V SA 1395/03

V SA 1395/03 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2004-10-15
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2003-04-11
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Krystyna Madalińska-Urbaniak /przewodniczący/
Michał Sowiński /sprawozdawca/
Mirosława Pindelska
Sygn. powiązane
I GSK 915/05 - Wyrok NSA z 2005-11-07
Skarżony organ
Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Krystyna Madalińska-Urbaniak, Sędzia WSA - Mirosława Pindelska, Asesor sądowy w WSA - Michał Sowiński (spr.), Protokolant - Katarzyna Kotulińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 października 2004 r. sprawy ze skargi "B" Sp. z o.o. w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] marca 2003 r. Nr [...] w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe oddala skargę.
Uzasadnienie
Na podstawie zgłoszenia celnego dokonanego przez Agencję celną "R" Sp. z o.o. działającą w imieniu "B" Spółki z o.o. w W., według dokumentu SAD z [...] października 1999 r. nr [...], Dyrektor Urzędu Celnego w W. objął procedurą dopuszczenia do obrotu odczynniki diagnostyczno-laboratoryjne G. i K. (objęte wcześniej procedurą składu celnego), przyjmując deklarowaną wartość celną towaru w wysokości odpowiadającej wartości (cenie) transakcyjnej w kwocie [...] EUR, wynikającej z przedstawionych przy zgłoszeniu celnym faktur handlowych nr: [...] z dnia [...].05.1999 r. oraz [...] z dnia [...].08.1999 r. wystawionych przez eksportera "B. Ltd." z Wielkiej Brytanii.
Decyzją z [...] września 2002 r. nr [...] wydaną w trybie art. 65 § 4 pkt 2 lit. a Kodeksu celnego, Naczelnik Urzędu Celnego [...] w W. uznał powyższe zgłoszenie celne za nieprawidłowe, w odniesieniu do produktu G., w zakresie wartości celnej i kwoty wynikającej z długu celnego i orzekając w tej części określił wartość celną oraz kwotę należności celnych w skorygowanej (obniżonej) wysokości, ustalonej z uwzględnieniem udzielonego importerowi przez eksportera rabatu, obniżającego fakturowane pierwotnie należności eksportera.
Orzekając w sprawie na skutek odwołania strony, Dyrektor Izby Celnej w W. decyzją z [...] marca 2003 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że po przyjęciu zgłoszenia celnego, w wyniku kontroli przeprowadzonej u importera ujawniono zawartą przez niego z eksporterem "B. Ltd" "Umowę o wynagrodzenie", obowiązującą w okresie od 1 stycznia 1999 r. do 31 grudnia 1999 r., przewidującą stosowanie w imporcie produktów: G. i K. wynagrodzenia udzielanego importerowi, według określonych w umowie zasad.
W ramach powyższej umowy, wynagrodzenie było wyliczane następująco:
- za każde zrealizowane zamówienie w okresie od 1 stycznia 1999 r. do 31 marca 1999 r. na:
G.powyżej [...] EUR - 20,59%;
K. powyżej [...] EUR - 40,30%;
- za każde zrealizowane zamówienie w okresie od 1 kwietnia 1999 r. do 31 października 1999 r. na:
G. powyżej [...] EUR - 20,59%;
K. powyżej [...] EUR - 40,30%;
- za każde zrealizowane zamówienie w okresie od 1 listopada 1999 r. do 31 grudnia 1999 r. na:
G. powyżej [...] EUR - 20,59%;
K. powyżej [...] EUR - 40,30%.
Płatność nastąpi nie później niż 90 dni po dokonaniu sprzedaży (§ 2 umowy).
W toku kontroli ujawniono także notę korygującą nr [...] z [...] września 1999 r. na kwotę [...] EUR odnoszącą się do faktury nr [...], która pomniejszała zobowiązania strony wobec sprzedającej towar firmy "B. Ltd". Jak wynika z kontroli Inspekcji Celnej przeprowadzonej w siedzibie Spółki "B" faktury za importowane towary regulowane były na bieżąco oraz w pełnej kwocie wynikającej z faktur. Faktura rabatowa otrzymana na podstawie umowy była rozliczana z bieżącymi płatnościami z danym partnerem. W tej sytuacji, zdaniem organów celnych, łączna kwota zakupu preparatu G. za sumę [...] EUR (faktura nr [...] z dnia [...] sierpnia 1999 r.) powinna zostać pomniejszona o rabat wynoszący 20,59% wartości sprzedaży tj. kwotę [...] EUR, zgodnie z notą korygującą nr [...]. Zdaniem organu orzekającego, w świetle art. 23 § 1 Kodeksu celnego uzasadniona była w tym stanie rzeczy korekta (obniżenie) wartości celnej towaru dokonana przez organ celny pierwszej instancji.
W skardze na powyższą decyzję Spółka "B" wystąpiła z żądaniem stwierdzenia nieważności, ewentualnie uchylenia decyzji organów celnych obu instancji, zarzucając naruszenie przepisów:
- art. 120 - 124, art. 180, art. 187, art. 191, art. 210 § 1 pkt 6 i art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej;
- art. 23 § 1 i 9 oraz art. 85 § 1 Kodeksu celnego;
- art. 2 i art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej;
- art. 68 i art. 69 Układu Europejskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Rzecząpospolitą Polską, z jednej strony, a Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z drugiej strony, (Dz. U. z 1994 r. Nr 11, poz. 38 ze zm.).
Rozwijając w motywach skargi zarzuty w sferze stanowiącej przedmiot regulacji prawa procesowego, w szczególności powołanych w skardze przepisów Ordynacji podatkowej, skarżąca wywodziła, że postępowanie dowodowe przeprowadzone zostało z naruszeniem powinności organów celnych wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Ograniczając się bowiem do ustaleń dokonanych w toku kontroli u importera, organy celne nie podjęły innych działań zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego.
W konsekwencji, decyzje organów celnych wydane zostały w oparciu o niepełny materiał dowodowy, bez dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, z naruszeniem obowiązującej w postępowaniu administracyjnym zasady prawdy obiektywnej, a także powinności działania w sposób budujący zaufanie do organów celnych. W szczególności zaniechano wnioskowanego przez skarżącą wystąpienia do Technicznego Komitetu Ustalania Wartości Celnej Światowej Organizacji Celnej o udzielenie "opinii odnośnie wpływu wynagrodzenia przyznawanego importerowi po dniu dokonania zgłoszenia celnego, wspierającego jego działalność gospodarczą, na wartość celną importowanych towarów".
W ramach zarzutów o charakterze merytorycznym skarżąca podkreślała, że "Umowa o wynagrodzenie" zawarta z kontrahentem zagranicznym nie jest umową kupna sprzedaży, a jedynie umową regulującą kwestie związane ze stymulowaniem wzajemnych obrotów pomiędzy umawiającymi się stronami. Wspomniane w niej wynagrodzenie nie stanowi warunku nabycia towaru w rozumieniu art. 23 § 9 Kodeksu celnego, a zatem nie wpływa na wartość celną.
Wynagrodzenie udzielane przez kontrahenta zagranicznego miało charakter warunkowy, albowiem jego przyznanie zostało pozostawione do decyzji uznaniowej zagranicznego dostawcy i uwarunkowane realizacją określonego pułapu zakupów. Wobec powyższego spółka nie była w stanie stwierdzić, w momencie składania zgłoszenia celnego, czy będzie jej przysługiwało wynagrodzenie, tym bardziej nie miała możliwości określenia wysokości wynagrodzenia, jakie będzie jej przysługiwało. Tak więc w dniu zgłoszenia celnego nie było możliwości określenia wartości celnej odmiennie, niż w wysokości ceny transakcyjnej wynikającej z faktury przedstawionej przy zgłoszeniu celnym. W ocenie skarżącej brak było przesłanek do twierdzenia, że wartość celna zadeklarowana przez spółkę nie pokrywała się z cena należną. Z tego względu spółka nie występowała o uznanie zgłoszenia celnego za nieprawidłowe w trybie art. 65 § 4 Kodeksu celnego.
W trakcie rozprawy w dniu 18 czerwca 2004 r. skarżąca dodatkowo podniosła zarzuty (k. 36 akt sąd.):
- naruszenia przepisu art. 65 § 5 Kodeksu celnego, stanowiącego, że decyzja korygująca zgłoszenie celne w trybie art. 65 § 4 tej ustawy nie może być wydana, jeżeli upłynęły 3 lata od dnia przyjęcia zgłoszenia celnego;
- braku podstawy prawnej dla podpisywania decyzji przez upoważnionych pracowników organów celnych;
- braku odesłania w zaskarżonych decyzjach do ewentualnych upoważnień.
Skarżąca w piśmie procesowym z [...] września 2004 r., odnosząc się do pisma Dyrektora Izby Celnej z [...] czerwca 2004 r., zawierającego upoważnienia dla funkcjonariuszy celnych, którzy wydali decyzje w przedmiotowej sprawie, podtrzymała swoje stanowisko, zarzucając dodatkowo brak imiennego upoważnienia dla K. K. do wydania decyzji w imieniu organu celnego I instancji.
W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko i argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny, orzekając w sprawie na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) zważył, co następuje.
W myśl art. 85 § 1 Kodeksu celnego, należności celne przywozowe są wymagalne według stanu towaru i jego wartości celnej w dniu przyjęcia zgłoszenia i według stawek w tym dniu obowiązujących. Stosownie do zasady przewidzianej w art. 23 § 1 Kodeksu celnego, wartością celną towarów jest wartość transakcyjna, to znaczy cena faktycznie zapłacona lub należna za towar sprzedany w celu przywozu na polski obszar celny, ustalona, o ile jest to konieczne, z uwzględnieniem art. 30 i art. 31 ustawy.
W niniejszej sprawie wartość celna preparatu G. zadeklarowana została w przyjętym przez organ celny zgłoszeniu celnym, w wysokości wynikającej z faktury eksportera nr [...] z dnia [...] sierpnia 1999 r.
W wyniku późniejszej kontroli przeprowadzonej u importera, ujawniona została zawarta przez importera z eksporterem "Umowa o wynagrodzenie" obowiązująca w okresie od 1 stycznia 1999 r. do 31 grudnia 1999 r., przewidująca przyznanie dla importera wynagrodzenia za zakupy produktów w niej wymienionych (G. i K.) przy realizacji określonego pułapu zamówień (k. 102-104 wspólnych akt adm.) oraz nota kredytowa eksportera Nr [...] z dnia [...].09.1999r., według której skarżąca otrzymała od niego wynagrodzenie (rabat) w kwocie [...] EUR na preparat G. zakupiony na fakturę nr [...] w ilości 20.401 sztuk. (k. 127 wspólnych akt adm.), zmniejszająca cenę jednostkową preparatu o [...]/szt.
Na tym tle istotna w sprawie jest kwestia, czy wartością transakcyjną, wyznaczającą w myśl zasady art. 23 § 1 Kodeksu celnego wartość celną towaru, jest fakturowana przez eksportera cena pomniejszona o kwotę uzyskanej przez importera zniżki, czy cena w wysokości określonej w fakturach, nie uwzględniającej obniżki z tytułu rabatu.
Zawarta przez skarżącą z eksporterem umowa sprzedaży preparatu G.objętego przedmiotowym zgłoszeniem celnym wykonana została w czasie obowiązywania zawartej przez te podmioty "Umowy o wynagrodzenie". Postanowienia tej umowy stanowiły więc w istocie część składową aktu sprzedaży importerowi leków objętych zgłoszeniem, skoro sprzedaż realizowana była w czasie obowiązywania i – w zakresie jej realizacji – na warunkach tej umowy. Stanowi ona, że "B" Sp. z o.o. otrzyma od kontrahenta zagranicznego w roku 1999 za zakupy produktów określonych umową wynagrodzenie wyliczone według określonych w niej zasad. I tak za każde zrealizowane zamówienie na preparat G. w okresie od 1 kwietnia 1999 r. do 31 października 1999 r. powyżej 100.000 EUR, Spółka "B" otrzyma od kontrahenta zagranicznego wynagrodzenie w wysokości 20,59%.
Jest poza sporem, że w praktyce skarżąca otrzymywała wynagrodzenie (rabat) według dokumentów rozliczeniowych w postaci not kredytowych eksportera. Nota kredytowa nr [...] z dnia [...] września 1999 r. wskazująca nową, niższą cenę preparatu wystawiona została na podstawie ww. umowy i odnosiła się wprost do konkretnej faktury handlowej oraz rodzaju i ilości towaru w niej wyszczególnionego. W istocie źródłem uprawnienia importera do wynagrodzenia (rabatu) była powołana wyżej "Umowa o wynagrodzenie". Uzasadnia to ocenę, że w ramach generalnej zasady kauzalności czynności cywilno-prawnych przyczyną (podstawą) usprawiedliwiającą udzielanie rabatu (wynagrodzenia) przez eksportera był sam fakt importu preparatów przez skarżącą, a nie wsparcie techniczne czy stymulacja wzajemnych obrotów między stronami. Świadczenia takie nie zostały udokumentowane, nie stanowiły one - jak wskazano - kryterium kształtującego wysokość rabatu, co powoduje, że w konsekwencji nie może być on uznany za ekwiwalent tego rodzaju świadczeń.
W konkluzji stwierdzić należy, że zastrzeżone w umowie wynagrodzenie było czynnikiem kształtującym wartość (cenę) transakcyjną towaru w wysokości – pomniejszonej o uzyskany rabat (wynagrodzenie) – ceny transakcyjnej wynikającej z faktury eksportera przedstawionej przy zgłoszeniu celnym i tak określona wartość (cena) transakcyjna stanowiła – stosownie do zasady przewidzianej w art. 23 § 1 Kodeksu celnego – wartość celną towaru.
Chybiony jest wywód skarżącej, że wynagrodzenie (rabat) miało charakter fakultatywny w tym sensie, że "jego przyznanie zostało pozostawione do decyzji uznaniowej zagranicznego dostawcy". Zawarta między stronami umowa w § 1 stanowi, że "B" Sp. z o.o. "otrzyma w 1999 r. od B. Ltd wynagrodzenie za zakupy przy spełnieniu warunków określonych w § 2" czyli że udzielenie rabatu przewidziane zostało w umowie jako obligatoryjne, w przypadku realizacji określonego pułapu zakupów. Postanowienie to potwierdza jednocześnie dodatkowo, że rabat zastrzeżony został przez strony już w umowie sprzedaży preparatów. Przewidziane w łączącym strony porozumieniu warunki zostały zrealizowane. Nie zachodzi tu więc taka sytuacja, gdy – jak w przypadku tzw. rabatu "postimportowego" – czynność prawna będąca źródłem prawa kupującego do rabatu dokonana jest dopiero po dokonaniu zgłoszenia celnego i jego przyjęciu przez organ celny. W niniejszej sprawie podkreślenia wymaga fakt, że w dniu [...].10.1999 r. tj. w momencie zgłoszenia celnego przedmiotowego towaru do procedury dopuszczenia do obrotu, nota korygująca nr [...] z dnia [...].09.1999 r., obniżająca wartość celną towaru wskazaną w fakturze nr [...] z dnia [...].08.1999 r., już istniała, zatem skarżąca w chwili dokonania odprawy celnej posiadała wiedzę o przyznanym wynagrodzeniu (rabacie). Zatem podniesiony w skardze zarzut, iż wskazana nota kredytowa przyjęta została do realizacji przez bank po akceptacji i merytorycznym sprawdzeniu dopiero w dniu [...].01.2000 r. pozostaje bez wpływu na dokonane przez organy celne ustalenia.
W tym stanie rzeczy gdy skarżąca faktycznie otrzymała rabat, uzasadniona była w świetle art. 65 § 4 pkt 2 Kodeksu celnego dokonana korekta (obniżenie) wartości celnej towaru.
Niezasadne jest stanowisko skarżącej, iż dokonując odpraw celnych importowanych towarów do zgłoszenia celnego załączała niezbędne dokumenty, zgodne z zarządzeniem Prezesa GUC z dnia 23 września 1997 r. sprawie deklaracji skróconych i zgłoszeń celnych (M. P. Nr 72, poz. 690), które przy opisie formularza SAD wskazywało, iż uwzględniać należy jedynie upusty potwierdzone tzn. uwidocznione na fakturze. Zarzut ten abstrahuje bowiem od okoliczności, iż w cytowanej instrukcji chodzi o prawidłowo sporządzoną fakturę, która zawiera wszelkie elementy kształtujące cenę towaru. Strona nie może więc powoływać się na fakturę nie zawierającą tych danych, dotyczących ceny towaru. Natomiast wśród dokumentów przedkładanych organowi winna znaleźć się pełna dokumentacja dotycząca zakupu przedmiotowego towaru, w tym umowa na podstawie której przyznawane były upusty cenowe.
Chybiony jest również zarzut skargi dotyczący naruszenia postanowień art. 2 i art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz przepisów prawa Wspólnot Europejskich, w szczególności art. 68 i art. 69 Układu Europejskiego, stanowiących o dostosowaniu ustawodawstwa, m.in. w zakresie prawa celnego, do ustawodawstwa Wspólnoty.
Unormowania ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. Kodeks celny, stanowiące w niniejszej sprawie materialnoprawną podstawę oceny rozstrzygnięć organów celnych, w szczególności regulacje w zakresie wartości celnej przedmiotu importu, opierają się na rozwiązaniach przyjętych w Porozumieniu w sprawie stosowania art. VII Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu 1994 (Dz. U. z 1995 r. Nr 98, poz. 483), które recypowane zostały do Kodeksu celnego.
W konsekwencji, oparte na przepisach tej ustawy rozstrzygnięcia nie mogą być poczytane za naruszające prawo Wspólnoty bądź konstytucyjne zasady praworządności i sprawiedliwości (art. 7 i art. 2 Konstytucji RP).
Chybiony jest również podniesiony na rozprawie w dniu 18 czerwca 2004 r. zarzut naruszenia przepisu art. 65 § 5 Kodeksu celnego, stanowiącego, że decyzja korygująca zgłoszenie celne w trybie art. 65 § 4 tej ustawy nie może być wydana, jeżeli upłynęły 3 lata od dnia przyjęcia zgłoszenia celnego.
Decyzja organu celnego pierwszej instancji korygująca zgłoszenie celne z [...].10.1999 r. wydana została [...].09.2002 r. i doręczona importerowi [...].09.2002 r., a więc z zachowaniem powyższego trzyletniego terminu.
Decyzja organu odwoławczego z [...].03.2003 r. stanowiła instancyjną kontrolę legalności decyzji organu pierwszej instancji i utrzymując w mocy tę decyzję nie zawiera rozstrzygnięcia korygującego elementy zgłoszenia celnego ponad korektę organu I instancji i w konsekwencji jej wydanie nie podlegało czasowemu ograniczeniu przewidzianemu w art. 65 § 5 Kodeksu celnego.
Chybione są również zarzuty skarżącej o charakterze procesowym.
W piśmie z [...].09.2001 r. skierowanym do Dyrektorów Urzędów Celnych, będącym w ocenie skarżącej powodem wszczęcia postępowania celnego, Prezes Głównego Urzędu Ceł wskazał na potrzebę zwrócenia szczególnej uwagi na prawidłowość deklarowania wartości celnej przez firmy importujące farmaceutyki i – w razie wystąpienia okoliczności mogących wskazywać na nieprawidłowości – przeprowadzenia "kontroli postimportowej" w celu weryfikacji deklarowanej wartości celnej.
Wymienione pismo nie było aktem ingerencji w postępowanie celne prowadzone przez organy celne pierwszej instancji, zaś o ocenie prawidłowości zgłoszeń celnych decydowały ustalenia tych organów, w szczególności wyniki ewentualnych "kontroli postimportowych".
W niniejszej sprawie, po przeprowadzeniu kontroli u importera i zebraniu materiału dowodowego, decyzje wydane zostały przez organy administracji celnej w dwóch instancjach.
Decyzje w niniejszej sprawie zapadły na podstawie prawidłowo zebranego materiału dowodowego, który uzasadnia oceny i rozstrzygnięcia orzekających w sprawie organów celnych i nietrafne są zarzuty skargi naruszenia powinności wyczerpującego zebrania dowodów i dokładnego ustalenia stanu faktycznego oraz zasad prawdy obiektywnej i działania w sposób budzący zaufanie do organów celnych.
Oceny tej nie podważa nieuwzględnienie wniosku dowodowego skarżącej o wystąpienie do Technicznego Komitetu Ustalania Wartości Celnej Światowej Organizacji Celnej o udzielenie "opinii odnośnie wpływu wynagrodzenia przyznawanego importerowi po dniu dokonania zgłoszenia celnego na wartość celną importowanych towarów".
Wskazany przez skarżącą problem mógł być rozstrzygnięty i podlegał rozstrzygnięciu przez krajowe organy celne, żaden przepis nie zobowiązuje tych organów do występowania w tego rodzaju sprawach o stosowną opinię, kwestia, która mogłaby być przedmiotem wnioskowanej opinii, nie stanowi bowiem zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej w związku z art. 262 Kodeksu celnego, a zatem powyższy wniosek skarżącej był bezprzedmiotowy.
Całkowicie chybiony jest także zarzut dotyczący braku podstawy prawnej do podpisywania decyzji przez upoważnionych pracowników organów celnych. W ocenie skarżącej, przepis art. 143 Ordynacji podatkowej w brzmieniu na dzień wydania decyzji, adresowany był wyłącznie do organów podatkowych, natomiast organy celne mogą na jego podstawie upoważniać funkcjonariuszy celnych lub pracowników kierowanej jednostki dopiero od 1 września 2003 r., a więc od zmiany Ordynacji podatkowej ustawą z dnia 27 czerwca 2003 r. o utworzeniu Wojewódzkich Kolegiów Skarbowych oraz o zmianie niektórych ustaw regulujących zadania i kompetencje organów oraz organizację jednostek organizacyjnych podległych ministrowi właściwemu do spraw finansów publicznych (Dz. U. Nr 137, poz. 1302). Skarżąca, w piśmie procesowym z dnia [...] września 2004 r. wskazuje, iż, wbrew stanowisku Dyrektora Izby Celnej, art. 284 Kodeksu celnego, zgodnie z którym dyrektorzy izb celnych wykonują zadania przy pomocy podległych urzędów oraz za pośrednictwem naczelników urzędów celnych, z kolei naczelnicy urzędów celnych wykonują zadania przy pomocy podległych urzędów, nie może stanowić samodzielnej podstawy prawnej do upoważniania pracowników do podpisywania decyzji. Dowodzi, iż literalne brzmienie art. 284 Kodeksu celnego wskazuje na czysto techniczny charakter przepisu, którego celem było zapewnienie efektywnego funkcjonowania organów celnych, nie zaś przekazanie uprawnień decyzyjnych pracownikom tym organów.
W ocenie Sądu, prawo organów celnych do upoważniania funkcjonariuszy celnych i pracowników kierowanej jednostki do załatwiania spraw w imieniu organu, w tym do podpisywania decyzji i postanowień wydawanych w postępowaniu celnym, wynikało z przepisu art. 143 Ordynacji podatkowej już od dnia 1 stycznia 1998 r., a więc od dnia wejścia w życie ustawy – Kodeks celny, która w art. 262 stanowi, iż do postępowania w sprawach celnych stosuje się przepisy działu IV ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 i Nr 160, poz. 1083), z uwzględnieniem zmian wynikających z przepisów prawa celnego. Żaden przepis Kodeksu celnego nie wyłączał ani nie zmieniał zasad stosowania przed organami celnymi przepisu art. 143 Ordynacji podatkowej. Stąd też przepis ten, aczkolwiek skierowany do organów podatkowych, był odpowiednio stosowany przed organami celnymi. Zmiana powołanego przepisu art. 143 z dniem 1 września 2003 r. polegająca na uzupełnieniu treści przepisu o uprawnienie dla naczelnika urzędu celnego oraz dyrektora izby celnej do upoważniania funkcjonariuszy i pracowników do załatwiania spraw w imieniu tych organów, skierowana była do tych organów jako organów podatkowych i była podyktowana zupełnie innymi przesłankami niż te, na które powołuje się skarżący. Mianowicie z dniem 1 września naczelnik urzędu celnego oraz dyrektor izby celnej stali się – w zakresie przewidzianym powołaną wyżej ustawą z dnia 27 czerwca 2003 r. o utworzeniu Wojewódzkich Kolegiów Skarbowych... – organami podatkowymi. Stąd konieczna była zmiana przepisu art. 143, mocą której naczelnik urzędu celnego oraz dyrektor izby celnej mogą upoważniać podległych funkcjonariuszy i pracowników do podpisywania decyzji także w sprawach podatkowych. Przepis art. 262 Kodeksu celnego, jako dotyczący wyłącznie postępowania w sprawach celnych, w sprawach podatkowych nie mógł stanowić takiej podstawy.
Sąd nie podziela także zarzutów skarżącej odnośnie braku w decyzjach odpowiednich odesłań wskazujących na konkretne, wydane w sprawie upoważnienie do podpisywania decyzji udzielone osobom, które decyzje podpisywały. Przepis art. 210 § 1 Ordynacji podatkowej nie zawiera wymogu, aby osoba podpisująca decyzję z upoważnienia organu, zamieszczała przy podpisie adnotację (informację) o posiadanym upoważnieniu poprzez powołanie się na dokument, którym upoważnienie zostało jej udzielone. W odniesieniu do osoby wydającej decyzję przepis art. 210 § 1 wymaga jedynie, aby decyzja zawierała "podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji (tak m.in. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 28.06.2000 r. Sygn. akt III RN 189/99 OSNAPU z 2001 r. nr 8, poz. 248). Zarówno Dyrektor Izby Celnej w W., jak i Naczelnik Urzędu Celnego [...] w W., rozstrzygający sprawę w pierwszej instancji, udzielili stosownych upoważnień do podpisywania w ich imieniu decyzji i postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym dla osób, które decyzje podpisały, co wynika z załączonych do akt sądowych decyzji. Zaskarżone decyzje zawierają adnotację "z upoważnienia" oraz imię, nazwisko oraz stanowisko służbowe osoby podpisującej.
Nie ma racji pełnomocnik skarżącej, iż brak jest imiennego upoważnienia dla funkcjonariusza celnego podpisującego decyzję w pierwszej instancji. W aktach znajdują się dwa dokumenty upoważniające Kierownika Referatu K. K. do podpisywania decyzji w imieniu Naczelnika Urzędu Celnego [...] w W. (k. 42-46 akt sąd.). Pierwszy to Decyzja Nr [...] Naczelnika UC [...] w W. z [...].06.2002 r. nr [...], zgodnie z którą Kierownik Referatu Taryfikacji, Wartości Celnej i Podatków Pośrednich I został upoważniony do "podejmowania decyzji wynikających z n/wym. artykułów Kodeksu celnego" (pkt 4). Drugim dokumentem jest Karta zakresu obowiązków i uprawnień Kierownika Referatu Taryfikacji, Wartości Celnej i Podatków Pośrednich I K. K., gdzie w części dotyczącej zakresu uprawnień do podejmowania decyzji i podpisywania pism wskazano, że "podejmuje i podpisuje decyzje z zakresu rzeczowego Referatu...". Karta zakresu obowiązków i uprawnień została podpisana przez pełniącego obowiązki Naczelnika – A. R. w dniu [...].06.2002 r. i stanowi imienne upoważnienie do podejmowania i podpisywania decyzji administracyjnych.
W konkluzji stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu.
Z tych względów, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) należało oddalić skargę jako niezasadną.