I SA/Ke 313/06

I SA/Ke 313/06 - Wyrok WSA w Kielcach
Data orzeczenia
2007-01-31
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-12-06
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Sędziowie
Grażyna Jarmasz
Maria Grabowska /przewodniczący/
Mirosław Surma /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
Hasła tematyczne
Celne prawo
Skarżony organ
Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Dz.U. 2001 nr 75 poz 802
art. 23 par. 7
Ustawa z dnia 9 stycznia 1997 r. Kodeks celny - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Grabowska, Sędziowie Sędzia NSA Grażyna Jarmasz, Asesor WSA Mirosław Surma (spr.), Protokolant Sekretarz sądowy Łukasz Pastuszko, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 31 stycznia 2007 roku sprawy ze skargi W.K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe i określenia kwoty długu celnego skargę oddala.
Uzasadnienie
I SA/Ke 313/06
UZASADNIENIE
Decyzją z dnia [...] nr [...], Dyrektor Izby Celnej w K. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w K. z dnia [...], nr [...], w przedmiocie uznania za nieprawidłowe zgłoszenia celnego oraz określenia kwoty długu celnego.
W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że w dniu 14 grudnia 2001r. W. K., prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą "A.", zgłosił do procedury dopuszczenia do obrotu na polskim obszarze celnym sprowadzony z Francji samochód osobowy marki Renault Laguna. Do zgłoszenia celnego zgłaszający załączył fakturę nr [...] z dnia [...]., z której wynikało, że wartość pojazdu wynosi 13.152,47 FRF. Jako poniesione koszty zagraniczne zgłaszający zadeklarował kwotę 1.000 FRF. Zgłoszenie w tym samym dniu zostało przyjęte pod względem formalnym i zarejestrowane w ewidencji towarów wprowadzanych na polski obszar celny. Dyrektor Urzędu Celnego w K. zakwestionował zadeklarowaną wartość celną przedmiotowego pojazdu, a następnie decyzją nr [...] z dnia [...] uznał w/w zgłoszenie za nieprawidłowe, określając kwotę wynikającą z długu celnego w wysokości 1.279,70zł, a zarazem obejmując towar procedurą dopuszczenia do obrotu na polskim obszarze celnym. Rozstrzygnięcie to było skutkiem weryfikacji złożonego zgłoszenia oraz przeprowadzonej kalkulacji wartości przedstawionego towaru, w wyniku których stwierdzono, że wartość pojazdu wynikająca z przedłożonej faktury nie odzwierciedla rzeczywistej jego wartości. Od decyzji organu I instancji strona złożyła odwołanie do Prezesa Głównego Urzędu Ceł w Warszawie. Decyzja organu odwoławczego, utrzymująca w mocy decyzję organu pierwszej instancji, została przez stronę zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, który wyrokiem z dnia 9 maja 2005r., sygn. akt I SA/Kr 2277/02, uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu orzeczenia Sąd podniósł, iż w rozpatrywanej sprawie pojazd został zakupiony we Francji, dlatego materiałem porównawczym dla oceny wiarygodności zadeklarowanej wartości transakcyjnej nie mogą być ceny obowiązujące w Niemczech. Ponadto Sąd zwrócił uwagę, iż stosując metodę "ostatniej szansy" przy ustaleniu ceny samochodu na podstawie katalogu "EUROTAX" należy uwzględnić korekty dotyczące stanu technicznego pojazdu, tj. ponadnormatywny przebieg, braki i uszkodzenia, które mają istotny wpływ na wartość celną samochodu. Podzielił także wyrażany w orzecznictwie pogląd, że kwestionowanie materialnej wiarygodności informacji i dokumentów winno następować z uwzględnieniem indywidualnych okoliczności zakupu. Rozpatrując ponownie sprawę Naczelnik Urzędu Celnego w K. zwrócił się do W. K. o określenie stopnia uszkodzeń pojazdu. Wobec braku stanowiska strony postanowieniem z dnia 3 listopada 2005r. organ pierwszej instancji z urzędu powołał biegłego w celu ustalenia wartości pojazdu na rynku francuskim na dzień jego nabycia z uwzględnieniem przebiegu. W oparciu o opinię biegłego Naczelnik Urzędu Celnego stwierdził, iż pojazd podobny do zgłoszonego przedstawia na rynku francuskim ponad dwukrotnie wyższą wartość od zadeklarowanej przez stronę. W konsekwencji w dniu 7 lutego 2006r. organ ten wydał decyzję nr [...], w której uznał zgłoszenie celne W. K. z dnia 14 grudnia 2001r. za nieprawidłowe w części dotyczącej wartości celnej i określił kwotę długu celnego z tytułu wprowadzenia towaru na polski obszar celny, ustalając wartość przedmiotowego towaru w oparciu o metodę wyceny określoną w art. 29 § 1 Kodeksu celnego. Podzielając stanowisko organu pierwszej instancji w decyzji wydanej na skutek odwołania W. K. Dyrektor Izby Celnej podkreślił, iż pomimo utraty mocy przez ustawę z dnia 9 stycznia 1997r. Kodeks celny (t. j. Dz. U. z 2001r. Nr 75, poz. 802, ze zm.), zgodnie z art. 26 ustawy z dnia 19 marca 2004r. przepisy wprowadzające ustawę - Prawo celne (Dz. U. Nr 68 poz. 623, ze zm.), przepisy dotychczasowe stosuje się do spraw dotyczących długu celnego, jeżeli dług ten powstał przed dniem uzyskania przez Rzeczpospolitą Polską członkostwa w Unii Europejskiej. Zgodnie z art. 262 Kodeksu celnego, do postępowania w sprawach celnych stosuje się zaś odpowiednio przepis art. 12 oraz przepisy działu IV ustawy z dnia 29 sierpnia1997r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60). Stosownie do treści art. 85 § 1 Kodeksu celnego, należności celne przywozowe są wymagalne według stanu towaru i jego wartości celnej w dniu przyjęcia zgłoszenia celnego i według stawek w tym dniu obowiązujących. Zgodnie z przepisami Kodeksu wartością celną towarów jest wartość transakcyjna, to znaczy cena faktycznie zapłacona lub należna za towar sprzedany w celu przywozu na polski obszar celny, ustalana, o ile jest to konieczne, z uwzględnieniem art. 30 i art. 31 ustawy (art. 23 § 1 Kodeksu celnego). Art. 23 § 7 Kodeksu celnego stanowi zaś, iż wartość transakcyjna nie może być przyjęta za wartość celną w wypadku gdy organ celny z uzasadnionych przyczyn zakwestionował wiarygodność i dokładność informacji lub dokumentów służących do określenia wartości celnej, które należy dołączyć do zgłoszenia celnego, albo gdy nie zostaną one przedstawione przez zgłaszającego. W świetle powołanego przepisu wiarygodność rachunku obejmuje, zdaniem organu, nie tylko jego autentyczność, ale także wiarygodność podanej na tym dokumencie ceny transakcyjnej. Dokument taki nie będzie wiarygodny w sytuacji, gdy podana na nim cena transakcyjna budzi oczywiste wątpliwości tj. gdy w oczywisty sposób nie odzwierciedla rzeczywistej wartości towaru lub też jej wysokość budzi poważne wątpliwości co do tego, czy nie została zawyżona względnie zaniżona. Wartość ta jest przy tym niezależna od tego, czy importer otrzymał "za darmo" towar wprowadzony na polski obszar celny czy też kupił go po wyjątkowo "okazyjnej" z różnych względów cenie. Organ powołał w tym zakresie stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w wyrokach z dnia 17 stycznia 1995r. (sygn. akt SA/Ka 1615/94), z dnia 15 stycznia 1998r. (sygn. akt SA/Ka 1055/96) oraz z dnia 9 marca 1998r. (sygn. akt I SA/Ka 1268/98). O zakwestionowaniu wiarygodności dokumentu sprzedaży przedłożonego przez W. K. zadecydowała, zdaniem organu, przede wszystkim znacząco niska cena sprowadzonego pojazdu w stosunku do jego rzeczywistej wartości, co zostało potwierdzone w wyniku analizy cen tego typu pojazdu na rynku krajowym. W sytuacji zakwestionowania wiarygodności danych zawartych w fakturze konieczne było ustalenie wartości celnej przedmiotowego pojazdu w oparciu o zastępcze metody ustalania wartości celnej, określone w art. 25-29 Kodeksu celnego (art. 24 § 1 Kodeksu celnego). Organ odwoławczy powołał się w tym zakresie także na postępowanie w kwestii ustalania wartości używanych pojazdów samochodowych opracowane w formie studium 1.1 przez Techniczny Komitet Ustalania Wartości Celnej Światowej Organizacji Celnej (WCO); wyjaśnienia Komitetu do Porozumienia w sprawie stosowania artykułu VII Układu Ogólnego w Sprawie Taryf Celnych i Handlu z 1994r. opublikowane w formie załącznika do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 15 września 1999r. – wyjaśnienia dotyczące wartości celnej – (zał. do Dz. U. Nr 80, poz. 908). Opierając się na wskazanych wyjaśnieniach organ uznał za niezasadne stosowanie metod ustalania wartości celnej przewidzianych w art. 25-28 Kodeksu celnego w przypadku importu używanych samochodów. Ustalenie wartości celnej w oparciu o wartość transakcyjną towarów identycznych lub podobnych sprzedanych i wprowadzonych na polski obszar celny w tym samym lub zbliżonym czasie co towary, dla których ustalana jest wartość celna (art. 25 i 26 Kodeksu celnego) jest w tym przypadku niemożliwe przede wszystkim z uwagi na brak możliwości znalezienia samochodów o identycznym bądź podobnym stopniu zużycia. Nawet bowiem samochody podobnie użytkowane, z podobnym przebiegiem maja różny stopień zużycia. Metoda ceny jednostkowej towarów identycznych lub podobnych (art. 27 Kodeksu celnego) może znaleźć w zasadzie zastosowanie wyłącznie w przypadku importu dla celów handlowych. Dotyczy bowiem sprzedaży towarów masowych, sprzedawanych na polskim obszarze celnym w największych zbiorczych ilościach i stanie, w jakim są towary dla których ustalana jest wartość celna. Metoda wartości kalkulowanej przewidziana w art. 28 Kodeksu celnego również nie może znaleźć zastosowania, albowiem metoda ta oparta jest na koszcie produkcji importowanych towarów. W związku z powyższym w ocenie organu wartość celna pojazdów używanych winna być ustalana według metody "ostatniej szansy" przewidzianej w art. 29 Kodeksu celnego. Może ona polegać na wykorzystaniu którejkolwiek z metod ustalania wartości celnej przewidzianej w Kodeksie celnym z jednoczesną rezygnacją z niektórych wymogów określonych w ustawie dla tej metody, jeżeli jest to uzasadnione okolicznościami sprawy. Powołując się na stanowisko Technicznego Komitetu Ustalania Wartości Celnej organ stwierdził, iż przy stosowaniu tej metody można oprzeć się na katalogach lub wyspecjalizowanych czasopismach podających bieżące ceny na rynku kraju importu dla używanych pojazdów samochodowych. Następnie biorąc za punkt wyjścia podaną w katalogu cenę samochodu tej samej marki posiadającego te same parametry techniczne oraz wyprodukowanego w tym samym roku co pojazdy będące przedmiotem importu dokonuje się szczegółowej kalkulacji polegającej na odliczeniu procentowego udziału od "wartości czystej" (ustalonej w oparciu o w/w źródła) kwot odpowiadających należnościom celno-podatkowym przy imporcie tego rodzaju towarów. W ten sposób, realizując zarazem zalecenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K., organ pierwszej instancji zdaniem Dyrektora Izby Celnej prawidłowo wykorzystał katalog Eurotax Glass's France podający ceny bieżące na rynku eksportu i w prawidłowy sposób przyjął do obliczeń wartość bazową do ustalenia wartości celnej, posiłkując się wyceną rzeczoznawcy. Przyjmując wartość pojazdu zgodnie z opinią rzeczoznawcy, prawidłowo zdaniem organu odwoławczego wzięto pod uwagę fakt, iż katalog Eurotax Glass's France zawiera informacje dotyczące średnich cen pojazdów, ustalonych na podstawie analizy prowadzonej na reprezentatywnej próbie pojazdów używanych na rynku krajowym. Dyrektor Izby Celnej w K. zauważył również, iż z treści oceny technicznej wynika, iż rzeczoznawca w wydanej opinii uwzględnił zarówno korekty na plus, jak i korekty, o które należało pomniejszyć kwotę bazową. Ponadto organ odwoławczy wyjaśnił, iż prawidłowe odliczenie od średniej wartości rynkowej pojazdu przebiegu, podatku VAT, podatku akcyzowego oraz cła następuje "z dołu", natomiast uwzględnienie pozostałych korekt związanych z ponadnormatywnym zużyciem samochodu (np. uszkodzeń, braków itp.) następuje "z góry", tj. poprzez odjęcie ich procentowego udziału od czystej wartości (bez przebiegu, podatków i cła). Ten sposób odejmowania wypływa z faktu, że wyspecjalizowane katalogi podają średnie wartości pojazdów ze średnim w swojej klasie przebiegiem, natomiast w wartości pojazdu nie są zawarte m.in. uszkodzenia i braki, a jedynie upoważniony do tego podmiot (rzeczoznawca) określa ich wysokość w procentach wartości pojazdu bez uszkodzeń i braków. W efekcie wyliczoną kwotę bazową pomniejszono o 10% marży zwyczajowej, 22% podatku od towarów i usług, 17,6% podatku akcyzowego oraz 35% cła, otrzymując wartość celną w kwocie 9.741,00zł, stanowiącą podstawę do naliczenia należności celno-podatkowych. Zdaniem organu odwoławczego, wbrew stanowisku strony, nie nastąpiło przedawnienie przedmiotowego zobowiązania, zgodnie bowiem z art. 230 § 5 Kodeksu celnego bieg terminów o których mowa w § 4 i 4a tego artykułu ulega zawieszeniu m.in. z dniem wniesienia skargi do sądu administracyjnego i wniesienia odwołania od decyzji w sprawie długu celnego. W przedmiotowej sprawie zaś postępowanie odwoławcze i postępowanie przed sądem administracyjnym toczyło się od 18 lutego 2002r. do 9 maja 2005r.
Od powyższej decyzji W. K. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. wnosząc o jej uchylenie w całości i uznanie jego zgłoszenia celnego za prawidłowe. Decyzji tej zarzucił naruszenie prawa materialnego, a zwłaszcza art. 23 § 1 i § 9, art. 29, art. 85 § 1, art. 3 § 1 pkt 15 ustawy Kodeks celny oraz art. 121 § 1, art. 122, art. 127, art. 139 § 3, art. 140, art. 210 § 1 pkt 4 ustawy Ordynacja podatkowa. Uzasadniając swoje stanowisko podniósł, iż Kodeks celny nie przewiduje możliwości kwestionowania wartości celnej na podstawie przeprowadzonej kalkulacji. Zdaniem skarżącego w czasie przeprowadzonej w jego przypadku rewizji dla celów ustalenia wartości celnej nie uwzględniono w należyty sposób stanu technicznego pojazdu, tj. uszkodzeń, mimo istnienia których mógł on zostać dopuszczony do ruchu. Wartość samochodu odbiega od wartości podanych w katalogu Schwackeliste, na który powołuje się Dyrektor Izby Celnej w K., jednak w katalogu tym podawane są ceny samochodów nieuszkodzonych na rynku niemieckim, a nie francuskim, przy określonym stopniu zużycia dla danego rocznika, przy czym ceny samochodów używanych na rynku niemieckim są znacznie wyższe niż na rynku francuskim. Nadto, ceną faktycznie zapłaconą przez skarżącego w rozumieniu art. 23 § 1 i § 9 Kodeksu celnego jest kwota 13.152,47 FRF. Organ celny pierwszej instancji w uzasadnieniu decyzji nie podał żadnych przyczyn, na podstawie których zakwestionował wartość celną pojazdu. Skarżący zarzucił również, iż nieprawidłowość ustalenia wartości celnej w świetle art. 29 Kodeksu celnego polega na braku odliczenia marży handlowej, jak również odliczeniu cła według stawki 35% zamiast cła minimalnego. Dodatkowo podniósł, że nie został zapoznany z wynikiem rewizji, a Dyrektor Urzędu Celnego w K. dwukrotnie wydał decyzję w przedmiotowej sprawie: w pierwszej instancji, a następnie decyzję ostateczną jako Dyrektor Izby Celnej w drugiej instancji. Naczelnik Urzędu Celnego w K. nie uwzględnił zaś wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, prowadząc ponowne postępowanie zakończone wydaniem decyzji, utrzymanej następnie w mocy przez Dyrektora Izby Celnej w K..
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w K. wniósł o jej oddalenie, wywodząc jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Ustosunkowując się do zarzutów skargi dotyczących decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w K. i Dyrektora Izby Celnej w K. podniósł dodatkowo, iż w związku z realizacją zaleceń Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. są one nieaktualne. Organ pierwszej instancji dla prawidłowego ustalenia wartości pojazdu na rynku eksportu powołał biegłego, który sporządził opinię wskazując wartość pojazdu na rynku francuskim na dzień 5 grudnia 2001r. z uwzględnieniem korekt dotyczących naprawy, przebiegu oraz ewentualnych usterek ukrytych. Niezakończenie postępowania w terminie wynikającym z art. 139 § 1 Ordynacji podatkowej wynikało ze stopnia skomplikowania sprawy oraz konieczności zebrania dodatkowych dowodów, zaś strona została zawiadomiona o niezałatwieniu sprawy w terminie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.), określanej dalej jako ustawa p.p.s.a., sąd bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem, zarówno materialnym, jak i procesowym, nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Stosownie do art. 145 § 1 ustawy p.p.s.a., Sąd uwzględniając skargę, między innymi na decyzję, uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi:
a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,
b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania
administracyjnego,
c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ
na wynik sprawy.
Sąd również stwierdza nieważność decyzji w całości lub w części w myśl przywołanej regulacji, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (np. art. 247 Ordynacji podatkowej).
W niniejszej sprawie Sąd nie stwierdził naruszenia przepisów prawa, które miało wpływ na wynik rozpatrywanej sprawy, czy też aby zaskarżona decyzja dotknięta była wadami kwalifikowanymi dającymi podstawę do wznowienia postępowania, czy też stwierdzenia nieważności decyzji.
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie należy wyjaśnić, że zaskarżona decyzja została wydana po uprzednim uchyleniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. wyrokiem z dnia 9 maja 2005r., sygn. akt I SA/Kr 2277/02 decyzji Dyrektora Izby Celnej w K. oraz poprzedzającej ją decyzji Dyrektora Urzędu Celnego w K.. W uzasadnieniu tego wyroku Sąd zawarł ocenę prawną i wskazania co do dalszego postępowania. Stosownie do treści art. 153 ustawy p.p.s.a. ocena ta i wskazania wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia.
Ustalenia organu celnego dotyczące wartości celnej są ustawową konsekwencją przyjęcia zgłoszenia celnego, zawierającego wszystkie elementy niezbędne do objęcia towaru procedurą celną, do której jest zgłaszany. Ustawodawca, w stanie prawnym znajdującym zastosowanie dla tej sprawy, dopuścił jednocześnie możliwość kontroli zgłoszenia celnego, w następstwie której, w wypadku powzięcia wątpliwości co do prawdziwości, prawidłowości, czy kompletności danych lub dokumentów, organ celny uprawniony jest do wszczęcia procedury określonej przepisem art. 65 § 4 pkt 2 lit. "b" ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. - Kodeks celny (t. j. Dz. U. z 2001, Nr 75, poz. 802 ze zm) – powoływanej dalej jako Kodeks celny, opartej (zgodnie z odesłaniem zawartym w art. 262 Kodeksu celnego) na odpowiednio stosowanych przepisach działu IV Ordynacji podatkowej. Należności celne przywozowe zaś, jak wynika z przepisu art. 85 § 1 Kodeksu celnego są wymagalne według stanu towaru i jego wartości celnej w dniu przyjęcia zgłoszenia celnego i według stawek w tym dniu obowiązujących.
Zgodnie z uregulowaniem zawartym w art. 23 § 1 Kodeksu celnego, wartością celną towarów jest wartość transakcyjna, to znaczy cena faktycznie zapłacona lub należna za towar sprzedany w celu przywozu na polski obszar celny. Odstępstwem od zasady przyjęcia wartości transakcyjnej za wartość celną jest unormowanie zawarte w art. 23 § 7 Kodeksu celnego. Zgodnie z tym przepisem wartość transakcyjna nie może być przyjęta za wartość celną w wypadku, gdy organ celny z uzasadnionych przyczyn zakwestionował wiarygodność i dokładność informacji lub dokumentów służących do określenia wartości celnej, które należy dołączyć do zgłoszenia celnego, albo gdy nie zostaną one przedstawione przez zgłaszającego. Możliwość odmowy przyjęcia wartości transakcyjnej na podstawie tego przepisu, musi być więc skutkiem zakwestionowania wiarygodności (materialnej lub formalnej) informacji lub dokumentów służących do określenia wartości celnej. Niewiarygodność ceny transakcyjnej, uzasadniająca jej odrzucenie, wystąpi wówczas, gdy okaże się, że była ona rażąco niska. W niniejszej sprawie organy celne przeprowadziły postępowanie na okoliczność ustalenia cen obowiązujących w miejscu zawarcia przez skarżącego transakcji kupna samochodu. Następnie organy te odmawiając przyjęcia wartości transakcyjnej jako wartości celnej wskazały, że o odmowie wiarygodności wartości transakcyjnej zadecydowała wartość określona w opinii technicznej przez biegłego w oparciu o dane porównawcze wynikające z cen na rynku francuskim – kraju eksportu. Z porównania ceny transakcyjnej importowanego pojazdu z wartością określoną przez biegłego wynikało, że wartość na rynku sprzedawcy podobnego pojazdu, o podobnym stopniu zużycia jest niemal 100% wyższa od wartości transakcyjnej. W tym stanie rzeczy stwierdzić należy, że zakwestionowanie wartości transakcyjnej, jako rzeczywistej wartości celnej, miało uzasadnione podstawy i uczynione zostało w sposób obiektywny, zgodnie z zasadami określonymi w art. 23 § 7 Kodeksu celnego. Sporządzona w sprawie ocena techniczna odnosi się do cen stosowanych na rynku, z którego przedmiotowy samochód pochodzi, tj. cen zawartych w katalogu Eurotax Glass’s France i uwzględnia korekty dotyczące naprawy, przebiegu oraz ewentualnych usterek ukrytych.
Następnie należy wskazać, że zastosowanie art. 23 § 7 Kodeksu celnego ma charakter pierwotny bowiem kolejnym etapem postępowania jest ustalenie przez organ celny wartości celnej towaru, czyli odrzucenie jako wartości celnej wartości transakcyjnej obliguje organy do ustalenia wartości celnej w oparciu o inną metodę wymienioną w przepisach art. 25-29 Kodeksu celnego. Obowiązek uwzględnienia kolejności (art. 24 Kodeksu celnego) oznacza, że organy celne powinny wykazać, iż nie jest możliwe zastosowanie wcześniejszych metod ustalania wartości celnej, które poprzedzają metodę przyjętą ostatecznie dla ustalenia wartości celnej. W zaskarżonej decyzji rozważono należycie, czy treść przepisów art. 25 - 28 Kodeksu celny nie uniemożliwiałaby ustalenia wartości celnej w odniesieniu do tego konkretnego przypadku na ich podstawie. Organy celne wykazały, eliminując stosowanie tych metod, że uzasadnione będzie zastosowanie metody ostatniej szansy z art. 29 Kodeksu celnego. Taką też metodę zalecił w uzasadnieniu swego wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie..
Stosując tą metodę organy słusznie powołały się w tym zakresie na postępowanie w kwestii ustalania wartości używanych pojazdów samochodowych opracowane w formie Studium 1.1 przez Techniczny Komitet Ustalania Wartości Celnej Światowej Organizacji Celnej (WCO) opublikowane w formie załącznika do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 15 września 1999r. - Wyjaśnienia dotyczące wartości celnej – (zał. do Dz. U. Nr 80, poz. 908). Wskazując na stanowisko tego Komitetu organy celne trafnie stwierdziły, że przy stosowaniu tej metody można oprzeć się na katalogach lub wyspecjalizowanych czasopismach podających bieżące ceny na rynku kraju importu dla używanych pojazdów samochodowych (Studium 1.1. pkt 23).
Stosując powyższą metodę Naczelnik Urzędu Celnego dokonał ustalenia wartości celnej importowanego pojazdu posługując się katalogiem "Eurotax" nr 12/2001 zawierającym ceny używanych samochodów na rynku polskim. Przy czym biorąc za punkt wyjścia podaną w tym katalogu wartość samochodu - tej samej marki posiadającego te same parametry techniczne oraz wyprodukowanego w tym samym roku co pojazd będący przedmiotem importu - organ celny pomniejszył ją o korekty z tytułu uszkodzeń, ukrytych usterek oraz powiększył o korekty z tytułu pierwszej rejestracji i przebiegu. Dla dokonania powyższych korekt posłużono się opinią techniczną. Następnie od tak ustalonej wartości odliczono procentowy udział kwot, tj. 10% marży zwyczajowej, 22% podatku od towarów i usług, 17,6% podatku akcyzowego oraz 35% cła, otrzymując wartość celną w kwocie 9.741,00zł, stanowiącą podstawę do naliczenia należności celnych.
Należy podkreślić, że jak wynika z uwag interpretacyjnych do artykułu 7 Porozumienia w sprawie stosowania artykułu VII Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu z 1994 r. (załącznik do Porozumienia ustanawiającego Światową Organizację Handlu - WTO, sporządzonego w Marakeszu dnia 15 kwietnia 1994 r., Dz. U. z 1995 r. Nr 98, poz. 483), wartość celna ustalona powyższą metodą w możliwie największym stopniu powinna być oparta na pozostałych metodach ustalania wartości celnej, które stosuje się z "rozsądną elastycznością". W ocenie Sądu zastosowana przez organy celne metoda spełnia te wymagania, oddając rzeczywistą wartość importowanego pojazdu.
Analiza procesu decyzyjnego organów celnych nie wskazuje na nieprawidłowości zarówno na etapie zakwestionowania deklarowanej wartości transakcyjnej jak i ustalania wartości celnej, w stopniu nakazującym wyeliminowanie tych rozstrzygnięć z obrotu prawnego.
Sąd dopatrzył się natomiast wad uzasadnienia decyzji organu drugiej instancji w części odnoszącej się do procesu ustalania wartości celnej. Dyrektor Izby Celnej w K. błędnie wskazał, że organ I instancji dla przyjęcia kwoty bazowej stanowiącej podstawę dla ustalenia wartości celnej pojazdu posłużył się danymi z katalogu Eurotax Glass’s France, a nie katalogu Eurotax zawierającego informacje dotyczące średnich cen pojazdów na rynku krajowym (kraju importu). Wady te, biorąc pod uwagę spójność wniosków uzasadnienia organu odwoławczego z motywami decyzji organu I instancji, w ocenie Sądu, nie mają istotnego wpływu na wynik sprawy. Tylko takie zaś naruszenie prawa, w świetle przywołanego wyżej kryterium sądowej kontroli aktów administracyjnych może uzasadniać wyeliminowanie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego.
Mając na uwadze powyższe wywody, odnosząc się do zarzutów skargi w części dotyczącej naruszenia przepisów Kodeksu celnego, należy stwierdzić, że nie zasługują one na uwzględnienie. Sąd nie podziela także zarzutów wskazujących na naruszenie przepisów Ordynacji podatkowej, w szczególności w zakresie sposobu gromadzenia materiału dowodowego, jego oceny i powołania w decyzji podstawy prawnej. Stan faktyczny został wyjaśniony dokładnie w oparciu o dowody zgromadzone w sprawie, co nakazuje art.187 Ordynacji podatkowej. Wyciągnięte przez organ wnioski są logiczne, a ocena dowodów mieści się w ramach tzw. swobodnej oceny dokonanej na podstawie art. 191 Ordynacji podatkowej. W ramach prowadzonego postępowania zapewniono również skarżącemu możliwość czynnego udziału w sprawie i wpływania na dokonywane ustalenia faktyczne. Na ocenę prawidłowości podjętego rozstrzygnięcia nie może też mieć wpływu podnoszona przez skarżącego przewlekłość postępowania. Przy czym należy wskazać, że argumentacja przytoczona w uzasadnianiu skargi nie odnosi się do zaskarżonej decyzji, a decyzji wyeliminowanych już uprzednio z obrotu prawnego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. dlatego należy uznać ją za bezprzedmiotową. Wyjaśniając wątpliwości skarżącego co do zasadności prowadzenia postępowania przez organy celne w niniejszej sprawie należy wskazać, że wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie., zobowiązywał te organy do przeprowadzenia ponownego postępowania z uwzględnieniem oceny prawnej i wskazań wyrażonych przez tenże Sąd.
Reasumując, Sąd podziela stanowisko organów celnych tak w zakresie ustaleń faktycznych jak i argumentacji prawnej. Organy celne obu instancji uczyniły zadość obowiązkom ciążącym na nich z mocy powołanych wyżej przepisów, zbadały sprawę wszechstronnie w oparciu o należycie zgromadzony materiał dowodowy oraz dokonały odpowiadającej wymogom prawnym oceny materiału dowodowego.
Mając na uwadze powyższe Sąd na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.