V Pa 32/16

Sygn. akt V Pa 32/16 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 28 kwietnia 2016 r. Sąd Okręgowy w Opolu V Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący: SSO Wojciech Sabat (spr.) Sędziowie: SSO Ewa Grabińska SSO Grzegorz Kowolik Protokolant: st. sekr. sądowy Aleksandra Ciechanowicz po rozpoznaniu w dniu 28 kwietnia 2016r. w Opolu na rozprawie sprawy z powództwa S. K. przeciwko Urzędowi Dozoru Technicznego w W. o odszkodowanie na skutek apelacji powoda S. K. od wyroku Sądu Rejonowego w Opolu Wydziału IV Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 20 stycznia 2016 r. sygn. akt IV P 79/14 oddala apelację na oryginale właściwe podpisy UZASADNIENIE Po ostatecznym sprecyzowaniu żądania pozwu dokonanym na rozprawie z dnia 27 listopada 2015 r. powód S. K. zwrócił się do Sądu I instancji o zasądzenie od pozwanego Urzędu Dozoru Technicznego z siedzibą w W. kwoty 24.300 zł tytułem odszkodowania za niezgodne z prawem rozwiązanie umowy o pracę na podstawie art. 56 i 58 kp . W uzasadnieniu pozwu powód wskazał, że pracował u strony pozwanej od 12 listopada 1980 r. - ostatnio na stanowisku starszego specjalisty. W dniu 18 lutego 2013 r. powód wystąpił do pracodawcy o rozwiązanie stosunku pracy za porozumieniem stron ze skutkiem na dzień 31 marca 2014 r. W odpowiedzi na podanie powoda pracodawca nie wyraził zgody na taką datę rozwiązania stosunku pracy, wskazując jako datę rozwiązania stosunku pracy 30 stycznia 2014 r. W ocenie powoda pismo pracodawcy z dnia 19 marca 2013 roku i 20 stycznia 2014 roku należy zatem traktować jako oświadczenie pracodawcy o rozwiązaniu umowy o pracę. W piśmie procesowym z dnia 7 stycznia 2015 r. powód podkreślił, że termin wskazany przez powoda w piśmie z dnia 18 lutego 2013 r. nie był w sensie skutków prawnych „ prośbą o zmianę terminu rozwiązania umowy” (, gdyż w gruncie rzeczy takie działanie prowadziłoby do zwarcia umowy o pracę na czas określony, ale nową propozycją dotyczącą terminu rozwiązania umowy o pracę za porozumieniem stron. W ten sposób powód skonstatował, że okolicznością bezsporną w sprawie jest, iż strony miały wolę odstąpienia od ustaleń zawartych w porozumieniu z dnia 7 lutego 2012 r. wyraziły wolę dalszego kontynuowania stosunku pracy. W ocenie powoda nie można zasadnie przyjmować, że strony doszły do porozumienia w zakresie daty rozwiązania stosunku pracy. Dodatkowo powód podkreślił, iż nie potraktował otrzymanego od pozwanego świadectwa pracy jako dowodu potwierdzającego rozwiązanie stosunku pracy łączącego go z pozwanym, skoro nie zgodził się z dokonanym w tym świadectwie pracy zapisem dotyczącym właśnie sposobu rozwiązania stosunku pracy i wystąpił o jego sprostowanie do Sądu. W odpowiedzi na pozew z dnia 15 września 2014 r. strona pozwana wniosła o oddalenie powództwa w całości oraz o zasądzenie od powoda na rzecz strony pozwanej zwrotu kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu odpowiedzi na pozew pozwany wskazał, że powód pierwotnie wystąpił do pracodawcy z prośbą o rozwiązanie umowy o pracę z dniem 28 lutego 2014 roku na mocy porozumienia stron. W dniu 7 lutego 2012 roku strony zawarły porozumienie, w którym zgodnie ustaliły, że rozwiązanie umowy o pracę powoda nastąpi w dniu 31 marca 2013 roku na mocy porozumienia stron. Uzgodniony przez strony stosunku pracy termin był odmienny niż ten zawarty w pierwotnym wniosku powoda. Pozwany wskazał ponadto, że po podpisaniu przez strony aneksu z dnia 19 marca 2013 roku, powód kontynuował świadczenie pracy na rzecz pozwanego przez okres ponad 8 miesięcy i w tym okresie nie zgłaszał żadnych zastrzeżeń do uzgodnionego ponownie terminu rozwiązania stosunku pracy na dzień 30 stycznia 2014 roku, ani też nie wskazywał na jakiekolwiek wątpliwości dotyczących charakteru tego dokumentu. Pozwany stanął na stanowisku, że treść aneksu z dnia 19 marca 2013 r. wskazuje jednoznacznie, że strony doszły wówczas do porozumienia w zakresie ustalenia ostatecznego terminu rozwiązania umowy o pracę powoda (tj. z dniem 30 stycznia 2014 roku) i strony od początku wyrażały wolę zakończenia tegoż stosunku pracy na mocy porozumienia stron. Sąd Rejonowy w Opolu IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych ustalił następujący stan faktyczny: Powód S. K. został zatrudniony w Urzędzie Dozoru Technicznego w W. w dniu 12 listopada 1980 r. W umowie o pracę uczyniono zapis, że miejscem wykonywania pracy przez powoda będzie Oddział Urzędu Dozoru Technicznego w O. . Umowa została zawarta na czas nieokreślony w wymiarze pełnego etatu. Jednomiesięczne wynagrodzenie powoda wyliczone jak ekwiwalent za urlop wyniosło 8.100 zł. Pismem z dnia 29 kwietnia 2011 r. - na podstawie § 2 ust. 2 Statutu Urzędu Dozoru Technicznego, stanowiącego załącznik do rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 23 grudnia 2008 r. Prezes Urzędu Dozoru (...) M. W. powołał z dniem 1 maja 2011 r. G. S. (1) na stanowisko Dyrektora Zespołu (...) Urzędu Dozoru Technicznego w W. . Na podstawie § 43 ust. 4 regulaminu organizacyjnego Urzędu Dozoru Technicznego, Dyrektor Zespołu (...) upoważniony został przez Prezesa UDT do dokonywania czynności prawnych w zakresie stosunku pracy pracowników. W dniu 8 stycznia 2012 roku powód S. K. ukończył 65 lat, co uprawniało go do przejścia na emeryturę. Powód jednak miał zamiar dalej pracować. U pozwanego pracodawcy istniała taka praktyka, że osoby uzyskujące uprawnienia do przejścia na emeryturę deklarowały się wobec pracodawcy, jak długo jeszcze chcą pracować w UDT. Z pracownikami tymi najczęściej zawierano porozumienia określające przyszłą datę rozwiązania stosunku pracy wskutek zgodnej woli stron. Taka praktyka wynikała m.in. z okoliczności, że rekrutacja i przyuczenie nowego pracownika na zwolniony w UDT etat zajmowała okres co najmniej kilku miesięcy. W dniu 9 stycznia 2012 roku powód skierował pismo do pracodawcy z prośbą o rozwiązanie z nim umowy o pracę z dniem 28 lutego 2014 roku na mocy porozumienia stron. W dniu 7 lutego 2012 r. doszło do obustronnego podpisania przez powoda i przedstawiciela pozwanego pracodawcy G. S. (1) – umocowanego do dokonywania czynności prawnych imieniem pozwanego pracodawcy, dokumentu zatytułowanego – „ porozumienie dotyczące terminu rozwiązania umowy o pracę ”, w którym strony uczyniły zapis, że zgodnie ustalają termin rozwiązania umowy o pracę powoda na mocy porozumienia stron na dzień 31 marca 2013 roku. Następnie tuż przed upływem ww. terminu - pismem z dnia 18 lutego 2013 roku - powód zwrócił się do pozwanego pracodawcy z prośbą o zmianę terminu rozwiązania umowy o pracę na mocy porozumienia stron z dnia 31 marca 2013 roku na dzień 31 marca 2014 roku. Pismem z dnia 19 marca 2013 roku strona pozwana poinformowała wówczas powoda, że Prezes Urzędu Dozoru (...) wyraził zgodę na zmianę terminu rozwiązania umowy o pracę powoda na mocy porozumienia stron na dzień 30 stycznia 2014 roku. Powód otrzymał przedmiotowe pismo pracodawcy. Na piśmie tym znajduje się podpis powoda, który otrzymane i podpisane pismo zwrócił pracodawcy w dniu 2 kwietnia 2013 r. Powód po dacie 31 marca 2013 roku nadal stawiał się w zakładzie pracy i tak jak dotychczas wykonywał swoje obowiązki pracownicze. Po dniu 31 marca 2013 roku powód ani w formie ustnej ani w formie pisemnej nie kwestionował ustalonej ponownie przes strony daty zakończenia stosunku pracy tj. 30 stycznia 2014 roku. Powód miał również świadomość, że w drugiej połowie roku 2013 pozwany pracodawca rozpoczął rekrutację nowego pracownika, który miałby być zatrudniony na miejsce powoda. Proces rekrutacji nowego pracownika zakończył się pod koniec 2013 roku. Dopiero pismem z dnia 31 grudnia 2013 roku (doręczonym pracodawcy na początku stycznia 2014 roku) powód poinformował pracodawcę, że podtrzymuje swój wniosek o rozwiązanie umowy za porozumieniem stron z dniem 31 marca 2014 roku (a nie 30 stycznia 2014 roku). Powód wskazywał też w ww. piśmie, iż jego podpis na wcześniejszym dokumencie z dnia 19 marca 2013 roku był jedynie pokwitowaniem, a nie wyrażeniem oświadczenia woli. Swoje stanowisko powód motywował dodatkowo okolicznością, iż począwszy od marca 2014 roku zostanie mu naliczona nowa kwota bazowa dla potrzeb wyliczania świadczenia emerytalnego. W odpowiedzi na powyższe pozwany pracodawca skierował do powoda pismo z dnia 17 stycznia 2014 roku w którym poinformowano powoda, że strony wcześniej zgodnie ustaliły termin rozwiązania stosunku pracy na mocy porozumienia storn na dzień 30 stycznia 2014 roku i strona pozwana nadal to stanowisko podtrzymuje. Pismem z dnia 22 stycznia 2014 roku powód wskazał, że podtrzymuje swoje stanowisko, iż rozwiązanie umowy o pracę za porozumieniem stron może mieć miejsce wyłącznie w przypadku ustalenia daty ustania stosunku pracy na dzień 31 marca 2014 roku. W dniu 30 stycznia 2014 r. pracodawca wystawił powodowi świadectwo pracy w związku z zakończeniem stosunku pracy. Dokument stwierdzał, że powód był zatrudniony w Urzędzie Dozoru Technicznego w O. w D. (...) Ciśnieniowych od dnia 12 listopada 1980 r. do dnia 30 stycznia 2014 r. - w wymiarze pełnego etatu na stanowisku specjalisty, a ostatnio na stanowisku starszego specjalisty. W świadectwie pracy uczyniono zapis, że umowa o pracę z powodem została rozwiązana na mocy porozumienia stron – art. 30 § 1 punkt 1 Kodeksu pracy . Powód wystąpił z pozwem do Sądu Pracy w Warszawie o sprostowanie wydanego mu świadectwa pracy w zakresie m.in. sposobu rozwiązania stosunku pracy. Po dniu 30 stycznia 2014 roku powód nie świadczył już pracy na rzecz Urzędu Dozoru Technicznego. Wyrokiem z dnia 20 stycznia 2016r. Sąd Rejonowy w Opolu IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych: oddalił powództwo i zasądził od powoda S. K. na rzecz pozwanego Urzędu Dozoru Technicznego w W. kwotę 60 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w sprawie. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, iż powództwo dotyczące żądania zasądzenia od pozwanej na rzecz powoda odszkodowania z tytułu niezgodnego z prawem rozwiązania umowy o pracę (na podstawie art. 56 i 58 kp ) nie zasługiwało na uwzględnienie. Przede wszystkim podkreślić należy, iż powód mimo kilkakrotnej modyfikacji powództwa w toku niniejszego procesu ostatecznie domagał się od strony pozwanej odszkodowania w kwocie 24300 zł z tytułu rozwiązania umowy o pracę bez wypowiedzenia. Powód opierał zatem swoje roszczenie na treści przepisu art. 56 kodeksu pracy zgodnie z którym pracownikowi, z którym rozwiązano umowę o pracę bez wypowiedzenia z naruszeniem przepisów o rozwiązywaniu umów o pracę w tym trybie, przysługuje roszczenie o przywrócenie do pracy na poprzednich warunkach albo o odszkodowanie. Wobec powyższego, istotą niniejszego sporu było m.in. ustalenie, czy w przedmiotowym stanie faktycznym pozwana w ogólne doprowadziła do rozwiązania z powodem umowy o pracę bez zachowania okresu wypowiedzenia na mocy art. 52 § 1 Kodeksu pracy , czy też do rozwiązania z powodem umowy o pracę doszło na mocy porozumienia stron. W ocenie Sądu I instancji, materiał zgromadzony w niniejszej sprawie pozwolił na ustalenie, iż do zakończenia stosunku pracy z powodem doszło na mocy porozumienia stron, które to porozumienie zostało zawarte w dniu 7 lutego 2012 roku i następnie zmodyfikowane (co do ostatecznej daty rozwiązania stosunku pracy) w dniu 19 marca 2013 roku. Pokreślić należy, iż Sąd I instancji nie potraktował pisma z dnia 19 marca 2013 roku jako jednostronnego oświadczenia woli pracodawcy o rozwiązaniu z powodem umowy o pracę (jak oceniał to powód w złożonym pozwie). Zaznaczyć należy, iż powód otrzymał pismo pracodawcy z dnia 19 marca 2013 roku i z pewnością zaakceptował złożoną tam propozycję. Nie ulega bowiem wątpliwości, iż nie doszło (w marcu 2013 roku) do rozwiązania stosunku pracy powoda z pozwaną. Podkreślić należy, że gdyby powód nie przyjął warunków zaproponowanych mu w piśmie z dnia 19 marca 2013 roku (tj. nowej daty zakończenia stosunku pracy za porozumieniem stron z dniem 30 stycznia 2014 roku), to wówczas jego stosunek pracy niewątpliwie uległ by rozwiązaniu zgodnie z pierwotnymi ustaleniami stron tj. już w dacie 31 marca 2013 roku, a tak się przecież nie stało. Tym samym dla Sądu I instancji było oczywistym, iż w istocie stosunek pracy powoda uległ rozwiązaniu na mocy porozumienia stron dopiero z dniem 30 stycznia 2014 roku (zgodnie z oświadczeniami woli stron złożonymi w pismach z dnia 7 lutego 2012 roku i 19 marca 2013 roku). Porozumienie stron jest jednym ze sposobów zakończenia stosunku pracy zawartego na czas nieokreślony ( art. 30 § 1 punkt 1 Kodeksu pracy ). Porozumienie w sprawie rozwiązanie umowy o pracę jest to zgodne oświadczenie woli pracownika i pracodawcy, którego przedmiot stanowi rozwiązanie umowy o pracę. Jest to więc swoista umowa rozwiązująca, która dochodzi do skutku w wyniku współdziałania stron stosunku pracy. Wystąpienie przez pracownika z propozycją rozwiązania umowy o pracę na mocy porozumienia stron stanowi ofertę zgodnego rozwiązania stosunku pracy, do której stosuje się odpowiednio przepisy art. 66 Kodeksu cywilnego i następne w związku z art. 300 Kodeksu pracy - tak Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 4 października 2000 r., w sprawie o sygn. akt I PKN 58/00. Na rozwiązanie umowy o pracę w tym trybie konieczna jest zgoda obu stron stosunku pracy. Przez ofertę rozumie się oświadczenie woli jednej strony kierowane do drugiej strony, które zwiera propozycję zawarcia umowy i określa istotne jej postanowienia ( art. 66 in genere Kodeksu cywilnego ). Oferta musi być stanowczą propozycją zawarcia konkretnej umowy. W ocenie Sądu I instancji umowa zostaje zawarta, jeżeli adresat ofertę przyjął, to znaczy złożył oświadczenie woli, że ofertę przyjmuje w całej rozciągłości. Zgodnie z art. 60 Kodeksu cywilnego , co do zasady wola osoby dokonującej czynności prawnej, przyjmująca ofertę może być wyrażona przez każde zachowanie się tej osoby, które ujawnia jej wolę w sposób dostateczny (…). W niniejszej sprawie poza sporem pozostaje, iż powód w dniu 9 stycznia 2012 roku skierował do pozwanego ofertę o rozwiązanie umowy o pracę za porozumieniem stron z dniem 28 lutego 2014 r. Nie ulega zatem wątpliwości, iż od początku wolą obu stron stosunku pracy było jego rozwiązanie na mocy porozumienia stron, przy czym powód chciał pierwotnie by nastąpiło to z początkiem 2014 roku. Ta oferta powoda nie została jednak przyjęta przez stronę pozwaną w całej rozciągłości, albowiem strony ostatecznie w lutym 2012 roku zwarły porozumienie w przedmiocie rozwiązania umowy o pracę na czas nieokreślony za porozumieniem stron z dniem 31 marca 2013 roku (to jest z inną datą od tej, która pierwotnie została wskazana przez powoda w złożonej pozwanemu ofercie). To porozumienie nie było w żaden sposób kwestionowane przez powoda. Na krótko przed upływem terminu przewidzianego w ww. porozumieniu tj. pismem z dnia 18 lutego 2013 r. powód zwrócił się do pracodawcy z wnioskiem o zmianę terminu rozwiązania umowy o pracę na mocy porozumienia stron z dnia 31 marca 2013 r. na dzień 31 marca 2014 roku. W odpowiedzi na powyższe pismo strona pozwana oświadczyła powodowi (pismem z dnia 19 marca 2013 roku), iż Prezes UDT wyraził zgodę na zmianę termu rozwiązania umowy o pracę za porozumieniem stron na dzień 30 stycznia 2014 roku (a nie 31 marca 2014 roku). Zgodnie z art. 68 Kodeksu cywilnego przyjęcie oferty dokonane z zastrzeżeniem zmiany lub uzupełnienia jej treści poczytuje się za nową ofertę. Istota problemu w niniejszej sprawy sprowadzała się zatem do rozstrzygnięcia zagadnienia odnośnie tego, czy powód (oblat) wystosowaną przez oferenta (stronę pozwaną) nową ofertę z dnia 19 marca 2013 r. przyjął. Zdaniem Sądu I instancji okoliczności niniejszej sprawy potwierdzają przyjęcie ww. oferty z dnia 19 marca 2013 roku przez powoda. Przede wszystkim, gdyby powód nie przyjął nowej oferty złożonej przez stronę pozwaną w piśmie z dnia 19 marca 2013 roku co do ostatecznej daty zakończenia stosunku pracy na mocy porozumienia stron, to musiało być oczywistym dla powoda, że wskutek wcześniejszych wiążących ustaleń stron (w braku zastąpienia ich nowymi) jego stosunek pracy uległby rozwiązaniu na mocy porozumienia stron już w dacie 31 marca 2013 roku. Powód jednak chciał dalej pracować u pozwanego i - jak wynika z jego zeznań złożonych na rozprawie w dniu 14 października 2015 roku - wahał się, czy przyjąć propozycję strony pozwanej, ale ostatecznie pismo to (z 19 marca 2013 roku) podpisał i wobec tego dalej pozostawał w zatrudnieniu, aż do końca 2013 roku nie zgłaszając pracodawcy żadnych wątpliwości do uzgodnionej daty zakończenia stosunku pracy. Powód – jak wynika z zeznań świadków w tym G. S. (1) i J. M. – miał też świadomość tego jak w UDT wygląda proces rekrutacji nowych pracowników i że jest to okres co najmniej kilkumiesięczny, a także tego, że po uzgodnieniu nowego terminu zakończenia stosunku pracy przez powoda (na dzień 30 stycznia 2014 roku) w drugiej połowie 2013 roku w Oddziale w O. była prowadzona rekrutacja nowego pracownika na miejsce powoda. W konsekwencji brak sprzeciwu powoda na ofertę pozwanego z dnia 19 marca 2013 roku, podpisu powoda pod treścią pisma z dnia 19 marca 2013 r. oraz zeznań samego powoda, który stwierdził, że podpisał przedmiotowe pismo, choć nie spełniało ono w całości jego oczekiwań, przemawiają za tym, że powód w sposób dobrowolny przyjął propozycję zmiany terminu rozwiązania umowy o pracę za porozumieniem stron na dzień 30 stycznia 2014 roku. Sąd I instancji zauważa, iż oświadczenie woli złożone przez powoda, skutkujące zmianą pierwotnego porozumienia, zostało złożone w nieskrępowanych okolicznościach. Brak było jakichkolwiek podstaw do uznania, iż powód był zmuszony do przyjęcia oferty pracodawcy i że powód swoje oświadczenie woli złożył pod wpływem groźby, przymusu czy błędu. Zdaniem Sądu I instancji powód akceptując propozycje z dnia 19 marca 2013 roku miał bowiem pełną świadomość, że jeżeli nie przyjmie tej propozycji to jego stosunek pracy ulegnie rozwiązaniu tak jak pierwotnie zakładały strony tj. już z datą 31 marca 2013 roku. Przyjęcie tej propozycji (z marca 2013 roku) było zatem i tak korzystne dla powoda, gdyż o kilka kolejnych miesięcy wydłużało jego stosunek pracy i okres uzyskiwania wynagrodzenia z tego stosunku. Strona powoda nie przedstawiła też żadnego dokumentu upoważniającego do wyciągnięcia wniosku, iż powód uchylił się skutecznie, z zachowaniem rocznego terminu wyrażonego w art. 88 § 2 Kodeksu cywilnego , od skutków prawnych złożonego oświadczenia woli z powołaniem się na wady oświadczenia woli. W ten sposób przyjąć należało, co też Sąd I instancji uczynił, iż powód w dniu 19 marca 2013 r. złożył ważne oświadczenia woli, to jest przejaw woli powoda nie był dotknięty wadą oświadczenia woli. Wskazać również należy, iż zgodnie z treścią art. 65 § 1 Kodeksu cywilnego oświadczenie woli należy tak tłumaczyć, jak tego wymagają ze względu na okoliczności, w których złożone zostało, zasady współżycia społecznego oraz ustalone zwyczaje. Paragraf 2 powołanego artykułu stanowi natomiast, że w umowach należy raczej badać, jaki był zgodny zamiar stron i cel umowy, aniżeli opierać się na jej dosłownym brzmieniu. Wskazany przepis wprowadza tak zwaną kombinowaną metodę wykładni. Metoda ta zakłada interpretację oświadczeń woli uwzględniającą jednoczesną realizację dwóch wartości: konieczność respektowania woli podmiotu składającego oświadczenie i potrzebę ochrony zaufania osób trzecich do treści złożonego oświadczenia. W świetle stanowiska wyrażonego przez Sąd Najwyższy w uchwale składu 7 sędziów z dnia 29 czerwca 1995 roku (w sprawie o sygn. III CZP 66/95), należy wyróżnić dwie fazy stosowania tej metody. W pierwszej z nich decydujące znaczenie należy przyznać rzeczywistej woli stron. Jeżeli natomiast okaże się, że strony nie przypisywały złożonemu oświadczeniu takiego samego znaczenia, należy przejść do drugiej fazy, w której w sposób obiektywny ustala się właściwe znaczenie oświadczenia, biorąc pod uwagę, jak adresat oświadczenia rozumiał jego sens i jak powinien ten sens rozumieć. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy zaznaczyć należy, że większych wątpliwości nie budzi fakt złożenia przez stronę pozwaną wobec powoda oświadczenia woli zawarcia porozumienia zmieniającego uprzednio zawarte porozumienie z dnia 9 lutego 2012 r. Tym samym pozwany złożył powodowi ofertę zawarcia umowy w rozumieniu art. 66 § 1 Kodeksu cywilnego . Powód mógł przyjąć taką ofertę przez każde zachowanie się, które ujawniłoby jego wolę w sposób dostateczny. Tym samym skoro powód po doręczeniu mu pisma z dnia 19 marca 2013 r. nie wniósł do niego żadnych zastrzeżeń i po dniu 31 marca 2013 r. stawił się w pracy, to znaczy, że przez swoje zachowanie ujawnił w sposób dostateczny wolę w przedmiocie przyjęcia oferty złożonej przez pozwanego w dniu 19 marca 2013 r. W konsekwencji Sąd I instancji uznał, iż stosunek pracy powoda z pozwanym uległ rozwiązaniu w dniu 30 stycznia 2014 r., to jest w dacie wskazanej w ofercie pozwanego z dnia 19 marca 2013 roku, którą to ofertę powód przyjął. Brak jest zatem w sprawie jakichkolwiek podstaw do przyjęcia, iż stosunek pracy powoda ze stroną pozwaną uległ rozwiązaniu wskutek jednostronnego oświadczenia woli pracodawcy rozwiązującego umowę o pracę z powodem bez wypowiedzenia. Z pewnością za takie jednostronne oświadczenie nie może być uznane pismo pracodawcy skierowane do powoda z dnia 17 stycznia 2014 roku, gdyż w piśmie tym pracodawca jedynie odwołuje się do zgodnych ustaleń poczynionych przez strony jeszcze w marcu 2013 roku co do daty i sposób rozwiązania stosunku pracy tj. za porozumieniem stron i z datą 30 stycznia 2014 roku. W ten sposób zgłoszone przez powoda roszczenie o zapłatę odszkodowania na podstawie art. 56 i 58 kp nie zasługiwało na uwzględnienie i podlegało oddaleniu. Zgodnie z art. 98 § 1 kpc strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony (koszty procesu). Na koszty procesu poniesione w niniejszej sprawie przez stronę pozwaną składają się koszty zastępstwa procesowego w wysokości 60 zł (zgodnie z § 11 ust 1 pkt. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu - tekst jedn.: Dz.U. z 2013 r. poz. 490 z późn. zm.). Tymi też kosztami Sąd I instancji obciążył powoda – jako stronę przegrywającą proces - jak w pkt. II wyroku. Apelację od wyroku wniósł powód, zaskarżając przedmiotowy wyrok w całości, zarzucając mu: I. naruszenie prawa materialnego, a mianowicie: - art. 300 k.p. w zw. z art. 65 § 1 i 65 § 2 k.c. w poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że doszło do zgodnych oświadczeń woli stron w zakresie terminu rozwiązania stosunku pracy, a co za tym idzie, że w ogóle doszło zawarcia umowy między stronami w tym zakresie, podczas gdy strony nie podpisały „Porozumienia (...)" rozwiązującego w formie i treści przyjętej wcześniej między stronami (jak Porozumienie z dnia 7 lutego 2012 r.) - art. 300 k.p. w zw. z art. 66 § 2 k.c. poprzez jego nie zastosowanie, w sytuacji czynności stron zmierzających do porozumienia rozwiązującego umowę o pracę w trybie ofertowym i nie uznanie tym samym, że oferta nie została przyjęta w ustalonym trybie, - art. 300 k.p. w zw. z art. 60 k.c. poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że powód w ogóle złożył oświadczenie woli, poprzez pokwitowanie doręczenia, to znaczy uznanie, że bez zastrzeżeń przyjął ofertę pracodawcy - art. 300 k.p. w związku z art. 83 § 1 k.c. w związku z art. 58 § 1 k.c , a co za tym idzie także art. 58 § 2 k.c. w związku z art. 8 k.p. w wobec uznania nielegalnych działań pracodawcy, obchodzących przepisy prawa pracy, polegających na przymuszaniu pracowników do składania wniosków o rozwiązanie umowy o pracę, za praktykę panującą u pracodawcy w sensie ustalonego zwyczaju uzasadniającego zastosowanie art. 65 § 1 k.c. - art. 56 § 1 k.p. w zw. z art. 30 § 1 pkt. 3 k.p. , alternatywnie art. 45 § 1 k.p. , przez ich nie zastosowanie i nie przyznanie powodowi odszkodowania za niezgodne z prawem rozwiązanie umowy o pracę bez wypowiedzenia, podczas gdy z powodem rozwiązano umowę bez zachowania okresu wypowiedzenia - art. 8 k.p. poprzez jego nie zastosowanie w obronie pracownika przed niesłusznym działaniem pracodawcy - art. 22 § 1 k.p. w zw. z art. 29 § 2 k.p. w zw. z art. 60 k.c. poprzez jego nie zastosowanie, a mianowicie nie uznanie, iż fakt świadczenia dalszej pracy przez pracownika po upływie terminu wskazanego w „Porozumieniu (...)" nie świadczy o przyjęciu oferty pracodawcy, (przy hipotetycznym uznaniu, że umowa rozwiązałaby się z datą wskazaną w porozumieniu rozwiązującym, tj. 31 marca 2013 r.) ale o zawarciu nowej umowy o pracę na dotychczasowych warunkach, skoro pracownik świadczy pracę, a pracodawca na to się godzi, II. naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: - art. 233 k.p.c , przez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów, poprzez: ⚫ całkowicie dowolne wyciągnięcie wniosków płynących z zeznań powoda i uznanie, że przyjął on ofertę pracodawcy w sensie cywilistycznym, podczas gdy powód zeznał, iż przyjął pismo w sensie czynności faktycznej i podpisanie pisma traktował jako pokwitowanie i zapoznanie się z treścią pisma w sensie potwierdzenia doręczenia • wyciągnięcie z faktu pokwitowania przez powoda doręczenia mu pisma z dnia 19 marca 2013 r. na tym piśmie, w lewej stopce, pod dwoma innymi podpisami, w miejscu, gdzie wszyscy pracownicy UDT zwykle potwierdzali doręczenia pism, wniosków sprzecznych z zasadami doświadczenia życiowego i istniejącą praktyką, że pisma doręczane pracownikom i stanowiące następnie dokument wpinany do ich akt osobowych, powinny zawierać dowód ich doręczenia pracownikowi - art. 233 k.p.c. poprzez brak uzasadnienia dla pomięcia przez Sąd I instancji podczas wyrokowania istotnych sprzeczności w zeznaniach dyr. M. z zeznaniami świadków B. , Kułagi, M. , dotyczących wymuszania na pracownikach składania wniosków o rozwiązanie umowy o pracę i sposobu „wpływania" na pracowników w tym zakresie, a także sposobu zatrudniania pracowników na wolne etaty - art. 328 § 2 k.p.c , poprzez niepodanie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku przyczyn zignorowania zeznań świadków B. , Kułagi, M. , (...) w zakresie sposobu kwitowania doręczania pism u pracodawcy oraz zeznań samego powoda w tym zakresie - art. 3 k.p.c. w zw. z art. 217 § 1 k.p.c. poprzez przeprowadzenie dowodu z urzędu, co do okoliczności umocowania G. S. do składania i odbierania oświadczeń woli w imieniu pracodawcy, choć pozwany był reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika i doręczenie na piśmie zarządzenia o zobowiązaniu do przedłożenia dokumentu, choć zarządzenie zostało ogłoszone na rozprawie, w nieobecności pełnomocnika pozwanego, co stanowi naruszenie zasady kontradyktoryjności postępowania cywilnego III. sprzeczność poczynionych przez sąd orzekający ustaleń faktycznych z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego: - poprzez przyjęcie istnienia „praktyki" u pracodawcy, mającej polegać na dobrowolnym „deklarowaniu" przez pracowników jak długo jeszcze chcą pracować, podczas gdy z zebranego materiału dowodowego (zeznań pracowników, dowodów z dokumentów) wynika, że pracownicy byli każdorazowo przymuszani do pisania wniosków o rozwiązanie umowy o pracę przy jednoczesnej możliwości pisania wniosków o „przedłużenie" tych umów, oraz obiecywano im owe „przedłużenia", co ewidentnie wskazuje, wobec, po pierwsze - pozorności wniosków o rozwiązanie umów o pracę, po drugie - obchodzenia przy pomocy tych działań przepisów prawa pracy dotyczących rozwiązywania (w drodze wypowiadania tych umów przez pracodawcę) umów o pracę zawartych na czas nieokreślony, do nieważności tych czynności prawnych, na podstawie art. 83 § 1 k.c. w związku z art. 58 § 1 k.c , a także w związku z art. 58 § 2 k.c. w związku z art. 8 k.p. - poczynieniu ustaleń dotyczących związku owej „praktyki" z faktem prowadzenia rekrutacji i przyuczenia nowych pracowników na zwolniony u pracodawcy etat, podczas gdy z zeznań świadków wynika, iż pracownicy na zwolniony etat byli zatrudniani na miesiąc przed odejściem pracownika emerytowanego (świadkowie K. , M. ) " poprzez przyjęcie, iż powód miał świadomość, że na jego miejsce przyjmowany jest nowy pracownik, co miałoby być argumentem świadczącym o fakcie przyjęcia przez powoda oferty pracodawcy z dnia 19 marca 2013 r. w oparciu o art. 65 § 1 k.c , , podczas gdy z zeznań świadków i dopisków pracodawcy na podaniu powoda z dnia 18 lutego 2013 r. wynika, że pracodawca w owym czasie miał kłopoty z zapełnieniem wakatu już po wcześniej odchodzącym pracowniku- J. B. (tak: świadek B. , Wąsik, M. , K. ) i na miejsce powoda nie przyjęto innego pracownika (choć, zgodnie z zeznaniami dyr. S. i dyr. M. , taki pracownik powinien być już zatrudniony na miejsce powoda po podpisaniu „Porozumienia (...)" rozwiązującego z dnia 7 lutego 2012 r.) - a tym samym nie przyjęcie, wobec powyższych dowodów, że to głównie w interesie pracodawcy było dalsze zatrudnianie powoda - poprzez ustalenie, że powód pismo z dnia 19 marca 2013 r. „zwrócił" w dniu 2 kwietnia 2013 r., co wskazywałoby, że miał to pismo w dyspozycji co najmniej przez kilka dni i dalej wskazywałoby, że miał czas do namysłu w którym „wahał się" (za Sądem Rejonowym - str. 5 uzasadnienia wyroku in fine) podczas gdy okoliczność taka nie wynika ani z zeznań samego powoda, ani nawet z zeznań dyr. M. i dyr. S. -przedstawicieli pracodawcy - poprzez pominięcie okoliczności iż powód od momentu zapoznania się z pismem z dnia 19 marca 2013 r, zawierającym ofertę pracodawcy, sygnalizował brak zgody na wskazany w nim termin zakończenia pracy - poprzez uznanie, że powód powinien uchylić się od swojego oświadczenia woli, podczas gdy takie oświadczenia w ogóle nie składał IV. nierozpoznanie istoty sprawy, poprzez: - uznanie, iż istotą sporu w sprawie było ustalenie, czy pozwany doprowadził do rozwiązania umowy o prace na podstawie art. 52 § 1 k.p. czy też do rozwiązania z powodem umowy doszło na mocy porozumienia stron, podczas gdy powód nie zarzucał pracodawcy rozwiązania umowy w trybie dyscyplinarnym, a jedynie ze względu na specyfikę sprawy, ponieważ do rozwiązania umowy o pracę doszło bez zachowania okresu wypowiedzenia, a pozwany zdaniem powoda pismem z dnia 29 stycznia 2014 r., (omyłkowo przez powoda w pozwie oznaczonym jako 20 stycznia 2014 r.) wypowiedział mu umowę w sposób nieprawidłowy, domagał się odszkodowania za nieprawidłowe rozwiązanie umowy o pracę w sposób najbliższy rozwiązaniu umowy o pracę bez wypowiedzenia - całkowite pominięcie w uzasadnieniu wyroku ustaleń dotyczących oświadczeń pracodawcy składanych po dacie 17 stycznia 2014 r. i ich charakteru, a także faktycznych działań pracodawcy za nimi idących i skutków przez nie wywołanych, ze szczególnym uwzględnieniem oświadczenia pracodawcy z dnia 29 stycznia 2014 r., Mając na uwadze powyższe powód wniósł o: 1. 
        zmianę zaskarżonego wyroku i zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda kwoty 24.300,00 zł., 2. 
        dopuszczenie uzupełniającego dowodu z przesłuchania powoda dla wyjaśnienia kwestii opacznie przyjętych przez skład orzekający, 3. 
        zasądzenie od strony pozwanej na rzecz powoda kosztów procesu, w tym kosztów w postępowaniu apelacyjnym według norm przepisanych. W odpowiedzi na apelację powoda, pozwany wniósł o: oddalenie apelacji oraz zasądzenie kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego wedle norm przewidzianych , ponadto wniósł o oddalenie wniosku o dopuszczenie dowodu z przesłuchania powoda, albowiem nie spełnia on przesłanek określonych treścią art. 381 k.p.c. Sąd Okręgowy zważył co następuje: Apelacja nie zasługuje na uwzględnienie . Sąd I instancji prawidłowo ocenił zgormadzony w sprawie materiał dowodowy, przy dokonywaniu tej oceny nie naruszył żadnego ze wskazanych w apelacji przepisów prawa materialnego oraz procesowego. Obszerne wywody skarżącego przedstawione w części wstępnej uzasadnienia wniesionego środka odwoławczego sprowadzały się w zasadzie do wielokrotnego akcentowania następujących kwestii: potwierdzenie przez powoda w dniu 2.04.2013r, odbioru pisma pracodawcy zawierającego ofertę rozwiązania stosunku pracy z dniem 30.01.2014r. należało kwalifikować jedynie jako „pokwitowanie” , a nie przyjęcie oferty, zwłaszcza, że czynnością tym nie towarzyszyło zawarcie stosowanego porozumienia w formie pisemnej jak nastąpiło wcześniej tj. 7.02.2012r., pominięcie przez Sąd I instancji treści dowodów wskazujących na „nielegalne” działania pracodawcy polegające na przymuszaniu pracowników do składania wniosków o rozwiązanie umowy o pracę, jak również zignorowanie faktu, że po upływie terminu określonego w porozumieniu z 7.02.2012r. , tj. po 31.03.2013r. powód nadal świadczył pracę, co oznacza w istocie, iż doszło do zawarcia kolejnej umowy o pracę. Ponadto powód przedstawił w apelacji całkowicie nieczytelny i niezrozumiały zarzut dotyczący przeprowadzenia przez Sąd dowodu z urzędu w przedmiocie umocowania G. S. (1) do składania i odbierania oświadczeń woli w imieniu pracodawcy, co miałoby stanowić naruszenie zasady kontradykcyjności, jak również wskazał, iż Sąd Rejonowy błędnie ocenił istotę sporu w kontekście treści art. 52 § 1 pkt 1 k.p. omówione powyżej syntetycznie zarzuty należy ocenić jako całkowicie bezzasadne. Przede wszystkim należy podkreślić, że nie ma większego znaczenia kwestia która ze stron stosunku pracy zainicjowała złożenie przez powoda wniosku o rozwiązanie umowy o pracę na mocy porozumienia stron, bowiem nawet w przypadku przyjęcia, że stroną tą był pracodawca, praktyka tego rodzaju nie może być uznana za naganną. Należy przypomnieć, że powód w dniu 8.01.2012r. ukończył 65 lat, uzyskując z tą datą możliwość skorzystania z uprawnień emerytalnych w każdym czasie. Skorzystanie z tej możliwości bez odpowiedniego uprzedzenia pracodawcy niewątpliwie stanowiłoby dla pozwanej trudność organizacyjno-kadrową, w związku z czym nie jest działaniem „nielegalnym” uzyskanie zapewnienia, że do rozwiązania stosunku pracy łączącego strony dojdzie po upływie roku od dnia złożenia wniosku. Ponury obraz pracodawcy , jaki nakreśla skarżący w apelacji pozostaje w całkowitej sprzeczności z materiałem dowodowym, należy choćby wskazać , ze w wyniku kolejnej oferty powoda pracodawca wyraził zgodę na przedłużenie czasu trwania stosunku pracy o blisko rok (31.03.2013r. – 30.01.2014r.). Oczywiste jest również, że samo potwierdzenie przez powoda w dniu 2.04.2013r. odbioru pisma pozwanego zawierającego ofertę rozwiązania stosunku pracy z dniem 30.01.2014r. nie stanowi wyłącznego dowodu przyjęcia tej oferty w takim kształcie, istotne jest bowiem, iż S. K. po otrzymaniu tego pisma nie przedstawił jakichkolwiek zastrzeżeń odnoszących się do jego treści, nie zaproponował kolejnej daty ustania zatrudnienia, ewentualnie nie podtrzymał uprzednio złożonej propozycji aż do dnia 31.12.2013r. Symptomatyczne jest, iż w poprzednim okresie powód nie miał żadnych problemów z wyrażaniem swojej woli, praktycznie natychmiastowo reagował na treści przedstawiane w pismach pracodawcy, a zatem należało przyjąć, że kwitując odbiór pisma w dniu 2.04.2013r. oraz nie zgłaszając żadnych zarzutów ujawnił tym samym w sposób dostateczny ( art. 60 k.c. ) wolę zakończenia stosunku pracy z dniem 30.01.2014r. na podstawie art. 30 § 1 pkt 1 k.p. Prezentowana przez powoda aktywność w obronie swoich praw i interesów pracowniczych wyklucza również możliwość przyjęcia założenia, iż złożenie przez niego wniosku o rozwiązanie umowy o pracę było wynikiem przymusu zastosowanego przez pracodawcę. W odniesieniu do zarzutu dotyczącego działania przez Sąd I instancji z urzędu w zakresie ustalania umocowania G. S. (1) do działania w imieniu pracodawcy, wskazać należy, że umocowanie to nie było jednoznacznie kwestionowane przez powoda aż do dnia 27.11.2015r. na rozprawie w tym dniu, która pierwotnie miała poprzedzać ogłoszenie wyroku, pełnomocnik powoda złożyła pismo procesowe, w którym znalazł się zarzut tej treści, w związku z czym naturalnym obowiązkiem Sądu było zweryfikowanie tego zarzutu poprzez żądanie złożenia przez pozwaną odpowiedniej dokumentacji, zasada kontradyktoryjności nie została zatem naruszona. Sąd I instancji rzeczywiście nieściśle przywołał w uzasadnieniu orzeczenia art. 52 § 1pkt 1 k.p. jako ewentualnie rozważaną podstawę rozwiązania stosunku pracy, jednak nieścisłość ta nie ma większego znaczenia w kontekście przyjęcia, że doszło do zawarcia porozumienia stron oraz posługiwania się w dalszej części uzasadnienia pojęciem „jednostronne oświadczenie woli”. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 385 k.p.c. oddalono apelację jako bezzasadną. Ewa Grabińska Wojciech Sabat Grzegorz Kowolik