V SA 3374/02

V SA 3374/02 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2004-03-18
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2002-11-04
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Barbara Mleczko-Jabłońska /przewodniczący/
Janusz Zajda /sprawozdawca/
Maria Myślińska
Sygn. powiązane
GSK 1095/04 - Wyrok NSA z 2004-11-22
Skarżony organ
Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną decyzję
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia B. Mleczko-Jabłońska, Sędziowie M. Myślińska, J. Zajda (spr.), Protokolant M. Igielska, po rozpoznaniu w dniu 4 marca 2004 r. sprawy ze skargi [...] , [...] na decyzję Dyrektor Izby Celnej w [...] z dnia [...] września 2002 r. Nr [...] w przedmiocie Uznanie zgłoszenia celnego za nieprawidłowe oddala skargę
Uzasadnienie
15
UZASADNIENIE
Na podstawie zgłoszenia celnego dokonanego według dokumentu SAD z [...] kwietnia 2001 r. nr [...] przez Przedsiębiorstwo Produkcyjno-Handlowe "[...] - s.c. [...] [...] (przekształconą następnie w spółkę jawną "[...] ) Dyrektor Urzędu Celnego w [...] objął procedurą dopuszczenia do obrotu sprowadzone z N. towary określone w zgłoszeniu jako przyprawy stosowane przy produkcji majonezu i keczupu, zafakturowane przez eksportera jako wyroby o nazwach [...]oraz [...] .
Zgłoszone towary, określone jako przyprawy, zaklasyfikowane zostały w dokumencie SAD według zadeklarowanego przez importera kodu taryfowego PCN 3302 10 90 0 ze stawka celną obniżoną 0%, obejmującego stosowane w przemyśle spożywczym wskazane w poz. 3302 mieszaniny substancji zapachowych i mieszaniny oparte na jednej lub na wielu takich substancjach.
Decyzją z [...] czerwca 2002 r. nr [...] wydaną w trybie art. 65 § 4 pkt 2 Kodeksu celnego, Naczelnik Urzędu Celnego [...] w [...] uznał powyższe zgłoszenie celne za nieprawidłowe w zakresie dotyczącym nazwy, klasyfikacji taryfowej, zastosowanej stawki celnej oraz wymiaru cła i ponownie orzekając w tym zakresie, zgłoszone w pozycji 1 dokumentu SAD towary jako przyprawy przy produkcji majonezu i keczupu określił jako produkty o nazwach [...] [...] [...] , klasyfikowane według kodu taryfowego 2103 90 90 0 obejmującego pozostałe produkty z poz. 2103 wyszczególniającej sosy i przetwory z nich; zmieszane przyprawy i zmieszane przyprawy korzenne; mąkę i grysik z gorczycy i gotową musztardę, ze stawką celną 30%.
Za taką klasyfikacją, zdaniem organu orzekającego, przemawia wynikający z pisma producenta z 14 września 2001 r. skład produktów obejmujący wiele różnorodnych składników, w szczególności dekstrozę, olej cytrynowy, skrobię zmodyfikowaną, ekstrakt pieprzowy, sól, dekstrozę - cukier gronowy, glutaminian sodu, olej pieprzowy, olej selerowy, kurkumę etc.
Wskazując, że zgłoszone przyprawy zawierają niewielką ilość substancji aromatycznych, organ pierwszej instancji uznał, że z tego względu nie mogą być klasyfikowane według pozycji 3302.
Orzekając w sprawie na skutek odwołania importera Dyrektor Izby Celnej w [...] decyzją z [...] września 2002 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu celnego pierwszej instancji, podzielając przedstawione w uzasadnieniu rozstrzygnięcia stanowisko i argumentację tego organu.
Dodatkowo organ odwoławczy wskazał, że wymienione przyprawy nie mogą być zaklasyfikowane do pozycji 3302 taryfy, ze względu na zawarty w nich dodatek, m.in. glutaminianu sodu, ekstraktów roślinnych (olejów pieprzowego, selerowego) oraz witamin, bowiem byłoby to sprzeczne z przepisami prawa obowiązującymi w dacie odprawy celnej.
Natomiast zaliczenie ich do kodu 2103 90 90 Taryfy celnej uzasadnione jest z tej racji, że z uwagi na ich skład, obejmujący m.in. sól, dekstrozę, glutaminian sodu, przyprawy i ekstrakty przypraw, stanowią one mieszaninę różnych składników: olejków eterycznych, przypraw, nośników i substancji strukturotwórczych, wzmacniaczy smaku, a celem ich stosowania jest nadanie walorów smakowych m.in. majonezom.
W skardze wniesionej 30 października 2002 r. do Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarżąca wystąpiła o uchylenie albo stwierdzenie nieważności decyzji Dyrektora Izby Celnej w [...] z [...] września 2002 r. oraz uchylenie decyzji organu celnego I instancji z 8 czerwca 2002 r. zarzucając naruszenie:
– Taryfy celnej przez niewłaściwe jej zastosowanie;
– art. 65 § 7 Kcel. przez wydanie postanowienia o wszczęciu postępowania celnego po przyjęciu zgłoszenia celnego;
– art. 134 § 1, art. 187 § 1 i art. 188 Ordynacji podatkowej przez skierowanie zaskarżonej decyzji wyłącznie do Spółki, z pominięciem wspólników, niewyczerpujące rozpatrzenie materiału dowodowego i nieuwzględnienie wniosków dowodowych strony.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko i argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, właściwy w sprawie na podstawie art. 97 § 1 ustawy z 30 08 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [Dz.U. nr 153, poz. 1271 ze zm.], zważył, co następuje:
Stosownie do zasady zawartej w regule 1 Ogólnych reguł interpretacji polskiej nomenklatury scalonej, dla celów prawnych klasyfikację taryfową towarów należy ustalać zgodnie z brzmieniem pozycji taryfowych i uwag do sekcji lub działu Taryfy celnej.
Z treści wnioskowanego przez skarżącą w dokumencie SAD kodu taryfowego 3302 10 90 0, uwag 1 lit. "a" i 2 do działu 33 Taryfy oraz wyjaśnień do poz. 3302 Taryfy wynika, że kod ten obejmuje:
– stosowanie w przemyśle spożywczym mieszaniny substancji zapachowych z pozycji 3301, w szczególności mieszaniny olejków eterycznych, ich koncentratów i roztworów i mieszaniny oparte na jednej lub wielu takich substancjach pod warunkiem, że mieszaniny te są w rodzaju podstawowych surowców dla przemysłu spożywczego, np. w wyrobach cukierniczych lub przyprawach spożywczych,
– mieszaniny nawet połączone z rozcieńczalnikiem lub cieczą nośną bądź zawierające alkohol, mieszaniny produktów objętych nawet innymi działami z jedną lub kilkoma substancjami zapachowymi pod warunkiem, że substancje te stanowią element podstawowy mieszaniny.
Niesporny w sprawie skład wyżej określonych produktów przedstawia się następująco:
– [...] : dekstroza 90,15%, olej cytrynowy 4,92%, skrobia zmodyfikowana 4,92%, ryboflawina 0,01%,
– [...] : ekstrakt pieprzowy 29,9%, dekstroza-cukier gronowy 22,9%, sól 13,4%, glutaminian sodu 12%, granulat 10%, skrobia zmodyfikowana 5,4%, sacharoza-cukier trzcinowy 5%, ekstrakt czosnkowy 10%, olej pieprzowy 0,2%, olej selerowy 0,2%,
– [...]: granulat 33%, kwas cytrynowy 27%, guma guar 20%, kurkuma 13%, skrobia zmodyfikowana 7%.
Według skarżącej, do substancji zapachowych należy zaliczyć olejki cytrynowy, czosnkowy, selerowy, substancje pieprzowe i kurkumę.
Poza tymi substancjami importowane produkty zawierają z reguły wiele innych składników. Oznacza to, że produkty te nie mogą być poczytane za "mieszaniny substancji zapachowych", które w pierwszej kolejności wymienia pozycja taryfowa 3302.
Poza tym, jeśli nawet oprzeć się na wyliczeniu skarżącej, stwierdzić należy, że w świetle przedstawionego ilościowego składu produktów wymienione przez Spółkę substancje nie spełniają wskazanego wyżej wymagania jako elementu podstawowego mieszaniny.
Przemawia to przeciwko klasyfikowaniu towarów, określonych jako przyprawy do majonezu i keczupu, według wnioskowanego przez skarżącą kodu taryfowego.
Nie może odnieść skutku pogląd skarżącej Spółki, że podstawowy jest ten składnik, który przesądza o charakterze i funkcji produktu.
Pamiętając o przytoczonej regule 1 Ogólnych reguł interpretacji polskiej nomenklatury scalonej wskazać należy, że Taryfa celna w odniesieniu do pozycji 3302 i Wyjaśnienia do tej pozycji nie przewidują kryterium oceny podstawowego - w powyższym rozumieniu - składnika (elementu) towaru według tego, czy przesądza on o charakterze i funkcji produktu.
Poza tym, kryterium takie jest tak ogólne i nieostre, że jego zastosowanie w praktyce byłoby w istocie niemożliwe.
Mając na uwadze powyższe okoliczności i treść art. 191 Ordynacji podatkowej w związku z art. 262 Kodeksu celnego stwierdzić należy, że organy celne mogły dokonać zmiany wskazanej w zgłoszeniu taryfikacji produktów i zaklasyfikować je według kodu 2103 90 90 0 jako zmieszane przyprawy.
Przemawia za tym dodatkowo okoliczność, że również w sprawozdaniach z badań Centralnego Laboratorium Celnego z [...] sierpnia i [...] września 2001 r. oraz w ekspertyzach Instytutu Chemii Bioorganicznej z [...] sierpnia 2001 r. wskazane w nich produkty określone zostały jako mieszanki "przyprawowe" (k. 45-48, 35-44 akt adm.).
Ponadto, jak wynika z treści zgłoszenia celnego i niekwestionowanych danych Głównego Inspektora Sanitarnego stanowiących przedmiot ustaleń organu odwoławczego, omawiane produkty jako dodatki w bardzo niewielkich dawkach stosowane są do produkcji majonezów, sosów sałatkowych i majonezowych, chrzanu i musztardy i wobec tego nie mogą być poczytane za produkty "w rodzaju podstawowych surowców dla przemysłu spożywczego" w rozumieniu pozycji taryfowej 3302 i wyjaśnień do tej pozycji.
W konkluzji stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja, z wyjątkiem tej jej części, która dotyczy odsetek wyrównawczych, odpowiada prawu i niezasadne są zarzuty skargi naruszenia przepisów prawa procesowego, które miałoby istotny wpływ na wynik sprawy.
W konsekwencji skarga, w zakresie nie dotyczącym odsetek, podlega oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z 30 08 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [Dz.U. Nr 153, poz. 1270].
Zawarte w sentencji decyzji z [...] czerwca 2002 r. utrzymanej w mocy zaskarżoną decyzją sformułowanie wskazujące, że poboru i określenia kwoty odsetek dokona właściwy Wydział Izby Celnej, nie spełnia wymagań decyzji jako rozstrzygnięcia w indywidualnej sprawie o odsetki między oznaczonymi podmiotami, a niezbędnych, aby decyzja mogła stanowić tytuł wykonawczy. W szczególności nie wskazuje ono wysokości odsetek (stopy procentowej), początkowej daty ich naliczania od oznaczonej kwoty i daty końcowej (do dnia zapłaty) i - wreszcie - nie zawiera oceny merytorycznych przesłanek prawa do odsetek wyrównawczych.
W konsekwencji, w tej części zaskarżona decyzja podlega uchyleniu na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" - Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a w tym zakresie zaskarżony akt nie może być wykonany do daty uprawomocnienia się wyroku [art. 152 Psa].
Wobec uwzględnienia skargi jedynie w nieznacznym zakresie, zasądzono na rzecz skarżącej na podstawie art. 206 cyt. ustawy częściowy zwrot kosztów postępowania.
Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.