V SA 4135/03

V SA 4135/03 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2004-04-01
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2003-10-20
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Barbara Wasilewska /przewodniczący/
Ewa Wrzesińska-Jóźków /sprawozdawca/
Małgorzata Rysz
Skarżony organ
Minister Sprawiedliwości
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA - Barbara Wasilewska, Sędzia NSA - Ewa Jóźków (spr.), Sędzia WSA - Małgorzata Rysz, Protokolant - Elżbieta Winiarska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 kwietnia 2004 r. sprawy ze skargi C. M. na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] października 2003 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy potwierdzenia represjonowania - skargę oddala -
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją (której precyzyjne oznaczenie, a także datę wydania oraz numer porządkowy zawiera sentencja wyroku) Minister Sprawiedliwości - po uprzednim rozpoznaniu wniesionego środka zaskarżenia – utrzymał w mocy decyzję Prezesa Sądu Okręgowego w O. odmawiającą potwierdzenia represjonowania skarżącego w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego (Dz.U. Nr 42 z 2002 r., poz. 371). W motywach rozstrzygnięcia wskazano, iż brak jest podstaw aby uwzględnić wniesione odwołanie, gdyż organ pierwszej instancji dokonał trafnych ustaleń, bazując na podstawie prawidłowego i wnikliwie przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego, co stanowiło podstawę do zastosowania właściwie powołanych norm prawa materialnego.
Organ drugiej instancji uzupełniając treść podstawy rozstrzygnięcia o art. 138 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego w motywach wskazał, iż:
1) czyn, za który wnioskodawca został skazany wyrokiem b. [...] Sądu Rejonowego w B. z dnia [...] kwietnia 1951 r. nie był związany z działalnością polityczną na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego,
2) zgromadzony materiał dowodowy nie daje podstaw do uznania, iż aresztowanie wnioskodawcy i jego pobyt w więzieniu miały związek z jego działalnością polityczną, związaną z walką o suwerenność i niepodległość.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego – żądającej uchylenia zaskarżonej decyzji oraz w piśmie procesowym z 3 październik a 2003 r.– zarzucono sprzeczność w ustaleniach dotyczących w szczególności pobytu skarżącego w areszcie oraz pominięcie przy rozstrzyganiu sprawy ustaleń Sądu [...] z 1951 r.
W odpowiedzi na skargę – żądając oddalenia wniesionego środka zaskarżenia – podniesiono argumenty zbieżne z motywami zaskarżonych aktów administracyjnych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Wobec tego, że w sprawie niniejszej skarga została wniesiona przed dniem 1 stycznia 2004 r., a postępowanie nie zostało przed tym dniem zakończone, to stosownie do art. 97 ustawy z 30 sierpnia 2003 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) właściwy jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie.
Sąd ten sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej między innymi przez orzekanie w sprawach ze skarg na decyzje administracyjne (art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz.U. Nr 153, poz. 1270). Zakres kognicji sądów administracyjnych ogranicza się do badania zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności z prawem, to znaczy ustalenia, czy organ orzekający w sprawie prawidłowo zinterpretował i zastosował przepisy prawa, w oparciu o należycie ustalony stan faktyczny.
Badając sprawę z tego punktu widzenia, Sąd nie podzielił zarzutów skargi dotyczących naruszenia przepisów prawa przez organ administracji. Decyzje organów orzekających oparte zostały na zgromadzonych w sprawie dowodach i zawierają ich wyczerpującą ocenę. Dokonana ocena nie nosi znamion dowolności. Zasada określona w art. 191 Ordynacji Podatkowej uprawnia organ orzekający do ustalenia prawdy obiektywnej według swej wiedzy, doświadczenia oraz przekonania o wartości dowodowej poszczególnych środków dowodowych. Zasada swobodnej oceny dowodów nie oznacza nieograniczonej dowolności w wartościowaniu dowodów i ich selekcji. Jednakże organ uprawniony jest do wyboru faktów, które uznał za udowodnione. Rozpatrując niniejszą sprawę organy orzekające ustosunkowały się do wszystkich zgromadzonych w sprawie dowodów i wyjaśniły przesłanki, jakimi się kierowały dokonując ich oceny. Fakt, iż analiza zebranego materiału dowodowego nie przyniosła oczekiwanych przez skarżącego rezultatów, nie może być powodem kwestionowania rzetelności poczynań tych organów lub zasadności zajmowanego przez te organy stanowiska.
Sąd podziela stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej decyzji Prezesa Sądu Okręgowego w O. , zarówno odnośnie czasookresu pobytu skarżącego w areszcie tymczasowym, jak również dotyczące okoliczności związanych z pozostawieniem przez skarżącego w mieszkaniu wsi R. raportówki i oceny zawartości tej raportówki. Stanowisko to oparte zostało na szczegółowej analizie akt sprawy o sygnaturze [...] (poprzednio [...]) zakończonej wyrokiem b. [...] Sądu Rejonowego w B. z dnia [...] kwietnia 1951 r. i znajduje swoje odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji.
Nie ma racji skarżący powołując się na ustalenia dokonane – w jego ocenie – przez Ministra Sprawiedliwości w decyzji z dnia [...].08.2002 r. nr [...] uchylającej decyzję Prezesa Sądu Okręgowego w B. i przekazującej sprawę do ponownego rozpatrzenia Prezesowi Sądu Okręgowego w O. w przedmiocie pobytu skarżącego w więzieniu. Decyzja ta, wydana na podstawie art. 138 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego była decyzją kasacyjną. Organ orzekający wskazał w uzasadnieniu decyzji te okoliczności, które w jego ocenie nie zostały należycie wyjaśnione i polecił organowi pierwszej instancji przeprowadzić ponownie postępowanie, szczegółowo wskazując co należy zrobić przy ponownym rozpatrywaniu sprawy. Prezes Sądu przeprowadził postępowanie w nakazanym zakresie.
W konkluzji należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu i skarga, jako nieuzasadniona podlega oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270).
Z tych też względów Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.