V SA 3674/02

V SA 3674/02 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2004-02-23
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2002-11-28
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Ewa Wrzesińska-Jóźków /przewodniczący/
Irena Jakubiec-Kudiura /sprawozdawca/
Marzenna Zielińska
Skarżony organ
Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną decyzję
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA del. do WSA - Ewa Jóźków Sędzia NSA del. do WSA - Marzenna Zielińska Sędzia WSA - Irena Kudiura (spr.) Protokolant - Agata Milewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 lutego 2004 r. sprawy ze skargi Centrali Farmaceutycznej "A." w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] października 2002 r. Nr [...] w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe 1. Uchyla zaskarżoną decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] października 2002 r. nr [...] 2. Zasądza od Dyrektora Izby Celnej w W. na rzecz Centrali Farmaceutycznej "A." w W. kwotę 250 zł (dwieście pięćdziesiąt zł) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. 3. Stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...].10.2002 r. nr [...] Dyrektor Izby Celnej w W. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego [...] w W. z dnia [...] czerwca 2002 r. nr [...], mocą której zgłoszenie celne Centrali Farmaceutycznej "A." w W. z dnia [...].07.1999 r. nr [...] zostało uznane za nieprawidłowe w części dotyczącej wartości celnej towaru.
W uzasadnieniu decyzji Dyrektor Izby Celnej wskazał, że w dniu [...].07.1999r. zgłoszono towar w postaci leków do procedury dopuszczenia do obrotu, złożony uprzednio do składu celnego. Zgłoszenie celne odpowiadało ogólnym wymogom art. 64 § 1 i 2 kod. cel., w związku z czym towar został zwolniony spod dozoru celnego. W okresie [...].11.2001r.-[...].01.2002r. w siedzibie firmy dokonano kontroli towarów zgłaszanych do procedury dopuszczenia do obrotu w okresie od [...].01.1999r. do [...].10.2001 r. W toku kontroli stwierdzono, że "A." dysponuje notą kredytową firmy A. z dnia [...] sierpnia 1999 r. [...] [...] zawierającą refundację (rabat), dotyczącą obniżki ceny sprzedaży preparatu "H." wg raportu sprzedaży na [...].07.1999r.
Nota kredytowa na kwotę 26 031,88 DEM dotyczyła m-ca lipca 1999 r., w którym strona tj. "A.", dokonała zgłoszenia preparatu "H." do procedury dopuszczenia do obrotu wg. dwóch [...] z dnia [...].07.1999 r. i [...] z dnia [...].07.1999 r.
Wspomniana nota kredytowa posłużyła do obniżenia ceny leku "H." i stanowiła podstawę rozliczeń między skarżącą a firmą A..
Kwota jaką skarżąca zapłaciła A. stanowiła różnicę między wartością preparatów określonych w fakturach załączonych do SAD, a kwotą refundacji (rabatu) określoną w fakturze "[...]" z [...].08.1999 r.
Obniżka ta miała wpływ na wartość celną towarów w dniu dokonania zgłoszenia celnego. Powinno to, zdaniem organu, doprowadzić do korekty tego zgłoszenia przez stronę. Skoro jednak strona nie zgłosiła takiego wniosku to organ celny mógł z urzędu dokonać takiej korekty po ujawnieniu w toku kontroli nowych danych i w trybie art. 83 kod. cel. doprowadzić do ustalenia wartości celnej towaru zgodnie z art. 23 § 1 i § 9 kod. cel.
Wbrew stanowisku strony w sprawie nie miał bowiem zastosowania art. 23 § 7 kod. cel. Ponadto treść art. 85 kod. cel. nie wyklucza stosowania art. 83 w zw. z art. 65 § 4 kodeksu celnego.
Mając powyższe okoliczności na względzie Dyrektor Izby Celnej uznał za konieczne utrzymanie decyzji organu celnego I instancji w mocy, w tym w zakresie wyliczenia prawidłowej wartości celnej towaru dla dokonania korekty zgłoszenia celnego z dnia [...].07.1999 r., rozliczającej proporcjonalnie przyznany stronie rabat za lipiec 1999 r.
Podstawą prawną decyzji były art. 233 § 1 ustawy z 29.08.1997 r. Ordynacja podatkowa oraz art. 262, 23 § 1, § 9, art. 85 § 1 ustawy z 9.01.1997 r. Kodeks celny.
Od decyzji skargę złożyła Centrala farmaceutyczna "A." w W.
W skardze zarzuciła naruszenie prawa materialnego w postaci obrazy art. 23 § 1, § 9, art. 85 § 1 w zw. z art. 83 ustawy z 9.01.1997 r. Kodeks celny (Dz.U. 75/2001 poz. 802 z późn. zm.) oraz naruszenie art. 122 i 191 ustawy z 29.08.1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. 137 poz. 926 z późn. zm.), wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w W.. Skarżąca podniosła w szczególności, że do zgłoszenia celnego przedłożyła faktury, których weryfikacja przez organ celny, mogła wpłynąć na ustalenie wartości celnej w sposób inny niż deklarowany, na podstawie kolejnych, zastępczych metod ustalania wartości celnej.
Potwierdzona przez organ celny weryfikacja dokumentów przedłożonych przy zgłoszeniu celnym, nie dała podstaw do zmiany wartości celnej towarów, co powoduje, że podjęcie czynności weryfikacyjnych po ok. 3 latach od daty przyjęcia zgłoszenia celnego, przeczy pierwotnej weryfikacji dokonanej przez ten sam organ.
Stronę łączyła z firmą A. umowa na skład, która w art. 7 przewidywała 10 % prowizję z tytułu świadczonych usług składowania i była to prowizja obligatoryjna. Nie została ona uwzględniona przez organ celny, który prowadząc postępowanie wyjaśniające, nie odniósł się do tego jakie wartości były prowizją, a które mogły być ewentualnym rabatem, udzielanym fakultatywnie i w zmiennych kwotach. Powoduje to, że organ celny przyjmując całą kwotę opisaną na fakturze jako rabat, naruszył art. 122 i 191 Ordynacji podatkowej.
Sposób przyporządkowania konkretnych partii leku "H." w odniesieniu do płatności dokonywanych na rzecz kontrahenta zagranicznego, nosił znamiona przypadkowości a sprawa nie została wyjaśniona w sposób wszechstronny. W szczególności, nie został uwzględniony fakt, że określone rabaty były przyznawane już po dokonanym zgłoszeniu celnym.
Dyrektor Izby Celnej w W. w odpowiedzi na skargę wnosił o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z treścią art. 97 § 1 ustawy z 30.08.2002 r. (Dz.U. 153 poz. 1271 z późn. zm.) przepisy wprowadzające ustawę o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przedmiotowa sprawa jako nie rozpoznana przez NSA przed 1.01.2004 r. podlega rozpoznaniu przez wojewódzki sąd administracyjny.
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd uznał, że zaskarżona decyzja narusza prawo i w związku z powyższym skargę należało uwzględnić uznając jej zarzuty dotyczące braku należytego i wszechstronnego rozważenia sprawy za zasadne.
Zgodnie z treścią art. 262 kodeksu celnego do postępowania w sprawach celnych, stosuje się art. 12 oraz przepisy działu IV ustawy – Ordynacja podatkowa.
Zgodzić się należy z zarzutem naruszenia treści art. 122 i 191 ustawy z 29.08.1997 r. – Ordynacja podatkowa. W skardze podniesiono istnienie umowy składu, zarzucając organowi brak ustosunkowania się do tego faktu w uzasadnieniu skarżonej decyzji. Umowa ta, pochodząca z [...].04.1994 r. zawarta przez skarżącą z firmą A., została co prawda przedstawiona przez stronę dopiero w postępowaniu sądowym tym niemniej, z oświadczeń strony złożonych do protokołu rozprawy, które nie zostały zanegowane przez przedstawiciela organu celnego wynika, że istnienie tej umowy, było sygnalizowane organowi celnemu w toku postępowania kontrolnego. Potwierdzeniem tej okoliczności w ocenie sądu zdaje się być, także [...], w której powoływany jest kontrakt (nie jest jedynie jasne, czy to właśnie ten). Faktem jednak pozostaje, że w decyzjach organów celnych w tym w zaskarżonej, brak jest jakiegokolwiek ustosunkowania się do tej kwestii.
Strona podnosiła także, że wykazywała prowizję w odniesieniu do innych leków ("E.") i było to uwzględniane przez organ celny.
Zgodnie z art. 122 ustawy Ordynacja podatkowa, w toku postępowania organy podatkowe (celne) podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, zaś zgodnie z treścią art. 187 § 1, organ obowiązany jest zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Znaczy to, że ciężar dowodu spoczywa na organie celnym, przy czym strona ma prawo przedstawiania dowodów.
W sprawie niniejszej, strona powoływała się na posiadaną umowę bez bliższego jej określenia, lecz jej nie przedstawiła. Fakt ten podnosi organ celny I instancji w uzasadnieniu swojej decyzji.
W związku ze złożonym przez stronę odwołaniem, organ celny II instancji ponownie rozpoznawał sprawę, przy czym rozpoznanie to następuje w oparciu o stan prawny i faktyczny z daty wydania decyzji przez ten organ – zgodnie z art. 222 Ordynacji podatkowej. Ma to takie znaczenie, że wątpliwość dotycząca ewentualnego istnienia umowy, jej treści i znaczenia dla sprawy mogła i powinna być wyjaśniona w oparciu o treść art. 189 ordynacji – co nie nastąpiło.
Okoliczności te powodują, że uznać należy iż doszło do naruszenia przepisów postępowania, co miało wpływ na wynik sprawy jak również przyjąć należy, że mogłoby to dawać podstawę do wznowienia postępowania, co powoduje, że skargę należało uwzględnić w oparciu o treść art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i b ustawy z 30.08.2002 r. o p.p.s.a. Konieczne zatem będzie wyjaśnienie przez organ II instancji znaczenia umowy z [...].04.1994 r. i jej zapisów m.in. dotyczących prowizji i premii (art. 7) oraz ich wpływu na cenę transakcyjną towaru w rozumieniu treści art. 23 § 1 kodeks celny dla potrzeb zgłoszenia celnego z [...].07.1999 r.
Jeśli chodzi o pozostałe zarzuty skargi dotyczące prawa organu celnego do zmiany wartości celnej zawartej w kwestionowanym zgłoszeniu celnym po ujawnieniu nowych danych, już po zgłoszeniu celnym mającym wpływ na deklarowaną wartość celną, to WSA podziela stanowisko organów celnych w tej materii wyrażone zarówno w uzasadnieniu decyzji jak i w odpowiedzi na skargę.
W odniesieniu do zarzutu dotyczącego wiedzy organu celnego o udzielonym stronie rabacie, co miałoby wynikać z faktury przedstawionej przy zgłoszeniu celnym, należy uznać go za chybiony.
Mając powyższe okoliczności na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku, przy czym w odniesieniu do punktu 2 i 3 wyroku na podstawie art. 152 i 200 ustawy z 30.08.2002 r. o p.p.s.a.