rzeczy niedopuszczalną w procedurze celnej i podatkowej legalną teorię dowodów. Zdaniem strony przedstawiona przez nią dokumentacja świadczy niezbicie, iż od połowy 2002 r., a więc na rok przed terminem zamknięcia procedury tymczasowego przywozu, samochód osobowy należący do D. K. przebywał w N.. Nastepnie zostało podkreślone, że organ administracji celnej dokonując oceny zebranego w toku postępowania materiału dowodowego winien skorzystać z wszelkich dostępnych środków dowodowych i rozwiązać tym samym wszystkie związane ze sprawą wątpliwości. Jako absolutnie niedopuszczalną - w ocenie strony skarżącej - należy uznać w szczególności praktykę wywodzenia z pojawiających się w sprawie wątpliwości negatywnych skutków dla strony postępowania.
W dalszej części uzasadnienia skargi pełnomocnik skarżącego podkreśliła, że jeżeli w toku niniejszego postępowania organ napotkał jakiekolwiek okoliczności, które wzbudziłyby jego uzasadnione wątpliwości, to jego obowiązkiem było dopuszczenie z urzędu wszystkich dostępnych środków dowodowych. Obowiązek ten wynika wprost z dyspozycji art. 187 §1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - ordynacja podatkowa, zgodnie z którym organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Pełnomocnik skarżącego podkreśliła, iż przepis ten konkretyzuje i rozwija zasadę prawdy obiektywnej z art. 122 ordynacji podatkowej w ten sposób, że formułuje regułę przeprowadzania postępowania dowodowego, nazwaną zasadą zupełności (kompletności). Materiał dowodowy jest zupełny, jeśli zebrano i rozpatrzono wszystkie dowody, przeprowadzono wnioski dowodowe, a udowodniony stan faktyczny stanowi pełną, spójną i logiczną całość. Organ, rozpatrując materiał dowodowy, nie może pominąć żadnego dowodu. Pominięcie dowodu może nasuwać wątpliwości co do zgodności z rzeczywistością ustalonego stanu faktycznego oraz może wzbudzić wątpliwości co do trafności oceny innych dowodów.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w W. wniósł o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko i argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Na wstępie Sąd wyjaśnia, iż uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a., sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.). Uwzględnienie skargi następuje również w przypadku stwierdzenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach, np. w art. 247 § 1 Ordynacji podatkowej (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).
Należy podkreślić, iż sąd administracyjny kontrolując działalność administracji publicznej władny jest nie tylko dokonać analizy prawnej przepisów, które były podstawą decyzji, ale także korzystać ze wszystkich dowodów zebranych w toku postępowania administracyjnego, gdyż rozpoznaje sprawę na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 p.p.s.a.). Stwierdzenie istotności naruszeń prawa wymaga z reguły nie tylko interpretacji przepisów ale także skorzystania z całego materiału dowodowego zebranego w postępowaniu administracyjnym dla oceny, czy ewentualne uchybienia mogły mieć wpływ na wynik sprawy. Stwierdzając, że naruszenia nie wpłynęły na wynik sprawy, sąd administracyjny oddala skargę. Wykonaniu funkcji kontrolnych sprzyja aktywna rola sądu, który wprawdzie rozstrzyga w granicach danej sprawy, ale nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Obowiązkiem sądu jest także uwzględnienie faktów powszechnie znanych, a nawet możliwość przeprowadzenia w ograniczonym zakresie postępowania dowodowego (art. 106 § 3 p.p.s.a.).
Sąd kierując się tymi przesłankami oraz badając zaskarżoną decyzję w granicach określonych przepisami powołanych wyżej ustaw, doszedł do przekonania, iż skarga nie jest zasadna.
Stosownie do treści art. 68 ust. 2 ustawy z dnia 28 grudnia 1989 - Prawo celne (Dz. U. z 1994 r., nr 71, poz. 312 ze zm.) organ celny uznaje odprawę celną czasową za odprawę celną ostateczną, jeżeli strona uczyniła zadość wymaganiom takiej odprawy.
Zgodnie z art. 18 ww. ustawy jeżeli w ustalonym terminie podmiot zobowiązany nie wywiózł z powrotem za granicę lub nie przywiózł z powrotem do kraju towaru będącego przedmiotem czasowego przywozu lub wywozu, albo zostały naruszone inne warunki ustalone w odprawie celnej, odprawa taka staje się odprawą ostateczną, a podmiot ten jest zobowiązany do uiszczenia cła przywozowego i opłaty manipulacyjnej dodatkowej.
Art. 19 ust. 1 prawa celnego stanowi, iż termin powrotnego przywozu lub wywozu uważa się za zachowany, jeżeli w ciągu 30 dni od jego upływu dostarczono towar do urzędu celnego i zgłoszono do odprawy celnej w powrotnym jego przywozie lub wywozie. W takim przypadku zabezpieczenie podlega zwrotowi.
W rozpoznawanej sprawie na podstawie SAD nr [...] z dnia [...] czerwca 2003 r. dokonano powrotnego wywozu przedmiotowych rzeczy mienia przesiedlenia, z wyjątkiem samochodu osobowego marki [...] . Pismem z dnia 20 sierpnia 2003 r. strona zwróciła się o uznanie odprawy czasowej za całkowicie zlikwidowaną w związku z tym, że pojazd został wywieziony z polskiego obszaru celnego.
Organ celny I instancji odmówił uznania odprawy czasowej za całkowicie zlikwidowaną, uznał tę odprawę za ostateczną, wymierzył należności celne ciążące na ww. pojeździe i opłatę manipulacyjną dodatkową za złamanie warunku powrotnego wywozu oraz dopuścił towar do obrotu na polskim obszarze celnym. Organ II instancji podzielił stanowisko organu I instancji.
Sąd w całości podziela pogląd Dyrektora Izby Celnej w W., że odprawa czasowa przewiduje zarówno prawa jak i obowiązki dla stron. Z jednej strony pozwala na wykorzystanie należących do niej rzeczy przywiezionych z zagranicy, np. samochodów osobowych do użytku osobistego czy zawodowego, bez konieczności uiszczania należności podatkowych, z drugiej zaś - nakłada na strony pewne obowiązki. Należy do m.in. zgłoszenie organom celnym wywozu samochodu z polskiego obszaru celnego. W przeciwnym razie, gdy strona nie wykona tego obowiązku, jest narażona na konsekwencje prawne, w tym wszczęcie postępowania wyjaśniającego w sprawie mającego na celu ustalenie czy samochód został wywieziony z polskiego obszaru celnego czy też nie. Dlatego też należy podzielić pogląd zawarty w zaskarżonej decyzji, że to w interesie strony leży, aby zgłosiła organom celnym wywóz pojazdu, tak jak uczyniła w przypadku pozostałych rzeczy osobistego użytku.
Odnosząc się do zarzutu nieuznania przedstawionych przez skarżącego dowodów na okoliczność powrotnego wywozu towaru na wstępie należy wskazać iż stosownie do treści § 12 ust. 3 rozporządzenia Ministra Współpracy Gospodarczej z Zagranicą z dnia 22 sierpnia 1990 r. w sprawie dozoru i kontroli celnej oraz poboru opłat ( Dz. U. nr 61, poz. 357 ze zm.) w razie potrzeby udowodnienia powrotnego wywozu towaru, za dowód mogą służyć w szczególności:
1) zaświadczenie organu celnego lub innego organu administracyjnego państwa obcego, stwierdzające, że towar znajduje się za granicą,
2) zapisy organów celnych państw obcych, dokonane w dokumentach odprawy celnej czasowej.
Z przepisu tego - jak zasadnie wskazywali pełnomocnik strony skarżącej i organ - wynika, że dowodem powrotnego wywozu mogą być także inne dokumenty. Jak słusznie podniesiono w odpowiedzi na skargę ocena tego czy dokumenty te udowadniają fakt wywozu pojazdu z polskiego obszaru celnego należy do organu celnego i mieści się w ramach tzw. swobodnej oceny dowodów. Zdaniem Sądu w przedmiotowej sprawie organ dokonał tej oceny zgodnie z obowiązującymi przepisami prawnymi. W szczególności należy podkreślić, iż organ celny oparł się na całym zebranym materiale dowodowym oraz na wszechstronnej ocenie całokształtu materiału dowodowego. Organ dokonał również oceny znaczenia i wartości dowodów dla toczącej się sprawy.
Należy podzielić pogląd Dyrektora Izby Celnej w W., że strona nie udowodniła w sposób nie budzący wątpliwości, że samochód został wywieziony poza obszar celny.
Za zasadne uznać należy, podane przez organ II instancji przyczyny, dla których dowodom strony skarżącej odmówił on wiarygodności. W ocenie Sądu organ odwoławczy słusznie wskazał, iż za dowód wywozu nie można uznać wezwania z Urzędu Skarbowego [...] o konieczności uiszczenia podatku od pojazdów samochodowych, informacji o ostatecznym wymeldowaniu pojazdu na terenie N. w dniu 22 lipca 2002 r. oraz zawarcia umowy kupna- sprzedaży samochodu. Należy zgodzić się ze stanowiskiem organu, że przedstawione przez stronę skarżącą dokumenty nie stanowią potwierdzenia, że przedmiotowy samochód znajdował się na terenie N. a tym samym nie można ich traktować jako dowodu na wywóz pojazdu.
Za pozbawiony uzasadnienia uznać należy również zarzut strony skarżącej dotyczący naruszenia przepisów postępowania tj. błędnego zastosowania art. 187 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - ordynacja podatkowa, poprzez niewykorzystanie wszystkich dostępnych środków dowodowych zmierzających do rozstrzygnięcia sprawy. Zdaniem Sądu organ II instancji prawidłowo uznał, że zebrany w sprawie materiał dowodowy wystarczy do zakończenia postępowania i wydania decyzji. W ocenie Sądu w przedmiotowej sprawie nie było potrzeby przeprowadzania dowodu w postaci przesłuchania świadka J. B. na okoliczność zawarcia umowy kupna- sprzedaży samochodu marki [...] , albowiem organ nie kwestionował zawarcia takiej umowy a jedynie uznał, że jej zawarcie nie może być dowodem na wywóz pojazdu w polskiego obszaru celnego.
W świetle powyższych rozważań Sąd uznał, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, gdyż zarówno argumentacja skargi jak i analiza akt sprawy nie ujawniła wad tego rodzaju, że mogłyby one mieć wpływ na podjęte rozstrzygnięcie. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny, na mocy art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), oddalił skargę jako niezasadną.