V SA 1332/01

SA/Bk 1339/03 - Wyrok WSA w Białymstoku
Data orzeczenia
2004-03-10
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2003-10-20
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Sędziowie
Janusz Lewkowicz /sprawozdawca/
Włodzimierz Witold Kędzierski /przewodniczący/
Wojciech Stachurski
Symbol z opisem
630  Obrót towarami z zagranicą, należności celne i ochrona przed nadmiernym  przywozem towaru na polski obszar celny
Hasła tematyczne
Celne prawo
Sygn. powiązane
GSK 750/04 - Wyrok NSA z 2004-10-12
Skarżony organ
Dyrektor Izby Celnej
Powołane przepisy
Dz.U. 1997 nr 143 poz 958
par. 1 ust. 3
Rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 20 listopada 1997 r. w sprawie określenia wypadków i warunków pobierania odsetek wyrównawczych oraz sposobu ich naliczania
Dz.U. 1999 nr 74 poz 830
Rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 24 sierpnia 1999 r. w sprawie wyjaśnień do taryfy celnej
Dz.U. 1997 nr 23 poz 117
art. 222 par. 4
Ustawa z dnia 9 stycznia 1997 r. - Kodeks celny.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA W. W. Kędzierski, Sędzia NSA J. Lewkowicz (spr.), Asesor WSA W. Stachurski, Protokolant A. Ziniewicz, po rozpoznaniu w dniu 10 marca 2004 r. sprawy ze skargi A Spółka Akcyjna w A. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w B. z dnia [...] września 2003 r. Nr [...] w przedmiocie klasyfikacji taryfowej towaru oddala skargę
Uzasadnienie
Naczelnik Urzędu Celnego w S. po rozpatrzeniu sprawy dotyczącej taryfikacji towaru (preparat ANSIRO) objętego procedurą dopuszczenia do obrotu według zgłoszenia celnego SAD nr [...] z dnia 28 lipca 2000 r. decyzją z dnia [...] lipca 2003 r. uznał powyższe zgłoszenie celne za nieprawidłowe w poz. 7 dokumentu SAD (mieszanina substancji zapachowych aromat ANSIRO), określił kod taryfy celnej jako 2106 90 59 0 oraz kwotę wynikającą z długu od towaru sprowadzonego z zagranicy.
W uzasadnieniu organ podał, że w dniu 28.07.2000 r. Agencja Celna "W. – P." Sp. z o.o. w S., działając z upoważnienia pośredniego firmy A S.A., A. zgłosiła do procedury dopuszczenia do obrotu (w pozycji 7) dokumentu SAD nr [...] towar – mieszanina substancji zapachowych aromat ANSIRO, który zaklasyfikowała do kodu PCN 330290900 ze stawką celną konwencyjną w wysokości 9 %. Zgłoszenie celne zostało przyjęte i towar w dniu
28.07.2000 r. został objęty procedurą dopuszczenia do obrotu zgodnie z wnioskiem strony zawartym w w/w dokumencie SAD.
Zgodnie z art. 83 § 1 Kodeksu celnego organ celny po zwolnieniu towarów może
z urzędu lub na wniosek zgłaszającego dokonać kontroli zgłoszenia celnego w celu upewnienia się o prawidłowości danych zawartych w zgłoszeniu celnym. W wyniku kontroli zgłoszenia celnego przeprowadzonej w Urzędzie Celnym w S. stwierdzono, iż nieprawidłowo zadeklarowano towar w postaci mieszanin substancji zapachowych – aromat ANSIRO do kodu PCN 330290900.
Mając na uwadze treść przepisów art. 83 § 3 i art. 65 § 5 Kodeksu celnego Naczelnik Urzędu Celnego postanowieniem nr [...] z dnia [...].06.2003 r. wszczął postępowanie celne mające na celu sprawdzenie prawidłowości w/w zgłoszenia celnego w zakresie taryfikacji towaru objętego procedurą dopuszczenia do obrotu wg zgłoszenia celnego zawartego w JDA SAD nr [...] z dnia 28.07.2002 r. Na podstawie całości akt sprawy, a w szczególności: faktury nr [...] z dnia 25.07.2000 r., specyfikacji surowców EXPO 0024-doc z dnia 20.09.1999 r., certyfikatu składu produktu ANSIRO nadesłanego przez stronę w dniu 16.06.2003 r. oraz opisu technologicznego wytwarzania krajanki tytoniowej, w którym był stosowany komponent ANSIRO wynika, iż przedmiotem importu był preparat – ANSIRO. Zgodnie ze specyfikacją techniczną produktu firmy B S.A. z dnia 20.09.1999 r. preparat posiada barwę ciemnobrązową, o charakterystycznym aromacie zapiekanego banana, pieczonego słodkiego karmelu, czekolady ze śladami pirazyny, o następującym składzie:
- 2-Hydroxy – 5 - metylopyrazine - 0,85 Mg/g (0,085 %)
- 2-Hydroxy – 6 - metylopyrazine - 1,50 Mg/g (0,15 %)
- 2,5- Deoxyfructosazine - 15,0 Mg/g (1,50 %)
- 2,6- Deoxyfructosazine - 13,0 Mg/g (1,30 %)
- cukier ogółem - 21,1 %
(sacharoza – 10,5 %, cukry redukujące (glukoza i fruktoza ) – 10,6 %)
- BRIXA – 600
Jak wynika z przedłożonego przez Stronę w dniu 17.06.2003 r. opisu technologicznego wytwarzania krajanki tytoniowej ANSIRO używany jest do sosowania tytoni. W celu otrzymania końcowego produktu o pożądanych właściwościach stosuje się szereg procesów technologicznych. Tytonie typu Virginia i Orient zestawione w zestaw zgodnie z recepturą, są podawane całymi belami (kartonami) na linię produkcyjną (...). Następnie są cięte
na plastry o szer. ok. 20 cm. Plastry te są dozowane do cylindra kondycjonującego gdzie są rozluźniane i nawilżane parą i wodą oraz sosowane sosem (przygotowanym zgodnie
z recepturą – m. innymi ANSIRO) w temp. 600 C do wilgotności około 21 %. Tak przygotowane materiały tytoniowe są transportowane do silosu, do którego równolegle podawany jest uprzednio przygotowany sosowany tytoń typu Burley (...). Tytonie leżakują w silosie ok. 1 godziny, (...). Powstała krajanka jest dozowana do urządzenia kondycjonującego gdzie parą podnosi się jej wilgotność do ok. 21 % i temperaturę do ok. 600C. Następnie zostają wymieszane z tytoniem typu Burley i leżakują w silosie ok. 1 godziny. Krojone są na szerokość 0,8 mm przy wilgotności ok. 20 %. W ten sposób powstała krajanka kierowana jest do urządzenia kondycjonującego gdzie parą podnoszona jest wilgotność i temperatura do 600C. Dalej do tej krajanki dozuje się krajankę z żył tytoniowych w odpowiedniej proporcji. Wszystkie te składniki zostają wymieszane w cylindrze obrotowym. W cylindrze obrotowym dodawany jest aromat lekki przygotowany zgodnie z recepturą (...).
Z powyższego wynika, że sosowanie z użyciem ANSIRO jest częścią złożonego efektu
w pozyskiwaniu właściwego zapachu tytoni oraz jednym z wielu procesów w technologii przerobu tytoniu.
Zgodnie z definicją zawartą w normie PrPN-A-99000 "Tytoń i wyroby tytoniowe. Terminologia Przetwórstwo i produkcja" – w pkt. 4.9 – Sosowanie – to dodawanie do tytoniu sosów w celu modyfikowania jego cech fizycznych, chemicznych oraz smakowo-aromatycznych. Istotą sosowania jest więc dodawanie sosu, jednakże w zależności
od składników osiąga się różne cele: nie tylko konserwację i zachowanie świeżości, zmianę cech fizycznych, chemicznych, smakowo-aromatycznych, lecz również modyfikację.
Pod koniec proces przerobu tytoni następuje etap aromatyzowania tytoni.
- Aromatyzowanie – dodawanie do krajanki substancji aromatycznych w celu modyfikacji cech smakowo-zapachowych dymu wyrobów tytoniowych.
Zgodnie z pismem Centralnego Laboratorium Przemysłu Tytoniowego w K. z dnia 08.04.2002 r. składniki sosu spełniają określone funkcje.
Cukry odgrywają bardzo ważną rolę w sosie. Nadają dymowi tytoniowemu odczyn kwasowy, który neutralizuje alkaliczną reakcję wywołaną przez związki azotowe zawarte
w tytoniu. Prażenie tytoniu w obecności cukrów dodanych w sosie przyczynia się
do polepszenia aromatu tytoniu. Następuje reakcja pomiędzy składnikami tytoniu i dodanymi cukrami w efekcie czego tworzą się związki o korzystnych cechach smakowych.
Z powyższego wynika, że w przedmiotowym preparacie cukry (sacharoza – 10,5 %, glukoza i fruktoza – 10,6 %), nie są bazą dla substancji aromatycznych, lecz są aktywnymi składnikami sosu w procesie sosowania tytoniu i spełnią istotną określoną w/w funkcję.
W przedmiotowym zgłoszeniu celnym strona zataryfikowała sprowadzony towar – mieszanina substancji zapachowych ANSIRO do kodu PCN 330290900 obejmującego
w Taryfie celnej pozostałe mieszaniny substancji zapachowych i mieszaniny (włącznie
z roztworami alkoholowymi) oparte na jednej lub na wielu takich substancjach, w rodzaju stosowanych jako surowce w przemyśle; pozostałe preparaty oparte na substancjach zapachowych, w rodzaju stosowanym do produkcji napojów.
Zgodnie z "Wyjaśnieniami do Taryfy celnej" stanowiącymi, na mocy rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 24.08.1999 r., obowiązujący akt prawny (Dz.U. Nr 74, poz. 830), pozycja 3302 obejmuje następujące produkty pod warunkiem, że są one w rodzaju podstawowych surowców dla przemysłu perfumeryjnego, spożywczego, napojów (np. w wyrobach cukierniczych, przyprawach spożywczych i napojach) i innych (np. w produkcji mydła):
- mieszaniny olejków eterycznych,
- mieszaniny rezinoidów,
- mieszaniny wyekstrahowanych oleożywic,
- mieszaniny sztucznych substancji zapachowych,
- mieszaniny złożone z dwóch lub więcej substancji zapachowych (olejków eterycznych, rezinoidów, wyekstrahowanych oleożywic lub sztucznych substancji zapachowych),
- mieszaniny dwóch lub więcej substancji zapachowych (olejków eterycznych, rezinoidów, wyekstrahowanych oleożywic lub sztucznych substancji zapachowych) z dodatkiem rozcieńczalników lub cieczy nośnych, takich jak olej roślinny, dekstroza lub krochmal,
- mieszaniny, nawet połączone rozcieńczalnikiem lub cieczą nośną bądź zawierające alkohol, produktów objętych innymi działami (np. przypraw korzennych) z jedną
lub kilkoma substancjami zapachowymi (olejkami eterycznymi, rezinoidami, wyekstrahowanymi oleożywicami lub aromatami syntetycznymi) pod warunkiem,
że substancje te stanowią element podstawowy mieszaniny.
Zaimportowany preparat ANSIRO nie spełnia zatem wymogów zastosowanej
przez stronę w zgłoszeniu celnym pozycji 3302 Taryfy celnej, ponieważ substancje zapachowe (związki hydroksymetylopirazynowe oraz nielotne deoxyfruktoosazony stanowiące ok. 3 % części wagowych mieszaniny), nie są podstawowym elementem mieszaniny.
Z uwagi na to, że nie jest możliwym przeprowadzenie taryfikacji towaru
z zastosowaniem 1 reguły Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej, należało zastosować zasady opisane regułami 2, 3, 4.
Z uwagi, iż główne składniki tj. cukry są aktywnymi składnikami preparatu jak również nie można wykluczyć roli substancji zapachowych w procesie sosowania, który jest częścią złożonego procesu technologicznego w przerobie tytoni, kryterium właściwości materiału lub komponentu decydującego o zasadniczym charakterze wyrobów jest niemożliwe do zastosowania. Zatem zasadnym jest przyjęcie innego odniesienia w celu taryfikacji preparatu ANSIRO. Z uwagi na duże różnice w udziale poszczególnych składników produktu zastosowano kryterium ilościowe. O słuszności takiego stanowiska decyduje fakt, że cukry stanowią 21 % części wagowych mieszaniny, a substancje zapachowe jedynie ok. 3 %.
Preparat ANSIRO pod względem składu chemicznego jest wodnym roztworem syropu cukrowego (glukozy i fruktozy – łącznie 21 %) o stężeniu 600 BRIX zawierającym niewielkie ilości lotnych związków hydroksymetylopirazynowych oraz nielotnych deoxyfruktoosazonów.
Syropy cukrowe sporządzone ze wszystkich cukrów (łącznie z syropem laktozowym
i roztworami wodnymi innymi niż roztwory wodne chemicznie czystych cukrów z pozycji 2940) objęte są pozycją 1702 taryfy celnej pod warunkiem, że nie zawierają dodatku aromatów lub barwników (pozycja 2106). Z uwagi, iż zaimportowany towar posiada
w swoim składzie substancje zapachowe towar winien być klasyfikowany do pozycji 2106 obejmującej – "przetwory spożywcze gdzie indziej nie wymienione ani nie włączone"
i do kodu PCN: - 2106 90 59 0 pozostałe aromatyzowane lub barwione syropy cukrowe.
Zgodnie z art. 85 § 1 Kodeksu celnego, należności celne przywozowe są wymagalne według stanu towaru i jego wartości celnej w dniu przyjęcia zgłoszenia celnego i według stawek w tym dniu obowiązujących.
Do wyliczenia kwoty wynikającej z długu celnego zastosowano stawkę celną autonomiczną w wysokości 20 % przewidzianą w Taryfie celnej będącej załącznikiem
do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 grudnia 1999 r. w sprawie ustanowienia Taryfy Celnej (Dz.U. Nr 107, poz. 1217) na podstawie zapisu na fakturze nr [...] z dnia 25.07.2000 r. o brazylijskim pochodzeniu towaru.
Zgodnie z art. 222 § 4 Kodeksu celnego, jeżeli przesuniecie daty powstania długu celnego lub zarejestrowania kwoty wynikającej z tego długu powoduje uzyskanie korzyści finansowej, organ celny pobiera odsetki wyrównawcze w myśl powołanego w sentencji decyzji rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 listopada 1997 r. w sprawie określenia wypadków i warunków pobierania odsetek wyrównawczych oraz sposobu ich naliczania (Dz.U. Nr 143 z 1997 r., poz. 958, zm. DzU. Nr 86 z 1998 r., poz. 544).
§ 1 ust. 3 powyższego rozporządzenia stanowi, iż organ celny pobiera odsetki wyrównawcze w wypadku, gdy kwota wynikająca z długu celnego została zarejestrowana
na podstawie nieprawidłowych lub niekompletnych danych podanych przez zgłaszającego
w zgłoszeniu celnym. W przedmiotowej sprawie zaistniały okoliczności, o których mowa wyżej, a zatem należało naliczyć odsetki wyrównawcze.
W odwołaniu pełnomocnik A S.A. w A. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji zarzucając naruszenie prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie wobec importowanego towaru kodu PCN 2106 90 59 0, naruszenie przepisów art. 222 § 4 Kodeksu celnego i art. 121 § 1 oraz art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej.
Zdaniem strony organ bezpodstawnie przyjął, iż importowany preparat ANSIRO jest sosem służącym do sosowania tytoniu. ANSIRO jest bowiem produktem używanym jako komponent recepturalny określonego sosu. Nałożenie sosu zawierającego w swoim składzie ANSIRO nie polega na uzyskaniu efektu, w którym aktywną rolę odgrywają cukry.
Biorąc pod uwagę cel, dla którego jest wykorzystywany preparat ANSIRO należy stwierdzić, iż jest on mieszaniną substancji zapachowych z nośnikiem – w tym przypadku cukrami.
Zgodnie z regułą 3b Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej towary
w postaci mieszanin powinny być klasyfikowane tak, jak gdyby składały się z materiału
lub komponentu nadającego im zasadniczy charakter, jeżeli takie kryterium jest możliwe
do zastosowania. W przedmiotowym przypadku substancje zapachowe zawarte w preparacie ANSIRO nadają temu produktowi zasadniczy charakter, co wynika z przeznaczenia produktu i jego rzeczywistego zastosowania.
Strona nie godząc się także z naliczeniem odsetek wyrównawczych podała,
że obowiązek zapłaty odsetek może być nałożony jedynie wówczas, gdy organ celny udowodni i uzasadni istnienie przesłanek, o których mowa w art. 222 § 4 Kodeksu celnego. Sankcyjny charakter tego przepisu pozwala stwierdzić, że powinien on być stosowany tylko w wypadkach świadomego działania importerów, które miało na celu wprowadzenie w błąd organy celne i uszczuplenie należności celnych.
Dyrektor Izby Celnej w B. po rozpatrzeniu odwołania zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy podzielając w całości stanowisko organu I instancji.
W skardze do Sądu administracyjnego pełnomocnik A S.A. w A. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w S. zarzucając:
- naruszenie prawa materialnego, poprzez niewłaściwe zastosowanie wobec importowanego towaru kodu PCN 2106 90 59 0 , wynikającego z rozporządzenia RM z dnia 21 grudnia 1999 r. w sprawie ustanowienia Taryfy celnej, a także niewłaściwe zastosowanie reguł wynikających z wyjaśnień do Taryfy celnej zawartych w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 24 sierpnia 1999 r. w sprawie wyjaśnień do Taryfy celnej (Dz.U. Nr 74 poz. 830 – załącznik),
- rażące naruszenie art. 222 § 4 Kodeksu celnego poprzez niewykazanie, iż Strona uzyskała korzyść majątkową w wyniku przesunięcia daty powstania długu celnego
lub zarejestrowania kwoty wynikającej z tego długu,
- naruszenie art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez przeprowadzenie postępowania
w sposób nie budzący zaufania do organów celnych,
- naruszenie art. 122 Ordynacji podatkowej przez nie rozpatrzenie i wszechstronne wyjaśnienie sprawy w kwestii nałożenia obowiązku uiszczenia odsetek wyrównawczych.
W uzasadnieniu pełnomocnik skarżącej Spółki przedstawił argumenty podobne jak
w odwołaniu od decyzji organu I instancji.
Pełnomocnik Spółki podkreślił, że preparat ANSIRO wykorzystywany jest
jako jeden ze składników sosu używanego do sosowania tytoniu w procesie produkcji wyrobów tytoniowych. Zarówno skład chemiczny jak i zastosowanie produktu ANSIRO
nie pozwalają na przyjęcie argumentacji organu celnego.
Skarżący podkreślił, że istotnym elementem w opisie technologicznym jest etap sosowania tytoniu typu Burley oraz etap sosowania tytoniu typu Virginia/Orient (przed ich późniejszym wymieszaniem w bębnie). Otóż należy zauważyć, iż tylko w odniesieniu do tytoniu typu Burley stosowany jest sos, którego zasadniczym składnikiem są cukry, i których rola polega na wejściu w reakcję chemiczną z tytoniem (zgodnie z opisem zaprezentowanym
przez CLPT z K.). Świadczy o tym fakt, iż tylko w przypadku linii Burley następuje tzw. "prażenie" tytoniu w temperaturze rzędu 1200 C, pozwalające przygotować tytoń
do nawilżenia sosem, w którym zasadniczą rolę spełniają cukry. Odnośnie natomiast linii Virginia, nie następuje prażenie tytoniu - a więc sos, który nakładany jest na tytoń typu Virginia ma na celu uzyskanie zgoła innego efektu, aniżeli ten w którym cukry pełnią zasadniczą rolę. Sos, którego komponentem jest importowany preparat ANSIRO służy
przede wszystkim nadaniu cech smakowo-aromatycznych tytoniowi Virginia. Dlatego też
w celu uzyskania takiego efektu w sosie obecny jest preparat ANSIRO – którego zadaniem jest dostarczenie substancji aromatycznych. Zgodnie z wcześniej przytoczoną definicją sosowania (wynikającą z Polskiej Normy oraz z wyjaśnień do pozycji PCN 2401), można wyróżnić wiele rodzajów sosów właśnie przez pryzmat celów, jakie się chce uzyskać. Biorąc więc pod uwagę cel, dla którego wykorzystywany jest preparat ANSIRO należy stwierdzić,
iż jest on mieszaniną substancji zapachowych z nośnikiem – w tym przypadku cukrami. Fakt,
że w preparacie ANSIRO występują cukry wynika ze sposobu otrzymywania mieszanin zapachowych. Produkt jest bowiem wodnym ekstraktem z bananów, stąd oczywista obecność cukrów w preparacie, będących zarazem nośnikiem. Cukry te jednak, zgodnie z powyższymi wywodami, nie spełniają zasadniczej roli w preparacie ANSIRO.
Zgodnie z wspomnianą wcześniej regułą 3b Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej towary w postaci mieszanin powinny być klasyfikowane tak,
jak gdyby składały się z materiału lub komponentu nadającego im zasadniczy charakter, jeżeli takie kryterium jest możliwe do zastosowania.
W przedmiotowym przypadku substancje zapachowe zawarte w preparacie ANSIRO nadają temu produktowi zasadniczy charakter, co wynika z przeznaczenia produktu i jego rzeczywistego zastosowania.
Zarzucając bezpodstawność nałożenia obowiązku uiszczenia odsetek wyrównawczych pełnomocnik podniósł, że zgłoszenie celne z dnia 28.07.2000 r. zostało dokonane na podstawie prawidłowych i kompletnych danych, niezbędnych do prawidłowego zataryfikowania zgłoszonego towaru. Zgłoszenie to zostało przyjęte przez Urząd Celny, który dopuścił do obrotu importowany towar. Dane jakie zostały przedstawione przy zgłoszeniu są tymi samymi danymi, na jakich opierał się Urząd podejmujący decyzję o wszczęciu postępowania i korygującą zgłoszenie.
Z powyższego wynika prosty wniosek, iż dane były prawidłowe i kompletne, a zmiana spowodowana była jedynie zmianą interpretacji przepisów.
Pełnomocnik Strony zwrócił uwagę, iż organy celne powinny nakładać obowiązek zapłaty odsetek tylko w przypadkach, gdy strona uzyskała korzyść finansową. Kwestia ta jest mocno akcentowana w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego (vide wyrok
z dnia 13 lutego 2002 r. V SA 1332/01), który wskazuje , iż organ celny powinien udowodnić i uzasadnić w decyzji istnienie przesłanek, o których mowa w art. 222 § 4, czyli
jak wskazuje NSA "przesunięcie daty powstania długu celnego lub zarejestrowania kwoty wynikającej z tego długu i te fakty muszą powodować uzyskanie korzyści finansowej
przez stronę". Treść § 1 ust. 3 rozporządzenia Ministra Finansów wydanego na podstawie
art. 222 § 5 Kodeksu celnego (Dz.U. z 28.11.1997 r.) oraz art. 222 § 4 Kodeksu celnego pozwalają uznać, iż odsetki wyrównawcze są swego rodzaju sankcją za podanie w zgłoszeniu celnym nieprawidłowych lub niekompletnych danych. Sankcyjny charakter tego przepisu pozwala stwierdzić, iż powinien on być stosowany tylko w wypadkach świadomego działania importerów, które miało na celu wprowadzenie w błąd organy celne i uszczuplenie należności celnych.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w B. podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga jest niezasadna. Skład chemiczny preparatu ANSIRO wskazuje,
że przedmiotem importu był wodny roztwór zawierający w swoim składzie cukry (zawartość glukozy i fruktozy – łącznie 21,1 %) i niewielkie ilości związków hydroksymetylopirazynowych oraz nielotnych deoxyfruktoosazonów (łącznie ok. 3 %).
Z zebranych w toku postępowania dowodów, a w szczególności opinii Laboratorium Celnego Izby Celnej w B. z dnia 13.03.2003 r., certyfikatu składu produktu oraz opisu technologicznego, w którym był stosowany preparat ANSIRO, opinii Centralnego Laboratorium Przemysłu Tytoniowego z dnia 08.04.2002 r., polskiej normy PN-A-99000 tytoń i wyroby tytoniowe w powiązaniu z klasyfikacją towaru przeprowadzonego w myśl reguły 3b Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej nie budzi zastrzeżeń Sądu stanowisko organu celnego, że sporny towar należy zaklasyfikować do kodu
PCN 2106 90 59 0. Nie można bowiem zmniejszać roli cukrów zawartych w przedmiotowym preparacie, których jest ok. 21 %, a których to obecność w trakcie sosowania zmienia zauważalnie cechy tytoniu, jego właściwości fizykochemiczne, które uzewnętrzniają się podczas palenia tytoniu w postaci zmienionego składu dymu tytoniowego. Cukry stanowiące główny składnik preparatu nie stanowią bazy dla substancji aromatycznych, ale są aktywnymi składnikami sosu. Ustaleniom tym nie przeczy również pełnomocnik Spółki z tym,
że zasadniczą rolę cukru w procesie technologicznym odnosi on tylko do etapu sosowania tytoniu typu Burley. Gdyby nawet przyjąć powyższe stanowisko, to z opisu technologicznego krajanki tytoniowej (dostarczonego przez Spółkę) wynika, że również do tytoniu Virginia /Orient "... równolegle podawany jest uprzednio przygotowany sosowany tytoń typu Burley. W silosie następuje wymieszanie wszystkich materiałów i wyrównanie ich wilgotności". Skarżący nie podważa więc opinii Centralnego Laboratorium Przemysłu Tytoniowego ani Laboratorium Celnego. Rację ma Dyrektor Izby Celnej w B., że wyjaśnienia do taryfy celnej nie uzależniają klasyfikacji taryfowej do pozycji 2106 od zastosowania towarów do bezpośredniego spożycia. Zgodnie z w/w wyjaśnieniami pozycja 2106 obejmuje również przetwory składające się z mieszanin związków chemicznych ze środkami spożywczymi stosowane zarówno jako składniki produktów spożywczych jak też dla polepszenia ich niektórych właściwości. Stosowany preparat ASIRO służy do polepszenia smaku i zapachu tytoniu na reakcję, która zachodzi pomiędzy cukrem i amoniakiem w trakcie produkcji.
Istotne wyjaśnienia dotyczące spornej kwestii zawarte są w opinii Laboratorium Celnego Izby Celnej w B. W opinii tej podniesiono, że problemy dotyczące niejednolitej klasyfikacji taryfowej preparatów aromatycznych były przedmiotem konsultacji ze Światową Organizacją Celną. Dla preparatów stosowanych do aromatyzowania tytoniu wydanych zostało szereg wiążących informacji taryfowych. Następnie podano te informacje taryfowe i omówiono preparaty aromatyczne: Aromat Florilege, Aromat ABT/TIN, Aromat Flamenco, Aromat GI. Wszystkie te preparaty charakteryzują się dużą ilością substancji aromatyzujących – od 60 % do 96 %.
Jest to dodatkowy argument przemawiający za zasadnością stanowiska organów celnych, że 3 % zawartość w produkcie ANSIRO substancji zapachowych nie może decydować o zasadniczym charakterze wyrobu.
Niezasadny jest tez zarzut dotyczący odsetek wyrównawczych.
Stosownie do przepisów art. 5 w zw. z art. 287 § 2 Kodeksu celnego każdy importer może zwrócić się do właściwego organu celnego o wydanie wiążącej informacji taryfowej. Ta regulacja prawna wprowadzona została w celu wykluczenia skutków ryzyka handlowego importera polegającego na błędnej klasyfikacji towaru. Skarżąca Spółka z tej możliwości
nie skorzystała.
W przedmiotowej sprawie importer podał w zgłoszeniu celnym nieprawidłowe dane dotyczące kodu towaru i obliczania opłat, a tym samym powstał niedobór cła i podatku, który dla importera był korzyścią finansową w rozumieniu art. 222 § 4 Kodeksu celnego. Strona odpowiada za prawidłowe zgłoszenie towaru i prawidłowe wypełnienie zgłoszenia celnego. Mogła tego błędu uniknąć zwracając się wcześniej o wydanie jej wiążącej informacji taryfowej dotyczącej klasyfikacji towaru, który zamierzała importować.
Z przytoczonych powodów Sąd skargę oddalił na mocy art. 151 ustawy z dnia
30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270).