V SA 2286/03

GSK 1460/04 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2005-02-18
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2004-12-31
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Halina Wojtachnio /sprawozdawca/
Kazimierz Jarząbek
Urszula Raczkiewicz /przewodniczący/
Symbol z opisem
6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
Hasła tematyczne
Celne postępowanie
Celne prawo
Sygn. powiązane
V SA 2286/03 - Wyrok WSA w Warszawie z 2004-09-08
Skarżony organ
Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku
Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 185
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Urszula Raczkiewicz, Sędziowie NSA Kazimierz Jarząbek, Halina Wojtachnio (spr.), Protokolant Marcin Chojnacki, po rozpoznaniu w dniu 18 lutego 2005 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej [...] Spółki z o.o. w Warszawie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 września 2004 r. sygn. akt V SA 2286/03 w sprawie ze skargi [...] Spółki z o.o. w Warszawie na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Warszawie z dnia 29 maja 2003 r. Nr [...] w przedmiocie opłaty manipulacyjnej 1) uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie 2) zasądza od Dyrektora Izby Celnej w Warszawie na rzecz skarżącej [...] Sp. z o.o. w Warszawie kwotę 340,- (trzysta czterdzieści) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 8 września 2004 r. sygn. akt 2286/03 oddalił skargę "[...]" Sp. z o.o. w Warszawie na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Warszawie z dnia 29 maja 2003 r. nr 140000-PC-471-398 do 417, 419 do 421/03/1714 do 1733, 1735 do 1737/EW, którą utrzymano w mocy 23 decyzje z dnia 11 kwietnia 2003 r. o numerach 140300-PC-471-451 do 453, 455 do 474/02/1780 do 1782, 1784 do 1803/AJ, którymi Naczelnik Urzędu Celnego I w Warszawie odmówił uchylenia decyzji Dyrektora Urzędu Celnego w Warszawie wydanych od dnia 6 listopada do 31 grudnia 1998 r. i od dnia 8 stycznia do dnia 30 kwietnia 1999 r. wymierzających opłaty manipulacyjne dodatkowe.
Oddalając skargę na wymienioną wyżej decyzję Dyrektora Izby Celnej w Warszawie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał za miarodajne dokonane w postępowaniu administracyjnym ustalenia co do stanu faktycznego sprawy i podał, że Dyrektor Urzędu Celnego w Warszawie decyzjami wydanymi w okresie między 6 listopada 1998 r. a 30 kwietnia 1999 r. wymierzył na podstawie art. 275 § 4 pkt 5 Kodeksu celnego opłatę manipulacyjną dodatkową za czynności służbowe wykonywane poza siedzibą urzędu celnego, podejmowane na wniosek Agencji Celnej "[...]", poprzednika prawnego skarżącej.
Pismami z dnia 5 grudnia 2002 r. "[...] Sp. z o.o. - uprzednio "[...]" - wystąpiła w trybie art. 2651 Kodeksu celnego z wnioskiem o uchylenie ostatecznych decyzji Dyrektora Urzędu Celnego w Warszawie, zarzucając naruszenie art. 275 § 4 pkt 5 Kodeksu celnego oraz art. 123 § l, art. 165 § 2, art. 192 i art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej.
Naczelnik Urzędu Celnego I w Warszawie odmówił uchylenia ostatecznych decyzji Dyrektora Urzędu Celnego w Warszawie, a po rozpoznaniu odwołania Dyrektor Izby Celnej w Warszawie utrzymał w mocy decyzje Naczelnika orzekającego w I instancji.
Sąd stwierdził, że skarga nie jest zasadna, bowiem zaskarżona decyzja odpowiada przepisom prawa. Zdaniem Sądu możliwość wzruszenia decyzji w trybie art. 2651 Kodeksu celnego uzależniona jest od wykazania, iż za wyeliminowaniem decyzji ostatecznej z obrotu prawnego przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony, a więc przesłanki niezależne od prawnej poprawności decyzji ostatecznej, której wniosek dotyczy. Negatywną przesłanką natomiast jest zakaz uchylania lub zmiany decyzji wynikający z przepisów szczególnych.
Sąd podzielił stanowisko organu odwoławczego, który uznał, że wniosek o zwrot nienależnie pobranej opłaty został złożony z uchybieniem 3-letniego terminu, wskazanego w art. 246 § 4 Kodeksu celnego, jak również że jest on przepisem szczególnym, który uniemożliwia zwrot uiszczonych opłat manipulacyjnych.
Za niezasadny Sąd uznał zarzut strony, iż zgodnie z art. 277 Kodeksu celnego - w wersji przed nowelizacją - jedynie pobór, a nie zwrot opłat manipulacyjnych następował na zasadach i w trybie określonym dla należności celnych. Sąd uznał, że wykładnia systemowa przepisów art. 277 i art. 246 Kodeksu celnego prowadzi, przy braku w Kodeksie celnym innych rozwiązań prawnych regulujących dopuszczalność, przesłanki, tryb i termin zwrotu opłaty manipulacyjnej, do stosowania art. 246 także przy zwrocie lub umarzaniu opłat pobranych w sprawach celnych. Zdaniem Sądu, skarżąca sama sobie zaprzecza, twierdząc z jednej strony, iż do zwrotu opłat manipulacyjnych nie ma zastosowania przepis art. 246 § 4 Kodeksu celnego, z drugiej strony zaś podnosi, że organ celny powinien zwrócić z urzędu pobrane opłaty, na podstawie art. 246 § 5 Kodeksu celnego.
W ocenie Sądu brak było podstaw do zwrotu z urzędu, w oparciu o art. 246 § 5 Kodeksu celnego, wpłaconych przez stronę należności. Zdaniem Sądu, wyrok wydany w danej sprawie nie może stanowić podstawy do uruchamiania nadzwyczajnych trybów postępowania w innych sprawach, a takim jest tryb określony w art. 2651 Kodeksu celnego.
Sąd wskazał ponadto, że przyjęta przez organ celny interpretacja, zawartego w art. 275 § 4 pkt 5 Kodeksu celnego, określenia "siedziba urzędu celnego" jako "innego miejsca niż urząd celny" została zakwestionowana w orzeczeniu NSA z dnia 18 sierpnia 2000 r., sygn. akt V SA 2690/99 w sprawie ze skargi Spółki SENAGPO o zwrot nienależnie pobranych opłat manipulacyjnych dodatkowych. Stanowisko NSA podzielił badający sprawę na skutek rewizji nadzwyczajnej SN w wyroku z dnia 18 stycznia 2002 r. sygn. III RN 54/01. W cytowanych wyrokach wyrażono pogląd, iż pojęcie "poza siedzibą urzędu celnego" interpretowane zgodnie z obowiązującymi przepisami, także rozporządzeniem Ministra Finansów z dnia 31 grudnia 1997 r. w sprawie utworzenia urzędów celnych oraz określenia ich siedzib (Dz.U. Nr 162, poz. 1122) oznacza miejsce poza granicami administracyjnymi miasta, w którym znajduje się urząd celny, a nie miejsce pod innym adresem w tej samej miejscowości. Orzeczenia te, zdaniem Sądu orzekającego, jakkolwiek wytyczyły drogę do zmiany treści art. 275 § 4 pkt 5 Kodeksu celnego, w którym od nowelizacji obowiązującej od dnia 19 marca 2001 r. (ustawa z dnia 22 grudnia 2000 r. o zmianie ustawy - Kodeks celny...., Dz.U. z 2001 r. Nr 12, poz. 92) wprost jest mowa o "miejscu innym niż urząd celny", to jednakże nie mogły odnieść bezpośredniego skutku w zakresie obowiązków strony wynikających z decyzji Dyrektora Urzędu Celnego w Warszawie, o której uchylenie skarżąca wniosła pismem z dnia 5 grudnia 2002 r. Orzeczenia te nie zmieniły charakteru prawnego pobranych od strony na mocy tej decyzji opłat manipulacyjnych dodatkowych, bowiem zgodnie z art. 30 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym ocena prawna wyrażona w konkretnej sprawie w jego orzeczeniu wiązała wyłącznie ten Sąd oraz organ, którego działanie lub zaniechanie było przedmiotem zaskarżenia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał również, że instytucja uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznej, przewidziana w art. 2651 Kodeksu celnego nie zastępuje instytucji odwołania jako środka zaskarżenia decyzji nieostatecznej, a ponadto zauważył, iż naruszenie przez organ administracji przepisów prawa, które nie miały charakteru rażącego, nie daje podstaw do wzruszenia ostatecznych decyzji w nadzwyczajnych trybach postępowania.
Sąd stwierdził także, że jeśli chodzi o zarzut braku wszczęcia postępowania w sprawie wymiaru opłaty manipulacyjnej organy celne mogły przyjąć, że wniosek o skierowanie celników do pracy w miejscu uznanym wszczyna postępowanie w sprawie wymierzenia opłat manipulacyjnych dodatkowych na podstawie art. 275 § 4 pkt 5 Kodeksu celnego. Skoro więc skarżąca takie wnioski składała, musiała liczyć się z tym, że organy celne taką opłatę pobiorą.
W skardze kasacyjnej skarżąca Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W powołaniu na art. 174 pkt l i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270), zwanej dalej p.p.s.a., zarzuciła:
I. Naruszenie przepisów postępowania:
1) art. 2651 Kodeksu celnego, tj. nierozważenie występowania w niniejszej sprawie przesłanek ważnego interesu strony lub interesu publicznego oraz błędne przyjęcie, iż przesłanką negatywną wyłączającą uchylenie decyzji ostatecznej w trybie tego artykułu jest art. 246 § 4 Kodeksu celnego,
2) art. 145 § l pkt l lit. c/ w związku z art. 145 § 2 p.p.s.a. przez odmowę uchylenia decyzji Dyrektora Izby Celnej naruszającej rażąco przepisy o postępowaniu, tj. art. 2651 Kodeksu celnego, art. 120-122, art. 187 § l Ordynacji podatkowej w zw. z art. 262 Kodeksu celnego, które to naruszenia miały istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem: - Naczelnik Urzędu Celnego, jako organ celny pierwszej instancji właściwy rzeczowo do rozpatrzenia wniosku o uchylenie decyzji ostatecznej na podstawie art. 2651 Kodeksu celnego, rozstrzygnął w niniejszej sprawie również o zasadności zwrotu opłat manipulacyjnych, podczas gdy organem celnym pierwszej instancji właściwym rzeczowo do orzekania o zwrocie należności celnych, zgodnie z § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 19 grudnia 1997 r. w sprawie określenia wypadków, w których należności celne przywozowe lub wywozowe są zwracane lub umarzane, oraz trybu i warunków dokonywania zwrotu lub umorzenia przez niewłaściwe zastosowanie, był Dyrektor Izby Celnej,
- organy celne nie badały czy za uchyleniem decyzji ostatecznej przemawia interes publiczny lub ważny interes strony,
- organy celne błędnie przyjęły, iż wszczęcie postępowania w sprawie wymiaru opłaty manipulacyjnej nastąpiło na wniosek skarżącej w chwili złożenia wniosku o oddelegowanie funkcjonariuszy celnych do miejsca uznanego.
3) art. 141 § 4 p.p.s.a. przez:
- brak wyjaśnienia w uzasadnieniu wyroku w zakresie istnienia w sprawie ważnego interesu strony lub interesu publicznego,
- niedostateczne wyjaśnienie przesłanek, dla których WSA podtrzymuje pogląd, że art. 246 § 4 Kodeksu celnego jest przepisem szczególnym wyłączającym możliwość uchylenia decyzji ostatecznej w trybie art. 2651 Kodeksu celnego,
- niedostateczne wyjaśnienie przyczyn, dla których w ocenie WSA organy celne nie miały podstaw do zwrotu z urzędu opłat manipulacyjnych, w trybie art. 246 § 5 Kodeksu celnego.
II. Naruszenie przepisów prawa materialnego:
1) § 4 cyt. rozporządzenia Rady Ministrów przez niewłaściwe zastosowanie, albowiem Naczelnik Urzędu Celnego, jako organ celny pierwszej instancji właściwy rzeczowo do rozpatrzenia wniosku o uchylenie decyzji ostatecznej na podstawie art. 2651 Kodeksu celnego, rozstrzygnął w niniejszej sprawie również o zasadności zwrotu opłat manipulacyjnych, podczas gdy organem celnym pierwszej instancji, właściwym rzeczowo do orzekania o zwrocie należności celnych, był - zgodnie z § 4 ww. rozporządzenia Rady Ministrów - Dyrektor Izby Celnej,
2) art. 2651 Kodeksu celnego przez błędną wykładnię, tj. uznanie, iż negatywną przesłanką zastosowania tego artykułu jest art. 246 § 4 Kodeksu celnego, co w konsekwencji doprowadziło do odmowy uchylenia decyzji Dyrektora Izby Celnej, mimo iż przemawiał za tym zarówno interes publiczny, jak i ważny interes strony,
3) art. 32 Konstytucji, w zw. z art. 64 ust. 3 Konstytucji oraz art. 31 ust. 3 Konstytucji przez ich błędne stosowanie, tj. pominięcie normatywnej treści tych przepisów, w zakresie w jakim wynika z nich fundamentalna dla państwa prawa zasada równości wobec prawa, albowiem poprzez odmowę uchylania decyzji organów celnych, mimo iż występuje w sprawie ważny interes skarżącej oraz interes publiczny, uniemożliwiono skarżącej wystąpienie z wnioskiem o zwrot opłat manipulacyjnych, w sytuacji gdy inne podmioty znajdujące się w tej samej sytuacji faktycznej i prawnej są uprawnione do wystąpienia z takim wnioskiem, a wiele z tych, które się o to ubiegały, uzyskało taki zwrot,
4) art. 2 oraz art. 7 Konstytucji w zakresie, w jakim ustanawiają one zasadę praworządności oraz zaufania do organów władzy publicznej, przez błędne ich stosowanie, tj. ewidentne pominięcie ich normatywnej treści w procesie stosowania prawa, przez bezpodstawne przesądzenie w postępowaniu toczącym się w trybie art. 2651 Kodeksu celnego kwestii zasadności zwrotu skarżącej opłat manipulacyjnych, z jednoczesnym naruszeniem przepisów o właściwości rzeczowej wskazanych w pkt II.1. powyżej i nieuwzględnienie przy podejmowaniu rozstrzygnięcia interpretacji prawa celnego dokonanej w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 18 stycznia 2002 r. oraz w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 maja 2001 r. V SA 1905/00 i z dnia 12 kwietnia 2001 r. V SA 1481/00, tj. nieuwzględnienie faktu, iż wykładnia prawa dokonana w tych wyrokach (mimo nieistnienia w polskim systemie prawnym instytucji wiążącego precedensu) w istocie odzwierciedla stanowisko utrwalone w orzecznictwie sądowym i piśmiennictwie, wynikające także z praktyki ustawodawczej.
Dyrektor Izby Celnej w Warszawie nie skorzystał z prawa wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Przystępując do rozpoznania skargi kasacyjnej należy przypomnieć, że stosownie do art. 183 § l p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach tej skargi, biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Oznacza to, że zakres sądowego rozpoznania sprawy, poza nieważnością postępowania, która w niniejszej sprawie nie zachodzi, jest ograniczony do zarzutów kasacji. Skarga kasacyjna jest środkiem zaskarżenia ściśle sformalizowanym i oprócz wymagań przepisanych dla pisma procesowego w postępowaniu sądowym, winna zawierać, poza oznaczeniem zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części i wnioskiem o uchylenie lub zmianę orzeczenia - przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie (art. 176 p.p.s.a.). Stosownie do art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
W niniejszej sprawie skarga kasacyjna zarzuca zarówno naruszenie przepisów postępowania, jak i prawa materialnego.
W postępowaniu administracyjnym wyróżnia się postępowanie w trybie zwykłym oraz postępowanie w trybach nadzwyczajnych.
System nadzwyczajnych trybów postępowania składa się z:
a) postępowania w sprawie wznowienia postępowania; b) postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji; c) postępowania w sprawie uchylenia lub zmiany decyzji dotkniętej wadami niekwalifikowanymi bądź decyzji prawidłowej. System ten jest oparty na zasadzie niekonkurencyjności, tzn., że poszczególne tryby nadzwyczajne mają na celu usunięcie tylko określonego rodzaju wadliwości decyzji i nią mogą być stosowane zamiennie. Naruszenie wyłączności stosowania określonego trybu nadzwyczajnego weryfikacji decyzji stanowi rażące naruszenie prawa, będące podstawą stwierdzenia nieważności.
Wymieniony wyżej system nadzwyczajnych trybów postępowania został uregulowany w art. od 145 do 160 Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej k.p.a.), z tym że art. 154 § l k.p.a. dotyczy decyzji, na mocy której żadna ze stron nie nabyła prawa, zaś art. 155 k.p.a. dotyczy decyzji, na mocy której strona nabyła prawo.
System nadzwyczajnych trybów, o których mowa wyżej, został uregulowany także w ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. Nr 137, poz. 926 ze zm.) zwanej dalej "O.p.", z tym że w art. 253 b/ O.p. wymieniono powody wykluczające stosowanie przepisów art. 253 i art. 253 a/ O.p. dotyczących uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznej, a nadto art. 256 O.p. określa termin, po upływie którego nie może być wszczęte postępowanie o zmianę lub uchylenie decyzji na żądanie strony lub z urzędu.
W myśl art. 262 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. - Kodeks celny (Dz.U. Nr 23, poz. 117 ze zm.) do postępowania w sprawach celnych stosuje się odpowiednio przepisy działu IV ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa z uwzględnieniem zmian wynikających z prawa celnego.
W dziale IV O.p. zamieszczone są przepisy od art. 120 do 271, a zatem też przepisy dotyczące ww. trybów nadzwyczajnych.
Z dniem 20 maja 1999 r. nastąpiła zmiana w zakresie stosowania przepisów O.p. do postępowania w sprawach celnych, albowiem z tym dniem weszły w życie przepisy ustawy z dnia 10 kwietnia 1999 r. o zmianie ustawy Kodeks celny (Dz.U. Nr 40, poz. 402), którymi m.in. dodano przepisy w brzmieniu;
1. "art. 2651 § 1. Decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być na jej wniosek lub za jej zgodą uchylona lub zmieniona przez organ celny, który ją wydał, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes publiczny lub ważny interes strony.
§ 2. W przypadku, o którym mowa w § l, organ celny wydaje decyzję w sprawie uchylenia lub zmiany dotychczasowej decyzji.
2. art. 2652. Jeżeli upłynęły 3 lata od dnia powstania długu celnego, organ celny:
1) nie wszczyna bądź odmawia wszczęcia postępowania w sprawie twierdzenia nieważności decyzji,
2) nie wznawia postępowania".
Z powyższego wynika, że art. 2651 Kodeksu celnego wyłączył odpowiednie stosowanie art. 253 a/ O.p. w sprawach celnych.
Art. 2652 Kodeksu celnego, który jest przepisem szczególnym dotyczącym stwierdzenia nieważności decyzji lub wznowienia postępowania, wyłącza również w zakresie w nim unormowanym stosowanie przepisów Ordynacji podatkowej.
Zaznaczyć należy, że przepisy art. 155 k.p.a., art. 253 a/ O.p. oraz art. 2651 § l Kodeksu celnego mają niemal identyczne brzmienie, a zatem przy ich wykładni można powoływać się na dotychczasowe poglądy doktryny oraz orzecznictwo sądowoadministracyjne i Sądu Najwyższego.
Sąd pierwszej instancji słusznie podkreślił, że uchylenie lub zmiana decyzji w trybie określonym w art. 2651 § l Kodeksu celnego oparta jest na dwóch przesłankach pozytywnych i jednej negatywnej.
Do przesłanek pozytywnych należą:
a) złożenie przez stronę wniosku lub wyrażenie zgody.
Odnośnie tej przesłanki w doktrynie i orzecznictwie prezentowane jest stanowisko, że zgoda ta musi być wyraźnie udzielona - bez żadnych wątpliwości co do treści i zakresu, a z wniosku również wyraźnie wynikać wola strony i jej zakres;
b) za uchyleniem lub zmianą takiej decyzji przemawia interes publiczny lub ważny interes strony.
Ocenę wymagań obu interesów przeprowadza organ administracyjny. Wprowadzenie jako przesłanki dodatkowej zgodności wzruszenia decyzji z interesem publicznym lub ważnym interesem strony powoduje znacznie ważniejszy skutek, ponieważ sprawia, że organ administracyjny nie może w rozpoznaniu sprawy na podstawie art. 2651 Kodeksu celnego nie ustosunkować się do celowości wzruszenia decyzji
Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 27 stycznia 1987 r. III SA 1048/86 (ONSA 1987 Nr 2, poz. 50) stwierdził, że "ograniczenie się przez organ przy rozpoznawaniu sprawy w trybie art. 155 k.p.a. wyłącznie do skontrolowania legalności decyzji objętej wnioskiem strony i zaniechanie rozpoznania sprawy w świetle przesłanek do zmiany lub uchylenia decyzji określonych w tym artykule, stanowi naruszenie prawa".
Przepis art. 2651 § l Kodeksu celnego nie może być traktowany jedynie jako stwarzający możliwość uznaniowego działania organów administracji i to tylko w interesie publicznym reprezentowanym przez organy administracyjne, albowiem jest to przepis pozwalający na zajęcie się ponownie sprawą również w interesie strony. W interesie publicznym leży racjonalne pojmowanie administracji publicznej. Wobec tego zmiany polityki administracyjnej, wykładni prawa, oceny stanów faktycznych, zwykła zmiana stanowiska tego samego organu w sprawach pozostawionych uznaniu administracyjnemu, następujące po wydaniu w sprawie np. odmownej decyzji, nie prowadzą do jej wadliwości lub bezprzedmiotowości, a zatem bez dopuszczenia odwołalności decyzji lub jej wzruszenia w trybie nadzoru strona byłaby pozbawiona uzyskania dla siebie nowego rozstrzygnięcia jej sprawy (por. E. Iserzon, J. Starościak - Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz IV, str. 264; B. Adamiak, J. Borkowski - Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 1996 r., str. 675-676). Ważny interes strony to osiągnięcie przez nią korzyści w wyniku wzruszenia decyzji.
Przesłanką negatywną stosowania wyżej wymienionych trybów postępowania, a w tym i trybu wynikającego z art. 2651 Kodeksu celnego, jest zakaz wzruszania ostatecznych decyzji zawarty w przepisach szczególnych, do których w nich się odsyła.
Zakazy te mogą być ogólne, tj. odnoszące się do wszystkich trybów nadzwyczajnych wzruszania decyzji ostatecznych, bądź też mogą dotyczyć tylko niektórych postępowań z ww. trybów.
Przykładowo jako przepisy szczególne można wskazać przepis art. 63 ust. 2 ustawy z dnia 19 października 1991 r. o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz.U. Nr 107, poz. 464), który stanowi, że "Do ostatecznych decyzji wydanych na podstawie przepisów ustawy z dnia 26 października 1971 r. o uregulowaniu własności gospodarstw rolnych (Dz.U. Nr 27, poz. 250 ze zm.) nie stosuje się przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego dotyczących wznowienia postępowania, stwierdzenia nieważności i uchylenia lub zmiany decyzji", art. 177 k.p.a. który został uchylony z dniem l stycznia 1998 r., tj. z dniem wejścia w życie przepisów ustawy Ordynacja podatkowa, art. 256 O.p., a także art. 2652 Kodeksu celnego, który dotyczy tylko wznowienia postępowania i stwierdzenia nieważności decyzji.
Kodeks celny nie zawiera przepisów szczególnych, które sprzeciwiałyby się uchyleniu lub zmianie decyzji.
W sprawie nie jest sporne, że Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 18 sierpnia 2000 r. sygn. akt V SA 2690/99 dokonał wykładni przepisu art. 275 § 4 pkt 5 Kodeksu celnego, który w dniu 27 października 1999 r. stanowił, że organ celny pobiera opłaty manipulacyjne dodatkowe za czynności podejmowane w wyniku wykonania na wniosek osoby zainteresowanej czynności służbowych poza siedzibą lub czasem pracy urzędu celnego, a mianowicie uznał, że siedzibą urzędu celnego, którego funkcjonariusze prowadzili czynności służbowe w "miejscu uznanym" jest miasto według podziału administracyjnego kraju, a nie adres tego urzędu.
Tę wykładnię art. 275 § 4 pkt 5 Kodeksu celnego podzielił w całej rozciągłości Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 18 stycznia 2002 r. sygn. akt III RN 54/01. Powołane wyżej wyroki wiązały organ w sprawie, w której zostały wydane, jednakże należy zaznaczyć, że sądy orzekające w tej sprawie dokonały wykładni prawa, co jak wyżej podkreślono nie jest bez znaczenia przy ocenie interesu publicznego w postępowaniu o uchylanie lub zmianę decyzji. Tej okoliczności nie rozważył Sąd pierwszej instancji. Nie jest trafny pogląd, iż skarżąca Spółka mogła żądać wzruszenia decyzji w trybie nadzoru, skoro nie wykazano rażącego naruszenia prawa, zaś naruszenie wyłączności stosowania określonego trybu stanowi rażące naruszenie prawa.
W świetle powyższego nie zasługuje na akceptację pogląd Sądu pierwszej instancji, że jeżeli wniosek dłużnika o zwrot należności celnych został złożony po upływie 3 lat od dnia powiadomienia dłużnika o tych należnościach, to ten Sąd podziela stanowisko organów celnych wyrażone w zaskarżonej decyzji, iż przepis art. 246 § 4 Kodeksu celnego jest przepisem szczególnym, który uniemożliwia zwrot uiszczonych opłat manipulacyjnych.
Z wyżej przytoczonych powodów Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna została oparta na usprawiedliwionych podstawach i na podstawie art. 185 i art. 203 pkt l p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.