V SA 4900/03
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuWojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie stwierdził nieważność decyzji o wymeldowaniu z powodu braku podpisu na decyzji organu pierwszej instancji.
Sprawa dotyczyła skargi L. K. na decyzję Wojewody utrzymującą w mocy decyzję o wymeldowaniu skarżącego z pobytu stałego. Sąd uznał skargę za zasadną, stwierdzając nieważność zarówno zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. Kluczowym powodem było stwierdzenie, że decyzja organu I instancji nie została podpisana, co stanowi rażące naruszenie prawa.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie rozpoznał sprawę ze skargi L. K. na decyzję Wojewody z dnia 9 lipca 2002 r., która utrzymywała w mocy decyzję Prezydenta Miasta O. z dnia 16 maja 2002 r. w sprawie wymeldowania L. K. z pobytu stałego. Organ administracji uznał, że skarżący sporadycznie bywał w lokalu, a od 1998 r. przebywał w innym mieście, co potwierdzali sąsiedzi i córka. Dodatkowo wskazano, że lokal nie nadawał się do zamieszkania. Skarżący podniósł zarzuty niezgodności decyzji z prawem, wskazując na toczące się postępowanie cywilne, poczynione nakłady na remont oraz utrudnianie zabrania rzeczy. Sąd, sprawując kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, uznał skargę za zasadną z przyczyn innych niż podniesione przez skarżącego. Kluczowym uchybieniem okazał się brak podpisu na decyzji organu pierwszej instancji, co stanowiło rażące naruszenie prawa, a utrzymanie w mocy takiego aktu przez organ drugiej instancji również było wadliwe. W konsekwencji sąd stwierdził nieważność obu decyzji administracyjnych oraz zasądził zwrot kosztów postępowania.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (2)
Odpowiedź sądu
Nie, decyzja administracyjna niepodpisana przez organ wydający stanowi rażące naruszenie prawa i podlega stwierdzeniu nieważności.
Uzasadnienie
Sąd wskazał, że brak podpisu na decyzji organu pierwszej instancji jest rażącym naruszeniem prawa, co skutkuje koniecznością stwierdzenia nieważności tej decyzji oraz decyzji organu drugiej instancji utrzymującej ją w mocy.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
stwierdzono_nieważność
Przepisy (6)
Główne
P.u.s.a. art. 1 § § 1 i 2
Ustawa - Prawo o ustroju sądów administracyjnych
Pr. o p.p.s.a. art. 3 § § 1
Ustawa - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Pr. o p.p.s.a. art. 145 § § 2
Ustawa - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Pr. o p.p.s.a. art. 200
Ustawa - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Pomocnicze
k.p.a. art. 138 § § 1
Kodeks postępowania administracyjnego
u.e.l.i.d.o. art. 15 § ust. 2
Ustawa o ewidencji ludności i dowodach osobistych
Argumenty
Skuteczne argumenty
Decyzja organu pierwszej instancji nie została podpisana, co stanowi rażące naruszenie prawa.
Godne uwagi sformułowania
sądy administracyjne (...) sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, która jest sprawowana pod względem zgodności z prawem podstawowym celem tejże kontroli jest eliminowanie z porządku prawnego aktów (...) niezgodnych z prawem decyzja Organu I instancji nie została podpisana, co stanowi rażące naruszenie prawa.
Skład orzekający
Hanna Raszkowska
przewodniczący
Piotr Piszczek
sprawozdawca
Katarzyna Matczak
członek
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Średnia
Powoływalne dla: "Podstawowe zasady kontroli sądów administracyjnych nad legalnością działań administracji, waga wymogów formalnych decyzji administracyjnych (podpis)."
Ograniczenia: Dotyczy konkretnego przypadku wadliwej decyzji administracyjnej, ale podkreśla uniwersalną zasadę legalności.
Wartość merytoryczna
Ocena: 5/10
Sprawa ilustruje fundamentalne zasady kontroli sądowej i wagę formalnych wymogów w postępowaniu administracyjnym, co jest istotne dla prawników praktyków.
“Brak podpisu na decyzji administracyjnej – dlaczego to kluczowy błąd, który może unieważnić całe postępowanie?”
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginał, niezmienionyV SA 4900/03 - Wyrok WSA w Olsztynie Data orzeczenia 2004-04-27 orzeczenie prawomocne Data wpływu 2003-11-25 Sąd Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie Sędziowie A. Katarzyna Matczak Hanna Raszkowska /przewodniczący/ Piotr Piszczek /sprawozdawca/ Symbol z opisem 605 Ewidencja ludności, dowody tożsamości, akty stanu cywilnego, imiona i nazwisko, obywatelstwo, paszporty Skarżony organ Wojewoda Treść wyniku Stwierdzono nieważność decyzji I i II instancji Sentencja Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Hanna Raszkowska Sędzia NSA Piotr Piszczek (spr.) Asesor Katarzyna Matczak Protokolant Grzegorz Klimek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 kwietnia 2004 r., sprawy ze skargi L. K. na decyzję Wojewody z dnia "[...]" Nr "[...]" w przedmiocie wymeldowania - I. Stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta O. z dnia "[...]" nr "[...]". II. Stwierdza, że zaskarżona decyzja do czasu uprawomocnienia się wyroku nie podlega wykonaniu. III. Zasądza od Wojewody na rzecz L. K. 10 (dziesięć) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Uzasadnienie 2 V SA 4900/03 UZASADNIENIE Decyzją z dnia 9 lipca 2002r. Wojewoda - stosownie do treści art. 138 § 1 k.p.a. w zw. z art. 15 ust.2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz.U. z 2001 r. Nr 87, poz. 960) utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta O. z dnia 16 maja 2002r. w sprawie wymeldowania L. K. z pobytu stałego w lokalu nr 3 przy ul. "[...]" w O. Uznał tym samym, iż odwołanie ww. nie zasługuje na uwzględnienie. W motywach wskazano, powołując się na ww. przepis ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych oraz orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 maja 2002r. (opublikowane w Dz.U. Nr 78 z 2002r.), że L. K. w mieszkaniu położonym przy ul. "[...]" bywał sporadycznie z uwagi na zamieszkiwanie tam przez matkę i brata, a po ich śmierci - z mocy upoważnienia A.S. Sam przebywa od 1998r. w L., co potwierdzają sąsiedzi a także córka. Wskazać też należy, że sporny lokal nie nadaje się do zamieszkania z uwagi na brak mediów. Taki lokal- zdaniem organu- nie może być centrum życiowym osoby, która posiada nieruchomość w innym mieście. Wskazano także, że "bywanie" w lokalu nie rodzi praw do niego, zwłaszcza, iż jego obecna właścicielka nie wyraża zgody na przebywanie ww. pod wskazanym adresem. W skardze - zarzucając niezgodność decyzji z prawem - L. K. podniósł, że między nim a właścicielami lokalu toczy się postępowanie cywilne, które będzie rzutować na toczące się postępowanie administracyjne. Wskazał też, że poczynił nakłady na remont lokalu, a nadto, że utrudnia się jemu zabranie ulokowanych tam rzeczy, co czyni się przez wymianę zamków. W odpowiedzi na skargę - żądając oddalenia wniesionego środka zaskarżenia -podniesiono argumenty zbieżne z motywami zaskarżonych aktów administracyjnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Na wstępie zauważyć należy, że sądy administracyjne w tym i sąd wojewódzki, sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, która jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - patrz art. l § l i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. -Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153,poz 1269). Uzupełnieniem tego zapisu jest treść art. 3§1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153,poz. 1270), w którym wskazano, iż owe sądy stosują środki określone w ustawie (akt ten cyt. jest dalej jako Pr. o p.p.s.a.) Powyższe regulacje określają podstawową funkcję sądownictwa i toczącego się przed nim postępowania. Jest nią- bez wątpienia-sprawowanie wymiaru sprawiedliwości poprzez działalność kontrolną nad wykonywaniem administracji publicznej. Nie ulega też wątpliwości, że podstawowym celem tejże kontroli jest eliminowanie z porządku prawnego aktów (zwłaszcza decyzji i postanowień), a także czynności organów administracji publicznej niezgodnych z prawem i dążenie do przywrócenia stanu, który nie będzie z nim pozostawał w sprzeczności. Ta funkcja kontroli sądowej jest istotna zarówno z punktu widzenia podmiotu skarżącego, jak i całego aparatu administracyjnego państwa, który winien być żywo zainteresowany w eliminowaniu z obrotu prawnego niezgodnych z prawem aktów i czynności swoich funkcjonariuszy. Prawidłowość podejmowanych działań, a tym samym legalność działania organów administracyjnych, stanowi bowiem istotny element efektywności i ważną przesłankę istnienia społecznej akceptacji działania aparatu administracyjnego państwa. Stopień zaś akceptacji i owego działania organów administracji rządowej, jak też samorządowej, przenoszony jest na ocenę funkcjonowania całego państwa. W powyższym kontekście - oceniając wniesiony środek zaskarżenia- wskazać trzeba, iż jest on zasadny z innych przyczyn aniżeli to wynika z jego treści. Przede wszystkim zwrócić uwagę należy na okoliczność, iż decyzja Organu I instancji nie została podpisana, co stanowi rażące naruszenie prawa. Za takie należy też traktować utrzymanie w mocy takiego aktu przez Organ II instancji. Mając więc na uwadze treść art. 145§2 oraz art. 200 Pr. O p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji.
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI