V RC 556/23

Sygn. akt: IV RC 556/23 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 6 sierpnia 2024r. Sąd Rejonowy w Rybniku Wydział IV Rodzinny i Nieletnich w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia Katarzyna Rybczyńska Protokolant: Dorota Krupińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 sierpnia 2024r. w R. sprawy z powództwa małoletniej M. P. reprezentowanej przez matkę D. P. przeciwko L. P. o podwyższenie alimentów 1) zasądza od pozwanego na rzecz małoletniej powódki M. P. alimenty w kwocie po 1 300 zł (jeden tysiąc trzysta złotych) miesięcznie, płatne z góry począwszy od 25 października 2023 roku, do dnia 10-tego każdego miesiąca z ustawowymi odsetkami w razie opóźnienia w terminie płatności którejkolwiek z rat, do rąk matki małoletniej powódki D. P. , a to w miejsce alimentów zasądzonych na rzecz małoletniej powódki mocą wyroku Sądu Okręgowego w Rybniku z 18 grudnia 2020 roku, w sprawie o sygnaturze akt I C 1719/20; 2) w pozostałej części powództwo oddala; 3) zasądza od pozwanego na rzecz powódki 2160 zł (dwa tysiące sto sześćdziesiąt złotych) tytułem zwrotu części kosztów zastępstwa procesowego; 4) nakazuje pobrać od pozwanego na rzecz Skarbu Państwa (Sąd Rejonowy w Rybniku) kwotę 450 zł (czterysta pięćdziesiąt złotych) tytułem części opłaty od uiszczenia której małoletnia powódka była zwolniona z mocy prawa; 5) odstępuje od obciążania powódki kosztami procesu; 6) wyrokowi w punkcie 1 nadaje rygor natychmiastowej wykonalności. Sygn. akt V RC 556/23 UZASADNIENIE wyroku z 6 sierpnia 2024 roku Pozwem z 25 października 2023 roku małoletnia powódka M. P. domagała się podwyższenia alimentów ustalonych na jej rzecz mocą wyroku Sądu Okręgowego w Rybniku z dnia 18 grudnia 2020 roku sygn. I C 1719/20 roku z kwoty po 700 zł miesięcznie do kwoty po 1800 zł miesięcznie oraz zasądzenia od pozwanego na rzecz powódki kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Nadto wraz z pozwem wniesiono o udzielenie zabezpieczenia powództwa poprzez zasądzenie od pozwanego na czas trwania postępowania alimentów na rzecz małoletniej powódki kwoty po 1200 zł miesięcznie. W uzasadnieniu wskazano, że orzeczenie w przedmiocie alimentów zapadło blisko trzy lata temu. Od tego czasu doszło do istotnej zmiany stosunków po stronie uprawnionej do alimentów. Małoletnia powódka zaczęła uczęszczać do przedszkola, ujawniło się u niej głębokie niedowidzenie i wymaga stałej terapii nakierowanej na poprawę wzroku, a koszty tej terapii przekraczają zasądzone wyrokiem Sądu Okręgowego alimenty. Pozwany nie uczestniczy finansowo w kosztach leczenia córki, ani nie angażuje się w żadnym stopniu w osobistą opiekę nad małoletnią, bądź proces jej leczenia. Wysokość aktualnych wydatków związanych z utrzymaniem małoletniej przekracza miesięcznie 3000 zł. Matka małoletniej powódki jest zatrudniona w Szkole Podstawowej z wynagrodzeniem wynoszącym 3000 zł netto, pobiera ona również świadczenie wychowawcze. Przedstawicielka ustawowa małoletniej powódki nie posiada żadnej wiedzy o aktualnym zatrudnieniu pozwanego, ani o jego zarobkach, niemniej pozwany z wykształcenia jest stolarzem, nadto ukończył dodatkowe kursy, pracował na budowach, także w charakterze brygadzisty. Nadto pozwany prowadził w Niemczech własną działalność gospodarczą. ( k. 3-57) W odpowiedzi na pozew z dnia 30 listopada 2024 roku pozwany wniósł o oddalenie powództwa ponad kwotę 800 zł miesięcznie. Wskazał, że jego możliwości zarobkowe nie pozwalają na alimentowanie małoletniej powódki w zakresie żądanych kwot. Sytuacja pozwanego od daty ostatniego orzeczenia o alimentach znacząco się pogorszyła. Pozwany obecnie nie pracuje na terenie Niemiec, posiada liczne zobowiązania finansowe, jego zadłużenie oscyluje w granicach 180 tyś złotych, zaś miesięczna rata wynosi ok. 2000 zł. Obecnie pozwany jest zatrudniony w kraju, a jego zarobki nie przekraczają 3400 zł miesięcznie. Na comiesięcznie wydatki związane z utrzymaniem się pozwanego składają się także koszty wynajęcia mieszkania. Pozwany zmuszony jest korzystać z pomocy finansowej osób trzecich. (k. 67 – 69) Strony podtrzymały dotychczasowe stanowiska do końca postępowania. Sąd ustalił następujący stan faktyczny: Małoletnia M. P. ur. (...) pochodzi ze związku małżeńskiego D. P. i pozwanego. Małżonkowie przed zawarciem małżeństwa zawarli umowę małżeńską majątkową ustanawiającą rozdzielność majątkową. Małżeństwo rodziców małoletniej powódki zostało rozwiązane przez rozwód orzeczony mocą wyroku Sądu Okręgowego w Rybniku sygn. I C 1719/20 z 18 grudnia 2020 roku. W wyroku tym wykonywanie władzy rodzicielskiej nad małoletnią powierzono matce małoletniej powódki, kosztami utrzymania i wychowania obciążono oboje rodziców. W dacie orzekania o alimentach sytuacja stron była następująca: Małoletnia M. P. miała 3 lata. W wieku 2,5 roku stwierdzono u niej niedowidzenie. Od 2020 roku uczęszczała do przedszkola. Nie korzystała z zajęć dodatkowych. Była ogólnie zdrowa, aczkolwiek cierpiała na nawrotowe infekcje dróg oddechowych i alergię pokarmową. Sąd ustalił wówczas koszty utrzymania małoletniej na kwotę ok. 1400 zł miesięcznie, w co zaliczono: wyżywienie – 500 zł, ubrania - 250 zł, przedszkole 200 zł, leki 70 zł rozrywki 60 zł. Przedstawicielka ustawowa małoletniej miała 34 lata. Podjęła pracę zawodową, gdy małoletnia ukończyła rok. Była zatrudniona jako nauczyciel przedszkolny w Przedszkolu nr (...) w R. , następnie w Zespole Szkolno-Przedszkolnym nr (...) w R. N. . Jej miesięczny dochód wynosił 2300 zł netto. Dodatkowo uzyskiwała świadczenie 500+ na rzecz córki oraz otrzymywała zabezpieczenie alimentacyjne w wysokości 700 zł ustalone mocą postanowienia tut. Sądu w sprawie IV RC 579/19. Nie korzystała z innych świadczeń. Rozpoczęła także działalność gospodarczą, z której w roku 2020 dochód od czerwca do października wyniósł 79 tyś złotych. Zamieszkiwała w trzypokojowym mieszkaniu. Miesięcznie wydatki matki małoletniej wynosiły 1300-1500 zł miesięcznie, a składały się na nie opłaty za mieszkanie w wysokości 750 zł, koszty paliwa w wysokości 200 zł, opłata za telefon w kwocie 20 zł, wyżywienie 400 zł, wydatki związane z higieną i odzieżą 250 zł. Pozwany miał 37 lat. W chwili zawarcia związku małżeńskiego posiadał zadłużenie. Pozwany wyjechał do pracy za granicę, gdzie przez dłuższy czas zamieszkiwał. W Niemczech wynajmował pokój, zaś wysokość najmu wynosiła 150 euro. Jego miesięczne zarobki wynosiły wówczas ok. 2000 euro miesięcznie. Na utrzymaniu pozwanego, oprócz małoletniej powódki pozostawał małoletni syn O. , u którego stwierdzono wadę słuchu. Nie posiadał innych dzieci. Pozwany ogólnie był zdrowy, nie leczył się przewlekle. Przyjmował leki przeciwbólowe. W kraju zamieszkiwał w domu wraz z rodzicami. Partycypował w kosztach zakupu opału w kwocie ok 2500 zł rocznie. Posiadał zadłużenie w kwocie około 18.000 zł. (dowód: akta Sądu Okręgowego w Rybniku sygn. I C 1719/20 w szczególności wyrok k. 93, odpis zupełny aktu urodzenia k. 11 ) Obecnie sytuacja stron przedstawia się następująco: Małoletnia M. P. kończy 7 lat, ukończyła tzw. „zerówkę”. Od września br. rozpocznie edukację szkolną. U małoletniej nadal występuje niedowidzenie. Małoletnia obecnie wymaga wizyt u optometrysty jak również leczenia u okulisty. Małoletnia trzy razy w tygodniu uczestniczy w ćwiczeniach ortoptycznych i pleoptycznych w Z. . Koszt tych zajęć to 350 zł za 12 spotkań. Małoletnia wymaga zakupu specjalistycznych plastrów na oko, których koszt wynosi ok. 100 zł miesięcznie. Koszt wizyty u okulisty to 280 zł. Małoletnia powódka ma trzy pary okularów, które wymienia co pół roku. Małoletnia często choruje na anginę. Miesięczne koszty utrzymania małoletniej powódki wynoszą ok. 2500 zł. Składają się na nie koszt wyżywienia: 400 zł, koszt odzieży i obuwia: 150 zł, wydatki na środki czystości: 100 zł, opłaty związane z przedszkolem: ok. 200 zł, zabawki i rozrywka: 100 zł, przypadający na małoletnią udział w kosztach utrzymania mieszkania: ok. 650 zł, koszty związane z leczeniem niedowidzenia u małoletniej: ok. 700 zł, witaminy i leki: 100 zł, wakacje: 150 zł, rozrywka, urodziny małoletniej: ok. 100 zł. Małoletnia uczęszczała na kurs języka angielskiego. Matka małoletniej założyła dla niej rachunek, na który wpłacała środki finansowe z m.in. becikowego, urodzin. (dowód: odpis skróconego aktu urodzenia k. 9, zaświadczenie z przedszkola k. 14, faktura za okulary k. 17, rachunki k. 48-49, zaświadczenie lekarskie k. 51, rachunki k. 53-55, zeznania D. P. k. 111 v-112) Matka małoletniej powódki ma 38 lat. Powódka jest jej jedynym dzieckiem. Matka małoletniej powódki ma wykształcenie wyższe. Nadal pracuje jako nauczyciel wczesnoszkolny w pełnym wymiarze czasu pracy. Otrzymuje wynagrodzenie w wysokości ok. 3300 zł miesięcznie netto. Nie wykonuje pracy dodatkowej. Pobiera świadczenie 800+. Matka małoletniej niezmiennie zamieszkuje wraz z powódką w mieszkaniu własnościowym. Wysokość opłat za mieszkanie wynosi obecnie 1072 zł miesięcznie. Matka powódki sporadycznie korzysta z pomocy finansowej rodziny. Posiada samochód. Nie posiada zadłużenia. ( dowód: zaświadczenie o zarobkach D. P. k. 15, k. 109-110, informacja o wysokości czynszu k. 16, wyciąg z rachunku k. 23-47, zeznania D. P. k. 111v-112) Pozwany ma 41 lat, wykształcenie zawodowe, z zawodu jest stolarzem budowlanym. Oprócz małoletniej powódki ma jeszcze 14-letniego syna O. , który pozostaje pod jego pieczą od 2013 roku. Otrzymuje na niego alimenty w wysokości 200 zł miesięcznie. Pobiera również świadczenie 800 +. Pozwany w latach 2016 -2021 był zatrudniony na terenie Niemiec przy pracach budowlanych, pracował również jako górnik. Pozwany od września 2021 roku jest zatrudniony na terenie kraju, niezmiennie u tego samego pracodawcy tj. (...) A. O. . Pozwany obecnie pracuje jako operator ładowarki. Jest zatrudniony w pełnym wymiarze czasu pracy. Otrzymuje wynagrodzenie w wysokości 3200-3400 zł miesięcznie, oprócz tego otrzymuje nieudokumentowane dodatki do pensji w wysokości ok. 1000-1200 zł miesięcznie. Pozwany dorabia także wykonując prace wykończeniowe w mieszkaniach, z czego osiąga dodatkowe środki w wysokości ok. 1500 zł za 2 tygodnie pracy. Takie prace wykonuje kilka razy w ciągu roku. Pozwany zamieszkuje z synem, partnerką i jej córką w wynajmowanym mieszkaniu, którego koszt wynajmu to 1200 zł miesięcznie odstępnego i 880 zł tytułem czynszu. Partnerka pozwanego pracuje, otrzymuje wynagrodzenie w wysokości ok. 4000 zł oraz pobiera alimenty na córkę w wysokości 500 zł. Partnerka opłaca rachunki za media – prąd, gaz oraz za Internet, TV, telefony. Pozwany jest zdrowy, zdolny do pracy, nie leczy się na choroby przewlekłe, od niedawna jedynie odczuwa skoki ciśnienia. Pozwany na swoje wyżywienie przeznacza ok. 500 zł miesięcznie. Pozwany posiada samochód V. (...) , rok produkcji 2005. Wydatki na paliwo pozwanego wynoszą 300-400 zł miesięcznie. Pozwany korzysta z pomocy finansowej rodziców. Posiada zadłużenie w wysokości ok. 180 tyś zł, popadł w tzw. „spiralę zadłużenia”. W toku niniejszego postępowania, w marcu 2024 roku pozwany złożył wniosek o upadłość konsumencką. Postanowieniem z dnia 26 marca 2024 roku wydanym przez Sąd Rejonowy w Gliwicach pod sygnaturą GL1G/GU/83/2024 ogłosił upadłość konsumencką pozwanego. Pozwany łoży ustalone alimenty na córkę, choć czasami nie w terminie, bądź nie w całej zasądzonej kwocie. Pozwany spotyka się z małoletnią powódką bardzo rzadko. Nie uczestniczy w wychowaniu małoletniej, nie wspiera również matki w opiece nad córką, np. odciążając matkę w dowożeniu małoletniej powódki na ćwiczenia wzroku do Z. . Pozwany nie partycypuje w dodatkowych kosztach związanych z procesem leczenia małoletniej, nie przekazuje na jej rzecz prezentów na urodziny czy święta, nie organizuje jej czasu wolnego, urodzin, wypoczynku zimowego czy wakacyjnego. (dowód: rachunki utrzymania k. 77-86, zeznania L. P. k. 112, oferty PUP k. 115 i następne) Powyższe fakty Sąd ustalił na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy, w tym przede wszystkim zeznań przedstawicielki ustawowej małoletniej i pozwanego. Sąd odmówił jednak wiary zeznaniom pozwanego odnośnie jego możliwości zarobkowych. Sąd zważył, że aktualne wydatki pozwanego przekraczają wskazane i deklarowane przez niego dochody. Prowadzi to do konkluzji, iż w rzeczywistości jego zarobki są większe aniżeli zdeklarował to pozwany. W pozostałym zakresie Sąd oparł się na złożonych w toku postępowania dowodach z dokumentów oraz dokumentów znajdujących się w aktach sprawy sygn. akt I C 1719/20. Dowody te nie zostały bowiem zakwestionowane w toku postępowania. Przedmiotowe środki dowodowe nie wzbudzały również wątpliwości Sądu co do ich rzetelności i wiarygodności zawartych w nich treści, pomimo iż niektóre z nich zostały złożone w kserokopiach – strony nie kwestionowały bowiem tych dowodów. Sąd zważył co następuje: Powództwo zasługuje na częściowe uwzględnienie. Zgodnie z art. 133 § 1 k. r. o. rodzice są obowiązani do świadczeń alimentacyjnych na rzecz małoletniego dziecka, które nie jest w stanie utrzymać się samodzielnie, chyba, że dochody z majątku dziecka wystarczają na pokrycie kosztów jego utrzymania i wychowania. Wysokość tych świadczeń, zgodnie z art. 135 § 1 i 2 k. r. o. uzależniona jest jednak od uzasadnionych potrzeb dziecka i możliwości zarobkowych pozwanego. Wykonanie obowiązku alimentacyjnego względem dziecka, które nie jest jeszcze w stanie utrzymać się samodzielnie może polegać w całości lub w części na osobistych staraniach o utrzymanie lub o wychowanie uprawnionego; w takim wypadku świadczenie alimentacyjne pozostałych zobowiązanych polega na pokrywaniu w całości lub w części kosztów utrzymania lub wychowania uprawnione. Zgodnie z treścią art. 138 kro w razie zmiany stosunków można żądać zmiany orzeczenia lub umowy dotyczącej obowiązku alimentacyjnego. W sprawie o podwyższenie alimentów podstawą uwzględnienia powództwa jest przede wszystkim wykazanie zmiany stosunków, która powodowała, że zwiększyły się potrzeby małoletniego dziecka uprawionego do alimentów, ewentualnie zwiększyły się możliwości zarobkowe i majątkowe osoby zobowiązanej do uiszczania tych świadczeń. Sąd zatem obowiązany był porównać stan rzeczy obecny ze stanem rzeczy, jaki istniał w czasie ostatniego orzeczenia o alimentach. Sąd po dokonaniu analizy akt sprawy oraz zbadaniu jakie są rzeczywiste usprawiedliwione potrzeby małoletniej powódki, a także bieżące możliwości zarobkowe i majątkowe pozwanego doszedł do przekonania, że powództwo zasługuje na uwzględnienie w części. Od ostatniego orzeczenia o alimentach upłynęły ponad trzy lata. Strona powodowa konieczność podwyższenia alimentów uzasadnia zmianą sytuacji zdrowotnej i finansowej małoletniej powódki, która uległa pogorszeniu, co powoduje, że w zakresie kosztów leczenia potrzeby finansowe powódki pozostają niezaspokojone. Co prawda wadę wzroku małoletniej powódki zdiagnozowano w jej wczesnym wieku, jednak obecnie koniecznym jest, by małoletnia regularnie uczestniczyła w specjalistycznych ćwiczeniach, ponieważ przynoszą one pozytywne zmiany. Oprócz tego małoletnia powódka potrzebuje trzech par okularów, odpowiednich plastrów na oko oraz regularnych, odpłatnych wizyt u specjalistów. Niezależnie od powyższego koszty utrzymania małoletniej powódki zwiększyły się z uwagi na jej naturalny rozwój fizyczny, jak również pojawienie się zainteresowań. Niemniej żądaną kwotę 1800 zł uznać należało za nieuzasadnioną i wygórowaną. Niezmiennie obowiązek sprawowania pieczy i koszty codziennego utrzymania małoletniej powódki spoczywają na jej matce, która posiada regularny, stały dochód. Wynagrodzenie matki powódki wzrosło, aczkolwiek w stopniu nieznacznym w odniesieniu do ogólnej tendencji wzrostu cen towarów i usług. Powódka wraz z matką zamieszkują w tym samym mieszkaniu co dotychczas. Od ostatniego orzeczenia o alimentach wzrosły koszty utrzymania lokalu rozumiane jako wzrost opłat czynszowych oraz opłat za media. Oceniając sytuację finansową matki Sąd uznał, że co prawda uległa ona niewielkiej poprawie od 2020 roku, jednak nie jest to istotna zmiana w świetle art. 138 kro . Pozwany z kolei w grudniu 2020 roku pracował za granicą, podejmował zatrudnienie w zakresie usług budowlanych, uzyskując wówczas dochód ok. 2500 Euro brutto. Na co dzień zamieszkiwał w Niemczech, i tam ponosił koszty wynajmu mieszkania. Na jego utrzymaniu pozostawał małoletni syn. Obecnie wrócił do kraju, gdzie podjął zatrudnienie. Niezmienna jest sytuacja zdrowotna pozwanego, który jest osobą zdrową i zdolną do pracy, a nadto posiada możliwość wykonywania pracy dodatkowej. Oceniając sytuację finansową pozwanego uwzględniono wprawdzie ogłoszenie przez Sąd upadłości konsumenckiej, jednak okoliczność ta również nie przesądza o konieczności oddalenia powództwa. Niewątpliwie sytuacja pozwanego może wydawać się skomplikowana, albowiem obciążenia finansowe związane z upadłością powodują, że przez wiele lat będzie borykał się z problemami finansowymi, a jego możliwości swobodnego dysponowania swoimi dochodami będą mocno ograniczone. Jednak na chwilę obecną nie ma żadnych obiektywnych przeszkód, aby pozwany podejmował pracę adekwatną do swoich kompetencji zawodowych i możliwości zarobkowych, które oscylują w granicach 5000 zł netto przy uwzględnieniu wysokości najniższego miesięcznego wynagrodzenia i zajęcia wynagrodzenia przez syndyka. Na marginesie należy wskazać, że w obliczu upadłości konsumenckiej istnieją przepisy ograniczające wysokość zajęcia wynagrodzenia przez syndyka. Zgromadzony materiał dowodowy nie dał podstaw do uznania, że aktualna sytuacja finansowa pozwanego obniża jego możliwości zarobkowe w stosunku do tych, jakie miał w roku 2020. Przy dołożeniu należytej staranności istnieje perspektywa osiągania przez niego powyższej wskazanego dochodu netto, który pozwoli na partycypowanie w kosztach utrzymania córki na poziomie 1300 zł miesięcznie. Sąd uwzględnił fakt, że koszty utrzymania pozwanego obecnie uległy niewielkiej zmianie z racji powrotu do kraju, podjęcia zatrudnienia w Polsce i zamieszkania w wynajmowanym lokalu, niemniej pozwany dzieli koszty utrzymania z partnerką. Zgodnie z orzeczeniem SN z dnia 24 marca 2000 r. (sygn. akt I CKN 1538/99) trudna sytuacja materialna rodziców nie zwalnia ich od obowiązku świadczenia na potrzeby dzieci. Zmuszeni są oni dzielić się z dziećmi nawet bardzo szczupłymi dochodami. Rodzice mogą swój obowiązek alimentacyjny wypełniać nie tylko poprzez łożenie określonej kwoty, ale także poprzez starania osobiste. Stwierdzić należy, że pozwany nie uczestniczy w wychowaniu małoletniej powódki, nie partycypuje w kosztach jej utrzymania ponad zasądzone alimenty, nie wykazuje chęci pomocy w procesie leczenia małoletniej powódki, ani nie utrzymuje z małoletnią regularnego kontaktu. Sąd wziął pod uwagę, że zmianie uległa również częstotliwość kontaktów pozwanego z małoletnią córką. Pozwany nie uczestniczy w jej wychowaniu i nie wspiera matki dziecka w opiece, mając świadomość potrzeb córki. Nie wykazano, by powód podejmował próby angażowania się w większym stopniu w sprawy małoletniej, odciążając matkę choćby z niektórych obowiązków organizacyjnych. Uwzględniając powyższe, uznać należy, że obecna struktura wydatków umożliwia pozwanemu łożenie na rzecz małoletniej córki alimentów w orzeczonej wysokości. Podkreślenia wymaga, że małoletnia powódka, jako nieusamodzielnione dziecko pozwanego jest jego pierwszym i najważniejszym wierzycielem. Okoliczności powyższe przemawiały za tym aby uwzględnić powództwo o podwyższenie alimentów do kwoty 1300 zł miesięcznie od dnia wniesienia pozwu, o czym Sąd na podstawie art. 133 § 1 kro w zw. z art. 135 § 1 i 2 kro w zw. z art. 138 kro orzekł jak w punkcie 1) sentencji wyroku. W punkcie 2) sąd oddalił powództwo z pozostałej części. W punkcie 5 ) Sąd odstąpił od obciążania małoletniej powódki kosztami procesu. Zgodnie z treścią art. 102 k.p.c. w wypadkach szczególnie uzasadnionych sąd może zasądzić od strony przegrywającej tylko część kosztów albo nie obciążać jej w ogóle kosztami. Powyższy przepis stanowi wyjątek od reguły ponoszenia kosztów procesu przez stronę przegrywającą. Sąd miał na uwadze wynik postępowania oraz fakt, że małoletnia powódka nie posiada źródeł utrzymania. Na koszty strony powodowej w niniejszej sprawie złożyło się także wynagrodzenie pełnomocnika (§ 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie). Mając zatem na uwadze wynik postępowania w niniejszej sprawie, Sąd na podstawie art. 102 kpc , dokonując stosunkowego rozdzielenia kosztów, zasądził z tego tytułu od pozwanego na rzecz powódki kwotę 2160 zł tytułem zwrotu części kosztów zastępstwa procesowego. W punkcie 4) zaś Sąd nakazał pobrać od pozwanego na rzecz Skarbu Państwa część opłaty, od której małoletnia powódka była zwolniona z mocy prawa. O odsetkach na wypadek opóźnienia w płatności którejkolwiek z rat alimentacyjnych orzeczono w myśl przepisu art. 481 § 1 i 2 k.c. , natomiast o natychmiastowej wykonalności punktu 1 wyroku Sąd orzekł na mocy art. 333 § 1 pkt 1 k.p.c.