V RC 237/16

Sygn. akt V RC 237/16 U Z A S A D N I E N I E wyroku z dnia 20 czerwca 2017 roku Pozwem z dnia 25 marca 2016 roku (data prezentaty) małoletni A. J. , reprezentowany przez przedstawicielkę ustawową matkę B. K. , działającą przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł o zasądzenie na swoją rzecz od pozwanego K. J. , alimentów w kwocie po 3 000 zł miesięcznie oraz o udzielenie zabezpieczenia poprzez zobowiązanie pozwanego, na czas trwania postępowania, do łożenia na rzecz małoletniego powoda alimentów w kwocie po 3 000 zł miesięcznie (pozew – k. 4-9) . Postanowieniem z dnia 19 kwietnia 2016 r. tutejszy Sąd zobowiązał K. J. do łożenia na rzecz małoletniego A. J. , na czas trwania przedmiotowego postępowania, kwoty po 1 500 zł tytułem alimentów (postanowienie z dnia 19 kwietnia 2016 r. – k. 69-72) . Pismem z dnia 23 maja 2016 r. (data wpływu) K. J. wniósł zażalenie na powyższe postanowienie (zażalenie – k. 78-96) . Postanowieniem z dnia 27 maja 2016 r. tut. Sąd zwolnił pozwanego od kosztów sądowych w całości (postanowienie z dnia 27 maja 2016 r. – k. 185) . Pismem z dnia 25 maja 2016 r. K. J. złożył odpowiedź na pozew, w której wniósł o oddalenie powództwa w całości (odpowiedź na pozew – k. 188-203) . Postanowieniem z dnia 25 października 2016 r., wydanym w sprawie VI Cz 513/16, Sąd Okręgowy w Warszawie zmienił zaskarżone postanowienie w ten sposób, że kwotę 1 500 zł zastąpił kwotą 600 zł, poczynając od dnia 1 września 2016 roku (postanowienie z dnia 25 października 2016 r. – k. 411-421) . Na posiedzeniu dnia 07 czerwca 2017 roku pełnomocnik powoda ograniczył żądanie pozwu, wnosząc o zasądzenie od pozwanego na rzecz małoletniego kwoty 1600 zł miesięcznie od daty wniesienia pozwu, pełnomocnik pozwanego zaś uznał powództwo do wysokości 500 zł w pozostałym zakresie wnosząc o oddalenie (k.620). Do czasu zamknięcia posiedzenia strony podtrzymywały swoje stanowiska (k.625). Sąd ustalił następujący stan faktyczny: Małoletni powód A. J. urodził się w dniu (...) Pochodzi z nieformalnego związku (...) oraz K. J. (odpis skrócony aktu urodzenia – k. 10) . B. K. i K. J. nie mieszkają ze sobą od kwietnia 2016 r. Przedstawicielka ustawowa małoletniego powoda mieszka wraz z synem. W momencie gdy rodzice dziecka mieszkali razem – po połowie ponosili koszty utrzymania mieszkania. Otrzymuje wsparcie finansowe od swojej matki, a babci macierzystej małoletniego. Przed rozstaniem rodzicie małoletniego żyli na wysokiej stopie. B. K. prowadziła własną firmę, zaś K. J. był menadżerem oraz prezesem firmy poza W. (zeznania A. M. z dnia 28 września 2016 r. – k. 350-351) . K. J. spotyka się z małoletnim powodem w co drugi weekend, od piątku do poniedziałku, kiedy to odprowadza go do szkoły. (zeznania U. O. z dnia 30 stycznia 2017 r. – k. 482) . Małoletni powód A. J. ma 5 lat. Uczęszcza do klasy zerowej państwowej placówki edukacyjnej. Chodzi na zajęcia dodatkowe takie jak basen. Wszystkie zajęcia dodatkowe są płatne. Na chwilę złożenia pozwu miesięczne koszty utrzymania małoletniego powoda kształtowały się na poziomie kwoty 2500-3000 zł miesięcznie w skład czego zaliczono: koszt prywatnego przedszkola 1350 zł; odzież 200 zł; kosmetyki, wydatki na dentystę i leki 50 zł; wyżywienie ok. 400 zł; szkółka piłkarska 200 zł; rozrywka(w tym wyjazdy weekendowe) 400 zł; kino, teatr 17 zł(całość 200 zł rocznie); koszt utrzymania mieszkania przypadający na małoletniego 400 zł. Wakacje dziecka to łączny koszt 4000 zł. Od września 2016 roku koszt utrzymania małoletniego uległ zmianie z uwagi na fakt rozpoczęcia edukacji w publicznej placówce edukacyjnej. Nadto dziecko od tego okresu nie uczęszcza już do szkółki piłkarskiej. Pojawił się koszt wyżywienia w placówce w kwocie 180 zł miesięcznie, a także koszt pomocy szkolnych w wysokości 20 zł. Małoletni uczęszcza na basen, którego miesięczny koszt wynosi 400 zł. Posiada założoną przez matkę polisę na życie w kwocie 200 zł (k.621-623). Przedstawicielka ustawowa małoletniego B. K. ma 45 lat. Posiada wykształcenie wyższe, pierwszego stopnia na kierunku zarządzanie i marketing. Pracowała jako trener personalny w sieci klubów (...) , otrzymując z tego tytułu miesięczne wynagrodzenie w wysokości około 2000 zł (umowa zlecenie z dnia 23 lutego 2015 r. – k. 64-65; zeznania A. M. z dnia 28 września 2016 r. – k. 350) . Dnia 31 marca 2017 roku wypowiedziano matce małoletniego umowę. Zgodnie z wydrukiem z danych z karty rejestracyjnej bezrobotnego od dnia 26 kwietnia 2017 roku pozostaje zarejestrowana jako bezrobotna, bez prawa do zasiłku (k.603,604). Obecnie utrzymuje się z oszczędności. Przez 10 lat prowadziła własną działalność gospodarczą. W przeszłości wykonywała odpłatnie zabiegi depilacji. W 2016 roku raz w tygodniu wykonywała zabiegi o jednostkowej kwocie 100 zł. Na chwilę obecną nie wykonuje żadnych zabiegów. Zamieszkuje wraz z synem i partnerem. Posiada samochód, który zakupiła za kwotę 80 000 zł, którego roczne utrzymanie wynosi 2000 zł. Otrzymała 134 000 zł tytułem sprzedaży mieszkania, którego wraz z pozwanym była współwłaścicielką w stosunku ½ . Cena sprzedaży nieruchomości lokalowej została ustalona na kwotę 1 247 000 zł (k.292,621-623). W utrzymaniu małoletniego finansowo pomaga jej babka małoletniego. Zgodnie z informacją o dochodach w roku 2015 za świadczenie usług dla (...) Sp. z o.o. (właściciela T. (...) ) uzyskała dochód w wysokości 4516,22 zł (PIT-11, k. 62 - 63) W 2015 r. uzyskała dochód w wysokości 4 516,22 zł (informacja o dochodach – k. 62-63) . Pozwany K. J. ma 49 lat. Ma wykształcenie wyższe, ekonomiczne – ukończył Wydział Nauk (...) . Zna język angielski i rosyjski w stopniu średnim. Odbył kurs agenta nieruchomości. Dnia 06 marca 2017 roku zawarł umowę cywilnoprawną z (...) sp. z o.o. na współpracę w charakterze agenta nieruchomości. Od dnia 08 września 2015 r. zarejestrowany był jako bezrobotny. W okresie od 08 września 2015 r. do dnia 05 marca 2016 r. otrzymywał zasiłek dla bezrobotnych w wysokości 572,87 zł. Zgodnie z zaświadczeniem z Urzędu Pracy od dnia 30 grudnia pozostaje zatrudniony jako osoba bezrobotna bez prawa do zasiłku. Wcześniej zajmował dobrze płatną posadę, tytułem czego osiągał miesięcznie dochody w wysokości 15 000 zł brutto ( zaświadczenie z dnia 23 maja 2016 r. – k. 235, 236; wydruk danych z karty rejestracyjnej bezrobotnego – k. 474,602,624) . Posiada 55 000 zł tytułem kredytu bankowego, a nadto debet na karcie w kwocie 4000 zł. Posiada dwie działki rolne o pow. 1200 mk 2 i 1400 mk 2 w H. , a także samochód marki S. z roku 2010 o wartości około 20 000 zł. Własne stałe koszty ocenił na kwotę 6000 zł miesięcznie w tym: czynsz 2200 zł; wyżywienie ok. 1000 zł; alimenty 600 zł; odsetki od rat kredytów i kredyty 2000 zł; samochód 500 zł; utrzymanie samochodu 250 zł; Internet i telewizja 200 zł. Pozwany ponosi koszty paliwa w czasie obecności syna w kwocie około 150 zł. W 2014 r. uzyskał dochód w wysokości 139 880,24 zł, zaś w 2015 r. – 28 838 zł. Nadto, z racji prowadzenia działalności gospodarczej w 2014 r. uzyskał dochód w wysokości 149 137,66 zł, w 2015 r. zaś – 58 937,91 zł (deklaracja podatkowa pozwanego za 2015 r. – k. 172-173, 177-179, 257-259v; deklaracja podatkowa pozwanego za 2014 r. – k. 263, 264) . Kwestionuje koszt utrzymania dziecka powyżej 2000 zł miesięcznie, uznając: wyżywienie w zerówce i pomoce naukowe 200 zł; wyżywienie pozaszkolne 400 zł; odzież, obuwie 150 zł; partycypacja w koszty utrzymania mieszkania 500 zł; wakacje i ferie 200 zł; zajęcia pozaszkolne 300 zł; rozrywka 100 zł; fryzjer, dentysta 50 zł. W czasie wspólnego zamieszkiwania ze stroną powodową opłacał czynsz mieszkania w kwocie 1800 zł; podatek 300 zł; kredyt hipoteczny do 4000 zł; przedszkole osobiście do marca i kwietnia. Opłacał szkółkę piłkarską dziecka do dnia wydania postanowienia w przedmiocie zabezpieczenia. Ponosił koszty wyżywienia w kwocie 1000 zł, koszty wyjść z dzieckiem, wyjazdów (k.623-625). Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie dokumentów zgromadzonych w aktach przedmiotowej sprawy, zeznań przedstawicielki ustawowej: B. K. (k.621-623) i pozwanego K. J. (k.623-625), zeznań świadków: A. M. (k. 350-352), U. O. (k. 482-483), P. S. (k. 483-484). Sąd oddalił wnioski dowodowe w postacie kserokopii złożonych do akt sprawy. Zaznaczenia bowiem w tym miejscu wymaga to, że – stosownie do treści przepisów Kodeksu postępowania cywilnego – kserokopia nie może stanowić dokumentu, ponieważ nie zawiera podpisu, który nadawałby jej znaczenie oświadczenia osoby. Stosownie bowiem do treści art. 245 k.p.c. , dokument prywatny stanowi dowód tego, że osoba, która go podpisała, złożyła oświadczenie zawarte w dokumencie. W ocenie tutejszego Sądu, kserokopia pisma sama w sobie takim oświadczeniem nie jest. Dopiero potwierdzenie zgodności jej treści z oryginałem przekształca ją w dokument obejmujący oświadczenie określonej osoby, stwierdzającej, że istnieje w rzeczywistości dokument o treści i formie odzwierciedlonej w danej kopii. Zaznaczenia w tym miejscu wymaga to, że tutejszy Sąd w pełni podziela pogląd wyrażony w orzecznictwie Sądu Najwyższego, zgodnie z którym jeżeli pismo nie może być uznane za dokument, nie może być ono też podstawą do prowadzenia dowodu w trybie art. 308 k.p.c. (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 14 lutego 2007 r., II CSK 401/16, LEX 453727). Zaznaczenia w tym miejscu wymaga również to, że strony składające w przedmiotowym postępowaniu wnioski dowodowe o przeprowadzenie dowodu z kserokopii dokumentu nie uprawdopodobniły w żaden sposób, iż nie są w stanie przedstawić Sądowi oryginału takiego dokumentu. Sąd zważył co następuje: W ocenie tutejszego Sądu, powództwo zasługuje na częściowe uwzględnienie. Stosownie do treści art. 128 k.r.o. , do dostarczania środków utrzymania oraz w miarę możliwości środków wychowania zobowiązani są krewni w linii prostej oraz rodzeństwo. Z kolei, na podstawie art. 133 k.r.o. , do dostarczania środków utrzymania względem dzieci, które nie są w stanie samodzielnie pokryć kosztów swojego utrzymania, zobowiązani są ich rodzice, chyba że dziecko posiada majątek wystarczający do pokrywania kosztów jego utrzymania oraz wychowania. Zakres świadczeń alimentacyjnych jest, zgodnie z art. 135 k.r.o. , uzależniony od potrzeb osoby uprawnionej do ich pobierania oraz od możliwości zarobkowych oraz majątkowych osoby zobowiązanej do ich łożenia. Powyższe uregulowania mają na celu zapewnienie możliwości stałego utrzymania osoby uprawnionej do alimentów poprzez zagwarantowanie jej funduszy na opłacanie jej bieżących, usprawiedliwionych potrzeb. Przyjmuje się, za uchwałą Sądu Najwyższego z dnia 16 grudnia 1987 roku (III CZP 91/86), że „przez usprawiedliwione potrzeby uprawnionego rozumieć należy potrzeby, których zaspokojenie zapewni mu – odpowiedni do jego wieku i uzdolnień – prawidłowy rozwój fizyczny i duchowy. Możliwości zarobkowe i majątkowe zobowiązanego określają zarobki i dochody, jakie uzyskiwałby przy pełnym wykorzystaniu swych sił fizycznych i zdolności umysłowych, nie zaś rzeczywiste zarobki i dochody”. Zgodnie z utrwaloną w orzecznictwie zasadą „dzieci mają prawo do równej stopy życiowe z rodzicami i to zarówno wtedy, gdy żyją z nimi wspólnie, jak i wtedy, gdy żyją oddzielnie. Oznacza to, że rodzice powinni zapewnić dziecku warunki materialne odpowiadające tym, w jakich żyją sami. Nie będzie to jednak dotyczyło potrzeb będących przejawem zbytku” (por. Z. K. , Alimenty i ojcostwo. Komentarz, Oficyna, 2008, wyd. III opubl. Lex). Nie ulega wszelkiej wątpliwości, że pozwany jako ociec małoletniego powoda zobowiązany jest do łożenia na rzecz utrzymania małoletniego dziecka, które nie jest w stanie utrzymać się samodzielnie oraz nie posiada majątku wystarczającego na własne utrzymanie. Weryfikacji Sądu wymagają jednak uzasadnione potrzeby uprawnionego, jak również możliwości zarobkowe i majątkowe jego rodziców. W przedmiotowej sprawie przedstawicielka ustawowa oceniła koszty utrzymania małoletniego powoda na chwilę złożenia pozwu w przedmiotowej sprawie na kwotę około 2500-3000 zł miesięcznie. W ocenie Sądu miesięczny koszt utrzymania małoletniego powoda to kwota około 2700 zł poczynając od dnia wniesienia pozwu do 31 sierpnia 2016 roku, natomiast od 01 września 2016 roku miesięczny koszt utrzymania dziecka stanowi kwota około 1500-1700 zł. Do miesięcznych kosztów utrzymania małoletniego, Sąd zaliczył: koszty wyżywienia 400 zł; koszty odzieży 150 zł; 1/3 kosztów związanych z utrzymaniem mieszkania (...) - 400 zł; koszt wyżywienia w placówce edukacyjnej 150- 180 zł; higiena 50 zł; rozrywka 100 zł wakacje 200 zł; zajęcia pozaszkolne 300 zł; fryzjer i dentysta 50 zł; wyprawka, składki szkolne 50 zł. Nadto do kosztów utrzymania małoletniego w okresie od daty wniesienia pozwu tj. 25 marca 2016 roku do 31 sierpnia 2016 roku zaliczono kwotę 1320 zł tytułem uczęszczania przez dziecko w tym okresie do placówki edukacyjnej oraz kwotę 200 zł tytułem uczęszczania do szkółki piłkarskiej. Dokonując oceny zasadności powyższych kwot, Sąd miał na względzie wskazania ojca małoletniego, który uznał poszczególne koszty utrzymania syna, a także udowodnione potrzeby uprawnionego. Za nieudowodniony uznano koszt rozrywki małoletniego oceniony przez matkę na kwotę 400 zł miesięcznie, uznając wydatki na powyższy cel do kwoty 100 zł. W chwili wniesienia pozwu istniejącym realnie kosztem utrzymania powoda były sumy pieniężne związane z uczęszczaniem dziecka do prywatnej placówki edukacyjnej w kwocie ok. 1320 zł miesięcznie, a nadto koszt zajęć w szkółce piłkarskiej w wysokości 200 zł miesięcznie. Rodzice małoletniego powoda mieszkają obecnie oddzielnie. Dziecko zamieszkuje wraz z matką oraz jej partnerem. Małoletni obecnie uczęszcza do klasy zerowej w państwowej placówce edukacyjnej w związku z czym obecnie nie mają miejsca wydatki związane z opłatami prywatnej placówki. Rozstrzygając o zakresie partycypacji pozwanego w koszty utrzymania małoletniego syna, Sąd kierował się zarówno uzasadnionymi potrzebami dziecka jak i możliwościami majątkowymi i zarobkowymi zobowiązanego. Ojciec małoletniego przez dłuższy czas pozostawał bez zatrudnienia. Obecnie jak wskazał podpisał umowę o współpracy w charakterze agenta nieruchomości. W ocenie Sądu pozwany posiada możliwości do łożenia na rzecz małoletniego syna w kwotach w skazanych w sentencji orzeczenia. Pozwany posiada wyższe wykształcenie z zakresu ekonomii. Jest więc niewątpliwie osobą wykształconą, posiadającą znaczne możliwości na rynku pracy. Nadmienić w tym momencie należy, iż przez możliwości zarobkowe nie należy rozumieć realnie osiąganych w danym okresie dochodów, natomiast dochody, które jednostka jest w stanie uzyskiwać przy maksymalnym wykorzystaniu swojej wiedzy, doświadczenia. W ocenie Sądu, pozwany jest w stanie osiągać dochody na poziomie wskazywanym jako okres z poprzedniego zatrudnienia, jednakże Sąd wziął pod uwagę, iż dłuższy okres pozostawania bez zatrudnienia nie działał w pozytywny sposób na możliwości znalezienia zatrudnienia. Nadto należy mieć na uwadze, iż nie jest osobą przewlekle chorą. Nie wykazał także jakoby posiadał na swoim utrzymaniu inne osoby. Co prawda pozwany wskazał, iż posiada zadłużenie kart bankowych, a nadto problemy zdrowotne związane z kręgosłupem, szyją, jednakże takowa nie stanowi w opinii Sądu czynnika, który zmniejszałby możliwości zarobkowe ojca małoletniego. Nie ulega także wszelkiej wątpliwości fakt, iż pozwany w mniejszym zakresie niż przedstawicielka ustawowa uczestniczy w życiu małoletniego syna, realizując jednakże regularnie kontakty z nimi. W ocenie Sądu niższe możliwości zarobkowe niż pozwany posiada matka małoletniego, która sprawuje na co dzień bieżącą, osobistą opiekę nad powodem. Przedstawicielka ustawowa posiada wykształcenie wyższe pierwszego stopnia na kierunku marketing i zarządzanie. Do tej pory pracowała w (...) , osiągając tytułem świadczonej pracy kwotę 2000 zł miesięcznie. Obecnie pozostaje zarejestrowana jako osoba bezrobotna. Poszukuje zatrudnienia. W związku z osobistym sprawowaniem opieki nad małoletnim z całym przekonaniem zmniejszają się możliwości zarobkowe matki powoda, także ze względu na czas pracy jaki jest w stanie ona realizować, mając na uwadze, iż nie wskazała jakoby korzystała z pomocy osób trzecich w opiece nad małoletnim. Mając na uwadze powyższe, Sąd orzekł jak w pkt. 1 wyroku ustalając obowiązek alimentacyjny pozwanego na rzecz każdego dziecka na kwotę po 1500 zł miesięcznie za okres od wniesienia pozwu do dnia 31 sierpnia 2016 roku, a także na kwotę 750 zł poczynając od 01 września 2016 roku w pozostałej zaś części powództwo oddalając i na podstawie art. 102 k.p.c. koszty postępowania przejmując na rachunek Skarbu Państwa, O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 113 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (t.j. Dz. U. 2016 poz. 623; dalej „u.k.s.c.”) w zw. z art. 13 ust. 1 u.k.s.c. w zw. z art. 98 § 1 k.p.c. , nakazując pobrać od pozwanego kwotę 150 zł tytułem nieuiszczonych kosztów sądowych od uwzględnionego powództwa. Sąd zasądził alimenty w kwocie 750 zł miesięcznie na okres trwania powyżej roku. Pozwany uznał powództwo do kwoty 500 zł, a zatem kwotą sporną było w tym przypadku 250 zł (250*12*0,05=150). Jednocześnie, na zasadzie wyrażonej w art. 100 k.p.c. , Sąd zniósł pomiędzy stronami koszty zastępstwa procesowego. Zgodnie z art. 333 § 1 pkt. 1 k.p.c. , rygor natychmiastowej wykonalności nadawany jest wyrokowi przez sąd z urzędu, jeżeli zasądzane jest w nim świadczenie alimentacyjne. Wobec powyższego, na podstawie art. 333 § 1 pkt. 1 k.p.c. orzeczono jak w punkcie 5 sentencji wyroku.