V SA 3760/03

V SA 3760/03 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2004-05-19
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2003-09-04
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Ewa Wrzesińska-Jóźków
Janusz Zajda /przewodniczący sprawozdawca/
Małgorzata Rysz
Skarżony organ
Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia Janusz Zajda [spr.], Sędzia NSA Ewa Jóźków, Sędzia WSA Małgorzata Rysz, Protokolant Aneta Opyrchał, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 maja 2004 r. sprawy ze skargi P.W. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] sierpnia 2003 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania; oddala skargę.
Uzasadnienie
Decyzją z [...] grudnia 2002 r. nr [...] Naczelnik Urzędu Celnego [...] w W. uznał zgłoszenie celne zawarte w JDA SAD nr [...] z [...] grudnia 1999 r. za nieprawidłowe w zakresie dotyczącym ustalenia wartości celnej oraz wysokości długu celnego.
Przesyłkę zawierającą odpis powyższej decyzji awizowano 24 grudnia 2002 r. [k. 27 akt adm.] Jej faktyczny odbiór w Urzędzie Pocztowym w G. nastąpił 9 stycznia 2003 r. [k. 11 akt j.w.]
Odwołanie od decyzji adresat P.W. złożył 17 stycznia 2003 r. [k. 3 akt j.w.]
Postanowieniem z [...] sierpnia 2003 r. nr [...] Dyrektor Izby Celnej w W. powołując się na przepisy art. 228 § 1 pkt 2 i art. 223 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z 29 08 1997 r. - Ordynacja podatkowa [Dz.U. nr 137, poz. 926 ze zm.] w zw. z art. 262 ustawy z 9 01 1997 r. - Kodeks celny [Dz.U. nr 75 z 2001 r., poz. 802 ze zm.] stwierdził, że odwołanie od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego [...] w W. z [...] 12 2002 r. zostało złożone z uchybieniem terminu przewidzianego do jego wniesienia.
Uznał, że decyzja organu I instancji została doręczona adresatowi w trybie art. 150 § 2 pkt 1 ustawy - Ordynacja podatkowa 31 grudnia 2002 r. Zgodnie z pouczeniem zawartym w decyzji stronie przysługiwało prawo wniesienia odwołania do organu II instancji w terminie 14 dni od daty doręczenia rozstrzygnięcia, a więc do dnia 14 stycznia 2003 r. Skarżący złożył odwołanie 17 stycznia 2003 r., czyli po upływie przewidzianego prawem terminu.
W skardze z 2 września 2003 r. P.W. domagał się uchylenia zaskarżonego postanowienia. Wyraził przekonanie, że wniósł odwołanie w zakreślonym 14-dniowym terminie. Powoływał się na orzecznictwo Trybunału Konstytucyjnego.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w W. wniósł o jej oddalenie. Podtrzymał stanowisko i argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z 30 08 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych [Dz.U. nr 153, poz. 1271] sprawy, w których skargi, tak jak w niniejszej sprawie, zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z 25 07 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych [Dz.U. nr 153, poz. 1269] oraz art. 3 § 1 powołanej ustawy z 30 08 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W świetle tych przepisów zbadania przez Sąd wymaga kwestia czy zaskarżone postanowienie jest zgodne z mającymi w sprawie zastosowanie przepisami ustawa - Ordynacja podatkowa.
Zgodnie z art. 150 § 1 pkt 1 i § 2 ustawy - Ordynacja podatkowa (w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania rozstrzygnięcia), a także § 9 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 17 06 1999 r. w sprawie szczegółowego trybu doręczania pism sądowych przez pocztę w postępowaniu cywilnym [Dz.U. nr 62, poz. 697], w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 148 lub art. 149 ustawy, poczta przechowuje pismo przez okres 7 dni w swojej placówce pocztowej. W tym przypadku doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy.
Oznacza to, iż termin do wniesienia odwołania zgodnie z art. 223 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy - Ordynacja podatkowa rozpoczął w sprawie bieg 1 stycznia 2003 r. i upłynął 14 stycznia 2003 r. Natomiast P.W., prawidłowo pouczony o sposobie i terminie odwołania, omawiany środek zaskarżenia złożył 17 stycznia 2003 r. Jednocześnie nie ubiegał się o przywrócenie uchybionego terminu.
W tej sytuacji organ orzekający prawidłowo uznał, że zachodzi podstawa z art. 228 § 1 pkt 2 ustawy - Ordynacja podatkowa do stwierdzenia w drodze postanowienia uchybienia terminu do wniesienia odwołania, a tym samym uznania niedopuszczalności tego środka prawnego.
Doręczenie zastępcze dokonane przed zmianą dotyczących tej instytucji przepisów, w tym wypadku art. 150 § 1 pkt 1 i § 2 ustawy - Ordynacja podatkowa (zmiana z 1 09 2003 r.; Dz.U. nr 137 z 2003 r., poz. 1302), jest skuteczne. [v. uchwała SN z 23 01 2004 r., III CZP 112/03, Biul. SN 2004/1/9]
Stwierdzenie to nie wyklucza dowodu. iż pismo w rzeczywistości nie dotarło do adresata. [v. wyrok TK z 15 10 2002 r., SK 6/02, OTK-A 2002/5/65]
Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem i na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.