V PZ 89/13

Sygn. akt V Pz 89/13 POSTANOWIENIE Dnia 5 sierpnia 2013 roku Sąd Okręgowy w Piotrkowie Tryb. V Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie następującym: Przewodniczący: SSO Magdalena Marczyńska Sędziowie: SO Beata Grochulska SR del. Urszula Sipińska-Sęk (spr.) po rozpoznaniu w dniu 5 sierpnia 2013 roku w Piotrkowie Tryb. na posiedzeniu niejawnym sprawy z powództwa M. S. przeciwko (...) Spółce jawnej (...) (...) Zakładowi Pracy Chronionej w P. o wynagrodzenie na skutek zażalenia pozwanego na postanowienie Sądu Rejonowego – Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Piotrkowie Tryb. z dnia 1 marca 2013 roku sygn. akt IV P 46/12 postanawia: 1. zmienić zaskarżone postanowienie w ten sposób, że zasądzić od powódki M. S. na rzecz pozwanego (...) Spółki jawnej (...) (...) Zakład Pracy Chronionej w P. kwotę 120,08 (sto dwadzieścia) złotych oraz (osiem) groszy tytułem kosztów procesu oraz kwotę 90 (dziewięćdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania zażaleniowego w sprawie Pz 1/13; 2. zasądzić od powódki M. S. na rzecz pozwanego (...) Spółki jawnej (...) (...) Zakład Pracy Chronionej w P. kwotę 90 (dziewięćdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania zażaleniowego; UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 31 stycznia 2013 roku Sąd Okręgowy – Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Piotrkowie Tryb. w sprawie V Pz 1/13 na skutek zażalenia pozwanego na postanowienie Sądu Rejonowego– Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Piotrkowie Tryb. z dnia 7 listopada 2012r. w sprawie IV P 46/12 zawarte w punkcie III wyroku, uchylił zaskarżone postanowienie i sprawę przekazał Sądowi Rejonowemu – Sądowi Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Piotrkowie Tryb. do ponownego rozpoznania, pozostawiając temu Sądowi rozstrzygnięcie o kosztach postępowania zażaleniowego. Postanowieniem z dnia 1 marca 2013 roku Sąd Rejonowy – Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Piotrkowie Tryb. w sprawie IV P 46/12 nie obciążył M. S. kosztami procesu w zakresie oddalonego powództwa. W dniu 22 marca 2013r. pełnomocnik pozwanego zaskarżył postanowienie z dnia 1 marca 2013r. w całości zażaleniem, w którym wniósł o jego zmianę i zasądzenie w sprawie z powództwa głównego od powódki na rzecz pozwanego kosztów zastępstwa procesowego w wysokości 333,63zł. wraz z kosztami postępowania zażaleniowego w sprawie VPz 1/13 w kwocie 90zł. oraz kosztami niniejszego postępowania zażaleniowego. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie art. 102 k.p.c. , art. 99 k.p.c. w zw. z & 11 ust 1 pkt 2 w zw. z &6 pkt 2, &2 pkt 1 i 2 , &12 ust 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie. Sąd Okręgowy zważył co następuje: Zażalenie co do zasady zasługuje na uwzględnienie. Przepis art. 102 k.p.c. przewiduje wyjątek od - odnoszącej się do obowiązku zwrotu kosztów postępowania - zasady odpowiedzialności za wynik procesu i pozwala na odstąpienie od niej „w szczególnie uzasadnionych wypadkach”. Fakt ich nastąpienia (bądź braku) podlega indywidualnej ocenie sądu orzekającego przy uwzględnieniu całokształtu okoliczności rozpoznanej sprawy (postanowienie Sądu Najwyższego - Izba Cywilna z 2012-08-08, III CZ 43/12). Z utrwalonego orzecznictwa Sądu Najwyższego wynika, że do kręgu „wypadków szczególnie uzasadnionych” należą okoliczności zarówno związane z samym przebiegiem procesu, jak i leżące na zewnątrz. Do pierwszych zaliczane są sytuacje wynikające z charakteru żądania poddanego rozstrzygnięciu, jego znaczenia dla strony, subiektywne przekonanie strony o zasadności roszczeń, przedawnienie. Drugie natomiast wyznacza sytuacja majątkowa i życiowa strony, z tym zastrzeżeniem, że niewystarczające jest powoływanie się jedynie na trudną sytuację majątkową, nawet jeśli była podstawą zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia pełnomocnika z urzędu. Pełnomocnik powódki w złożonym zażaleniu słusznie podnosi, iż w przedmiotowej sprawie nie zachodziły wyjątkowe okoliczności, które uzasadniałyby odstąpienie przez Sąd Rejonowy od zasady odpowiedzialności za wynik procesu wyrażonej w art. 98 k.p.c. na rzecz zasady słuszności z art. 102 k.p.c. Powódka w toku procesu nie wykazała jakichkolwiek okoliczności, które przemawiałyby za zastosowaniem wobec niej art. 102 k.p.c , również Sąd Rejonowy sam takich ustaleń nie poczynił. Dowolnym jest zatem stwierdzenie Sądu Rejonowego, że powódka uzyskuje dochody z pracy najemnej oscylujące w granicach najniższego wynagrodzenia. Ponadto jak trafnie zauważa pełnomocnik pozwanej w zażaleniu sama sytuacja materialna powódki nie może być podstawą odstąpienia od zasady odpowiedzialności za wynik procesu. Tymczasem Sąd Rejonowy w zaskarżonym postanowieniu nie wskazuje innej oprócz trudnej sytuacji majątkowej powódki okoliczności, która przemawiałaby za odstąpieniem od obciążania jej kosztami przegranego w części procesu. Nie można bowiem za taką okoliczność uznać postępowania pozwanego w zakresie potrącenia z wynagrodzenia powódki kwoty powstałego niedoboru kasowego, skoro pozwany był przekonany że do takiego postępowania uprawnia go zgoda powódki na wykonanie tej czynności wyrażona przez nią w umowie o wspólnej odpowiedzialności materialnej. Pozwany nie miał zatem świadomości potrącając kwotę niedoboru z wynagrodzenia powódki, że postępuje niewłaściwie. Wręcz przeciwnie był przekonany o zasadności swego postępowania, o czym świadczy fakt wytoczenia przez niego powództwa wzajemnego przeciwko M. S. . Za zastosowaniem art. 102 k.p.c. nie może wreszcie przemawiać wyłącznie charakter dochodzonego roszczenia (sprawa o wynagrodzenie za pracę). Skoro w przedmiotowej sprawie nie zachodził szczególny przypadek uzasadniający nie obciążanie powódki kosztami procesu od oddalonej części powództwa, to koszty powinny być rozliczone zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik procesu wyrażoną w art. 100 k.p.c. Przepis ten wyraża zasadę stosunkowego rozdzielenia kosztów, która polega na wyważonym rozłożeniu kosztów między stronami, odpowiednio do wysokości w jakiej zostały poniesione oraz stosownie do wyniku sprawy tj. stopnia uwzględnienia i nieuwzględnienia żądania. Z porównania kwoty dochodzonej pozwem ( 1500zł. ) z kwotą faktycznie zasądzoną ( 314,14 zł.) wynika, że powódka wygrała sprawę w 21 %, a przegrała w 79%. Na koszty procesu składają się koszty zastępstwa procesowego poniesione przez pozwanego. Koszty te stosownie do treści & 6 pkt 2 w zw. z & 12 ustęp 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu wynoszą 135zł. ( 180zł. x 75%) oraz opłata od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł., czyli łącznie 152zł. Biorąc pod uwagę stosunek w którym powódka przegrała sprawę, powinna ona ponieść koszty sądowe w kwocie 120,08zł. (152 zł. x 79%). Stronie pozwanej należy się także zwrot kosztów wygranego postępowania zażaleniowego w sprawie VPz 1/13 albowiem na skutek zażalenia pozwanego postanowienie Sądu Rejonowego zawarte w punkcie III wyroku zostało uchylone i przekazane temuż Sądowi do ponownego rozpoznania. Na koszty te złożyła się opłata podstawowa w wysokości 30zł. oraz koszty zastępstwa procesowego w kwocie 60zł. Brak było natomiast podstaw do przyznania pełnomocnikowi pozwanego wynagrodzenia w wysokości trzykrotnych stawek minimalnych, zgodnie z jego żądaniem. Przedmiotowa sprawa nie miała skomplikowanego charakteru, a praca pełnomocnika pozwanego ograniczyła się do złożenia odpowiedzi na pozew wraz z powództwem wzajemnym oraz obecności na kilku terminach rozpraw. Biorąc powyższe pod uwagę, że Sąd Okręgowy – Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w oparciu o art. 386 &1 k.p.c. w zw. z art. 397 &2 k.p.c. i art. 100 k.p.c. zmienił zaskarżone postanowienie orzekając jak w sentencji. O kosztach postępowania zażaleniowego orzeczono na podstawie art. 98 k.p.c.