V SA 3423/03
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuWojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę J. J. na decyzję Wojewody o wymeldowaniu, uznając, że obowiązek meldunkowy służy jedynie rejestracji pobytu, a jego realizacja nie jest sposobem dochodzenia praw do lokalu.
Skarżąca J. J. wniosła skargę na decyzję Wojewody utrzymującą w mocy decyzję o jej wymeldowaniu z pobytu stałego. Argumentowała, że opuściła lokal pod przymusem byłego męża i nie ma gdzie mieszkać. Sąd administracyjny oddalił skargę, podkreślając, że obowiązek meldunkowy ma charakter wyłącznie ewidencyjny i nie wiąże się z prawem do lokalu ani jego utratą. Sąd wskazał, że skoro skarżąca nie zamieszkuje w lokalu od 10 lat i nie podjęła działań w celu powrotu, jej wymeldowanie było uzasadnione.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie rozpoznał skargę J. J. na decyzję Wojewody, która utrzymała w mocy decyzję o wymeldowaniu skarżącej z pobytu stałego. Skarżąca podnosiła, że opuściła lokal z powodu przemocy ze strony byłego męża i nie posiadała innego miejsca zamieszkania. Sąd uznał jednak skargę za nieuzasadnioną. W uzasadnieniu podkreślono, że obowiązek meldunkowy ma charakter czysto techniczny i rejestracyjny, służąc jedynie ewidencji ludności. Zameldowanie nie jest równoznaczne z posiadaniem prawa do lokalu, a wymeldowanie nie oznacza utraty takiego prawa. Sąd stwierdził, że bezsporny jest fakt nieprzebywania skarżącej w lokalu od 10 lat, co stanowiło podstawę do jej wymeldowania zgodnie z przepisami ustawy o ewidencji ludności. Okoliczności dotyczące powodów opuszczenia lokalu nie miały wpływu na ocenę legalności decyzji administracyjnej, a skarżąca mogłaby ubiegać się o ponowne zameldowanie w przypadku powrotu do lokalu.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (2)
Odpowiedź sądu
Nie, obowiązek meldunkowy ma charakter wyłącznie ewidencyjny i rejestracyjny, a jego realizacja nie jest sposobem dochodzenia praw do lokalu ani nie wiąże się z utratą prawa własności lub innego prawa do miejsca zameldowania.
Uzasadnienie
Sąd wyjaśnił, że przepisy ustawy o ewidencji ludności nie wiążą zameldowania z uprawnieniem do lokalu ani wymeldowania z utratą takiego prawa. Zameldowanie służy jedynie potwierdzeniu faktu pobytu.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
oddalono_skargę
Przepisy (3)
Główne
u.e.l.i.d.o. art. 15 § ust. 1 i 2
Ustawa o ewidencji ludności i dowodach osobistych
Przepisy te regulują obowiązek wymeldowania się po opuszczeniu miejsca pobytu stałego oraz tryb wymeldowania przez organ, gdy obywatel obowiązku tego nie dopełni.
p.p.s.a. art. 151
Ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Przepis ten stanowi podstawę do oddalenia skargi, jeśli sąd uzna, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu.
Pomocnicze
k.p.a. art. 138 § § 1 pkt 1
Kodeks postępowania administracyjnego
Przepis ten określa możliwość utrzymania w mocy decyzji organu pierwszej instancji przez organ odwoławczy.
Argumenty
Skuteczne argumenty
Obowiązek meldunkowy ma charakter wyłącznie ewidencyjny i nie wiąże się z prawem do lokalu. Fakt nieprzebywania w lokalu od 10 lat uzasadnia wymeldowanie. Okoliczności opuszczenia lokalu nie mają wpływu na ocenę legalności decyzji o wymeldowaniu.
Odrzucone argumenty
Skarżąca opuściła lokal pod przymusem byłego męża. Skarżąca nie miała gdzie mieszkać.
Godne uwagi sformułowania
zameldowanie jest czynnością techniczną, rejestracyjną, która potwierdza wyłącznie fakt pobytu określonych osób w danym miejscu obowiązek meldunkowy służy tylko do ewidencjonowania ruchów ludności realizacja obowiązku meldunkowego nie jest sposobem dochodzenia praw do lokalu samo zameldowanie–wymeldowanie nie stanowi dowodu potwierdzającego posiadanie lub brak tytułu prawnego do lokalu
Skład orzekający
Małgorzata Pocztarek
przewodniczący sprawozdawca
Janusz Walawski
członek
Andrzej Kołodziej
członek
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Średnia
Powoływalne dla: "Interpretacja przepisów dotyczących obowiązku meldunkowego i jego związku z prawem do lokalu."
Ograniczenia: Dotyczy stanu prawnego sprzed nowelizacji przepisów dotyczących ewidencji ludności, ale zasada ewidencyjności obowiązku meldunkowego pozostaje aktualna.
Wartość merytoryczna
Ocena: 5/10
Sprawa dotyczy powszechnego obowiązku meldunkowego i jego praktycznych konsekwencji, co może być interesujące dla obywateli. Sąd jasno rozgranicza obowiązek ewidencyjny od prawa do lokalu.
“Czy wymeldowanie oznacza utratę prawa do mieszkania? Sąd wyjaśnia.”
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginał, niezmienionyV SA 3423/03 - Wyrok WSA w Warszawie Data orzeczenia 2004-10-20 orzeczenie prawomocne Data wpływu 2003-08-18 Sąd Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie Sędziowie Andrzej Kołodziej Janusz Walawski Małgorzata Pocztarek /przewodniczący sprawozdawca/ Skarżony organ Wojewoda Treść wyniku Oddalono skargę Sentencja Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Pocztarek (spr.), Asesorzy WSA Janusz Walawski, WSA Andrzej Kołodziej, Protokolant Wojciech Wiktorowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 października 2004 r. sprawy ze skargi J. J. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2003 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania oddala skargę Uzasadnienie Decyzją z dnia [...] lipca 2003 r. [...] Wojewoda [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia [...] maja 2003 r., którą na mocy art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tekst jednolity Dz. U. Nr 87 z 2001 r., poz. 960 ze zm.) wymeldowano p. J. J. z pobytu stałego w lokalu nr [...] przy ul. [...] w P. Wojewoda [...] podzielił ustalenia faktyczne i ocenę organu I instancji, zgodnie z którą w sprawie zaistniały przesłanki uzasadniające wymeldowanie p. J. J. Wymieniona od 1995 r. nie przebywa w lokalu, w którym pozostawała zameldowana. Pomimo, że z wyjaśnień p. J. J. wynika, że przedmiotowy lokal opuściła pod przymusem, Wojewoda [...] uznał, że nastąpiło trwałe opuszczenie mieszkania, ponieważ p. J. J. nie podjęła żadnych przewidzianych prawem działań w celu powrotu do miejsca zameldowania. Organ odwoławczy wyjaśnił jednocześnie, że zameldowanie jest czynnością techniczną, rejestracyjną, która potwierdza wyłącznie fakt pobytu określonych osób w danym miejscu, zaś obowiązek meldunkowy służy tylko do ewidencjonowania ruchów ludności. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi p. J. J. do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji skarżąca podniosła, że do wyprowadzenia się z lokalu nr [...] przy ul. [...] w P. została zmuszona przez swego byłego męża – J. J., który znęcał się nad nią fizycznie i psychicznie. Skarżąca podała również, iż nie ma gdzie mieszkać. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest nieuzasadniona. Obowiązek meldunkowy ludności służy wyłącznie rejestracji faktu przybycia przez daną osobę do określonego mieszkania (budynku) i faktu opuszczenia przez nią tego miejsca. Realizacja obowiązku, o jakim mowa służy więc potwierdzeniu istniejących stanów faktycznych. Obowiązujące przepisy ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2001 r. Nr 87, poz. 960 ze zm.) nie wiążą zameldowania z uprawnieniem do określonego lokalu. Nie wiążą też wymeldowania z utratą prawa własności lub innego prawa do miejsca zameldowania. Innymi słowy realizacja obowiązku meldunkowego nie jest sposobem dochodzenia praw do lokalu, a samo zameldowanie–wymeldowanie nie stanowi dowodu potwierdzającego posiadanie lub brak tytułu prawnego do lokalu. Mając na uwadze powyższe rozważania zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Bezsporny jest bowiem fakt opuszczenia przez skarżącą mieszkania przy ul. [...] w P. Skarżąca przyznała, że w mieszkaniu tym nie zamieszkuje od 10 lat. Skoro skarżąca opuściła miejsce zameldowania na pobyt stały, to zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy obowiązana była wymeldować się w organie gminy, właściwym ze względu na dotychczasowe miejsce jej pobytu, najpóźniej w dniu opuszczenia tego miejsca. Ponieważ skarżąca nie wykonała ciążącego na niej obowiązku, konieczne stało się jej wymeldowanie w trybie ust. 2 ww. przepisu. Należy wyjaśnić, że okoliczności podnoszone przez skarżącą, a dotyczące powodów opuszczenia mieszkania przy ul. [...] w P., nie mają wpływu na ocenę zaskarżonej decyzji. Jeżeli skarżąca ponownie zamieszka w spornym lokalu, na nowo zaistnieje przesłanka do jej zameldowania. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), należało orzec jak w sentencji.
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI