V SA 2040/02

V SA 2040/02 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2004-01-21
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2002-09-02
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Hanna Szafrańska-Falkiewicz
Marzenna Zielińska
Piotr Piszczek /przewodniczący sprawozdawca/
Sygn. powiązane
GSK 841/04 - Wyrok NSA z 2004-12-21
Skarżony organ
Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną decyzję
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA P. Piszczek (spr.), Sędziowie NSA H. Szafrańska-Falkiewicz, M. Zielińska, Protokolant K. Kotulińska, po rozpoznaniu w dniu 21 stycznia 2004 r. sprawy ze skargi F. [...] na decyzję Dyrektor Izby Celnej w W. z dnia [...] lipca 2002 r. Nr [...] w przedmiocie Uznanie zgłoszenia celnego za nieprawidłowe Uchylono zaskarżoną decyzję
Uzasadnienie
Dyrektor Izby Celnej w W. decyzją z dnia [...] .07.2002 r. – stosownie do treści art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29.08.1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz.U. Nr 137, poz. 926 ze zm.), art. 85 § 1 ustawy z dnia 9.01.1997r. Kodeks celny (Dz.U. z 2001 r., Nr 75, poz. 802 ze zm.), § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15.12.1998 r. w sprawie ustanowienia Taryfy celnej (Dz.U. Nr 158, poz. 1036) po rozpatrzeniu odwołania od decyzji Dyrektora Urzędu Celnego w W. z dnia [...] .11.2001 r., postanowił utrzymać zaskarżony akt administracyjny w mocy.
W motywach wskazano, iż w dniu [...] .02.1999 r. zgłoszono do procedury dopuszczenia do obrotu na polskim obszarze celnym róże cięte w I i II gatunku przypisując im odpowiednio kod PCN: 0603 10 51 0 i 0603 10 51 0 (ze stawką autonomiczną i konwencyjną).
W wyniku stwierdzonych nieprawidłowości Organ I instancji wydał decyzję z dnia [...] .11.2001 r. uznając zgłoszenie za nieprawidłowe, klasyfikując sporne róże do jednego kodu PCN 0603 10 51 0 ze stawką celną autonomiczną.
Takie stanowisko zaaprobował także Organ II instancji wskazując, że "kwestią sporną w niniejszej sprawie jest zgłoszenie do jednego kodu PCN, ale w dwóch pozycjach SAD zastosowanie dwóch różnych stawek celnych, dla róż I gatunku stawki celnej autonomicznej, zaś dla róż II gatunku stawki celnej konwencyjnej". Zdaniem tego Organu z postanowień taryfy celnej wynika wprost, że klasyfikacja towarowa spornych kwiatów nie jest zależna od ich gatunku, lecz od czasu zgłoszenia celnego. Mając na uwadze, iż kwiaty zostały zgłoszone do procedury dopuszczenia do obrotu w lutym, należało je zakwalifikować do kodu PCN 0603 10 51 0, wg stawki celnej konwencyjnej w wysokości 49,2 %.
W skardze – wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i aktu administracyjnego ją poprzedzającego – zarzucono ich niezgodność z prawem. W motywach wskazano, ze bezspornym faktem w sprawie jest dokonanie przez stronę importu kwiatów ciętych I i II gatunku, a także objęcie ich jednym zgłoszeniem celnym z zastosowaniem "odrębnych pozycji dokumentu SAD". Gdyby strona zgłosiła te kwiaty w dwóch różnych odprawach celnych, to mogłaby stosować bezsprzecznie różne stawki celne. Za absurdalne należy uznać to, że od strony wymaga się dokonywania dwóch oddzielnych zgłoszeń dla tej samej dostawy kwiatów z tego tylko powodu, że towar należy klasyfikować do jednej pozycji taryfy celnej.
W odpowiedzi na skargę – żądając jej oddalenia – Organ II instancji podniósł argumenty zbieżne z motywami swego rozstrzygnięcia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje:
Skarżący zgłosili do procedury dopuszczenia do obrotu sprowadzone z Holandii kwiaty cięte - wymieniając w JDA SAD, w ramach tego samego dla danego rodzaju kwiatów kodu PCN, jako odrębną pozycję towarową - kwiaty pierwszego i drugiego gatunku. Uczynili to w tym celu, by móc odrębnie w odniesieniu do kwiatów I i II gatunku dokonać wyboru korzystniejszej dla importera stawki celnej. Taryfa celna, stanowiąca załącznik nr 1 do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 grudnia 1998 r. w sprawie ustanowienia Taryfy celnej ( Dz.U. Nr 158, poz. 1036) przewidziała bowiem w części pierwszej, tytuł A - stawki celne, pkt 3 lit.b w odniesieniu do towarów pochodzących z krajów będących członkami Światowej Organizacji Handlu (WTO) stosowanie stawki autonomicznej w sytuacji, gdyby stawka konwencyjna była wyższa. Taki sposób dokonania zgłoszenia celnego, którego konsekwencją był wybór przez importera przy właściwym kodzie PCN różnych stawek celnych dla kwiatów tego samego rodzaju lecz różnych gatunków został jednak przez organy celne zakwestionowany. Użyto argumentacji, iż z postanowień taryfy celnej wynika wprost, że klasyfikacja taryfowa spornych kwiatów nie jest uzależniona od ich gatunku, lecz od czasu zgłoszenia celnego. Z twierdzeniem tym należy się zgodzić, gdyż zarówno w przypadku znajdujących w sprawie zastosowanie kodów Taryfy celnej, jak i generalnie, taryfikacja wg kodów PCN nie uwzględnia podziału na gatunki. W sprawie niniejszej rozbieżność dotyczy stosowania stawek celnych i związanego z tym sposobu zgłaszania towaru do procedury celnej. W tym zaś zakresie ani przepisy Kodeksu celnego (Dz.U. z 2001 r., Nr 75, poz. 802 ze zm.) ani rozporządzenia w sprawie ustanowienia Taryfy celnej (Dz.U. z 1998 r., Nr 158, poz. 1036) nie przewidują żadnych unormowań, które zabraniałyby importerowi dla celów związanych ze stosowaniem stawek celnych ujmować w odrębnych pozycjach zgłoszenia celnego towar różnego gatunku, czy też przymuszały, jak to uczyniły organy celne, do zsumowania ujętych odrębnie w fakturze handlowej ilości i wartości kwiatów danego rodzaju, lecz różnego gatunku i dopiero po zsumowaniu pozwalały na wybór stawki celnej. Wskazać trzeba, że tego rodzaju zakazy czy nakazy nie byłyby racjonalne, gdyż jak stwierdził R. K. na rozprawie przed WSA, w analogicznej sprawie (VSA2046/02) można było zgłosić kwiaty I i II gatunku na podstawie osobnych faktur przy osobnych dokumentach SAD i wówczas dokonać wyboru stawek celnych.
W zaskarżonej decyzji dla uzasadnienia trafności rozstrzygnięcia powołano przepis § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 10 listopada 1999 r. w sprawie deklaracji skróconych i zgłoszeń celnych (Dz.U. Nr 104, poz. 1193). Przepis ten nie znajduje jednak w sprawie zastosowania, gdyż rozporządzenie jest od daty zgłoszenia celnego kwiatów późniejsze. Tym niemniej ubocznie zauważyć należy, że organ celny w sposób wybiórczy odniósł się do tej regulacji wskazując, że towary klasyfikowane do jednego kodu PCN zgłasza się w oddzielnych pozycjach SAD "...ze względu na różne pochodzenie towaru lub różną stawkę podatkową...", a pomijając, że podstawą ujęcia w oddzielnej pozycji może być także w myśl tych przepisów różna stawka celna.
Biorąc powyższe pod uwagę należało uznać, że zaskarżona decyzja uznająca zgłoszenia celne za nieprawidłowe narusza w sposób mający wpływ na wynik sprawy przepis art. 65 § 4 pkt 2 ustawy z dn. 9.01.1997 r. - Kodeks celny (Dz.U z 2001 r. Nr 75, poz 802 ze zm.) oraz przepisy Taryfy celnej przez błędną ich wykładnię.
Zasadne w ocenie WSA, w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, są także zarzuty skargi dotyczące odsetek.
Zawarte w sentencji decyzji utrzymanej w mocy decyzją zaskarżoną orzeczenie co do odsetek nie odpowiada wymaganiom art. 210 ordynacji podatkowej, gdyż stanowiąc iż "pobór i kwotę odsetek wyrównawczych określi Dział Finansowy" przesądza jedynie zasadę, iż odsetki należą się, podczas gdy prawidłowe rozstrzygnięcie winno określać ich wysokość oraz początkową datę ich naliczania wraz ze wskazaniem daty końcowej (do dnia zapłaty należnej kwoty). Zawarty w decyzjach zapis ujęty w formie informacyjnej, w zestawieniu z dalszą praktyką postępowania organów celnych wyliczania kwoty odsetek w drodze czynności materialno-technicznej powoduje, że strona pozbawiona jest na etapie ustalenia wysokości odsetek możliwości skontrolowania tego rozstrzygnięcia, co narusza jej podstawowe uprawnienia procesowe, godząc w zasadę zaufania do organów Państwa (art. 121 § 1 op.). Jeśli zaś chodzi o przepisy prawa materialnego, to stosownie do postanowień art. 222 § 4 Kodeksu celnego, w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji, jeżeli przesunięcie daty powstania długu celnego lub zarejestrowania kwoty wynikającej z tego długu powoduje uzyskanie korzyści finansowej organ celny pobiera odsetki wyrównawcze. W wykonaniu ustawowego upoważnienia zamieszczonego w art. 222 § 5 Kodeksu celnego wypadki i warunki pobierania tych odsetek oraz sposób ich naliczania określone zostały w obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji rozporządzeniu Ministra Finansów z dn. 20.11.1997 r. (Dz.U. Nr 143, poz. 958 ze zm.). Zgodnie z unormowaniami zawartymi w tym rozporządzeniu, organ celny pobiera odsetki wyrównawcze w wypadku, gdy kwota wynikająca z długu celnego została zarejestrowana na podstawie nieprawidłowych lub niekompletnych danych podanych przez zgłaszającego w zgłoszeniu celnym, z wyjątkiem gdy:
1) dłużnik udowodni, że podanie nieprawidłowych lub niekompletnych danych spowodowane było szczególnymi okolicznościami, nie wynikającymi z jego zaniedbania lub świadomego działania;
2) kwota odsetek wyrównawczych naliczonych w odniesieniu do towarów objętych tym samym zgłoszeniem celnym, nie przekracza równowartości 20 EURO;
Z powyższego wynika, że w niektórych sytuacjach określonych rozporządzeniem, mimo wypełnienia dyspozycji art. 222 § 4 Kodeksu celnego odsetki nie są pobierane. Skarżący w uzupełniającym odwołanie piśmie procesowym z dn. 27.03.2002 r. zarzucili naruszenie prawa i powoływali się na okoliczności, które w świetle cytowanych wyżej przepisów rozporządzenia w ich ocenie powodowały, iż odsetki nie są należne. Zaskarżona decyzja nie zawiera odniesienia do tych zarzutów, mimo obowiązku organu odwoławczego do ponownego rozpatrzenia całokształtu okoliczności sprawy w aspekcie całokształtu obowiązujących przepisów prawa z odniesieniem do argumentacji odwołania.
Powyższe naruszenia przepisów art. 210 § 4 w zw. z art. 235 op uznać należy za mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Nie są natomiast zasadne pozostałe zarzuty skargi.
W sprawie orzekały organy właściwe, a decyzje w imieniu organów I i II instancji podpisały różne osoby. W dacie wydania decyzji I instancji organem właściwym w tej instancji był Dyrektor Urzędu Celnego (art. 278 § 2 Kodeksu celnego), zaś w dacie wydania decyzji zaskarżonej organem odwoławczym był Dyrektor Izby Celnej (art. 279 § 2 Kodeksu celnego w brzmieniu nadanym przez art. 14 pkt 9 ustawy z dn. 20 marca 2002 r., Dz.U. Nr 41, poz. 395).
Chybiony jest także zarzut, jakoby dłużnikiem w sprawie była M. Agencja Celna w W. , bowiem Agencja ta jako przedstawiciel bezpośredni (vide upoważnienie nr [...] z dn. [...] grudnia 1998 r.) zgodnie z art.253 § 1 pkt 1 Kodeksu celnego działała w imieniu i na rzecz importera, co oznacza, że zgłaszającym i zarazem dłużnikiem jest podmiot przez nią reprezentowany (por. wyrok SN sygn. IIIRN89/01, publ. ONSP 2003/8/190).
Mając na względzie przedstawione wyżej, mające wpływ na wynik sprawy naruszenia przepisów prawa materialnego oraz mogące mieć istotny wpływ na ten wynik naruszenia przepisów postępowania, należało na mocy art. 145 § 1 lit. a oraz c ustawy z dn. 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) orzec jak w sentencji.
O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.