V SA 2070/03

V SA 2070/03 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2004-12-21
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2003-05-29
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Dorota Mydłowska
Ewa Wrzesińska-Jóźków /sprawozdawca/
Janusz Zajda /przewodniczący/
Skarżony organ
Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną decyzję
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA - Janusz Zajda, Sędzia NSA - Ewa Jóźków (spr.), Sędzia WSA - Dorota Mydłowska, Protokolant - Andrzej Kania, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 grudnia 2004 r. sprawy ze skargi P. T.T. T. na decyzję Dyrektora Izby Celnej Port Lotniczy w W. z dnia [...] maja 2003 r. Nr [...] w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe 1. Uchyla zaskarżoną decyzję. 2. Zasądza od Dyrektora Izby Celnej w W. na rzecz T. T. kwotę 800 zł (osiemset) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. 3. Stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się orzeczenia.
Uzasadnienie
W dniu [...] stycznia 2001 roku na wniosek firmy “T. " P. T. T. Eksport-Import objęto na podstawie zgłoszenia celnego SAD nr [...] procedurą dopuszczenia do obrotu towar sprowadzony z C. : bluzki dziecięce, podkoszulki dziecięce, pidżamy dziecięce oraz tornistry, o łącznej wartości 5.620 USD. Do zgłoszenia dołączono m. in. fakturę nr [...] z dnia [...] .12.2000 r. oraz deklarację wartości celnej.
W wyniku kontroli dokumentów celnych będących w dyspozycji Urzędu Celnego Granicznego - Oddział w L. stwierdzono, iż w urzędzie tym, przy przewozie towaru objętego później wyżej wymienionym zgłoszeniem celnym, przedstawiona została faktura, która była wystawiona w tej samej dacie i posiadała identyczny numer jak faktura załączona do zgłoszenia celnego, jednakże różniła się ilością sprowadzonego towaru. Okoliczności te w opinii Urzędu Celnego w W. uzasadniały podejrzenie zaniżenia wartości celnej importowanych towarów, w związku z czym urząd wszczął postępowanie w sprawie uznania przedmiotowego zgłoszenia celnego za nieprawidłowe.
W wyniku przeprowadzonego postępowania decyzją z dnia [...] kwietnia 2002 roku o nr [...] Dyrektor Urzędu Celnego w W. uznał przedmiotowe zgłoszenie celne za nieprawidłowe w zakresie ilości towaru, wartości celnej, stawki celnej i wymiaru cła. Organ celny I instancji przyjął, że importer wprowadził w rzeczywistości na polski obszar celny towar w ilości wynikającej z faktury przedstawionej w urzędzie celnym granicznym, tj. 15.200 sztuk bluzek, 29.470 pidżam, 16.800 sztuk podkoszulek, 55.800 sztuk majtek i 3.993 plecaków. Dla towarów nie zadeklarowanych w zgłoszeniu celnym zastosowano stawkę celną autonomiczną, z uwagi na nie udokumentowanie nadwyżki towaru świadectwem pochodzenia. Po rozpatrzeniu odwołania Dyrektor Izby Celnej w W. , zaskarżoną decyzją wydaną w oparciu o art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku – Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.) oraz 23 § 7, art. 25 § 1, art. 85 § 1 i art. 262 ustawy z dnia 9 stycznia 1997r. - Kodeks celny (t.j. Dz. U. z 2001r. nr 75, poz. 802 ze zm.), utrzymał decyzję organu pierwszej instancji w mocy. W uzasadnieniu podniósł, że organ celny I instancji w sposób zasadny uznał, że skarżący wprowadził na polski obszar celny towary importowane z C. w ilościach odmiennych niż wynikałoby to ze zgłoszenia celnego dokonanego w dniu [...] stycznia 2000 roku. Zgodnie z art. 23 § 1 Kodeksu celnego wartością celną importowanych towarów jest wartość transakcyjna, to znaczy cena faktycznie zapłacona lub należna za towar sprzedany w celu przywozu na polski obszar celny, z uwzględnieniem art. 30 i 31 Kodeksu celnego. W przypadku, gdy podmioty dokonujące obrotu towarowego z zagranicą posługują się dokumentami niewiarygodnymi, organy celne – na podstawie art. 23 § 7 Kodeksu celnego – mogą odmówić przyjęcia wartości transakcyjnej jako wartości celnej. Wiarygodność faktury obejmuje nie tylko jej autentyczność ale także wiarygodność podanej na niej ceny transakcyjnej i innych danych, jak np. ilość towaru. Faktura nie może być uznana za wiarygodną w sytuacji, gdy podana na niej cena transakcyjna budzi wątpliwości, tj. gdy w oczywisty sposób nie odzwierciedla rzeczywistej wartości towaru. W niniejszej sprawie skarżący przedstawił w urzędzie celnym granicznym fakturę, która potwierdzała sprowadzenie z zagranicy towarów w ilościach znacznie przekraczających ilości wykazane w zgłoszeniu celnym. W przypadku, gdy przedstawione przez stronę postępowania celnego dowody są niewiarygodne organy celne mają prawo ustalić wartość celną towaru przy pomocy metod określonych w art. 25-29 Kodeksu celnego. Ponieważ w rozpatrywanej sprawie zaistniały przesłanki określone art. 25 § 1 Kodeksu celnego, organ celny mógł ustalić wartość celną na podstawie wartości towarów identycznych. Dyrektor Izby Celnej w W. uznał, że w niniejszej sprawie, gdy cała partia towaru rzeczywiście miała wszystkie właściwości towaru zadeklarowanego w zgłoszeniu celnym, tzn. były to produkty tych samych wzorów i wyprodukowane przez tego samego producenta, organ miał prawo przyjąć cenę jednostkową towaru wynikającą z załączonej do zgłoszenia celnego faktury. Ponieważ do zgłoszenia celnego dołączone zostało świadectwo pochodzenia, które obejmowało zaledwie część importowanego towaru, w odniesieniu to pozostałej jego części zastosowano stawki celne autonomiczne zgodnie z wyjaśnieniami zawartymi w części A Postanowień wstępnych Taryfy celnej. Towary objęte zgłoszeniem celnym w tej sprawie należą bowiem do sekcji XI Taryfy celnej i ich pochodzenie musi być dokumentowane świadectwem pochodzenia zgodnie z wykazem towarów przywożonych na polski obszar celny, stanowiącym załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15.10.1997 roku w sprawie określenia szczegółowych zasad i trybu ustalania niepreferencyjnego pochodzenia towarów, jego dokumentowania oraz listy towarów, których pochodzenie musi być dokumentowane świadectwem pochodzenia (Dz. U. Nr 130, poz. 851).
Organ celny II instancji odniósł się także do zarzutu strony, że przedmiotowy towar został przedstawiony do procedury dopuszczenia do obrotu wraz z nienaruszonymi zamknięciami celnym, a funkcjonariusz celny przyjmujący zgłoszenie nie miał zastrzeżeń co do danych w nim zawartych. Okoliczność ta, że funkcjonariusz nie zakwestionował danych zawartych w zgłoszeniu celnym, wynikała zdaniem Dyrektora Izby Celnej z faktu przyjęcia zgłoszenia zgodnie z przedkładaną fakturą. Zdaniem organu celnego mniejsza ilość towaru wykazana w zgłoszeniu uwiarygodniała cenę jednostkową przywiezionych towarów i łączną wartość wykazaną na fakturze. Oczywistym jest, że gdyby cena ta odnosiła się do większej ilości towaru, wzbudziłoby to podejrzenie funkcjonariuszy celnych. Organ celny II instancji wskazał, że w przedmiotowej sprawie eksporter nie wystawił faktury korygującej, a niedopuszczalne jest wystawienie dwóch faktur o tym samym numerze i z tej samej daty, różniących się treścią. Funkcjonariusze celni przy przyjmowaniu zgłoszenia celnego o objęcie towaru procedurą dopuszczenia do obrotu dokonali tylko częściowej rewizji towaru, w związku z czym wyniki tej rewizji nie przesądzają, ile faktycznie towaru znajdowało się w kontenerze. Dyrektor Izby Celnej w W. uznał ponadto, iż ewentualne wystąpienie do władz chińskich w celu weryfikacji przedłożonych przez skarżącego dokumentów nie jest zasadne ani z uwagi na upływ czasu, ani z uwagi na charakter sprawy.
Na powyższą decyzję wniósł skargę T. T. prowadzący jako osoba fizyczna przedsiębiorstwo “T. " T. T. P. Eksport – Import, wnosząc o jej uchylenie oraz uchylenie poprzedzającej ją decyzji Dyrektora Urzędu Celnego. Skarżący zarzucił organom celnym naruszenie przepisów:
1. art. 23 § 1 i art. 85 § 1 Kodeksu celnego,
2. § 32 rozporządzenia Ministra Finansów dnia 25 września 2001 roku w sprawie wyjaśnień do reguł pochodzenia towarów (Dz. U. Nr 112 poz. 1199),
3. art. 122, art. 187, art. 188, art. 191, i art. 210 Ordynacji podatkowej.
W uzasadnieniu podniósł, iż w dniu [...] stycznia 2001 roku dokonał zgłoszenia celnego towarów importowanych z C. w ilości zgodnej fakturą przedstawioną w dacie zgłoszenia. Skarżący wskazał, iż towar w czasie tranzytu z urzędu granicznego znajdował się stale pod dozorem. Procedura tranzytu była w opinii skarżącego wykonana prawidłowo, rewizja celna dokonana przez Urząd Celny w W. potwierdziła zgodność plomb oraz rodzaj i ilość zgłoszonego towaru. Organ celny nie zgłosił żadnych zastrzeżeń. Skarżący podniósł nadto, że w czasie postępowania złożył wyjaśnienie, iż rozbieżności między fakturą otrzymaną od spedytora a fakturą przedłożoną przez importera wynikają z błędu popełnionego przez eksportera, który potwierdził to, zaznaczając, iż wydał spedytorowi niewłaściwą fakturę. Za importowany towar zapłacił wyłącznie kwotę wskazaną na fakturze, co potwierdza potwierdzenie sprzedaży dewiz wystawione przez bank. Podniósł, że w toku postępowania celnego wniósł o weryfikację przedłożonej faktury oraz świadectwa pochodzenia, jednak organ celny odmówił przeprowadzenia dowodu bez powołania się na jakikolwiek obowiązujący przepis prawa. Odwoływanie się przez organy celne do upływu czasu jako czynnika uniemożliwiającego weryfikację nie jest niczym uzasadnione. Konkludując skarżący podniósł, że tego rodzaju działania organów celnych pozostawały w sprzeczności z ich ustawowym obowiązkiem należytego wyjaśnienia stanu faktycznego.
W piśmie procesowym z dnia 14 grudnia 2004 r. pełnomocnik skarżącego powtórzył zarzuty zawarte w skardze a nadto wskazał, że ustalenia organów celnych są błędne także i z tego powodu, iż nie wyjaśniły one całościowo sprawy. W toku postępowania organy celne określiły dług celny w odniesieniu do znacznie większej ilości towarów, nie kwestionując przy tym pól 38 JDA SAD, zawierających zapis o masie netto towaru (łącznie 2.750 kg) jak również pola nr 6, odnoszącego się do ilości opakowań zbiorczych. Zdaniem pełnomocnika skarżącego nie jest możliwym zapakowanie w tej ilości opakowań zbiorczych ilości towaru wynikających z decyzji organów celnych. Nadto pełnomocnik skarżącego zakwestionował rozstrzygnięcie w przedmiocie ustalenia wartości celnej podnosząc, iż wartość celną organ celny ustalił w oparciu o art. 25 § 1 Kodeksu celnego, przyjmując za materiał porównawczy fakturę, której sam odmówił przymiotu wiarygodności. Zakwestionował także orzeczenie w zakresie odsetek wyrównawczych podnosząc, iż orzeczenie w tym przedmiocie nie odpowiada przepisowi art. 210 Ordynacji Podatkowej.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w W. wniósł o oddalenie skargi i powtórzył argumentację zawartą w uzasadnieniu decyzji organów celnych obu instancji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 85 § 1 Kodeksu celnego, należności celne przywozowe są wymagalne według stanu towaru i jego wartości celnej w dniu przyjęcia zgłoszenia celnego i według stawek w tym dniu obowiązujących. Wartością celną towarów jest – stosownie do treści art. 23 § 1 Kodeksu celnego – wartość transakcyjna, to znaczy cena faktycznie zapłacona lub należna za towar sprzedany w celu przywozu na polski obszar celny. Ustalenia wartości celnej i kwoty wynikającej z długu celnego dokonuje się na podstawie wniosku o przyjęcie zgłoszenia celnego i dokumentów przedstawionych przez zgłaszającego. Zgłoszenie celne powinno być podpisane przez zgłaszającego i zawierać wszystkie elementy niezbędne do objęcia towaru procedurą celną, do której jest zgłaszany (art. 64 § 1 Kodeksu celnego). Zgodnie z art. 64 § 2 Kodeksu celnego, do zgłoszenia celnego zgłaszający powinien dołączyć dokumenty, których przedstawienie jest wymagane do objęcia towaru procedurą celną, do której jest zgłaszany.
Jeżeli jednak organ celny zakwestionował wiarygodność i dokładność dokumentów lub informacji, które należy dołączyć do zgłoszenia celnego a służących do określenia wartości celnej, wartość transakcyjna nie może być – zgodnie z art. 23 § 7 Kodeksu celnego – przyjęta za wartość celną. W rozpatrywanej sprawie ujawnienie dwóch faktur o takich samych numerach, wystawionych w tej samej dacie, wykazujących identyczną wartość transakcyjną, lecz dotyczących różnych ilości towaru, z których jedną posłużono się wobec urzędu celnego granicznego, drugą natomiast przedłożono urzędowi wraz z zgłoszeniem celnym, słusznie została przez organy celne uznana za podstawę do zakwestionowania wiarygodności i dokładności dokumentów załączonych do zgłoszenia celnego i w efekcie do wszczęcia postępowania celem ustalenia prawidłowego opisu towaru, klasyfikacji towarowej, pochodzenia oraz stawki celnej wartości celnej
Stosownie do postanowień art. 122 Ordynacji podatkowej organy celne w toku postępowania podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Zgodnie natomiast z art. 187 §1 organy są obowiązane zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. W postępowaniu w niniejszej sprawie organy celne uznały, że faktura przestawiona wraz ze zgłoszeniem celnym nie może być uznana za wiarygodną wobec odnalezienia w toku kontroli identycznej faktury (co do daty wystawienia, ceny, numeru) przedłożonej urzędowi celnemu granicznemu. Wystawienie bowiem z identyczną datą drugiej faktury o takim samym numerze i odnośnie tego samego towaru jest w świetle prawa niemożliwe. Organy celne słusznie przyjmują, że wiarygodność faktury jako dokumentu obejmuje nie tylko jej autentyczność, ale także wiarygodność podanej na tym dokumencie ceny transakcyjnej i innych w niej zamieszczonych danych dotyczących towaru, w tym także ilości towaru.
Jednakże kwestionując wiarygodność faktury w zakresie ilości towaru i – w konsekwencji - jego ceny jednostkowej, organ celny winien wykazać, że przyjęte z faktury przedstawionej w granicznym urzędzie celnym ilości towaru są wiarygodne, to znaczy, czy w waga netto i brutto, wskazana na obydwóch fakturach, przekłada się na ilości towarów, wykazane na fakturze ujawnionej w postępowaniu kontrolnym, czy też rację ma skarżący, podnosząc iż określone przez organ celny w zaskarżonej decyzji ilości towaru, nie zmieściłyby się w zgłaszanym do odprawy celnej kontenerze. Zarzuty zostały podniesione zostały co prawda dopiero na etapie postępowania sądowego w piśmie procesowym z dnia 14 grudnia 2004 r. jednakże w ocenie Sądu powinny być przedmiotem ustaleń w zaskarżonej decyzji. Ustalenie wagi jednostkowej przywiezionych bluzek, pidżam, podkoszulek, majtek, tornistrów może być dokonane w oparciu o dane wynikające ze zgłoszeń celnych towarów podobnych, w oparciu o opinię biegłego bądź inne dane. Waga pojedynczego towaru przemnożona przez ilość przywiezionych sztuk pozwoli na ustalenie, która faktura – przy przyjętym przez organ celny założeniu, że waga netto podana w obydwóch fakturach jest prawidłowa – wskazuje prawidłową ilość towarów. Nie przesądzając rozstrzygnięcia w tym zakresie należy zauważyć, że mało wiarygodne wydają się dane wynikające z przyjętego przez organ celny zgłoszenia celnego, zgodnie z którym waga jednej podkoszulki dziecięcej wynosi prawie pół kilograma a pidżama dziecięca z włókien chemicznych waży ¾ kilograma. Ponadto należy zauważyć, że zgłoszenie celne nie obejmowało pełnej wagi netto przywiezionego towaru, ponieważ na fakturze waga netto ujętych w niej towarów wynosiła 5.000 kg, natomiast zgłoszono łącznie tylko towar o masie netto 4.679 kg. Z kolei nie jest jasne, dlaczego w decyzjach organów celnych przyjęto, że przywieziono 55.800 sztuk majtek, skoro taka ilość nie wynika z faktury przyjętej do wyliczenia ilości przywiezionego towaru.
Sąd podziela stanowisko organów celnych zaprezentowane w zaskarżonej decyzji, iż eksporter nie może wystawić dwóch faktur z jednej daty i o jednym numerze, dotyczących tej samej dostawy ale o różnej treści. Jeśli, jak twierdzi skarżący, eksporter pomylił się co do ilości towaru wystawiając fakturę załączoną do dokumentów tranzytowych, powinien wystawić fakturę korygującą. Zgłaszający powinien upomnieć się o taką fakturę w chwili gdy dowiedział się, że wystawiono nieprawidłową fakturę. Tymczasem skarżący załączył do zgłoszenia celnego o objęcie towarów procedurą dopuszczenia do obrotu nową fakturę, o nowej treści, nie informując o tym organów celnych tym samym pozbawiając się możliwości przeprowadzenia 100 % rewizji celnej w celu ustalenia ilości przywiezionego towaru. Wyjaśnienia eksportera o pomyłkowym wystawieniu faktury budzą wątpliwości tym bardziej że analogiczny błąd miał być popełniony także w dwóch innych dostawach, w stosunku do których organy celne uruchomiły postępowanie weryfikacyjne, a ponadto wyjaśnienia te zostały sporządzone już po uruchomieniu postępowania weryfikacyjnego. (k. nr 35 akt administr.).
Nie ma racji skarżący, iż przeprowadzenie częściowej rewizji celnej potwierdza prawidłowość dokonanego zgłoszenia celnego. Taka rewizja celna nie może stanowić przesądzającego dowodu o tym, ile faktycznie towaru znajdowało się w dostawie. Ponadto, ilości, wykazane w wyniku rewizji celnej nie pokrywają się z danymi wynikającymi ze zgłoszenia celnego. Funkcjonariusz celny stwierdził np. 40 sztuk bluzek dziecięcych w opakowaniu, podczas gdy zgodnie z danymi wynikającymi z faktury (38 opakowań – 646 sztuk) winno ich być 17.
Nie ma także racji skarżący twierdząc, iż za prawidłowym zgłoszeniem towaru wg zakwestionowanego JDA SAD przemawia fakt, iż towar był cały czas pod dozorem celnym a organ celny nie stwierdził naruszenia zamknięć celnych. Wbrew stanowisku skarżącego, w ocenie Sądu ta okoliczność przemawia za przyjęciem, iż złożone przez skarżącego zgłoszenie celne było nieprawidłowe. Skoro bowiem objęto procedurą tranzytu ilość towar wynikającą z faktury przedstawionej w urzędzie celnym granicznym, to taka ilość powinna być zgłoszona do procedury dopuszczenia do obrotu w wewnętrznym urzędzie celnym.
W ocenie Sądu, organ celny prawidłowo przyjął do ustalenia wartości celnej nie zgłoszonego towaru, metodę określoną w art. 25 Kodeksu celnego, czyli poprzez przyjęcie wartości celnej towarów identycznych, sprzedanych i wprowadzonych na polski obszar celny w tym samym lub zbliżonym czasie co towary, dla których ustalana jest wartość celna. Uprawnione jest stanowisko organów celnych, iż cała partia wprowadzonego na polski obszar celny towaru miała cechy i właściwości towaru zgłoszonego w zweryfikowanym zgłoszeniu celnym. Z zakwestionowanej decyzji wynika, iż organy celne przyjęły, iż faktura załączona do zgłoszenia celnego o objęcie towarów procedurą dopuszczenia do obrotu odpowiada wartości celnej i cenie jednostkowej tej ilości towaru, która została w tej fakturze wskazana, natomiast nie odpowiada ilości i wartości celnej towaru faktycznie wprowadzonego na polski obszar celny, wynikającej z faktury przedstawionej w urzędzie celnym granicznym. W ocenie Sądu takie rozumowanie jest uprawnione, jeśli organ celny wyjaśni wątpliwości dotyczące ilości przywiezionego towaru. Należy zauważyć, iż cenę jednostkową zgłoszonych towarów potwierdza nie tylko faktura dołączona do zgłoszenia celnego, ale także przedłożony przez skarżącego kontrakt nr [...] z dnia [...] października 2000 r. (k.nr 29 akt administr.), przedłożony organom celnym w trakcie postępowania weryfikacyjnego. Z kolei ilość towarów, do której odnosi się wartość wykazana na fakturze, potwierdza świadectwo pochodzenia towarów [...] z [...] grudnia 2000 r.
Nie jest dowodem potwierdzającym ile faktycznie towarów wprowadzono na polski obszar celny potwierdzenie sprzedaży dewiz wystawione przez bank. Ten dowód potwierdza jedynie, że bank sprzedał dewizy w ilości wynikającej z faktury dołączonej do zgłoszenia celnego z [...] stycznia 2001 r., nie przesądza natomiast, czy płatności za większą ilość towaru nie zostały przekazane eksporterowi w inny sposób.
Sąd nie podziela stanowiska zaprezentowanego w skardze i piśmie procesowym, iż organy celne powinny wystąpić do organów celnych kraju eksportera o weryfikację dokumentu pochodzenia towarów, której wynik pozwoliłby na ustalenie faktycznej ilości i rodzaju importowanego towaru. Przede wszystkim należy zauważyć, że organy celne nie kwestionowały prawidłowości przedłożonego świadectwa pochodzenia w stosunku do tej ilości towarów, której świadectwo dotyczyło i zastosowały do towaru nim objętego stawkę celną preferencyjną. Nie było więc podstaw do wysłania świadectwa do weryfikacji zagranicznym służbom celnym. Natomiast obowiązek przedłożenia świadectwa pochodzenia towaru w stosunku do ewentualnej niezgłoszonej części towaru obciąża zgłaszającego, ponieważ stawki celne preferencyjne, w myśl przepisu art. 13 § 4 stosowane są na wniosek zgłaszającego, o ile towary, do których się to odnosi, spełniają warunki do ich zastosowania. Prawidłowe udokumentowanie pochodzenia towarów to obowiązek zgłaszającego, także w wypadku, gdy zastosowanie stawki celnej konwencyjnej wymaga przedłożenia świadectwa pochodzenia. Jeśli chodzi o wnioskowaną przez skarżącego weryfikację faktury, rację ma organ celny, że występowanie do chińskich władz celnych jest niezasadne z uwagi na upływ czasu. Nie ma podstaw do zagranicznej weryfikacji dokumentów, jeżeli do ustalenia stanu faktycznego może wystarczyć analiza dokumentów przedłożonych organom celnym.
W ocenie Sądu zasadne są natomiast zarzuty dotyczące odsetek wyrównawczych. Zawarte w sentencji decyzji utrzymanej w mocy zaskarżoną decyzją sformułowanie wskazujące, że "pobór i kwotę odsetek wyrównawczych określi Wydział Rozliczeń Cła i Podatków Pośrednich Izby Celnej w W. – stosownie do § 1 ust. 3 pkt 2, § 2.1 i 2.3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20.11.1997r. w sprawie określenia wypadków i warunków pobierania odsetek wyrównawczych oraz sposobu ich naliczania" nie spełnia wymagań decyzji jako rozstrzygnięcia w indywidualnej sprawie (odsetek) między oznaczonymi podmiotami, a niezbędnych, by decyzja mogła stanowić tytuł wykonawczy. W szczególności nie wskazuje wysokości odsetek (stopy procentowej), początkowej daty ich naliczania od oznaczonej kwoty i daty końcowej (do dnia jej zapłaty) i nie zawiera oceny merytorycznych przesłanek prawa do odsetek wyrównawczych. Decyzja wydana w drugiej instancji nie naprawiła tych uchybień.
W konkluzji należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja została wydana po przeprowadzeniu postępowania, w którym doszło do naruszenia innych w rozumieniu art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) przepisów postępowania, które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik postępowania.
Z tych też względów Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.