V SA 586/03

V SA 586/03 - Postanowienie WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2004-03-18
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2003-02-12
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Barbara Wasilewska
Janusz Zajda /przewodniczący/
Małgorzata Rysz /sprawozdawca/
Skarżony organ
Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku
Odrzucono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA del. do WSA - Janusz Zajda, Sędzia NSA del. do WSA - Barbara Wasilewska, Sędzia WSA - Małgorzata Rysz (spr.), Protokolant - Beata Smulska, po rozpoznaniu w dniu 10 marca 2004 r. sprawy ze skargi O. SA w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] stycznia 2003 r. Nr [...] w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe 1. Odrzuca skargę w części dotyczącej zwrotu nadpłaconych należności celnych. 2. W pozostałej części skargę oddala.
Uzasadnienie
W dniu [...].06.1999 r. S.A. O.dokonała zgłoszenia celnego leków, uprzednio złożonych do składu celnego, według dokumentu SAD nr [...], wnioskując o objęcie ich procedurą dopuszczenia do obrotu.
Dyrektor Urzędu Celnego w W. przyjął ww. zgłoszenie celne jako odpowiadające wymogom formalnym określonym w art. 64§ 1 i 2 Kodeksu celnego. Towary zostały następnie zwolnione dla użycia ich w celach określonych przez procedurę celną jaką zostały objęte.
W wyniku kontroli dokumentacji finansowo – księgowej Spółki O." w zakresie wartości celnej farmaceutyków zgłaszanych do procedury dopuszczenia do obrotu w okresie 01..01.1999r. – 31.10.2001r., przeprowadzonej w dniach [...].12.2001r., [...].12.2001r., [...].01.2002r., [...].01.2002r., [...].01.2002r., [...].01.2002r., [...].01.2002r. przez funkcjonariuszy Urzędu Celnego w W. ujawniono umowę zawartą w dniu [...].02.1998r. pomiędzy Spółką Akcyjną "O." a firmą "M. S. & D. I., Inc" ze S. określającą warunki współpracy między obiema firmami oraz noty kredytowe obniżające wartość importowanych leków podaną na fakturach handlowych.
Postanowieniem z dnia [...].04.2002r. Dyrektor Urzędu Celnego w W. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie deklarowanej wartości celnej towaru w zgłoszeniu celnym, a
następnie po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, decyzją nr [...]z dnia [...].05.2002r.Naczelnik Urzędu Celnego [...] w W. uznał zgłoszenie za nieprawidłowe w części dotyczącej wartości celnej oraz kwoty wynikającej z długu celnego i ponownie orzekł w tym zakresie z uwzględnieniem pełnej dokumentacji dotyczącej zakupu importowanych leków.
Od powyższej decyzji S.A. "O. złożyła odwołanie wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji Dyrektora Urzędu Celnego w W.i umorzenie wszczętego w sprawie postępowania. W opinii strony organ celny dopuścił się naruszenia przepisów prawa materialnego - art. 23, 21, 24§ 1, 30§ 1i 2, 31, 64, 83 §3 i 85§1 Kodeksu celnego oraz przepisów proceduralnych - art. 121, 187, 180 i 191 i 210 Ordynacji podatkowej.
Decyzją nr [...] z dnia [...]. 01. 2003r. Dyrektor Izby Celnej w W. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Naczelnika Urzędu Celnego [...] w W.z dnia [...].05.2002r., nie podzielając zarzutów zawartych w odwołaniu.
W uzasadnieniu decyzji wskazano, że stosownie do art. 83 §1 Kodeksu celnego jeżeli z kontroli zgłoszenia celnego po zwolnieniu towaru wynika, że przepisy regulujące procedurę celną zostały zastosowane w oparciu o nieprawdziwe, nieprawidłowe lub niekompletne dane lub dokumenty, organ celny podejmuje niezbędne działania w celu właściwego zastosowania przepisów prawa celnego, biorąc pod uwagę nowe dane. Na wydanie decyzji organ celny ma 3 lata od dnia przyjęcia zgłoszenia celnego.
W niniejszej sprawie w wyniku kontroli przeprowadzonej przez funkcjonariuszy Urzędu Celnego w W. ujawniono umowę zawartą w dniu [...].02.1998r. pomiędzy Spółką Akcyjną "O." a firmą "M. S. & D.I., Inc." ze S., określającą warunki współpracy między obiema firmami. W artykule 7 tej umowy stwierdzono, że faktury wymagane do odprawy celnej będą dołączane do każdej dostawy produktów. Faktury te muszą spełniać wymogi urzędów celnych oraz nie są wiążące do zrealizowania płatności. "O." będzie przesyłać do biura "MSD" w Polsce raporty sprzedaży opisujące dokładną ilość i rodzaj produktów wyprowadzonych ze składu celnego w okresie od 21-go dnia poprzedniego miesiąca do 20 – ego dnia danego miesiąca. Następnie, "MSD I." prześle do "O. odpowiednią fakturę, na podstawie której importer ureguluje płatności w ciągu 60 dni od daty jej wystawienia na rachunek wskazany przez "MSD I.". Faktury te wystawiane są w oparciu o ceny określone w załączniku A do umowy. Wraz z wystawieniem takiej faktury, "MSD I." powinna przedłożyć "O. oddzielną informację odnośnie należnego "O." od I." upustu. Powinien on stanowić równowartość 8 % całkowitej wartości produktów wyprowadzonych ze składu celnego w poprzednim miesiącu. "O." odliczy tę kwotę od kwoty, jaką ma przekazać "MSD I. w ramach uregulowania płatności zgodnie z fakturami (artykuł 9 umowy). Aneksem z dnia [...].05.2000r. (wszedł w życie z dniem 01.05.2000r.), strony określiły, że prowizja stanowić będzie równowartość 5% łącznej wartości produktów usuniętych z magazynu konsygnacyjnego w miesiącu poprzedzającym.
Realizując ww. zobowiązanie firma "MSD I." wystawiła stronie notę kredytową nr [...] z dnia [...].06.1999r. na kwotę 17.294,70 USD. Strona uiściła należność na rzecz kontrahenta zagranicznego z uwzględnieniem wystawionej noty kredytowej.
Biorąc pod uwagę, iż płatność za towar została dokonana z uwzględnieniem wystawionej noty kredytowej organ celny był uprawiony do korekty wartości celnej towaru w parciu o cyt. art. 23 § 1 i § 9 Kodeksu celnego. Należy przy tym zauważyć, iż faktura zakupu załączona do zgłoszenia celnego nie została zakwestionowana. Organ celny nie podważył jej wiarygodności na podstawie art. 23 § 7 Kodeksu celnego, a tym samym nie zachodziła potrzeba ustalenia wartości celnej z zastosowaniem zastępczych metod wyceny. Organ celny w toku prowadzonego postępowania ustalił jedynie rzeczywistą wartość importowanego towaru, zgodnie z art. 23 § 9 Kodeksu celnego, z uwzględnieniem kwoty wynikającej z noty kredytowej.
Odnosząc się do argumentów strony, iż prowizja od sprzedaży wynikająca z umowy powinna być częścią wartości celnej towarów zgodnie z art. 30 § 1 pkt 1 lit. a Kodeksu celnego Dyrektor Izby Celnej wskazał, że w art. 2 cyt. umowy zawartej między "O." a "MSD I." wprowadzono zastrzeżenie, iż niniejsza umowa nie tworzy stosunku typu joint venture ani zleceniodawca/agent ani też żadne z postanowień umowy nie powinno być traktowane jako upoważniające "O." do działania w imieniu, reprezentowania lub podejmowania zobowiązań za "MSD I." lub spółki z nią stowarzyszone. Ponadto wszystkie koszty i wydatki obejmujące opłaty, podatki, opłaty administracyjne związane z importem towarów do terytorium oraz koszty i wydatki związane ze składowaniem produktów pokrywa "O.". Oznacza to, iż "O." w stosunkach handlowych występuje jako niezależny podmiot, który dokonuje transakcji kupna i sprzedaży towarów we własnym imieniu i na swoją rzecz. Nie może być zatem traktowany jako agent sprzedającego, a udzielony upust cenowy jako prowizja od sprzedaży w rozumieniu art. 30 § 1 pkt 1 lit. "a" Kodeksu celnego. Również z wyjaśnień strony złożonych w toku postępowania kontrolnego wynika, że udzielony przez kontrahenta upust cenowy nie stanowi prowizji od sprzedaży, ale wiąże się ściśle z zakupem towaru ( pismo "Orfe" z 19 grudnia 2001r.).
Organ celny II instancji wskazał również, iż przyporządkowanie noty kredytowej nr [...] z dnia [...].06.1999r., na kwotę 17.294,70 USD do zgłoszeń celnych dokonanych w miesiącu wskazanym w tej nocie tj. czerwcu 1999r., tam, gdzie załączona faktura handlowa wystawiona była w walucie USD zostało dokonane w związku z brakiem współpracy ze strony Spółki. W odpowiedzi na wezwanie organu celnego odwoławczego o dokonanie przyporządkowania wszystkich ujawnionych not kredytowych do konkretnych zgłoszeń celnych Strona w pismach z dnia [...].08.2002r. i z dnia [...].10..2002r. wskazała, iż ze względu na ogólnie przyjęty sposób rozliczeń z zagranicznymi dostawcami, nie jest w stanie przyporządkować przyznanych premii do konkretnych odpraw celnych.
Techniczny Komitet Ustalania Wartości Celnej WCO w Opinii nr 19.1 (opublikowanej w załączniku do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 15 września 1999r. –Wyjaśnienia dotyczące Wartości Celnej; MP z 1997r., Nr 67, poz. 657) potwierdził prawa krajowych administracji celnych do liczenia na pełną współpracę importerów podczas dochodzenia prawdziwości bądź dokładności wszelkich oświadczeń, dokumentów lub deklaracji. O ile więc Strona odmawia przyporządkowania not kredytowych do konkretnych zgłoszeń celnych to nie może potem organom celnym czynić zarzutu, iż dokonały takiego przyporządkowania nieprawidłowo.
W związku z twierdzeniem Strony, iż żaden z przepisów Kodeksu celnego nie wskazuje na prowizje, rabaty bądź upusty jako czynniki modyfikujące wartość celną importowanych towarów organ stwierdził, iż rabat wiąże się ściśle z ceną faktycznie zapłaconą lub należną za towar, a więc z wartością transakcyjną towaru w rozumieniu art. 23 § 1 Kodeksu celnego. Jeżeli więc cena faktycznie zapłacona lub należna za towar ulega różnego rodzaju korektom wynikającym z udzielonych rabatów, upustów cenowych czy innego rodzaju postanowień cenowych wynikających z zawartych kontraktów ma to istotny wpływ na wartość celną towaru. Nie ma przy tym znaczenia czy w momencie ustalania wartości celnej płatność za towar została już dokonana czy też nie, ponieważ zgodnie z definicją wartości transakcyjnej ważna jest ostateczna wysokość płatności dokonanej za towar.
W sytuacji gdy kontrola postimportowa wykaże niezgodność między danymi wynikającymi ze zgłoszenia celnego, a faktycznie realizowanymi płatnościami na rzecz kontrahenta zagranicznego organy celne są uprawione do uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe i ustalenia wartości celnej towaru zgodnie z pełną dokumentacją zgromadzoną w sprawie. Ponowne określenie wartości celnej towaru może być dokonane, zgodnie z art. 21 Kodeksu celnego, w celu określenia kwoty wynikającej z długu celnego oraz innych należności pobieranych przez organ celny, jak również stosowania środków polityki handlowej. Organ celny stosownie do art 11 ust. 5 ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. z 1993r., Nr 11, poz. 50 z późń. zm.) jest bowiem obowiązany do poboru podatków należnych z tytułu importu towarów. Podatkami należnymi z tytułu importu towarów są podatek akcyzowy oraz podatek VAT. Podstawą naliczenia obu podatków jest zasadniczo wartość celna powiększona o należne cło (art. 15 ust. 4 i art. 36 ust. 2 cyt. ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym).
Wartość celna importowanego towaru została ustalona w oparciu o art. 23 § 1 i § 9 Kodeksu celnego, zatem brak było podstaw do powoływania w zaskarżonej decyzji art. 30 § 1 i 31 Kodeksu celnego.
Zdaniem Dyrektora Izby Celnej nie zostały naruszone również żadne przepisy proceduralne, a w szczególności powoływany przez Spółkę art. 191 Ordynacji podatkowej.
W skardze na tą decyzję S.A."O." wniosła o stwierdzenie jej nieważności lub uchylenie, zarzucając naruszenie prawa materialnego, przejawiające się obrazą art.30 § 1 pkt l lit. a) ustawy z dnia 9 stycznia 1997r. Kodeks celny w związku z uwagą do Artykułu 8 Porozumienia w sprawie stosowania artykułu VII Układu sprawie taryf celnych i handlu 1994 (Dz. U. z 1995r., Nr 98, poz. 483 z uzup.) oraz w związku z Notą Wyjaśniającą 2.1. Technicznego Komitetu Ustalania Wartości Celnej Światowej Organizacji Celnej do Artykułu 8 Porozumienia (Dz. U. 1999r., Nr .80, poz. 908 ze zm.), przez błędne przyjęcie, że wynagrodzenie uzyskiwane przez Spółkę od zagranicznego dostawcy jest "prowizją od zakupu" w rozumieniu tych przepisów, a także art. 246 § 3 Kodeksu celnego, który nie mógł mieć zastosowania w sprawie, ponieważ przepis ten jest podstawą do wydania odrębnej decyzji w sprawie zwrotu należności celnych, nie z urzędu, lecz na wniosek zainteresowanego podmiotu, w związku z czym kwestia zwrotu należności celnych nie mogła być przedmiotem rozstrzygnięcia organów celnych. Skarżąca zarzuciła również naruszenie przepisów prawa procesowego ( art. 122, l87 § l i art. 191 Ordynacji podatkowej w związku z art. 262 Kodeksu celnego ) przez niewyjaśnienie stanu faktycznego.
W uzasadnieniu skargi Spółka podniosła, iż organy celne obu instancji błędnie uznały, że wynagrodzenie należne Spółce od zagranicznego dostawcy "M., S. & D. I., Inc" (zwanego dalej "Dostawcą") było "prowizją od zakupu", o której mowa w art. 30 § l pkt l lit. a) Kodeksu celnego, ponieważ Dostawca nie był agentem Spółki i nie reprezentował Spółki za granicą przy zakupie importowanych towarów. Tymczasem to Spółka, działając jako pośrednik w sprzedaży towarów importowała je od Dostawcy za określona cenę i za tą samą cenę sprzedawała je w kraju. Cena ta była deklarowana jako wartość celna importowanych towarów. Wynagrodzenie przewidziane w umowie było należne Spółce jedynie w przypadku faktycznego dokonania przez nią sprzedaży polskim odbiorcom. Jego wysokość była skalkulowana w ten sposób, że pełniło ono równocześnie funkcję wynagrodzenia Spółki oraz premii od sprzedaży. Ustalenia umowne oznaczały, że Spółka działała jako "agent sprzedaży", ponieważ importowane towary sprzedawała w kraju we własnym imieniu, ale po cenach określonych przez Dostawcę. W związku z tym wynagrodzenie należne Spółce od Dostawcy należy uznać za prowizję od sprzedaży w rozumieniu przepisów prawa celnego, która w celu określenia wartości celnej podlegała – zgodnie z art. 30 § l pkt 1 lit. a ) Kodeksu celnego – doliczeniu do ceny faktycznie płaconej Dostawcy przez Spółkę.
Zdaniem Skarżącej nawet przyjmując– tak jak uczyniły to organy celne – iż Spółka nie była pośrednikiem, a wynagrodzenie należne Spółce nie jest prowizją od sprzedaży w rozumieniu art. 30 § l pkt 1 lit. a ) Kodeksu celnego, to świadczenie to podlegałoby doliczeniu do wartości celnej na podstawie art. 30 § l pkt 4 Kodeksu celnego, jako ta część dochodu Dostawcy z tytułu dalszej odsprzedaży, dyspozycji lub wykorzystania przywiezionych towarów, która przypada bezpośrednio lub pośrednio sprzedawcy.
W zakresie zarzutów dotyczących obrazy przepisów prawa procesowego – zwrócono uwagę na:
- błędne przyjęcie przez organy celne obu instancji, że wynagrodzenie należne Spółce na podstawie umowy zawartej z Dostawcą jest rabatem( upustem) związanym z zakupem towaru, gdy tymczasem jest to prowizja ( comission) za sprzedaż towarów w kraju, która nie ma wpływu na wartość celną towarów;
- błędne uznanie, że na podstawie noty kredytowej określającej kwotę wynagrodzenia należnego Spółce od Dostawcy w danym miesiącu można dokonać obniżenia ceny importowanych przez Spółkę od Dostawcy w tym miesiącu. Z Artykuł 9 umowy zawartej przez Spółkę z Dostawcą wynika bowiem, że kwota wynagrodzenia należnego Spółce od Dostawcy ustalana była na podstawie raportu sprzedaży opisującego sprzedaż towarów w okresie od 21 dnia poprzedniego miesiąca do 20 dnia danego miesiąca. Przedmiotem sprzedaży w okresie rozliczeniowym były nie tylko towary pochodzące z bieżących dostaw, ale również towary z dostaw zrealizowanych w poprzednich okresach rozliczeniowych. Zważywszy, że nota kredytowa dotyczyła towarów faktycznie sprzedanych, a nie faktycznie importowanych, w celu ustalenia wartości celnej Naczelnik Urzędu Celnego powinien ustalić: a) jakie towary zostały sprzedane w danym okresie rozliczeniowym; b) z jakich dostaw pochodzą te towary; c) jakimi zgłoszeniami celnymi objęte były te dostawy. Dopiero po przyporządkowaniu sprzedanych towarów konkretnym zgłoszeniom celnym, możliwe było uznanie tych zgłoszeń za nieprawidłowe w zakresie wartości celnej i określenie tej wartości na innym poziomie. Zaniechanie dokonania tych czynności przez Naczelnika Urzędu Celnego uzasadnia zarzut niewyjaśnienia stanu faktycznego.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w W. podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z 30 08 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych [Dz.U. nr 153, poz. 1271] sprawy, w których skargi, tak jak w niniejszej sprawie, zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Należności celne przywozowe są wymagalne według stanu towaru i jego wartości celnej w dniu przyjęcia zgłoszenia celnego i według stawek w tym dniu obowiązujących [art. 85 § 1 ustawy z 9 01 1997 r. - Kodeks celny].
Stosownie zaś do zasady określonej w art. 23 § 1 Kodeksu celnego, wartością celną towarów jest wartość transakcyjna, to znaczy cena faktycznie zapłacona lub należna za towar sprzedany w celu przywozu na polski obszar celny, ustalana, o ile jest to konieczne, z uwzględnieniem art. 30 i art. 31 tej ustawy.
W rozpoznawanej sprawie wartość celna przedmiotu importu [produktów wyprowadzonych ze składu celnego - art. 102 i nast. Kcel.] zadeklarowana została w przyjętym przez organ celny zgłoszeniu celnym w wysokości odpowiadającej wartości (cenie) transakcyjnej określonej w fakturze eksportera przedstawionej przy zgłoszeniu. Faktura ta z założenia spełniała krajowe wymogi celne, ale nie była wiążąca do realizowania płatności pomiędzy stronami [art. 7 umowy z 10 02 1998 r. łączącej O. SA oraz M. S. & D. I.].
Omawiana umowa, określająca warunki współpracy pomiędzy obiema firmami, zobowiązywała O. SA do przesyłania eksporterowi comiesięcznych "raportów sprzedaży opisujących dokładną ilość i rodzaj produktów wyprowadzonych ze składu celnego,... jak również informację o utraconych, brakujących lub uszkodzonych towarach w składzie oraz próbkach". Konsekwencją przekazania raportu było wystawienie "odpowiedniej faktury" w oparciu o wcześniej uzgodnione ceny produktów i uregulowanie na jej podstawie płatności przez importera. Jednocześnie eksporter przedkładał O. SA informację o wysokości należnego od eksportera "upustu, który powinien stanowić równowartość 8% całkowitej wartości produktów wyprowadzonych ze składu celnego w poprzednim miesiącu". Tę kwotę O.SA była uprawniona odliczyć od należności wynikającej z faktur. [art. 9 umowy]
Na tym tle istotna w sprawie jest kwestia, czy wartością transakcyjną wyznaczającą wartość celną towaru jest fakturowana przez eksportera cena pomniejszona o odpowiednią kwotę upustu, czy cena w wysokości określonej w fakturze, nie uwzględniająca obniżki z tytułu upustu [zdaniem skarżącej, będącego prowizją] otrzymanego według noty kredytowej.
Sprzedaż leków objętych zgłoszeniem z [...] lipca 1999 r. miała miejsce w czasie obowiązywania umowy z [...] lutego 1998 r. i na warunkach tego porozumienia.
Uzasadnia to ocenę, że upust na skonkretyzowanych przez strony warunkach przewidziany został już w umowie sprzedaży leków importerowi. Nie zachodzi tu więc taka sytuacja, gdy - jak w przypadku tzw. rabatu ex post - czynność prawna będąca źródłem prawa kupującego do rabatu dokonana jest dopiero po zgłoszeniu celnym towaru z wystawioną wcześniej fakturą. Upust ten stanowił przysporzenie majątkowe, które w obrocie prawnym powinno mieć miejsce w sytuacji istnienia usprawiedliwiającej je określonej podstawy (przyczyny) prawnej, w szczególności ze względu na wzajemne świadczenie będące ekwiwalentem dokonanego przysporzenia.
W sprawie taka podstawa (przyczyna), odrębna od samego aktu sprzedaży towaru przez eksportera na rzecz skarżącej, nie została wykazana. W szczególności nie wykazano powinnego względem eksportera (niezwiązanego z powyższym aktem sprzedaży) świadczenia skarżącej, którego ekwiwalentem byłby udzielany jej upust [rabat]. Wręcz przeciwnie, w toku postępowania administracyjnego firma O. akcentowała, że współpracuje z wieloma zagranicznymi dostawcami na podstawie pisemnych, ale także i ustnych kontraktów. Umowy przewidywały przyznawanie premii uzależnionych od wielkości dokonywanych zakupów (od 2 do 8 %) oraz premie przyznawane za przedterminowa płatność. [pismo z [...] 12 2001 r. - k. 334-336; protokół pokontrolny - k. 340-348 akt wspólnych]
Także późniejsze pismo eksportera z [...] 06 2000 [k. 125 akt wspólnych], inicjujące modyfikację dotychczasowych zasad płatności, określa wysokość marży ujętej w nocie kredytowej jako rabat finansowy za osiągnięty próg obrotów.
W świetle powyższego, podstawą (przyczyną) uzasadniającą udzielanie upustów na warunkach określonych w umowie był sam fakt i rozmiary importu leków przez skarżącą (ich sprzedaży przez eksportera).
Chybione jest więc twierdzenie skarżącej, że upust (rabat) obliczony "od wartości produktów wyprowadzonych ze składu" nie był związany z dostawą oraz z ceną zakupu przedmiotu importu i jego wartością celną.
Organy celne zasadnie uznały, iż udzielony skarżącej upust cenowy nie może być utożsamiony z prowizją.
Pomijając kwestię, iż to z przedstawionego przez O. SA urzędowego tłumaczenia umowy wynika sformułowanie "upust", to należy stwierdzić, że w sprawie nie można mówić ani o prowizji od sprzedaży, ani prowizji od prowadzenia składu celnego, ani też o prowizji od zakupu.
Łącząca strony umowa z [...] lutego 1998 r. nie daje żadnych podstaw do partycypowania eksportera w kosztach i wydatkach związanych ze składowaniem produktów, które - zgodnie z art. 2 umowy - w całości pokrywa O. SA. Ponadto, w toku prowadzonego postępowania administracyjnego nie zostały ujawnione dowody księgowe [art. 20 ust. 1 i ust. 2 pkt 2, art. 21 ust. 1 ustawy z 29 09 1994 r. o rachunkowości; Dz.U. nr 121, poz. 591 ze zm.], na podstawie których polski podmiot obciążałby kontrahenta zagranicznego za usługę składowania towaru. Takie dowody (faktury, rachunki), nie zostały także przedstawione na etapie postępowania sądowego. Powyższe wiąże się z przyznaniem, że skarżąca nie odprowadzała związanego ze składowaniem podatku od towarów i usług [art. 20 ust. 4 ustawy o rachunkowości].
Z umowy z [...] lutego 1998 r. [art. 2 in fine] wynika, że nie tworzy ona stosunku joint venture (wspólne przedsięwzięcie) ani zleceniodawca/agent, ani też żadne z postanowień porozumienia nie powinno być traktowane jako upoważniające O. do działania w imieniu, reprezentowania lub podejmowania zobowiązań za eksportera.
Oznacza to, że Spółka O. w stosunkach handlowych występowała jako niezależny podmiot, który transakcji kupna-sprzedaży towarów dokonywał we własnym imieniu i na swoją rzecz, a zatem nie mógł oczekiwać prowizji od sprzedaży w rozumieniu art. 30 § 1 pkt 1 lit. "a" Kcel.
Wbrew stwierdzeniom skarżącej, importowane leki nie mogły być sprzedawane za cenę, za jaką spółka "O." kupowała je od kontrahenta zagranicznego.
Zgodnie z rozporządzeniem Ministra Finansów z 21 12 1998 r. w sprawie wprowadzenia obowiązku stosowania marż urzędowych oraz określenia zasad stosowania cen w obrocie importowanymi lekami gotowymi, surowicami i szczepionkami oraz środkami antykoncepcyjnymi [Dz.U. nr 161, poz. 1080], obowiązującym w dacie zgłoszenia celnego, dla leków wprowadzono obowiązek stosowania marży urzędowej hurtowej w wysokości 14,3% wartości celnej w rozumieniu ustawy z 9 01 1997 r. - Kodeks celny, powiększonej o należne cło i należny podatek od towarów i usług. Marża ta oznaczała różnicę między ceną hurtową sprzedaży, zawierającą w sobie podatek od towarów i usług, a wartością celną powiększoną o cło i należny podatek od towarów i usług lub ceną zakupu łącznie z należnym podatkiem od towarów i usług. Marża urzędowa hurtowa przysługiwała jednostkom uczestniczącym w obrocie lekami od momentu odprawy celnej do momentu sprzedaży leku jednostkom szczebla detalicznego na warunkach loco magazyn hurtowy z kosztami załadunku na środek transportu podstawiony przez odbiorcę. [§2 ust. 1-3 rozporządzenia]
W tej sytuacji, gdyby przyjąć twierdzenie strony, udzielony przez eksportera rabat nie wystarczyłby na pokrycie należności celno-podatkowych, a importer musiałby dopłacać do ceny towaru.
Ponieważ eksporter (dostawca) nie był agentem Spółki i nie reprezentował jej za granicą przy zakupie importowanych towarów, to brak jest również podstaw do uznania upustu za prowizję od zakupu [art. 30 § 1 pkt 1 lit. "a" w zw. z art. 22 § 1 pkt 5 Kcel.]. Nie ma także faktycznej i prawnej podstawy do doliczenia upustu do wartości celnej na podstawie art. 30 § 1 pkt 4 Kcel., jako części dochodu dostawcy z tytułu dalszej odsprzedaży, dyspozycji lub wykorzystania przywiezionych towarów, która przypada bezpośrednio lub pośrednio sprzedawcy. Udzielony upust cenowy stanowi bowiem oczywistą korzyść kupującego, pomniejsza bowiem płatność za importowany towar dokonywaną na rzecz zagranicznego kontrahenta.
Należy jeszcze raz przypomnieć, że zgodnie z art. 9 omawianej umowy "upust... powinien stanowić równowartość 8% całkowitej wartości produktów wyprowadzonych ze składu celnego w poprzednim miesiącu". Sformułowanie to nawiązuje do wielkości działalności handlowej (obrotu), ale nie do dalszej sprzedaży osobom trzecim.
W konkluzji stwierdzić należy, że przewidziany umową z [...] lutego 1998 r. upust (rabat) był czynnikiem kształtującym wartość (cenę) transakcyjną towaru, a przedstawiona przy zgłoszeniu celnym cena wynikająca z faktury eksportera, pomniejszona o rabat, jako wartość (cena) transakcyjna - stanowiła wartość celną towaru.
Jeśli więc strona skarżąca nie zadeklarowała w zgłoszeniu celnym przewidzianego w porozumieniu rabatu, to powinna na podstawie art. 65 § 4 pkt 2 Kodeksu celnego wystąpić z wnioskiem o stosowną korektę zgłoszenia celnego po otrzymaniu noty określającej należny jej rabat. Spółka jednak tego nie uczyniła.
W tym stanie rzeczy, w świetle art. 65 § 4 pkt 2 lit. "a" Kodeksu celnego, w brzemieniu obowiązującym w dacie zgłoszenia celnego, uzasadniona była korekta (obniżenie) wartości celnej, dokonana przez organy celne.
Chybiony jest zarzut wadliwego rozliczenia rabatu, który według porozumienia liczony był od "całkowitej wartości produktów wyprowadzonych ze składu celnego w poprzednim miesiącu" i zdaniem skarżącej niemożliwe było przyporządkowanie noty kredytowej do poszczególnych zgłoszeń celnych. [k. 402-401 akt wspólnych]
Jest poza sporem, że upust został udzielony i - jak już wskazano - był czynnikiem kształtującym wartość celną towaru w wysokości - obniżonej o rabat - fakturowanej wartości (ceny) transakcyjnej.
Przyznawane miesięczne upusty, jako wielkości obniżające fakturowane ceny, podlegały więc w ramach korekty wartości celnych rozdzieleniu na poszczególne faktury handlowe z tego okresu i takiego rozliczenia nie dyskwalifikuje przyjęta w umowie podstawa wymiaru rabatu (rzeczywista wartość wyprowadzonego ze składu celnego towaru), zwłaszcza, że skarżąca nie wykazała, aby obniżki fakturowanych cen dokonane zostały z przekroczeniem upustów udzielanych w okresie objętym porozumieniem.
Jeśli zatem strona nie może lub nie chce dokonać przyporządkowania not kredytowych do konkretnych własnych zgłoszeń celnych, to nie może potem skutecznie stawiać organom celnym zarzutu, iż dokonały takiego przyporządkowania nieprawidłowo, to jest przy zastosowaniu logicznego kryterium przyjęcia wskazanego w nocie kredytowej miesiąca, którego nota dotyczy.
Chybione są również zarzuty skarżącej o charakterze procesowym.
W niniejszej sprawie, po przeprowadzeniu kontroli u importera i zebraniu dodatkowego materiału dowodowego, decyzje wydane zostały przez organy administracji celnej w dwóch instancjach, na podstawie ich samodzielnych ocen materiału dowodowego, i brak jest podstaw do twierdzenia, że dokonana w tej sytuacji ocena materiału dowodowego nie jest zgodna z zasadami swobodnej oceny dowodów i nosi cechy dowolności.
Rozstrzygnięcia w sprawie oparte zostały na prawidłowo zebranym materiale dowodowym, który uzasadnia oceny orzekających w sprawie organów celnych. Tym samym nietrafne są zarzuty skargi naruszenia powinności wyczerpującego zebrania dowodów i dokładnego ustalenia stanu faktycznego oraz zasad prawdy obiektywnej i działania w sposób budzący zaufanie do organów celnych.
Nie mógł zostać również uwzględniony zarzut naruszenia art. 246 § 3 Kodeksu celnego; w tym zakresie skarga trafia w próżnię, albowiem w istocie brak jest rozstrzygnięcia w decyzjach organów celnych w tym przedmiocie. Dlatego też Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że skarga w tej części jako niedopuszczalna na podstawie art. 58 1 pkt 6 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi podlega odrzuceniu i z tych przyczyn postanowił jak w punkcie 1 wyroku.
Decyzja jest zgodna z prawem, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w punkcie 2 sentencji wyroku.