V SA 4879/03
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuWojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę S.W. na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych odmawiającą przyznania uprawnień kombatanckich z tytułu pobytu w obozie w G., ponieważ obóz ten nie został uwzględniony w rozporządzeniu określającym miejsca odosobnienia podlegające ustawie o kombatantach.
Skarżący S.W. domagał się przyznania uprawnień kombatanckich za pobyt w obozie w G. w latach 1942-1942. Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych odmówił przyznania uprawnień, powołując się na brak obozu w G. na liście miejsc odosobnienia określonych w rozporządzeniu Prezesa Rady Ministrów. Sąd administracyjny uznał, że skoro obóz nie został wymieniony w rozporządzeniu, nie można uznać pobytu w nim za represję w rozumieniu ustawy o kombatantach, co skutkowało oddaleniem skargi.
Sprawa dotyczyła skargi S.W. na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych, która odmówiła uchylenia wcześniejszej decyzji o odmowie przyznania uprawnień kombatanckich. Skarżący domagał się przyznania tych uprawnień z tytułu pobytu w obozie w G. w okresie od listopada do grudnia 1942 roku. Kierownik Urzędu, powołując się na przepisy ustawy o kombatantach oraz rozporządzenie Prezesa Rady Ministrów z 2001 r. określające miejsca odosobnienia, stwierdził, że obóz w G. nie został uwzględniony w tym rozporządzeniu jako miejsce, w którym pobyt dzieci do lat 14 miał charakter eksterminacyjny. W związku z tym uznał, że przepis art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. c ustawy o kombatantach nie ma zastosowania. Skarżący kwestionował tę decyzję, wskazując na istnienie obozu w G. na podstawie pisma Konsula Generalnego RP oraz oświadczeń świadków. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę, uznając, że decyzje organów nie naruszają prawa. Sąd podkreślił, że zgodnie z obowiązującym rozporządzeniem, obóz w G. nie został wymieniony jako miejsce odosobnienia, co uniemożliwia przyznanie uprawnień kombatanckich na podstawie wskazanej podstawy prawnej, mimo istnienia innych dowodów na istnienie obozu i pobyt skarżącego.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (1)
Odpowiedź sądu
Nie, pobyt w obozie w G. nie może stanowić podstawy do przyznania uprawnień kombatanckich, jeśli obóz ten nie został wymieniony w rozporządzeniu Prezesa Rady Ministrów jako miejsce odosobnienia, w którym pobyt dzieci do lat 14 miał charakter eksterminacyjny.
Uzasadnienie
Ustawa o kombatantach wymaga, aby miejsca odosobnienia, w których pobyt dzieci do lat 14 miał charakter eksterminacyjny, zostały określone w rozporządzeniu Prezesa Rady Ministrów. Skoro obóz w G. nie został uwzględniony w tym rozporządzeniu, nie można uznać pobytu w nim za represję w rozumieniu ustawy.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
oddalono_skargę
Przepisy (4)
Główne
u.k. art. 4 § ust. 1 pkt 1 lit. c
Ustawa o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego
Represjami są okresy przebywania z przyczyn politycznych, narodowościowych, religijnych i rasowych w miejscach odosobnienia, w których pobyt dzieci do lat 14 miał charakter eksterminacyjny, a osoby tam osadzone pozostawały w dyspozycji hitlerowskich władz bezpieczeństwa.
u.k. art. 8 § ust. 1 pkt 2
Ustawa o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego
Prezes Rady Ministrów jest upoważniony do określenia miejsc odosobnienia, w których były osadzone osoby narodowości polskiej lub obywatele polscy innych narodowości.
Rozporządzenie Prezesa Rady Ministrów w sprawie określenia miejsc odosobnienia, w których były osadzone osoby narodowości polskiej lub obywatele polscy innych narodowości
Określa konkretne miejsca odosobnienia, które mogą być podstawą do uznania represji.
Pomocnicze
p.p.s.a. art. 151
Ustawa - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Argumenty
Odrzucone argumenty
Argument skarżącego, że obóz w G. istniał i powinien być uznany za miejsce represji, został odrzucony, ponieważ nie został on wymieniony w rozporządzeniu Prezesa Rady Ministrów.
Godne uwagi sformułowania
obóz ten nie został uznany za miejsce odosobnienia, w którym pobyt dzieci do lat 14 miał charakter eksterminacyjny.
Skład orzekający
H. Szafrańska-Falkiewicz
przewodniczący sprawozdawca
B. Wasilewska
członek
K. Brzeziński
członek
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Niska
Powoływalne dla: "Interpretacja przepisów ustawy o kombatantach w kontekście formalnego wykazu miejsc odosobnienia."
Ograniczenia: Dotyczy konkretnego przypadku braku obozu na liście rozporządzenia; nie kwestionuje istnienia obozu jako takiego, lecz jego formalnego uznania dla celów kombatanckich.
Wartość merytoryczna
Ocena: 3/10
Sprawa ma charakter proceduralny i dotyczy wąskiej interpretacji przepisów dotyczących uprawnień kombatanckich, co czyni ją mało interesującą dla szerszej publiczności.
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginał, niezmienionyV SA 4879/03 - Wyrok WSA w Warszawie Data orzeczenia 2004-02-27 orzeczenie nieprawomocne Data wpływu 2003-11-24 Sąd Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie Sędziowie Barbara Wasilewska Hanna Szafrańska-Falkiewicz /przewodniczący sprawozdawca/ Kazimierz Brzeziński Skarżony organ Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych Treść wyniku Oddalono skargę Sentencja Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA del. do WSA - H. Szafrańska-Falkiewicz, Sędziowie NSA del. do WSA - B. Wasilewska, - K. Brzeziński, Protokolant - P. Kraczowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 lutego 2004 r. sprawy ze skargi S. W. na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...] października 2003 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania uprawnień kombatanckich - oddala skargę - Uzasadnienie Zaskarżoną decyzją z dnia [...].10.2003 r. Nr [...] Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z powołaniem się na przepisy art. 22 ust. 1 i art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 8 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 24.01.1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego (tekst jedn. Dz.U. z 2002 r. Nr 42, poz. 371) oraz rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z 20.09.2001 r. w sprawie określenia miejsc odosobnienia, w których były osadzone osoby narodowości polskiej lub obywatele polscy innych narodowości (Dz.U. z 2001 r. poz. 1154) – po ponownym rozpoznaniu sprawy, odmówił uchylenia decyzji własnej z dn. [...].06.2003 r. Nr [...] – mocą której odmówiono S. W. urodzonemu [...].06.1931 r. przyznania uprawnień kombatanckich z tytułu pobytu w obozie w G. pow. W. w okresie 11.1942-12.1942. W uzasadnieniu decyzji Kierownik Urzędu powołał treść art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. c cyt. ustawy o kombatantach, który stanowi, że represjami są okresy przebywania z przyczyn politycznych, narodowościowych, religijnych i rasowych w miejscach odosobnienia, w których pobyt dzieci do lat 14 miał charakter eksterminacyjny, a osoby tam osadzone pozostawały w dyspozycji hitlerowskich władz bezpieczeństwa. Miejsca odosobnienia, o których mowa w powołanym przepisie zgodnie z upoważnieniem zawartym w art. 8 ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy o kombatantach określił Prezes Rady Ministrów w rozporządzeniu z dn. 20.09.2001 r. w sprawie określenia miejsc odosobnienia, w których były osadzone osoby narodowości polskiej lub obywatele polscy innych narodowości (Dz.U. z 2001 r. poz. 1154). W rozporządzeniu tym nie występuje obóz w G., zatem obóz ten nie został uznany za miejsce odosobnienia, w którym pobyt dzieci do lat 14 miał charakter eksterminacyjny. W świetle powyższego Kierownik Urzędu stwierdza, iż przepis art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. c ustawy o kombatantach w przedmiotowej sprawie nie ma zastosowania. W skardze S. W. kwestionuje zasadność decyzji. Wywodzi, iż z materiałów dostarczonych w rozprawie wynika, że obóz w G. istniał. Są to: pismo Generalnego Konsula RP w W. z [...].01.1996 r. oraz oświadczenia świadków F. M. i J. L. Osoba odpowiedzialna za sporządzenie wykazów obozów II wojny światowej nie zrobiła tego dokładnie, więc brak jest obozu w G. W odpowiedzi na skargę Kierownik Urzędu wnosił o jej oddalenie z argumentacją jak w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga nie jest zasadna. Badając zgodność zaskarżonej decyzji z prawem stwierdzić należy, iż decyzje obu instancji prawa nie naruszają. W myśl art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 8 ust. 1 pkt 2 ustawy z dn. 24.01.1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego (Dz.U. Nr 142 z 1997 r., poz. 950 ze zm.) Prezes Rady Ministrów w rozporządzeniu z dn. 20.09.2001r. w sprawie określenia miejsc odosobnienia, w których były osadzone osoby narodowości polskiej lub obywatele polscy innych narodowości (Dz.U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1154) nie wymienia obozu w G. jako obozu, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. c. Z powołanego przez skarżącego zaświadczenia Konsula Generalnego RP w W. z dn. [...].01.1996 r. wynika jedynie, iż dokumenty obozu w G. do Państwowego Archiwum Centralnego Republiki [...] nie zostały przekazane. Brak jest również dowodów wysiedlenia rodziny W. z obozu w G. O istnieniu obozu w G. i pobycie tam skarżącego oświadcza J. L. i F. M. Skarżący w 1942 r., kiedy miał przebywać w obozie w G. miał lat 11., zatem podstawą do uznania go za osobę, która podlegała represjom wojennym i okresu powojennego byłby przepis art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. c cyt. ustawy o kombatantach. Skoro jednak upoważniony przepisem art. 8 ust. 1 pkt 2 Prezes Rady Ministrów w rozporządzeniu z dn. 20.09.2001 r. nie określił, aby obóz w G. był miejscem odosobnienia, w których były osadzone osoby narodowości polskiej lub obywatele polscy innych narodowości, to trafnie wywodzi Kierownik Urzędu, że wnioskowana represja nie może być uznana jako represja w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. c ustawy z dn. 24.01.1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego (Dz.U. z 2002 r. Nr 42, poz. 371 ze zm.). Z powyższych przeto względów i na podstawie art. 151 ustawy z 30.08.2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) – Sąd skargę oddalił.
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI