V Pa 86/25

Sygn. akt V Pa 86/25 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 2 września 2025 r. Sąd Okręgowy – Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Piotrkowie Trybunalskim, Wydział V w składzie: Przewodniczący: sędzia Agnieszka Leżańska Protokolant: sekretarz sądowy Monika Daras po rozpoznaniu w dniu 2 września 2025 r. w Piotrkowie Trybunalskim na rozprawie sprawy z powództwa E. K. przeciwko (...) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w (...) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością Oddział R. I w R. o premię, wynagrodzenie za pracę, dodatek z ppe, wyrównanie nagrody jubileuszowej na skutek apelacji powoda E. K. od wyroku Sądu Rejonowego w Bełchatowie z dnia 25 lutego 2025 r. sygn. akt IV P 118/22 oddala apelację. A. L. Sygn. akt V Pa 86/25 UZASADNIENIE Powód E. K. wniósł w dniu 30 grudnia 2021 roku pozew przeciwko (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w B. , domagał się zasądzenia na swoją rzecz kwoty 12.086,67 zł tytułem premii rocznej od stycznia 2018 roku do listopada 2021 roku. W uzasadnieniu wskazał, że u pozwanego pracodawcy obowiązuje zakładowy układ zbiorowy pracy z dnia (...) , który był modyfikowany protokołami dodatkowymi. Na podstawie protokołu dodatkowego nr (...) z dnia (...) do Zakładowego Układu Zbiorowego Pracy obowiązującego u pozwanego pracodawcy, zaprzestano wypłacania niektórych składników wynagrodzenia jak również obniżono samo wynagrodzenie i inne świadczenia. Wskazał, że protokół dodatkowy został skutecznie wykreślony z rejestru, przestał więc obowiązywać, wobec czego zastosowanie powinien mieć zakładowy układ zbiorowy pracy sprzed zmian dokonanych protokołem dodatkowym nr (...) . Natomiast działania podjęte przez (...) w Ł. nie mają podstaw prawnych, dlatego też jego decyzja o unieważnieniu wykreślenia protokołu z rejestru i uznanie, że zawiadomienie o wykreśleniu nie wywołuje żadnych skutków prawnych jest w ocenie powoda bezprawna. Sprawa została zarejestrowana w Sądzie Rejonowym w Bełchatowie pod sygn. IV P 118/22. Powód E. K. wniósł w dniu 30 grudnia 2021 roku pozew przeciwko (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w B. , domagał się zasądzenia na swoją rzecz kwoty 44.976,84 zł tytułem dodatku stażowego od stycznia 2018 roku do listopada 2021 roku, premii od stycznia 2018 roku do listopada 2021 roku, (...) od stycznia 2018 roku do listopada 2021 roku, jubileuszu od stycznia 2018 roku do listopada 2021 roku. W uzasadnieniu wskazał, że u pozwanego pracodawcy obowiązuje zakładowy układ zbiorowy pracy z dnia (...) , który był modyfikowany protokołami dodatkowymi. Na podstawie protokołu dodatkowego nr (...) z dnia (...) do Zakładowego Układu Zbiorowego Pracy obowiązującego u pozwanego pracodawcy, zaprzestano wypłacania niektórych składników wynagrodzenia jak również obniżono samo wynagrodzenie i inne świadczenia. Wskazał, że protokół dodatkowy został skutecznie wykreślony z rejestru, przestał więc obowiązywać, wobec czego zastosowanie powinien mieć zakładowy układ zbiorowy pracy sprzed zmian dokonanych protokołem dodatkowym nr (...) . Natomiast działania podjęte przez (...) w Ł. nie mają podstaw prawnych, dlatego też jego decyzja o unieważnieniu wykreślenia protokołu z rejestru i uznanie, że zawiadomienie o wykreśleniu nie wywołuje żadnych skutków prawnych jest w ocenie powoda bezprawna. Sprawa została zarejestrowana w Sądzie Rejonowym w Bełchatowie pod sygn. IV P 142/22. Postanowieniem z dnia 14 lutego 2022 roku Sąd połączył sprawy IV P 118/22 oraz IV P 142/22 do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia oraz zdecydował o prowadzeniu dalej sprawy połączonej pod wspólną sygnaturą IV P 118/22. Pismem procesowym z 28 lutego 2022 roku powód cofnął częściowo powództwo wraz ze zrzeczeniem się roszczenia w zakresie odsetek ustawowych za opóźnienie od części żądanych kwot. W odpowiedzi na pozew pozwany (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w B. wniósł o oddalenie powództwa w całości z uwagi na brak legitymacji procesowej biernej oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Wskazano, że powód nie był i nie jest pracownikiem (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w B. . Pismem procesowym z 4 maja 2022 roku powód podtrzymał swoje stanowisko w sprawie. Wniósł o wezwanie do udziału w sprawie jako drugiego pozwanego (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Oddział R. I w R. , jednocześnie wniósł o zasądzenie kosztów postępowania od obu pozwanych. Postanowieniem z 12 sierpnia 2022 roku Sąd na podstawie art. 194 § 1 k.p.c. wezwał do udziału w sprawie w charakterze strony pozwanej (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Oddział R. I w R. . W odpowiedzi na pozew pozwany (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Oddział R. I w R. wniósł o oddalenie powództwa w całości i zasądzenie kosztów postępowania. Podniósł, że wbrew twierdzeniom strony powodowej, Protokół dodatkowy nr (...) został prawidłowo zarejestrowany w rejestrze i nie został skutecznie wykreślony. Wniósł jednocześnie o zawieszenie postępowania do czasu rozpoznania przez Sąd Najwyższy skargi kasacyjnej sprawie o identycznym stanie prawnym i faktycznym sygnatura I PSK 302/21. W uzasadnieniu wskazano, że u pozwanego obowiązuje zakładowy układ zbiorowy pracy (dalej ZUZP) z dnia (...) , który był modyfikowany protokołami dodatkowymi. W rejestrze (...) w Ł. jest zarejestrowany ZUZP wpisane są zmiany wprowadzone 4 protokołami dodatkowymi, w tym protokołem dodatkowym nr (...) , nie został on więc wykreślony. Protokół dodatkowy nr (...) został wpisany do Rejestru Zakładowych Układów Zbiorowych Pracy (...) w Ł. (...) . Na podstawie protokołu dodatkowego nr (...) z dnia (...) do ZUZP obowiązującego u pozwanego pracodawcy, wykreślono Załącznik nr (...) (Regulamin podziału premii rocznej w Spółce”, Załącznik nr (...) – ustalający zasady wypłacania dodatku za staż pracy, ustalono wysokość funduszu premiowego na sumę nie mniejszą niż 5% funduszu płac (przed zmianą nie mniejszą niż 15%), ustalono zakres indywidualnej premii od 0% do 5% oraz wysokość odpisu na Zakładowy Fundusz Świadczeń Socjalnych w wysokości 37,5% przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w roku poprzednim lub w drugim półroczu roku poprzedniego zamiast 75%. Podniesiono również, że powód został poinformowany przez pracodawcę o zarejestrowaniu z dniem 23 stycznia 2015 roku Protokołu dodatkowego nr (...) do ZUZP dla pracowników (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w B. . W dniu 4 lutego 2015 roku powód zawarł z pracodawcą Porozumienie zmieniające umowę o pracę, w którym potwierdził zapoznanie się ze zmianami w ZUZP wynikającymi z protokołu dodatkowego nr (...) i zaakceptował wprowadzenie zmian do umowy o pracę z dniem 1 lutego 2015 roku. Podkreślono, że skorzystał z Regulaminu Programu wykupu świadczeń pracowniczych zawartych w ZUZP w Centrali (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w B. i otrzymał z tego tytułu łącznie 11.010,36 zł. Postanowieniem z dnia 17 listopada 2022 roku Sąd zawiesił postępowanie w sprawie do czasu zakończenia postępowania toczącym się przed Sądem Najwyższym w sprawie I PSKP 44/22. Pismem procesowym z dnia (...) października 2023 roku pełnomocnik powoda wniósł o podjęcie zawieszonego postępowania. Postanowieniem z dnia 12 lutego 2024 roku Sąd podjął postępowanie w sprawie. Pismem z 29 stycznia 2025 roku pełnomocnik powoda poinformował Sąd o odwołaniu mu pełnomocnictwa. Pismem procesowym z 4 lutego 2025 roku powód poinformował Sąd o wypowiedzeniu pełnomocnictwa dotychczasowemu pełnomocnikowi. Wniósł o uchylenie terminu rozprawy wyznaczonej na dzień 25 lutego 2025 roku oraz zawieszenie postępowania do czasu rozpoznania przez Sąd Najwyższy skargi kasacyjnej zarejestrowanej pod sygnaturą I PSK 42/24. Postanowieniem z dnia 5 lutego 2025 roku, Sąd oddalił wniosek o zawieszenie postępowania oraz zarządzeniem nie uwzględnił wniosku o odwołanie terminu rozprawy wyznaczonej na 25 lutego 2025 roku. W dniu 11 lutego 2025 roku doręczono powodowi postanowienie oddalające wniosek o zawieszenie postępowania, jak i informację o nieuwzględnieniu wniosku o odwołanie terminu rozprawy. Pismem procesowym z dnia 24 lutego 2025 roku pełnomocnik pozwanych wniósł o oddalenie powództwa i zasądzenie kosztów postępowania, cofnął również wnioski dowodowe. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 25 lutego 2025 roku, Sąd Rejonowy w Bełchatowie Wydział IV Pracy, w punkcie 1 oddalił powództwa, w punkcie 2 umorzył postępowanie w zakresie części żądanych odsetek ustawowych za opóźnienie wobec cofnięcia powództwa w tym zakresie, w punkcie (...) zasądził od powoda E. K. na rzecz pozwanego (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w B. kwotę 1.350 złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego, wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od przyznanych kosztów od dnia uprawomocnienia się niniejszego orzeczenia do dnia zapłaty, w punkcie 4 zasądził od powoda E. K. na rzecz pozwanego (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Oddział R. I w R. kwotę 1.350 złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego, wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od przyznanych kosztów od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty. Podstawą rozstrzygnięcia były następujące ustalenia faktyczne i rozważania prawne Sądu Rejonowego: powód E. K. był zatrudniony pierwotnie w (...) Spółka Akcyjna w B. , potem w (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w B. , następnie w (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Oddział R. I w R. . E. K. został poinformowany o treści protokołu dodatkowego nr (...) i dnia 4 lutego 2015 roku zawarł z pracodawcą (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w B. porozumienie zmieniające od dnia 1 lutego 2015 roku umowę o pracę, w zakresie dotyczącym warunków płacy w związku z wprowadzeniem zmian do Zakładowego Układu Zbiorowego Pracy. W treści porozumienia wskazano zmiany wynikające z protokołu dodatkowego nr (...) . Wraz z podpisaniem protokołu dodatkowego nr (...) Zarządzeniem Nr 31/2014 Prezesa Zarządu (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z dnia (...) został wprowadzony Regulamin Programu wykupu świadczeń pracowniczych zawartych w zakładowym układzie zbiorowym pracy w Centrali (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z (...) . W regulaminie tym zostały określone zasady wykupu świadczeń w postaci premii rocznej, dodatku za staż pracy, premii z regulaminu premiowania i odpisu na Zakładowy Fundusz Świadczeń Socjalnych. Powód dobrowolnie przystąpił do programu wykupu świadczeń pracowniczych i zaakceptował kwotę odszkodowania. Pracodawca wypłacił tytułem rekompensaty odszkodowanie w wysokości 11.010,36 zł. W (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Oddział R. I w R. obowiązuje Zakładowy Układ Zbiorowy Pracy zawarty w dniu (...) , wpisany do Rejestru w dniu 23 marca 2004 roku. Układ ten reguluje zasady wynagradzania pracowników pozwanej Spółki. Do postanowień układu strony wprowadziły zmiany w drodze protokołów dodatkowych. Protokołem dodatkowym nr (...) z dnia (...) , wykreślono Załącznik nr (...) (Regulamin podziału premii rocznej w Spółce”, Załącznik nr (...) – ustalający zasady wypłacania dodatku za staż pracy, ustalono wysokość funduszu premiowego na sumę nie mniejszą niż 5% funduszu płac (przed zmianą nie mniejszą niż 15%), ustalono zakres indywidualnej premii od 0% do 5% oraz wysokość odpisu na Zakładowy Fundusz Świadczeń Socjalnych w wysokości 37,5% przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w roku poprzednim lub w drugim półroczu roku poprzedniego zamiast 75%. (...) w Ł. pismem z dnia 10 lipca 2015 roku zatytułowanym „Powiadomienie o wykreśleniu z rejestru układów” powiadomił strony układu o wykreśleniu z dniem 10 lipca 2015 roku protokołu dodatkowego zawartego w dniu (...) wpisanego do rejestru układów w dniu 23 stycznia 2015 roku. Po otrzymaniu powiadomienia (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w B. wystąpiła do (...) w Ł. z wnioskiem o ponowną rejestrację protokołu dodatkowego nr (...) . Następnie wniosek ten cofnęła, a strony zakładowego układu zbiorowego pracy wystąpiły w dniu (...) o cofnięcie decyzji o wykreśleniu protokołu dodatkowego nr (...) . Powiadomieniem z dnia 13 sierpnia 2015 roku (...) w Ł. zawiadomił, że pozostaje w mocy Powiadomienie (...) w Ł. z dnia 23 stycznia 2015 roku o wpisaniu z dniem 23 stycznia 2015 roku do rejestru układów protokołu dodatkowego nr (...) , co oznacza, że postanowienia tego protokołu podlegają stosowaniu od dnia jego zarejestrowania, tj. od dnia 23 stycznia 2015 roku. Jednocześnie (...) w Ł. uznał za nieważne powiadomienie z dnia 10 lipca 2015 roku o wykreśleniu protokołu dodatkowego nr (...) zawartego w dniu (...) wskazując, że nie wywołuje ono skutków prawnych od dnia dokonania tej czynności, tj. od dnia 10 lipca 2015 roku. (...) w Ł. podał, że po stronie organu rejestrującego brak jest kompetencji do wydawania w sprawach rejestrowych decyzji administracyjnych, przyjmując, że na etapie postępowania przed tym organem doszło do uchybienia, a warunki formalne były spełnione w chwili zawierania Protokołu dodatkowego nr (...) , uznał, że uzasadnione było skierowanie do stron zakładowego układu zbiorowego pracy powiadomienia z dnia (...) . Z powiadomienia wynika, że ostateczne rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy nastąpiło po rozpatrzeniu wniosku stron zakładowego układu zbiorowego pracy z dnia 7 sierpnia 2015 roku „o cofnięcie decyzji o wykreśleniu Protokołu dodatkowego Nr (...) do zakładowego układu zbiorowego pracy (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w B. ” oraz po dokonaniu oceny całokształtu postępowania prowadzonego przez organ rejestrowy, w sprawie zastrzeżeń Związku Zawodowego (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w B. , co do zawarcia z naruszeniem przepisów protokołu dodatkowego nr (...) . Pismem z dnia 21 sierpnia 2015 roku skierowanym do (...) w W. , Związek Zawodowy (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w B. wystąpił z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji (...) w Ł. : o pozostawieniu w mocy powiadomienia o wpisaniu do rejestru układów protokołu dodatkowego nr (...) z dnia (...) oraz o uznaniu za nieważne powiadomienia (...) w Ł. z dnia (...) o wykreśleniu z rejestru układów protokołu dodatkowego nr (...) . W piśmie z dnia 21 października 2015 roku stanowiącym odpowiedź na wniosek organizacji związkowej (...) wskazał, że organ rejestrujący dopuścił się uchybień, jednakże powiadomienia tego organu nie stanowią decyzji administracyjnej i nie przysługuje od nich odwołanie do wyższej instancji ani do sądu administracyjnego. Jednocześnie wskazał, że strony układu zbiorowego na poszczególnych etapach postępowania nie skorzystały z trybu określonego w art. 241 ( 11) § 5 ( 1) kodeksu pracy , który daje możliwość zakwestionowania prawidłowości działania organu rejestrującego, a obecnie brak jest możliwości dokonania weryfikacji dokonanych przez (...) czynności na zasadach określonych w powołanym przepisie poprzez wykazanie, iż został on zawarty z naruszeniem przepisów o zawieraniu układów. W dniu 29 czerwca 2015 roku (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w B. (jako pracodawca dotychczasowy) i (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w B. (jako Spółka (...) ) oraz (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Oddział R. I w R. (jako pracodawca nowy) zobowiązali się, a spółka przejmującą zagwarantowała, że wszystkie nabyte przez pracowników uprawnienia zawarte w umowach i porozumieniach przysługiwać będą u nowego pracodawcy do którego będą transferowani pracownicy objęci porozumieniem. Sąd Rejonowy uznał zgromadzony w sprawie materiał dowodowy za wystarczający dla potrzeb wydania rozstrzygnięcia. Sąd pierwszej instancji wskazał, że stan faktyczny ustalił na podstawie dokumentów złożonych do akt sprawy, których prawdziwość i autentyczność nie była kwestionowana przez żadną ze stron. Sąd Rejonowy jednocześnie podkreślił, że stan faktyczny sprawy jest bezsporny, a spór ma charakter wyłącznie prawny. Strony odmiennie oceniają skuteczność wpisu protokołu dodatkowego nr (...) do rejestru układów zbiorowych pracy. Dodatkowo strony nie składały wniosków dowodowych, które dążyłyby do podważenia okoliczności podnoszonych przez drugą ze stron. Sąd pierwszej instancji pominął wniosek dowodowy powoda w postaci dowodu z przesłuchania świadka Z. K. jak i z przesłuchania stron w charakterze świadka. W ocenie Sądu Rejonowego przeprowadzanie przedmiotowych dowodów zmierzałoby do przedłużenia trwającego postępowania. Dodatkowo ze względu na charakter sporu byłyby one nieprzydatne dla rozstrzygnięcia. Powód wiedział o terminie rozprawy mógł stawić się na nim osobiście i przedstawić ewentualne nowe okoliczności, z czego nie skorzystał. Sąd pierwszej instancji wskazał, że dowód z przesłuchania strony jest dowodem ostatecznym przeprowadzanym w sytuacji, gdy Sąd po przeprowadzeniu postępowania dowodowego ma jeszcze wątpliwości czy też, gdy nie wyjaśniono wszystkich okoliczności mających znaczenie dla rozstrzygnięcia. W ocenie Sądu I instancji w sprawie okoliczności takie nie zachodziły, a ustalony w sprawie stan faktyczny był jasny i kompletny. Sąd Rejonowy odniósł się jednocześnie do wniosku strony powodowej o odwołanie terminu rozprawy i zawieszenie postępowania. Sąd pierwszej instancji podkreślił, że powód przez cały okres trwania postępowania to jest blisko (...) lata, występował w sprawie z profesjonalnym pełnomocnikiem. Składał szereg pism i wniosków. Jednoznacznie przedstawił swoje stanowisko co do wszystkich argumentów podnoszonych przez stronę pozwaną. W ocenie Sądu pierwszej instancji odwołanie pełnomocnictwa po (...) latach procesu, na (...) tygodnie przed wyznaczonym terminem rozprawy, o której strona była zawiadomiona ze znacznym wyprzedzeniem, nosi znamiona chęci przedłużenia toczącego się postępowania. Korzystanie z profesjonalnej pomocy prawnej jest dobrowolne, jest uprawnieniem strony, z którego może skorzystać jednak nie ma tutaj przymusu. Sąd Rejonowy wskazał, że skoro powód na (...) tygodnie przed wyznaczonym terminem rozprawy odwołuje pełnomocnictwo, wraz ze zwolnieniem z zastępowania przez dalszy okres 2 tygodni i nie znajduje nowego pełnomocnika, powinien liczyć się z konsekwencjami podejmowanych przez siebie działań. Sąd pierwszej instancji oddalił również wniosek o zawieszenie postępowania. Powód wniósł o zawieszenie postępowania z uwagi na fakt, że w innej toczącej się sprawie złożona została skarga kasacyjna, której rozpoznanie będzie miało wpływ na niniejsze postępowanie. Sąd Rejonowy wskazał, że wcześniej to strona pozwana wnosiła o zawieszenie postępowania, z uwagi na wniesienie skargi kasacyjnej dokładnie w tej samej sprawie, w której złożono aktualną skargę kasacyjną. Wtedy to z kolei powód wnosił o nieuwzględnianie wniosku o zawieszenie, argumentując, że nie ma podstaw do zawieszenia postępowania. Natomiast po zawieszeniu postępowania to strona powodowa wniosła o jego podjęcie, wskazując, że w tożsamej sprawie Sąd Okręgowy w Piotrkowie Trybunalskim uchylił postanowienie o zawieszeniu. Dlatego też Sąd nie podjął postępowania z urzędu z własnej inicjatywy, ale na wyraźny wniosek powoda. Mając na uwadze powyższe, Sąd Rejonowy uznał zarówno wniosek o odroczenie rozprawy jak i zawieszenie postępowania za niezasadne, dlatego też Sąd Rejonowy je oddalił. W oparciu o tak ustalony stan faktyczny, Sąd Rejonowy uznał powództwa za niezasadne. Sąd Rejonowy odniósł się do udziału w charakterze strony pozwanej dwóch podmiotów tj. (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w B. oraz (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Oddział R. I w R. . Powód złożył pierwotnie powództwo przeciwko (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w B. , jednak w toku procesu wniósł o dopozwanie (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Oddział R. I w R. . W konsekwencji żądał zasądzenia dochodzonej kwoty jak i kosztów procesu od obu pozwanych. Zgodnie z treścią art. (...) kodeksu pracy pracodawcą jest jednostka organizacyjna, choćby nie posiadała osobowości prawnej, a także osoba fizyczna, jeżeli zatrudniają one pracowników. Natomiast art. 460 k.p.c. stanowi, że zdolność sądową i procesową ma także pracodawca, chociażby nie posiadał osobowości prawnej. Sąd pierwszej instancji podkreślił, że wyraz „także” oznacza, że przepis ten rozszerza katalog podmiotowy zdolności sądowej i przyznaje ją także tym pracodawcom, którzy nie mają osobowości prawnej. Zdolność ta przysługuje w postępowaniach odrębnych w sprawach z zakresu prawa pracy i ubezpieczeń społecznych. Przepis art. 460 § 1 KPC nie dotyczy tych pracodawców, którzy mają zdolność sądową ogólną. Przyznaje on zdolność sądową pracodawcom będącym jednostkami organizacyjnymi wchodzącymi w skład osób prawnych. Tę zdolność mogą również mieć wyodrębnione jednostki wchodzące w skład większych struktur organizacyjnych (oddziały, zakłady, przedstawicielstwa), niezależnie od statusu struktury „macierzystej”. Oprócz osób prawnych i fizycznych pracodawcą może być również jednostka organizacyjna niewyposażona w osobowość prawną, ale dostatecznie wyodrębniona pod względem organizacyjnym i finansowym, np. jednostka budżetowa, wyodrębniona jednostka w przedsiębiorstwie wielozakładowym. Za pracodawcę, w rozumieniu art. (...) KP , należy uważać taką jednostkę organizacyjną, która jest uprawniona do samodzielnego zatrudniania pracowników, nie można jednak uznać za pracodawcę jednostki organizacyjnej, której kierownik przyjmuje i zwalnia pracowników wyłącznie na podstawie upoważnienia (uchw. SN z 16.11.1977 r., I PZP 47/77, OSPiKA 1979, Nr 7–8, poz. 125 z glosą M. Piekarskiego; glosą J. Brola, PiZS 1980, Nr 7, s. 50). Jednostka organizacyjna będąca pracodawcą jest biernie legitymowana w sporach ze stosunku pracy jej pracowników, nie wyłączając pracowników zatrudnionych w niej na podstawie powołania przez właściwy organ nadrzędny (wyr. SN z (...) . (...) .1977 r., I PRN 115/77, OSNCP 1978, Nr 10, poz. 177). Orzecznictwo wypracowało wzorzec weryfikujący podmiotowość pracodawcy (wyr. SN z 1.2.2023 r., III PSKP 85/21, Legalis). Składa się on z trzech elementów. Po pierwsze, jednostka organizacyjna ma charakteryzować się wystarczającą samodzielnością organizacyjną i majątkową, a po drugie, ma zatrudniać we własnym imieniu pracowników (zob. wyr. SN: z 3.12.2009 r., II PK 147/09, OSNP 2011, Nr 11–12, poz. 154; z 18. (...) .2013 r., II PK 4/13, Legalis; z 3.6.2014 r., III PK 128/13, Legalis). Wreszcie po trzecie, jej wyodrębnienie powinno nastąpić w sposób sformalizowany (zob. wyr. SN z 14.6.2006 r., I PK 231/05, OSNP 2007, Nr 13–14, poz. 183). Wymienione czynniki powinny wystąpić kumulatywnie (zob. wyr. SN z 18. (...) .2008 r., II PK 28/08, Legalis; post. SN z 17.6.2014 r., II UZ 34/14, OSNP 2015, Nr 11, poz. 155). W orzecznictwie i literaturze przedmiotu podkreśla się, że wyodrębnienie jednostki organizacyjnej w rozumieniu art. 3 KP powinno nastąpić w akcie regulującym ustrój danej osoby prawnej lub samodzielnej jednostki organizacyjnej tworzących pracodawcę wewnętrznego (Z. Hajn, Pojęcie pracodawcy po nowelizacji Kodeksu pracy , cz. 1, PiZS 1997, Nr 5, s. 23). Zapatrywania te mają potwierdzać i statuować samodzielność organizacyjną i finansową tego pracodawcy, a także nadawać mu zdolność do zatrudniania pracowników we własnym imieniu i dokonywania czynności z zakresu prawa pracy [zob. uchw. SN z 16.11.1977 r., I PZP 47/77, OSPiKA 1979, Nr 7–8, poz. 125 oraz uchw. SN(7) z 24.11.1992 r., I PZP 59/92, OSNCP 1993, Nr 4, poz. 49; a także: Ł. Pisarczyk, Pracodawca wewnętrzny, MoPr 2004, Nr 12, s. 320; P. Wąż, Koncepcja pracodawcy rzeczywistego w świetle art. 3 KP , MoPr 2007 Nr 3, s. 120]. Przenosząc powyższe rozważania na grunt przedmiotowej sprawy, Sąd pierwszej instancji stwierdził, że stroną pozwaną powinna być (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Oddział R. I w R. . Zatrudnia ona pracowników w swoim imieniu, posiada wyodrębnione struktury finansowe jak i osobowe, została również w sposób sformalizowany wyodrębniona z jednostki macierzystej. Jednakże, w ocenie Sądu Rejonowego, nie oznacza, że pozwanym nie powinien być również (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w B. . W Porozumieniu w sprawie przejścia pracowników do nowego pracodawcy z dnia 29 czerwca 2015 r. (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w B. występowała jako strona, oznaczona jako Spółka (...) . Na mocy § 4 pkt 2 tego porozumienia pracodawcy tj.: (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w B. oraz (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Oddział R. I w R. zobowiązali się, a spółka przejmującą czyli (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w B. zagwarantował, że wszystkie nabyte uprawnienia zawarte w umowach i porozumieniach przysługiwać będą u nowego pracodawcy tj.: (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Oddział R. I w R. . Ewentualne naruszenie obowiązków wynikających z porozumienia przez (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Oddział R. I w R. jako pracodawcy stanowi wyraz niewykonania zobowiązania przez (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w B. . Zatem zdaniem Sądu pierwszej instancji, (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w B. posiada legitymację procesową bierną w niniejszym postępowaniu. Sąd Rejonowy podkreślił, że to strona powodowa wnosiła o prowadzenie postępowania przeciwko dwóm pozwanym, Sąd Rejonowy podzielił w tym zakresie argumentację powoda. W przedmiotowej sprawie Sąd Rejonowy podniósł, że musiał przede wszystkim ustalić czy protokół dodatkowy nr (...) został prawomocnie wykreślony z rejestru układów, a co za tym idzie czy źródłem prawa pracy jest układ zbiorowy pracy obowiązujący przed zarejestrowaniem tego protokołu. Czy też jest on skutecznie wpisany do rejestru i stanowi podstawę do określania warunków pracy i płacy u pozwanego. Podstawowym zarzutem strony powodowej jest fakt, że z uwagi na uchybienia związane z rejestracją protokołu dodatkowego nr (...) , nie został on skutecznie wpisany do rejestru i nie stanowi układu zbiorowego będącego źródłem prawa pracy w rozumieniu art. (...) § 1 kodeksu pracy . Sąd pierwszej instancji wskazał, że powód starał się w toku procesu wykazać, że protokół dodatkowy nr (...) został skutecznie wykreślony z rejestru i nie może stanowić podstawy prawnej zmiany składników wynagrodzenia. Jednak jak wskazywał w toku procesu sam pełnomocnik powoda (zanim został odwołany) protokół dodatkowy nr (...) nadal znajduje się w rejestrze układów zbiorowych pracy. Pomimo, że znajduje się on w rejestrze to według pełnomocnika jest to bezprawne, a Sąd powinien ocenić proces jego rejestracji, nie natomiast sam fakt jego zarejestrowania i pozostawania w rejestrze. Na wstępie rozważań Sąd Rejonowy wskazał, że wymienione w art. (...) § 1 k.p. układy zbiorowe pracy, zaliczane są do tzw. autonomicznych źródeł prawa pracy, zostały szczegółowo unormowane w przepisach Działu XI Kodeksu pracy . Przepisy tego działu precyzyjnie regulują szereg szczegółowych kwestii, jak rodzaje układów zbiorowych pracy oraz ich strony, krąg podmiotów objętych regulacją układową, przedmiot (treść) układu, obligacyjne postanowienia układowe, tryb zawierania układów, formę tego aktu, sposób wyjaśniania treści układów, tryb rozwiązywania układów, a także wprowadzania zmian do układów zbiorowych pracy - art. 241 (...) . W świetle art. 241 ( 2) k.p. , zawarcie układu zbiorowego pracy następuje w trybie rokowań. W myśl zaś art. 241 (...) § 1 k.p. zmiany do układu zbiorowego pracy wprowadza się w drodze protokołów dodatkowych, do których stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące układów. Zgodnie z art. 241 ( 11) § 1 k.p. , układ zbiorowy pracy (a zatem także protokół dodatkowy do niego) podlega wpisowi do rejestru prowadzonego: dla układów ponadzakładowych – przez Ministra Pracy i Polityki Socjalnej, a dla układów zakładowych – przez właściwego okręgowego inspektora pracy. Układ zawarty zgodnie z prawem podlega rejestracji w ciągu trzech miesięcy – w odniesieniu do układów ponadzakładowych i jednego miesiąca – w przypadku układów zakładowych (§ 2). Jeżeli postanowienia układu są niezgodne z prawem, organ uprawniony do jego rejestracji może za zgodą stron układu wpisać układ do rejestru bez tych postanowień albo wezwać strony do dokonania w układzie odpowiednich zmian w terminie 14 dni (§ 3). Jeśli strony układu nie wyrażą zgody na wpisanie układu do rejestru bez postanowień niezgodnych z prawem lub nie dokonają w terminie odpowiednich zmian w układzie, organ uprawniony do rejestracji układu odmawia jego rejestracji (§ 4). W ciągu 30 dni od zawiadomienia o odmowie rejestracji przysługuje odwołanie: stronom układu ponadzakładowego – do Sądu Okręgowego – Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Warszawie, a stronom układu zakładowego – do właściwego dla siedziby pracodawcy sądu rejonowego – sądu pracy. Sąd rozpoznaje sprawę w trybie przepisów Kodeksu postępowania cywilnego o postępowaniu nieprocesowym (§ 5). Sąd Rejonowy wskazał, że rejestracja układu zbiorowego pracy ma podwójne znaczenie: po pierwsze, stanowi potwierdzenie zgodności układu z prawem, jest więc wyrazem uprzedniej kontroli przez organ rejestrujący legalności tego aktu, przy czym organ rejestrujący bada nie tylko zgodność postanowień układu z prawem, ale także to, czy jego strony zostały prawidłowo wyłonione; po drugie, stanowi przesłankę włączenia układu do systemu źródeł prawa pracy. Zgodnie bowiem z art. 241 12 § 1 k.p. , układ wchodzi w życie w terminie w nim określonym, jednak nie wcześniej niż z dniem zarejestrowania. Rejestracja jest zatem warunkiem wejścia w życie układu zbiorowego, przez co należy rozumieć, że układ niezarejestrowany nie ma mocy obowiązującej. Tworzy on wprawdzie określone zobowiązania stron układu o charakterze cywilnoprawnym, ale nie ma mocy normatywnej. Związkom zawodowym i pracodawcom nie można bowiem odmówić prawa zawierania określonych porozumień o charakterze zobowiązaniowym, które regulowałyby ich zbiorowe stosunki pracy. Porozumienia takie nie muszą podlegać rejestracji. Układ niezarejestrowany stanowi porozumienia zbiorowe nieoparte na ustawie. Ustawą z dnia (...) listopada 2000 r. o zmianie ustawy – Kodeks pracy oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 107, poz. 1127) do art. 241 11 k.p. dodano § 5 1 - 5 5 , regulujące procedurę wzruszenia rejestracji układu zbiorowego pracy. W myśl art. 241 11 § 5 1 k.p. , osoba mająca interes prawny może, w terminie 90 dni od dnia zarejestrowania układu, wystąpić do organu, który układ zarejestrował, z zastrzeżeniem, że został on zawarty z naruszeniem przepisów o zawieraniu układów zbiorowych pracy. Zastrzeżenie powinno być złożone na piśmie i zawierać uzasadnienie. Nie chodzi tutaj o zastrzeżenia dotyczące treści samego układu, ale odnoszące się do procedury jego zawarcia, np. braku powiadomienia o inicjatywie rokowań wszystkich organizacji związkowych reprezentujących pracowników, dla których układ miał być zawarty, pominięcia w rokowaniach organizacji związkowej, która była uprawniona do udziału w nich, zastosowania krótszego niż ustalony okresu przystąpienia związków zawodowych do rokowań, zwarcia układu przez związek zawodowy nieuczestniczący w negocjacjach. Osobą mającą interes w zgłoszeniu zastrzeżeń jest zaś każdy uczestnik układu, a także organizacja związkowa, której nie powiadomiono o inicjatywie podjęcia rokowań, którą pozbawiono udziału w negocjacjach, jak również pracodawca objęty ponadzakładowym układem zbiorowym pracy. Sąd Rejonowy wskazał, że stosownie do art. 241 11 § 5 2 k.p. , organ rejestrujący w ciągu 14 dni po otrzymaniu zastrzeżenia, o którym mowa w § 5 1 , wzywa strony układu do przedstawienia dokumentów i złożenia wyjaśnień niezbędnych do rozpatrzenia zastrzeżenia. Jak wynika z § 5 3 cytowanego artykułu, w razie stwierdzenia, że układ został zawarty z naruszeniem przepisów o zawieraniu układów zbiorowych pracy, organ rejestrujący wzywa strony układu do usunięcia tych nieprawidłowości, chyba że ich usunięcie nie jest możliwe. Ponadto, w razie, gdy: 1) strony układu nie przedstawią w wyznaczonym terminie, nie krótszym niż 30 dni, dokumentów i wyjaśnień, o których mowa w § 5 2 lub 2 ) strony układu w wyznaczonym terminie, nie krótszym niż 30 dni, nie usuną nieprawidłowości, o której mowa w § 5 3 , lub usunięcie tej nieprawidłowości nie jest możliwe - organ rejestrujący wykreśla układ z rejestru układów. Warunki umów o pracę lub innych aktów stanowiących podstawę nawiązania stosunku pracy, wynikające z układu wykreślonego z rejestru układów, obowiązują jednak do upływu okresu wypowiedzenia tych warunków. Przepis § 5 stosuje się odpowiednio ( art. 241 11 § 5 4 k.p. ). Sąd pierwszej instancji podkreślił, że wynikająca z powołanych przepisów procedura wykreślenia układu z rejestru dotyczy także protokołów dodatkowych. Procedura rejestrowania układów zbiorowych pracy jest elementem trybu stanowienia prawa, a nie wydawaniem decyzji administracyjnej (W. Sanetra [w:] J. Iwulski, W. Sanetra: Kodeks pracy. Komentarz, wyd. III, Warszawa 2013). Powiadomienia (...) nie są decyzjami administracyjnymi, lecz oświadczeniami wiedzy o dokonaniu przez organ rejestrowy czynności materialno-technicznej wymaganej przez prawo (rejestracji bądź wyrejestrowaniu układu zbiorowego pracy) stosownie do procedury przewidzianej w rozporządzeniu Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 4 kwietnia 2001 r. w sprawie trybu postępowania w sprawie rejestracji układów zbiorowych pracy, prowadzenia rejestru układów i akt rejestrowych oraz wzorów klauzul rejestracyjnych i kart rejestrowych (Dz.U. Nr 34, poz. 408). Ewentualne nieprawidłowości w podejmowanych przez (...) czynnościach rejestrowych nie mogą prowadzić do podważenia w procesie o indywidualne roszczenia ze stosunku pracy mocy obowiązującej zarejestrowanego układu zbiorowego pracy oraz protokołów dodatkowych do niego. Jeśli zatem protokół dodatkowy nr (...) do Zakładowego Układu Zbiorowego Pracy dla (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w B. pozostał wpisany w rejestrze, to błędne jest stanowisko powoda, iż utracił on moc z dniem 10 lipca 2015 r. i od tej daty obowiązuje w (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w B. (...) w brzmieniu sprzed jego zmiany dokonanej tymże protokołem dodatkowym, a jego postanowienia – jako korzystniejsze dla powoda od wynikających z porozumienia zmieniającego – zastępują w myśl art. 18 § 1 i 2 k.p. postanowienia tegoż porozumienia. Sąd Rejonowy przytoczył treść art. 18 § 1 k.p. , wskazując, że postanowienia umów o pracę oraz innych aktów, na których podstawie powstaje stosunek pracy, nie mogą być mniej korzystne dla pracownika niż przepisy prawa pracy. Istotą regulacji art. 18 § 1 i 2 k.p. jest zatem zagwarantowanie nienaruszania umową o pracę standardów wynikających z przepisów prawa pracy, przy równoczesnej swobodzie stron w kształtowaniu w umowie warunków zatrudnienia w sposób korzystniejszy dla pracownika. W konsekwencji normy prawne konstruowane z przepisów prawa pracy mają, co do zasady, charakter jednostronnie bezwzględnie obowiązujący (semi-imperatywny), czyli dopuszczają odstępstwa jedynie na korzyść pracowników. Bezwzględnie obowiązujące na korzyść pracownika są zarówno przepisy Kodeksu pracy , jak i innych ustaw i aktów wykonawczych określających prawa i obowiązki pracowników i pracodawców, a także postanowienia układów zbiorowych pracy, regulaminów i statutów, zaś sankcją za naruszenie zasady uprzywilejowania pracownika są - w myśl art. 18 § 2 - nieważność takich postanowień oraz automatyczne zastąpienie ich przepisami korzystniejszymi dla pracownika. (Wyrok SN z 05.07.2023r. I PSKP 44/22) Nieważna jest więc zmiana warunków pracy i płacy wynikających z indywidualnych umów o pracę, jeśli autonomiczne źródło prawa pracy zawiera korzystniejsze dla pracownika uregulowania (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 8 lipca 2014 r., I PK 312/13, LEX nr 1493234). Sąd Rejonowy ustalił, że protokół dodatkowy nr (...) nie został wykreślony z rejestru, co więcej pozostaje on nadal do niego wpisany. Sąd pierwszej instancji nie zgodził się z powodem, że strony układu nie odwołały się od powiadomienia (...) w Ł. z dnia 10 lipca 2015 roku o wykreśleniu z rejestru układów protokołu dodatkowego nr (...) do (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w B. . Wniosek stron układu o cofnięcie decyzji o wykreśleniu protokołu dodatkowego nr (...) jest w ocenie Sądu Rejonowego odwołaniem, o którym mowa w art. 241 11 § 5 k.p. Został on złożony w terminie 30 dni od dnia zawiadomienia o wykreśleniu protokołu dodatkowego nr (...) z rejestru układów (7 sierpnia 2015 roku). Co prawda takie odwołanie (...) w Ł. winien przekazać do rozpoznania Sądowi Pracy, jednak po weryfikacji złożonych przez strony dokumentów, uwzględnił odwołanie sam, co zostało wskazane w piśmie z dnia 13 sierpnia 2015 roku stwierdzającym nieważność powiadomienia o wykreśleniu protokołu dodatkowego nr (...) . Jednocześnie wyraźnie zaznaczył, że nadal w związku z tym obowiązuje protokół dodatkowy nr (...) od daty jego rejestracji tj. 23 stycznia 2015 roku. (...) w Ł. potwierdził, więc jednoznacznie, że protokół dodatkowy nr (...) został skutecznie zarejestrowany w rejestrze. Sąd Rejonowy wskazał, że powyższe prowadzi do wniosku, że wbrew twierdzeniom strony powodowej wpis o wykreśleniu protokołu dodatkowego nr (...) z dnia 10 lipca 2015 roku, nie stał się ostateczny, został bowiem uchylony przez organ rejestrujący w uwzględnieniu odwołania stron układu. Skoro organ rejestrujący uwzględnił odwołanie, to strony nie miały się już od czego odwoływać do Sądu Pracy, a uprzednie jego wykreślenie nie wywołało żadnych skutków prawnych. Powód starał się w istocie doprowadzić do przesłankowego ustalenia nieważności zarejestrowania protokołu dodatkowego nr (...) do Zakładowego Układu Zbiorowego Pracy, wskazując na uchybienia organu rejestrowego. Sąd Rejonowy w pełni popiera argumentację przedstawioną przez Sąd Najwyższy w uzasadnieniu Wyroku z dnia 5 lipca 2023 roku w sprawie I PSKP 44/22, że nie ma możliwości badania w procesie o indywidualne roszczenia ze stosunku pracy zgodności z prawem czynności podejmowanych przez organ rejestrowy. Rejestracja układu wyklucza sądową ocenę prawidłowości postępowania organu. Ocena ta nie ma bowiem znaczenia dla ważności układu wpisanego do rejestru. Ewentualne uchybienia po stronie organu rejestrującego popełnione na etapie rejestracji po zarejestrowaniu układu, nie uwzględnione w trybie złożonego zastrzeżenia, nie wpływają na jego ważność. (porównaj uzasadnienie Wyroku Sądu Okręgowego w Piotrkowie Trybunalskim V Pa 39/23 z dnia 29.12.2023r.) Sąd pierwszej instancji stwierdził, że protokół dodatkowy nr (...) do (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w B. pozostaje zarejestrowany w rejestrze prowadzonym przez (...) w Ł. . Brak jest więc jakichkolwiek podstaw do badania procesu jego rejestracji i czynności podejmowanych w jego trakcie. Stanowi, on więc zgodnie z treścią art. (...) kodeksu pracy , źródło prawa pracy. Po ustaleniu tego faktu, Sąd Rejonowy odniósł się do porozumienia podpisanego przez powoda. Porozumienie to stanowiło dostosowanie warunków pracy i płacy do obowiązującego Zakładowego Układu Zbiorowego Pracy wraz z protokołem dodatkowym nr (...) . Po podpisaniu protokołu dodatkowego nr (...) odbyło się spotkanie zarządu z pracownikami, w czasie którego zostali oni poinformowani o zmianie ZUZP, oraz o tym, że z powodu tych zmian otrzymają odszkodowanie. Przekazano również informację, że do umów o pracę zostaną wprowadzone zmiany dostosowujące je do zmienionego ZUZP, natomiast osoby, które nie przyjmą zmienionych warunków otrzymają wypowiedzenia. Sąd Rejonowy uznał, że zgromadzony materiał dowodowy wskazuje, że powód dobrowolnie podpisał porozumienie i przystąpił do programu wykupu świadczeń. Sąd pierwszej instancji podniósł, że powód nie składał pracodawcy żadnego oświadczenia o uchyleniu się od skutków prawnych swoich oświadczeń woli w tym przedmiocie. Sąd Rejonowy wskazał jednocześnie, że poinformowanie powoda, że w razie niepodpisania porozumienia, zostanie mu ono przedstawione na piśmie jako wypowiedzenie, nie stanowi w ocenie Sądu Rejonowego groźby, jest natomiast realizacją obowiązków wynikających z art. 241 13 § 2 k.p. Postanowienia mniej korzystne dla pracowników są wprowadzane w drodze wypowiedzenia pracownikom dotychczasowych warunków umowy o pracę. Bez zgody pracownika pracodawca nie może zmienić warunków płacowych na jego niekorzyść. W trakcie podpisywania porozumienia powód nie znajdował się również w błędzie co do treści czynności prawnej. W dacie jego składania (4 lutego 2015 roku), protokół dodatkowy nr (...) był zarejestrowany w rejestrze (...) w Ł. (od (...) ), był więc źródłem prawa pracy, i mógł stanowić podstawę prawną zawartych porozumień. Okoliczności tej nie kwestionował nawet sam powód. Dokładnie wiedział, więc co podpisuje i na jakiej podstawie, oraz jakie będą tego skutki. Sąd pierwszej instancji podkreślił również, że powód skorzystał z programu wykupu świadczeń pracowniczych i otrzymał za to kwotę 11.010,36 złotych jako odszkodowanie za utracone elementy wynagrodzenia. Przystąpienie do programu wykupu pokazuje, że wyraził świadomie i dobrowolnie zgodę na zmiany, w zamian za wypłatę odszkodowania. Podsumowując, w ocenie Sądu Rejonowego, powództwa jako nieudowodnione podlegały oddaleniu. Zgodnie z treścią art. 203 § 1 k.p.c. pozew może być cofnięty bez zezwolenia pozwanego aż do rozpoczęcia rozprawy, a jeżeli z cofnięciem połączone jest zrzeczenie się roszczenia – aż do wydania wyroku. Natomiast art. 355 k.p.c. stanowi, że Sąd umorzy postępowanie, jeżeli powód ze skutkiem prawnym cofnął pozew, strony zawarły ugodę lub została zatwierdzona ugoda zawarta przed mediatorem albo z innych przyczyn wydanie wyroku stało się zbędne lub niedopuszczalne. Wobec cofnięcia roszczenia od części odsetek wraz ze zrzeczeniem się roszczenia w tym zakresie, Sąd pierwszej instancji umorzył postępowanie co do cofniętej części odsetek ustawowych za opóźnienie. O kosztach procesu, Sąd Rejonowy orzekł na podstawie art. 98 § 1 i 1 1 k.p.c. , wskazując, iż generalną zasadą wynikającą z powołanego przepisu jest obowiązek zwrotu kosztów procesu przeciwnikowi przez stronę przegrywającą sprawę. W świetle art. 96 ust. 1 pkt 4 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (dalej u.k.s.c.) pracownik wytaczający powództwo nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych, jednak jak stanowi art. 108 u.k.s.c. zwolnienie od ponoszenia kosztów sądowych nie zwalnia strony od obowiązku zwrotu kosztów procesu przeciwnikowi. Sąd wskazał, iż powód decydując się, na złożenie pozwu, powinien się liczyć z konsekwencjami swoich decyzji procesowych, w tym i możliwością przegrania procesu, a co za tym idzie obowiązkiem zwrotu kosztów stronie przeciwnej, w szczególności, że przez większość procesu był reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika. W sprawie powstała konieczność wyznaczenia rozprawy, wezwania na nią stron, pozwani byli reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika, składano szereg pism procesowych, które wymagały reakcji strony pozwanej, toczyło się również postępowanie zabezpieczające oraz zażaleniowe, co wiązało się z dodatkowym nakładem pracy, wygenerowało to określone koszty. Powód przegrał sprawę w całości, powinien więc zwrócić pozwanym poniesione koszty. Sąd pierwszej instancji obciążył go, więc kosztami zastępstwa procesowego na rzecz każdego z pozwanych. Sąd pierwszej instancji wskazał, że powód dochodził kilku roszczeń podzielonych na dwa powództwa, wobec czego pełnomocnikom pozwanych należne jest wynagrodzenie od każdej ze spraw osobno. Na koszty poniesione przez każdego z pozwanych złożyło się wynagrodzenie radcy prawnego osobno do każdej ze spraw. Zgodnie § (...) pkt 2 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tj. z dnia 24 sierpnia 2023 r. Dz.U. z 2023 r. poz. 1935) stawki minimalne wynoszą w sprawach z zakresu prawa pracy o wynagrodzenie za pracę lub odszkodowanie inne niż wymienione w pkt 4 - 75% stawki obliczonej na podstawie § 2 od wartości wynagrodzenia lub odszkodowania będącego przedmiotem sprawy. W § 2 pkt 5 w/w rozporządzenia wskazano natomiast, że stawki minimalne wynoszą przy wartości przedmiotu sprawy powyżej 10 000 zł do 50 000 zł - 3600 zł. Wartość przedmiotu sporu w przypadku sprawy IV P 118/22 wynosiła 12.087 zł natomiast w sprawie IV P 142/22 – 44.977 zł. Wobec czego wynagrodzenie każdego pełnomocnika powinno wynosić 2.700 zł (3.600 zł x 0,75), od każdego z powództw. Jednak zgodnie z treścią art. 102 k.p.c. w wypadkach szczególnie uzasadnionych sąd może zasądzić od strony przegrywającej tylko część kosztów albo nie obciążać jej w ogóle kosztami. W ocenie Sądu Rejonowego takie okoliczności w sprawie zachodzą. Sąd Rejonowy wskazał, że pomimo iż pozwani byli reprezentowani przez różnych pełnomocników to pisma przesyłane do Sądu w imieniu pozwanych były niemal identyczne. Nie bez znaczenie zdaniem Sądu Rejonowego pozostawał fakt, że w Sądzie Rejonowym rozpoznawanych jest kilkadziesiąt identycznych spraw. Zarówno odpowiedzi na pozew jak i składane przez pozwanych pisma procesowe są we wszystkich sprawach niemal identyczne. Dlatego też w ocenie Sądu pierwszej instancji przyznanie wynagrodzenia w wysokości po 1.350 złotych jest wystarczające dla pokrycia kosztów poniesionych przez pozwanych. Odpowiada to nakładowi pracy pełnomocników i będzie adekwatne do zawiłości i charakteru sprawy. Mając na uwadze powyższe Sąd Rejonowy orzekł, jak w sentencji. Apelację od powyższego wyroku wniósł pełnomocnik powoda, zaskarżając go w całości i zarzucając mu: 1) naruszenie przepisów postepowania, a to art. 214 § 1 k.p.c. , poprzez nieodroczenie rozprawy pomimo powiadomienia Sądu o wypowiedzeniu pełnomocnictwa dotychczasowemu pełnomocnikowi powoda, nieobecności strony powodowej, zamknięcie rozprawy i wydanie wyroku, co stanowi przyczynę nieważności określoną w art. 379 pkt 5 k.p.c. 2) naruszenie przepisów postępowania, a to art. 177 § 1 pkt 1 k.p.c. , przez nie zawieszenie postępowania z urzędu, pomimo że rozstrzygnięcie niniejszej sprawy jest zależne od wyniku innego toczącego się postępowania przed Sądem Najwyższym, prowadzonego pod sygnaturą akt I PSK 42/24 w wyniku skargi kasacyjnej złożonej przez Z. K. w sprawie przeciwko (...) sp. z o.o. ; 3) naruszenie przepisów postępowania, a to art. 227 k.p.c. i art. 235 ( 2) k.p.c. , przez niedopuszczenie zgłoszonego prawidłowo dowodu z przesłuchania powoda oraz świadka Z. K. , podczas, gdy dowody te dotyczyły okoliczności mających dla sprawy istotne znaczenie; 4) naruszenie przepisów postępowania, a to art. 233 § 1 k.p.c. , poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów przeprowadzonych w sprawie, dokonanej wybiórczo, wbrew zasadom logiki i doświadczenia życiowego, poprzez uznanie, że wykreślenie protokołu dodatkowego nr (...) do Zakładowego Układu Zbiorowego pracy obowiązującego u pozwanej było bezskuteczne oraz że po dniu 10 lipca 2015 roku protokół ten stanowił obowiązujące strony powodową i pozwaną źródło prawa pracy, regulujące prawa i obowiązki stron; 5) naruszenie przepisów postępowania, a to art. 102 k.p.c. , poprzez jego niezastosowanie i obciążenie powoda kosztami postępowania pomimo, iż w sprawie wystąpił wypadek szczególnie uzasadniony związany ze skomplikowanym stanem prawnym sprawy oraz nieuwzględnieniem występowania powoda w sprawie jako pracownika pozwanej; 6) naruszenie przepisów postępowania, a to art. 64 k.p.c. w zw. z art. 72 k.p.c. , poprzez nieprawidłowe ustalenie strony pozwanej poprzez wezwanie do udziału w sprawie Oddziału pozwanej (...) Sp. z o.o. , a następnie prowadzenie postępowania wobec obu pozwanych przy braku konieczności współuczestnictwa w sprawie; 7) naruszenie przepisów prawa materialnego, a to art. (...) § 1 k.p. , poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie i uznanie, że powoda obowiązują zapisy Zakładowego Układu Zbiorowego Pracy w brzmieniu zmienionym protokołem nr (...) pomimo, że został on prawomocnie wykreślony z rejestru prowadzonego przez (...) w Ł. . Wpis dokonany przez (...) v. Łodzi, tak jak i jego wykreślenie nie były decyzją administracyjną i same z siebie nie wywołały skutków prawnych. Zatem nawet prawomocne wykreślenie nie zmieniało w niczym praw pracowników objętych Zakładowym Układem Zbiorowym Pracy, co oznacza, że obie te czynności nie spowodowały ani na chwilę zaistnienia tzw. Prot. Dodatkowego Nr (...) i nie zmieniły sytuacji prawnej stosunku do stanu sprzed podpisania tego Protokołu, skoro jego postanowienia, jako mniej korzystne niż dotychczasowe zapisy Zakładowego UZP, nie miały mocy prawnej. Mając powyższe na uwadze, pełnomocnik powoda wniósł o: 1. zmianę zaskarżonego wyroku i zasądzenie zgodnie z roszczeniem pozwu, 2. zasądzenie od pozwanej na rzecz powoda kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego za II instancję, według norm przepisanych, ewentualnie 3. uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy sadowi I instancji do ponownego rozpoznania, pozostawiając temu sądowi rozstrzygnięcie o kosztach postępowania w obu instancjach. Sąd Okręgowy Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych zważył, co następuje: apelacja jest bezzasadna i jako taka podlega oddaleniu. Wyrok Sądu Rejonowego odpowiada prawu, Sąd odwoławczy podziela ustalenia faktyczne i rozważania prawne Sądu I instancji, widząc potrzebę ich uzupełnienia i pogłębienia jedynie w niewielkim zakresie. Przystępując do analizy zarzutów skarżącego zawartych w apelacji, Sąd odwoławczy odniesie się w pierwszej kolejności do zarzutu nieważności postępowania, jako niosącego najdalej idące, negatywne dla postępowania przed sądem I instancji, konsekwencje. Podnoszona przez skarżącego podstawa nieważności postępowania, określona w art. 379 pkt 5 k.p.c. stanowi najbardziej pojemną ze wszystkich podstaw nieważności, albowiem pojęcie obrony ma charakter uniwersalny, wiąże się bowiem z prawem do wysłuchania. Jest uprawnieniem, którego realizacja wymaga funkcjonowania i podejmowania wielu powiązanych ze sobą czynności procesowych, poczynając od doręczenia pisma (pozwu), przez umożliwienie ustosunkowania się do żądań i twierdzeń strony przeciwnej, po zawiadomienie o rozprawie. Nie jest możliwe utworzenie zamkniętego katalogu działań skutkujących pozbawieniem możności obrony praw, gdyż ocena ta zawsze będzie mieć charakter zindywidualizowany. Podkreślenia wymaga, że pozbawienie strony możności obrony praw - jak i pozostałe przesłanki nieważności postępowania - stanowią kwalifikowane naruszenia prawa procesowego, co oznacza, iż podstawa ta nie służy do oceny prawidłowości przepisów proceduralnych, lecz do prawidłowości ich stosowania przez sąd I instancji. Oznacza to, że - aby stwierdzić, że doszło do nieważności postępowania na podstawie art. 379 pkt 5 k.p.c. , konieczne jest ustalenie, że nastąpiło naruszenie konkretnego przepisu postępowania cywilnego, którego sąd ten się dopuścił. Nieważność postępowania określona w powołanym wyżej przepisie ma więc miejsce wtedy, gdy strona postępowania, wbrew swej woli, została faktycznie pozbawiona możności działania w postępowaniu lub jego istotnej części. Nieważność postępowania z tego powodu zachodzi wówczas, gdy ze względu na uchybienia formalne (na przykład niezawiadomienie strony o rozprawie poprzedzającej wydanie wyroku), strona została pozbawiona przez sąd lub przeciwnika procesowego możności brania udziału w sprawie oraz zgłoszenia twierdzeń faktycznych i wniosków dowodowych (por. wyrok Sądu Najwyższego z (...) lipca 2014 r., IPK 316/13, LEX nr 1511811). Nie można jednak stwierdzić nieważności postępowania w rozumieniu tego przepisu, gdy strona podjęła czynności w procesie, nawet doznając utrudnień w popieraniu dochodzonych roszczeń lub w obronie przed żądaniami strony przeciwnej (por. wyrok Sądu Najwyższego z 7 lipca 2016 r., I PK 39/16, LEX nr 2071897). Dlatego też, pod podstawę nieważności postępowania z art. 379 pkt 5 k.p.c. nie podpada każde naruszenie przepisów prawa procesowego, nawet jeśli mogło mieć wpływ na wynik rozstrzygnięcia (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 20 maja 2016 r., IICZ 29/16, LEX nr 2056922 i powołane tam orzeczenia). Przy ocenie więc, czy doszło do pozbawienia strony możności działania, skutkującej nieważnością postępowania trzeba rozważyć, czy nastąpiło naruszenie przepisów procesowych, następnie zbadać, czy uchybienie to wpłynęło na możność strony do działania w postępowaniu, wreszcie ocenić, czy pomimo zaistnienia wspomnianych przeszkód strona mogła bronić swych praw w procesie. Dopiero w razie kumulatywnego spełnienia wszystkich tych warunków można uznać, że strona została pozbawiona możności działania (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 18 grudnia 2014 r., II UZ 58/14, LEX nr 1622316 oraz wyrok Sądu Najwyższego z 25 czerwca 2015 r., V CSK 528/14, LEX nr 1771395 i z (...) października 2015 r., II CSK 690/14, LEX nr 1962512). Innymi słowy pozbawienie strony możności obrony swych praw, aby mogło stanowić przyczynę nieważności, musi być całkowite i w sposób bezwzględny wyłączyć możność obrony (por. orzeczenie Sądu Najwyższego z 21 czerwca 1961 r., 3 CR 953/60, NP 1962 nr 1, s. 117,z glosą W.Siedleckiego wyrok Sądu Najwyższego - Izba Cywilna z dnia 20 maja 2016 r., II CZ 29/16, legalis). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, iż powód od początku procesu był reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, który sporządził i wniósł do sądu pozew, w toku postępowania składał w imieniu swojego mandanta liczne pisma procesowe, obejmujące zarówno stanowisko merytoryczne powoda w sprawie, jak i wnioski dowodowe oraz ustosunkowywał się do twierdzeń strony pozwanej. Powód był zatem w toku całego procesu sądowego należycie reprezentowany, mógł odnieść się do każdego przedłożonego w sprawie dowodu, co w konsekwencji pozwala uznać, iż miał zapewnioną możliwość obrony swoich praw. Odnosząc się zaś do zarzutu apelującego, kwestionującego wydanie przez sąd wyroku w sprawie pod nieobecność powoda podnieść należy, iż analiza akt sprawy wskazuje, że powód oraz jego pełnomocnik zostali prawidłowo zawiadomieni o terminie rozprawy, wyznaczonej na dzień 25 lutego 2025 roku. Co istotne, Sąd Rejonowy wyznaczył powyższy termin rozprawy zarządzeniem z dnia 7 stycznia 2025 roku, powód odebrał zawiadomienie o terminie rozprawy w dniu (...) stycznia 2025 roku, zaś w dniu 4 lutego 2025 roku, a więc mając świadomość zbliżającego się końcowego już terminu rozprawy, wypowiedział pełnomocnictwo swojemu pełnomocnikowi, zwalniając go z obowiązku zastępowania powoda przez okres kolejnych dwóch tygodni. W piśmie procesowym z dnia 4 lutego 2025 roku powód wniósł o odwołanie terminu rozprawy oraz ponowne zawieszenie postępowania do czasu rozpoznania przez Sąd Najwyższy skargi kasacyjnej, zarejestrowanej pod sygnaturą IPSK 42/24. Postanowieniem z dnia 5 lutego 2025 roku, doręczonym powodowi w dniu 11 lutego 2025 roku, Sąd oddalił wniosek o zawieszenie postępowania oraz zarządzeniem nie uwzględnił wniosku o odwołanie terminu rozprawy. Powód miał więc wiedzę o nieuwzględnieniu jego wniosku o zawieszenie postępowania w sprawie i odroczenia rozprawy na dwa tygodnie przed terminem rozprawy, pomimo to nie ustanowił nowego pełnomocnika, nie stawił się na rozprawę, nie usprawiedliwiając w żaden sposób swojej nieobecności. W tej sytuacji, Sąd Rejonowy uznając, iż spełnione zostały przesłanki z art. 316 k.p.c. zasadnie zamknął rozprawę i wydał wyrok. Sąd odwoławczy stwierdza, iż Sąd I instancji procedował zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa w żadnym razie nie ograniczając prawa powoda do obrony jego praw, zaś występująca w sprawie koincydencja zdarzeń wskazuje, iż czynności podjęte przez powoda zmierzały wyłącznie do przedłużenia postępowania w sprawie. Bezzasadny jest także zarzutu naruszenia przepisów postępowania tj art. 177 5 1 pkt 1 k.p.c. przez nie zawieszenie postępowania z urzędu, pomimo że rozstrzygnięcie niniejszej sprawy było zależne od wyniku innego toczącego się postępowania przed Sądem Najwyższym, prowadzonego pod sygnaturą akt I PSK 42/24, w wyniku skargi kasacyjnej złożonej przez Z. K. w sprawie przeciwko (...) sp. z o.o. Na wstępie wskazać należy, iż wbrew stanowisku apelującego, Sąd postanowieniem z dnia 17 listopada 2022 roku zawiesił postępowanie w sprawie do czasu zakończenia postępowania w sprawie sygn. akt I PSKP 44/22, po czym podjął je na wniosek pełnomocnika powoda z dnia 3.10.2023 roku. Wniosek zaś powoda o ponowne zawieszenie postępowania, Sąd słusznie oddalił, jako bezpodstawny i zmierzający do przedłużenia postępowania w sprawie. Wszak przepis art. 177 § 1 pkt 1 k.p.c. daje sądowi prawo, a nie obowiązek zawieszenia postępowania z urzędu i to tylko wówczas, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania cywilnego. Postępowanie zaś toczy się od wniesienia pozwu do momentu jego prawomocnego zakończenia, przy czym orzeczenie sądu staje się prawomocne, jeżeli nie przysługuje od niego środek odwoławczy lub inny środek zaskarżenia ( art. 363 § 1 KPC ). Od wyroku sądu II instancji nie przysługuje środek odwoławczy, a zatem wyrok wydany przez Sąd Okręgowy w Piotrkowie Tryb. w sprawie z powództwa Z. K. w dniu 29 grudnia 2023 r., sygn. akt V Pa 39/23, w końcowej fazie procedowania przez Sąd Rejonowy był wyrokiem prawomocnym. Skutku tego nie zmienia wniesienie od takiego wyroku nadzwyczajnego środka zaskarżenia, jakim jest skarga kasacyjna. Wniesienie skargi kasacyjnej nie uchyla bowiem prawomocności zaskarżonego orzeczenia, co wyklucza zakwalifikowanie postępowania kasacyjnego, jako toczącego się postępowania w rozumieniu art. 177 § 1 pkt 1 k.p.c. , jak chce apelujący (zob. postanowienie Sądu Najwyższego - Izba Pracy i Ubezpieczeń Społecznych, z dnia 22 kwietnia 2021 r., I USK 137/21wyrok Sądu Najwyższego z dnia 30 czerwca 2020 r., III CSK 260/18, LEX nr 3046262). Na marginesie wskazać należy, iż sprawa I PSK 42/24 zakończyła się niekorzystnie dla powódki, albowiem Sąd Najwyższy wydał w dniu 19 marca 2025 roku postanowienie odmawiającego przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. Sąd odwoławczy w żadnym razie nie dopatrzył się naruszenie przepisów postępowania tj. art. 227 k.p.c , i art. 235 2 k.p.c. , przez niedopuszczenie zgłoszonego dowodu z przesłuchania powoda w charakterze strony oraz dowodu z zeznań świadka Z. K. , albowiem dowody te były bezprzedmiotowe dla rozstrzygnięcia sprawy. Podkreślić przy tym należy, iż twierdzenie, że art. 227 k.p.c. został naruszony przez sąd rozpoznający sprawę, ma rację bytu co najwyżej w sytuacji - niezachodzącej w niniejszej sprawie - gdy wykazane zostanie, że sąd przeprowadził dowód na okoliczności niemające istotnego znaczenia w sprawie i ta wadliwość postępowania dowodowego mogła mieć wpływ na wynik sprawy, bądź gdy sąd odmówił przeprowadzenia dowodu na fakty mające istotne znaczenie w sprawie, wadliwie oceniając, iż nie mają one takiego charakteru. Podkreślić należy, iż stan faktyczny w sprawie był bezsporny i opierał się wyłącznie na dowodach z dokumentów, zaś spór miedzy stronami miał charakter wyłącznie prawny. Ponadto dowód z przesłuchania stron ( art. 299 KPC ) ma charakter subsydiarny i Sąd może go dopuścić, jeżeli po wyczerpaniu środków dowodowych lub w ich braku pozostały niewyjaśnione fakty istotne dla rozstrzygnięcia sprawy. Poza wskazanymi w ustawie wypadkami, dopuszczenie dowodu nie ma charakteru obligatoryjnego i to od decyzji sądów zależy, czy z uwagi na okoliczności sprawy dowód jest przydatny dla jej rozstrzygnięcia. W mniejszej sprawie Sąd Rejonowy zasadnie uznał, iż zgłoszone przez powoda wnioski dowodowe zmierzały wyłącznie do przedłużenia postępowania w sprawie. Niezrozumiały jest dla Sadu odwoławczego podnoszony przez skarżącego zarzut naruszenia przez Sad meriti przepisów postępowania, tj. art. 64 k.p.c. w zw. z art. 72 k.p.c. , poprzez nieprawidłowe wezwanie do udziału w sprawie (...) Spółki z o.o. w B. , skoro podmiot ten jest pierwotnym pozwanym w sprawie, przeciwko któremu pozew skierował profesjonalny pełnomocnik powoda. Nie jest więc w gestii Sądu odwoławczego dociekanie intencji i przedmiotu zarzutu zgłaszanego w apelacji przez profesjonalnego pełnomocnika. Podkreślić przy tym należy, iż Sąd I instancji w sposób szczegółowy uzasadnił kwestie dotyczące legitymacji procesowej biernej w sprawie i rozważania te Sąd Okręgowy podziela. Ostatni z zarzutów z zakresu naruszenia prawa procesowego dotyczy naruszenia przez Sad Rejonowy art. 102 k.p.c. , poprzez jego niezastosowanie i obciążenie powoda kosztami postępowania. W ocenie Sądu odwoławczego, Sąd Rejonowy zasadnie uznał, iż nie zachodzą przesłanki do zastosowania wobec powoda dobrodziejstwa wynikającego z art. 102 k.p.c. w zakresie obciążających go kosztów, należnych dla strony przeciwnej. Wszak fakt przegrania procesu - co do zasady - stanowi podstawę do zastosowania regulacji art. 98 k.p.c. Z jej istoty wynika bowiem, iż strona przegrywająca sprawę - zarówno materialnie, jak i formalnie - niezależnie od ewentualnej winy w prowadzeniu procesu, ponosi również finansową odpowiedzialność za koszty poniesione przez przeciwnika niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony. Stosownie do art. 102 k.p.c. w wypadkach szczególnie uzasadnionych sąd może zasądzić od strony przegrywającej tylko część kosztów albo nie obciążać jej w ogóle kosztami. Zasądzenie od strony przegrywającej tylko części kosztów procesu, poniesionych przez jej przeciwnika procesowego lub odstąpienie od obciążania jej tymi kosztami jest możliwe jedynie w wypadkach szczególnie uzasadnionych, przekonujących o tym, że w danym przypadku takie obciążenie byłoby niesłuszne, niesprawiedliwe. Ponadto zakwalifikowanie konkretnego przypadku jako „szczególnie uzasadnionego” w rozumieniu art. 102 k.p.c. wymaga rozważenia całokształtu okoliczności sprawy, łączących się z charakterem żądania poddanego pod osąd, przy uwzględnieniu zasad współżycia społecznego. Pojęcie wypadek szczególny powinno być więc rozumiane ściśle, jako rzeczywiście wyjątkowe, niecodzienne okoliczności przedmiotowe lub podmiotowe sprawy uzasadniające, ze względów słuszności i zasad współżycia społecznego, nieobciążenie strony przegrywającej kosztami procesu, bądź zasądzenie od niej jedynie części tych kosztów. Może o tym stanowić np. sytuacja materialna strony, przebieg postępowania, charakter dochodzonego roszczenia, jego znaczenie dla strony, przedawnienie roszczenia, subiektywne przekonanie o zasadności roszczenia wsparte na obiektywnych podstawach (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 19 września 2013 r., I CZ 183/12, Legalis). Podkreślić należy, iż sposób korzystania z przepisu art. 102 k.p.c. , jest suwerennym uprawnieniem jurysdykcyjnym sądu orzekającego i do jego oceny należy przesądzenie, czy wystąpił szczególnie uzasadniony wypadek, który uzasadnia odstąpienie, a jeśli tak, to w jakim zakresie, od generalnej zasady obciążania kosztami procesu strony przegrywającej spór (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 19 maja 2006 r. III CK 221/05, Legalis). Sąd Okręgowy wskazuje nadto, iż skarżący nie wykazał, aby sytuacja finansowa powoda nie pozwalała mu uiścić zasadzonych od niego kosztów, nie wykazał też, jakie w sprawie zachodzą szczególnie uzasadnione wypadki, które powodują, iż zasądzenie od niego kosztów na rzecz wygrywających przeciwników, jest sprzeczne z powszechnym odczuciem sprawiedliwości oraz zasadami współżycia społecznego. Podkreślić przy tym należy, iż powód jest inicjatorem niniejszego postępowania, toteż winien był liczyć się z możliwością wydania niekorzystnego dla niego rozstrzygnięcia, a w konsekwencji koniecznością poniesienia kosztów procesu na rzecz przeciwnika procesowego. Mając powyższe na uwadze, Sąd okręgowy nie znalazł podstaw do zakwestionowania prawidłowości rozstrzygnięcia Sądu I instancji w powyższym zakresie. Odniesienie się do zarzutu apelującego naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. (...) § 1 k.p. nastręcza pewną trudność, albowiem jest on wewnętrznie sprzeczny. Skarżący zarzuca bowiem Sądowi I instancji naruszenie art. (...) k.c. , poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie i uznanie, że powoda obowiązują zapisy Zakładowego Układu Zbiorowego Pracy w brzmieniu zmienionym protokołem nr (...) pomimo, że został on prawomocnie wykreślony z rejestru prowadzonego przez (...) w Ł. . Tak sformułowany zarzut wskazuje, iż apelujący respektuje konstytutywny charakter wpisu protokołu dodatkowego do rejestru, co jednak nie jest oczywiste wobec dalszej części zarzutu, w której skarżący podnosi, iż wpis dokonany przez (...) w Ł. , tak jak i jego wykreślenie, nie były decyzją administracyjną i same z siebie nie wywołały skutków prawnych. Zatem nawet prawomocne wykreślenie nie zmieniało w niczym praw pracowników objętych Zakładowym Układem Zbiorowym Pracy, co oznacza, że obie te czynności nie spowodowały ani na chwilę zaistnienia tzw. Prot. Dodatkowego Nr (...) i nie zmieniły sytuacji prawnej stosunku do stanu sprzed podpisania tego Protokołu, skoro jego postanowienia, jako mniej korzystne, niż dotychczasowe zapisy Zakładowego UZP, nie miały mocy prawnej. Odniesienie się przez Sąd odwoławczy do tak sformułowanego zarzutu wymaga poczynienia kilku uwag natury ogólnej. Układy zbiorowe pracy zaliczono do tzw. autonomicznych źródeł prawa pracy i jako takie zostały one wymienione w art. (...) § 1 k.p. , zaś szczegółowe regulacje w zakresie prawa związków zawodowych oraz pracodawców i ich organizacji do rokowań, w szczególności w celu rozwiązywania sporów zbiorowych oraz do zawierania układów zbiorowych pracy i porozumień, zawarto w Dziale XI kodeksu pracy . Zawarte w nim przepisy tj. art. 238 k.p. - 241 ( 30) k.p. oraz w wydanym z upoważnienia art. 241 ( n) § 6 k.p. Rozporządzeniu Ministra Pracy i Polityki Społecznej w sprawie trybu postępowania w sprawie rejestracji układów zbiorowych pracy, prowadzenia rejestru układów i akt rejestrowych oraz wzorów klauzul rejestracyjnych i kart rejestrowych z dnia 4 kwietnia 2001 r. (Dz.U. Nr 34, poz. 408), regulują problematykę podejmowania rokowań, zawierania układów zbiorowych pracy oraz ich stosowania w sposób kompleksowy, pozostawiając stronom swobodę w ustalaniu treści układu z jej ograniczeniem w art. 240 § 3 k.p. oraz art. 241 k.p. Z powyższych przepisów, których przytaczania sąd odwoławczy nie widzi potrzeby, albowiem zostały szczegółowo omówione przez sąd meriti, wypływają dwa istotne wnioski. Przede wszystkim, iż decydujące znaczenie dla obowiązywania układu zakładowego pracy oraz jego zmiany w postaci protokołu dodatkowego, ma chwila jego zarejestrowania, albowiem dopiero wpis do rejestru może wywoływać skutki prawne w sferze praw i obowiązków stron stosunku pracy. Oznacza to, że wpis do rejestru ma znaczenie konstytutywne, a z rejestracją układu ustawodawca łączy dwa zasadnicze skutki - jego obowiązywanie i nadanie temu aktowi normatywnego charakteru w odniesieniu do postanowień określających prawa i obowiązki pracowników i pracodawców (por. G. Goździewicz, Wprowadzanie w życie nowych układów zbiorowych pracy, PiZS 1995, Nr 1, poz. 27, teza 2, wyrok Sądu Najwyższego - Izba Administracyjna, Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 29 listopada 2000 r., IPKN 111/00, legalis). Ponadto, co ważne, zarejestrowanie układu, bądź protokołu dodatkowego poprzedzone jest analizą, przeprowadzoną przez inspektora Państwowej Inspekcji Pracy, w zakresie spełnienia przez wniosek o rejestrację wymogów formalnych wskazanych w § 2 i 3 Rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 4 kwietnia 2001 r. (Dz.U. Nr 34, poz. 408) oraz zgodności postanowień układu lub protokołu dodatkowego z prawem. Ustawodawca już na etapie rejestracji przewidział więc kontrolę nie tylko formalną wniosku o rejestrację, ale także kontrolę legalności i zgodności z prawem poczynionych przez strony układu zbiorowego lub protokołu dodatkowego uzgodnień w zakresie praw i obowiązków pracowniczych. Kontrola ta przeprowadzona jest przez fachowy organ, który niewątpliwie posiada ustawowe kompetencje ku temu, na co wskazuje zakres zadań nałożonych inspektorów Państwowej Inspekcji Pracy przez ustawę z dnia 13 kwietnia 2007 r. o Państwowej Inspekcji Pracy (Dz.U. Nr 89, poz. 589), która m.in. w art. 10 ust.l pkt 1 przewiduje, iż do zadań Państwowej Inspekcji Pracy należy nadzór i kontrola przestrzegania przepisów prawa pracy, w szczególności przepisów i zasad bezpieczeństwa i higieny pracy, przepisów dotyczących stosunku pracy, wynagrodzenia za pracę i innych świadczeń wynikających ze stosunku pracy, czasu pracy, urlopów, uprawnień pracowników związanych z rodzicielstwem, zatrudniania młodocianych i osób niepełnosprawnych. W konsekwencji, jeżeli postanowienia układu są niezgodne z prawem, organ uprawniony do jego rejestracji może: 1) za zgodą stron układu wpisać układ do rejestru bez tych postanowień. 2) wezwać strony układu do dokonania w układzie odpowiednich zmian w terminie 14 dni. Jeżeli strony układu nie wyrażą zgody na wpisanie układu do rejestru bez postanowień niezgodnych z prawem lub nie dokonają w terminie odpowiednich zmian w układzie, organ uprawniony do rejestracji układu odmawia jego rejestracji, (art. 241 ( 11) § 3,4k.p.). Ustawodawca wyposażył więc inspektora w uprawnienia gwarantujące przeprowadzenie rzetelnej i fachowej kontroli układów zbiorowych pracy i protokołów dodatkowych przed dokonaniem ich rejestracji. Ponadto osoba mająca interes prawny może, w terminie 90 dni od dnia zarejestrowania układu, wystąpić do organu, który układ zarejestrował, z zastrzeżeniem, że został on zawarty z naruszeniem przepisów o zawieraniu układów zbiorowych pracy ( §51 kp ). Przytoczone powyżej uregulowania dają gwarancję, iż wpisany do rejestru układ zbiorowy pracy lub zmieniający go protokół dodatkowy są zgodne z prawem i mają moc obowiązującą strony. Ponadto pamiętać należy, iż ustawodawca nadał układom zbiorowym pracy rangę źródła prawa pracy w rozumieniu art. (...) KP , która uległa dalszemu wzmocnieniu w art. 59 ust. 2 Konstytucji RP , według którego związki zawodowe oraz pracodawcy i ich organizacje mają prawo do rokowań, w szczególności w celu rozwiązywania sporów zbiorowych oraz do zawierania układów zbiorowych pracy i innych porozumień. Nadanie takiego waloru układowi zbiorowemu pracy uprawnia do wniosku, że ze względu na swoją treść i sposób powstania, układ zbiorowy bliższy jest źródłom prawa wymienionym w art. 87 Konstytucji , niż umowie cywilnoprawnej, do której mają zastosowanie przepisy Kodeksu cywilnego . Powyższe skutkuje uznaniem, iż układ zbiorowy pracy jest źródłem prawa w całości i dotyczy to także tzw. postanowień obligacyjnych układu, które nie mogą być identyfikowane ze zobowiązaniami w rozumieniu cywilnoprawnym, co w konsekwencji prowadzi do uznania, iż spór dotyczący kompetencji strony do kształtowania treści układu zbiorowego pracy nie jest sprawą z zakresu prawa pracy w pojęciu art. 476 § 1 k.p.c. Oznacza to, iż sąd cywilny-sąd pracy nie jest uprawniony do badania treści zakładowego układu zbiorowego pracy po jego rejestracji, w szczególności jego ewentualnej nieważności (tak uchwała składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego - Izba Administracyjna, Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 23 maja 2001 r., III ZP 17/00, legalis). Skoro więc niedopuszczalne jest badanie ważności zarejestrowanego już układu zbiorowego pracy lub zmieniającego jego postanowienia protokołu dodatkowego, to uznać należy, iż tym bardziej niedopuszczalne jest badanie procedury prowadzącej do jego zarejestrowania. Wszak pamiętać trzeba, że procedura rejestrowania układów zbiorowych pracy jest elementem trybu stanowienia prawa, a nie wydawaniem decyzji administracyjnej (W. Sanetra (w:) J. Iwulski, W. Sanetra: Kodeks pracy. Komentarz, wyd. III, Warszawa 2013). Niewątpliwie powyższy stan jest świadomym zabiegiem ustawodawcy, który odszedł od regulacji obowiązujących w ustawie z dnia 14 kwietnia 1937 r. o układach zbiorowych pracy (Dz.U. 1937 nr 31 poz. 242) i wydanym w oparciu o nią rozporządzeniu Ministra Opieki Społecznej z dnia 31 maja 1937 r. wydanym w porozumieniu z Ministrem Sprawiedliwości o prowadzeniu przez inspektorów pracy rejestrów układów zbiorowych pracy (Dz.U. 1937 nr 40 poz. 314), które przewidywało, iż dokonanie wpisu do rejestru, jak i wykreślenie z rejestru wymagało wydania decyzji przez organ rejestrujący (§ 7, 23 rozporządzenia). Tymczasem przepisy obecnie regulujące dokonanie przez organ rejestrujący wpisu do rejestru takiego wymogu nie zawierają. (...) powiadamia strony o dokonanym wpisie do rejestru, powiadomienia te zaś niewątpliwie nie są decyzjami administracyjnymi, lecz oświadczeniami wiedzy o dokonaniu przez organ rejestrowy czynności materialno-technicznej wymaganej przez prawo (rejestracji bądź wyrejestrowaniu układu zbiorowego pracy) stosownie do procedury przewidzianej w rozporządzeniu Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 4 kwietnia 2001 r. w sprawie trybu postępowania w sprawie rejestracji układów zbiorowych pracy, prowadzenia rejestru układów i akt rejestrowych oraz wzorów klauzul rejestracyjnych i kart rejestrowych (Dz.U. Nr 34, poz. 408). Powyższy zabieg jest niewątpliwie konsekwencją odejścia przez ustawodawcę od przewidzianego w § 10 rozporządzenia Ministra Opieki Społecznej z dnia 31 maja 1937 r. wydanym w porozumieniu z Ministrem Sprawiedliwości o prowadzeniu przez inspektorów pracy rejestrów układów zbiorowych pracy (Dz.U. 1937 nr 40 poz. 314) uregulowania, iż w postępowaniu w sprawach rejestrowych, o ile ustawa o układach zbiorowych pracy nie stanowi inaczej, należy stosować przepisy ogólne o postępowaniu administracyjnym. Aktualne regulacje takiego odesłania nie zawierają, co skutkuje konstatacją, iż ewentualne nieprawidłowości w podejmowanych przez (...) czynnościach rejestrowych, o ile miałyby one miejsce, nie mogą prowadzić do podważenia w procesie o indywidualne roszczenia ze stosunku pracy mocy obowiązującej zarejestrowanego układu zbiorowego pracy oraz protokołów dodatkowych do niego (tak wyrok Sądu Najwyższego - Izba Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 5 lipca 2023 r.,I PSKP 44/22, legalis). Odniesienie powyższych rozważań prawnych do zarzutu apelującego pozwala jednoznacznie uznać, iż jest on bezpodstawny. Wszak w świetle poczynionych przez Sąd meriti ustaleń faktycznych okolicznością bezsporną jest, iż w dacie wniesienia przedmiotowego pozwu, protokół dodatkowy nr (...) z dnia (...) do Zakładowego Układu Zbiorowego Pracy dla (...) Spółka z o.o. w B. z dnia (...) , regulującego zasady wynagradzania pracowników pozwanej Spółki, w dniu 23 stycznia 2015 roku został wpisany do rejestru, co oznacza, iż obowiązuje, a strony zobowiązane są do respektowania objętych nim postanowień. Powyższy wniosek prowadzi wprost do konstatacji, iż roszczenia powoda są bezzasadne, a Sąd Rejonowy, wbrew zarzutom apelacji, dokonał prawidłowej oceny dowodów, która mieści się w granicach art. 233 § 1 k.p.c. uznając, iż protokół dodatkowy nr (...) został skutecznie wpisany do rejestru układów zbiorowych pracy. Podkreślić należy, iż Sąd I instancji wydał wyrok, który jest wynikiem dokonanej przez sąd swobodnej oceny dowodów, do której jest uprawniony na podstawie art. 233 k.p.c. oraz wykładni przepisów prawa materialnego. Przepis art. 233 § 1 k.p.c. stanowi zaś, że sąd ocenia wiarygodność i moc dowodów według własnego przekonania, na podstawie wszechstronnego rozważenia zebranego materiału dowodowego. A zatem jest to norma odwołująca się do dowodu i dlatego strona skarżąca, chcąc doprowadzić do podważenia dokonanej przez sąd pierwszej instancji oceny dowodów, powinna wskazać, którego dowodu zarzut ten dotyczy oraz na czym polegały konkretne naruszenia kryteriów oceny, jakie wymieniono w przepisie art. 233 § 1 k.p.c. Dla uznania zasadności podniesionego zarzutu nie jest więc wystarczające samo przekonanie strony o innej, niż przyjął sąd, wadze i znaczeniu poszczególnych dowodów i ich odmiennej ocenie, niż ocena dokonana przez sąd (wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 20 czerwca 2017 r., sygn. akt I ACa 587/16, wyrok Sądu Apelacyjnego w Łodzi -1 Wydział Cywilny z dnia 28 lipca 2017 r.I ACa 12/17). Argumentów podważających dokonaną przez Sąd Rejonowy ocenę dowodów nie można doszukać się w apelacji pełnomocnika powoda, który skoncentrował się przede wszystkim na własnej ocenie zebranego w sprawie materiału dowodowego i przedstawieniu wywiedzionych z tej oceny wniosków. Skarżący nie zdołał przy tym skutecznie wykazać przyczyn, które dyskwalifikowałyby możliwość uznania dokonanych przez Sąd pierwszej instancji ustaleń faktycznych za prawidłowe. Co więcej, strona powodowa nie kwestionuje ustaleń faktycznych Sądu Rejonowego, te mają bowiem oparcie w dokumentach, ale ocenę tych faktów, czyli subsumcję prawidłowo ustalonego stanu faktycznego pod normę prawną art. (...) § 1 k.p. Apelujący zarzuca bowiem, że protokół dodatkowy nr (...) , z uwagi na uchybienia związane z jego rejestracją, nie stanowi układu zbiorowego będącego źródłem prawa pracy w rozumieniu art. (...) § 1 k.p. A skoro tak, to nie mógł powoda pozbawić dodatkowych składników wynagrodzenia dochodzonych pozwem na podstawie układu zbiorowego pracy z 4 grudnia 2003r. w brzmieniu obowiązującym przed dokonaniem zmiany tego układu protokołem dodatkowym nr (...) . W istocie zatem apelujący zarzuca naruszenie prawa materialnego art. (...) § 1 k.p. , a zarzut ten, co już wykazano powyżej, jest bezzasadny. W kontekście powyższych rozważań, podnoszona przez apelującego argumentacja w zakresie ewentualnych nieprawidłowości w podejmowanych przez (...) czynnościach rejestrowych, nawet gdyby miałyby one miejsce, nie może odnieść zamierzonego skutku. Niemniej jednak, aby rozwiać wszelkie wątpliwości skarżącego w powyższym zakresie, Sąd odwoławczy stwierdza, iż w świetle zgromadzonej w sprawie dokumentacji nie budzi wątpliwości fakt, iż protokół dodatkowy nr (...) z dnia (...) został wpisany przez organ rejestrowy do rejestru układów w dniu (...) . Co prawda, na skutek wadliwie przeprowadzonej procedury przez organ rejestrowy, dokonał on wykreślenia protokołu dodatkowego w dniu 10 lipca 2015 roku, zaś powiadomienia w tym zakresie zostały doręczone pracodawcy i dwóm organizacjom związkowym w dniu 14 lipca 2025 roku. W dniu 10 sierpnia 2015 roku, a więc przed upływem przewidzianego w art. 241 ( 11) § 5 ( 4) k.p. 30 dniowego terminu na złożenie odwołania, wpłynął wniosek od stron układu o: „cofnięcie decyzji o wykreśleniu protokołu dodatkowego nr (...) do (...) spółka z o.o. ”. Po ponownej analizie sprawy, organ rejestrowy uznał, iż protokół dodatkowy nr (...) został zawarty i podpisany przez osoby uprawnione do tego, bez naruszenia przepisów o zawieraniu układów zbiorowych pracy, co skutkowało uznaniem, iż protokół dodatkowy został zawarty zgodnie z prawem, zaś jego wykreślenie z rejestru układów było nieuzasadnione i w konsekwencji należało uznać je za nieważne. W tym miejscu wskazać należy, iż zgodnie z treścią art. 241 11 § 5 4 k.p. w ciągu 30 dni od dnia zawiadomienia o odmowie rejestracji stronom układu zakładowego przysługuje odwołanie do właściwego dla siedziby pracodawcy sądu rejonowego - sądu pracy, który rozpoznaje sprawę w trybie przepisów Kodeksu postępowania cywilnego o postępowaniu nieprocesowym. W kontekście powyższego uregulowania, apelujący w uzasadnieniu apelacji podważa kompetencje organu rejestrowego do potraktowania wniosku stron układu o cofnięcie wykreślenia, jako odwołania od wykreślenia protokołu dodatkowego nr (...) z rejestru układów i w ramach jego uwzględnienia, uchylenia swojego wcześniejszego powiadomienia o jego wykreśleniu z rejestru. Odpowiedzi wprost na powyższe wątpliwości nie znajdziemy w przepisach regulujących kwestie rejestracji układów zbiorowych pracy oraz protokołów dodatkowych do nich, albowiem Kodeks pracy nie określa trybu postępowania, poprzedzającego dokonanie przez (...) rejestracji, odmowy dokonania rejestracji lub wykreślenia z rejestru układu zbiorowego pracy lub porozumienia dodatkowego z rejestru. Prawodawca zawęził interwencję sądową wyłącznie do odmowy rejestracji układu zbiorowego pracy lub wykreślenia z rejestru. Nie odnajdziemy także analogii w przepisach dotyczących postpowania rejestrowego, uregulowanego w art. art. 694 ’ k.p.c. - 694 30 k.p.c. , konfrontując bowiem art. 241 11 § 1-5 k.p. z art. 694 1 § 1 i § 2 k.p.c. staje się jasne, że procedura rejestracyjna układów zbiorowych pracy nie przystaje do pojęcia „postępowanie rejestrowe”, rejestr ten nie jest bowiem prowadzony przez sąd, ale przez inspektora pracy (a w przypadku układów ponadzakładowych ministra właściwego do spraw pracy). W powyższej sytuacji nie można jednak stracić z poła widzenia genezy aktualnych regulacji tj przepisów z 1937 roku, które w kwestiach nieuregulowanych w ustawie z dnia 14 kwietnia 1937 r. o układach zbiorowych pracy (Dz.U. 1937 nr 31 poz. 242) nakazywały odpowiednie stosowanie przepisów o postępowaniu administracyjnym (§10 rozporządzenia Ministra Opieki Społecznej z dnia 31 maja 1937 r. wydanym w porozumieniu z Ministrem Sprawiedliwości o prowadzeniu przez inspektorów pracy rejestrów układów zbiorowych pracy (Dz.U. 1937 nr 40 poz. 314). Odesłanie takie znajdziemy także w art. 12 ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o Państwowej Inspekcji Pracy (Dz.U. Nr 89, poz. 589), zgodnie z którym w postępowaniu przed organami Państwowej Inspekcji Pracy w sprawach nieuregulowanych w ustawie bądź przepisach wydanych na jej podstawie albo w przepisach szczególnych stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r. poz. 572). Oczywiście przepisy regulujące kwestie rejestru układów zbiorowych pracy nie zawierają takowego odesłania, jednakże niewątpliwie postępowanie rejestrowe toczy się przed organami Państwowej Inspekcji Pracy. Przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego przewidują zaś w art. 132 k.p.a. dokonanie przez organ administracyjny tzw. autokontroli decyzji administracyjnej. Jest to szczególny tryb, który pozwala organowi pierwszej instancji samodzielnie zmienić lub uchylić wydaną decyzję po otrzymaniu odwołania, pod warunkiem, że odwołanie zostało wniesione przez wszystkie strony lub pozostałe strony wyraziły na to zgodę, a organ uczyni to w terminie 7 dni od otrzymania odwołania. Przepis obejmuje co prawda swoim zakresem decyzje administracyjne, którymi powiadomienia kierowane przez (...) do stron w toku postępowania rejestrowego nie są, to jednak w ocenie Sądu, skoro organ może dokonując autokontroli w zakresie wydanej decyzji, to tym bardziej może to uczynić w stosunku do powiadomienia wysłanego stronie. Analiza zdarzeń w niniejszej sprawie prowadzi do konstatacji, iż organ rejestracyjny nadając pismu stron układu z dnia 10 sierpnia 2015 roku charakter odwołania i uwzględniając żądanie nim objęte w terminie 7 dni od jego otrzymania, dokonał takiej właśnie quasi autokontroli, dostrzegając swoje ewidentne uchybienia w toku procesu rejestracyjnego. Co ważne, organ rejestracyjny uznając ostatecznie ważność wpisu protokołu dodatkowego nr (...) , dokonanego w dniu 23 styczna 2015 roku, zrealizował wolę stron zawartego porozumienia, które zgodnie zanegowały dokonane w dniu 10 lipca 2015 roku, bezzasadne wykreślenie tegoż protokołu z rejestru. Podkreślić jeszcze raz przy tym należy, iż powyższe okoliczności mają relewantne znaczenie w sprawie, wobec dokonania przez organ rejestracyjny wpisu protokołu dodatkowego nr (...) do rejestru układów zbiorowych pracy. Reasumując, stwierdzić należy, iż stanowisko Sądu Rejonowego o mocy obowiązującej protokołu dodatkowego nr (...) , jako ważnego źródła prawa pracy od dnia jego rejestracji w dniu 23 stycznia 2015 roku należy uznać za prawidłowe, co oznacza, że wyrok odpowiada prawu. Mając powyższe na uwadze, apelacja jako bezzasadna podlegała oddaleniu na podstawie art. 385 k.p.c.