V P 69/15

Sygn. akt V P 69/15 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 29 października 2015r. Sąd Rejonowy w Słupsku V Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie następującym: Przewodniczący: SSR Joanna Kołodziej – Michałowicz Ławnicy: Genowefa Czaplińska, Zdzisław Drewniak Protokolant: Sylwia Terebecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 października 2015r. w S. sprawy z powództwa K. K. (1) przeciwko G. M. o odszkodowanie związane z wypowiedzeniem umowy o pracę 1. zasądza od G. M. na rzecz powódki K. K. (2) tytułem odszkodowania kwotę 5.257,95 zł (pięć tysięcy dwieście pięćdziesiąt siedem 95/100 złotych), 2. wyrokowi w pkt. 1 nadaje rygor natychmiastowej wykonalności do kwoty 1.752,65 zł (jeden tysiąc siedemset pięćdziesiąt dwa 65/100 złotych), 3. zasądza od G. M. na rzecz powódki K. K. (2) kwotę 60,00 zł (sześćdziesiąt złotych) tytułem kosztów procesu. Genowefa Czaplińska SSR Joanna Kołodziej Michałowicz Zdzisław Drewniak V P 69/15 UZASADNIENIE Powódka K. K. (2) odwołała się od wypowiedzenia umowy o pracę. Wniosła o zasądzenie od byłego pracodawcy G. M. odszkodowania. W uzasadnieniu podała, że wypowiedzenie zostało doręczone podczas zwolnienia lekarskiego. Dodatkowo wniosła o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, usprawiedliwiając opóźnienie chorobą. Pozwana G. M. wniosła o oddalenie powództwa i oddalenie wniosku o przywrócenie terminu. W ocenie pozwanej nie zachodzi podstawa do przywrócenia terminu, gdyż wypowiedzenie zostało doręczone już w dniu 18.03.2015 r. Sąd ustalił następujący stan faktyczny. W dniu 02.02.2015 r. K. K. (2) i G. M. zawarły na piśmie umowę o pracę na okres próbny do 28.02.2015 r. Zgodnie z umową K. K. (2) zobowiązała się świadczyć pracę na stanowisku sprzedawcy w sklepie pracodawcy za wynagrodzeniem 1.750 zł miesięcznie. W dniu 01.03.2015 r. K. K. (2) i G. M. zawarły na piśmie umowę o pracę. W treści umowy wskazały, że umowa ma wiązać strony przez czas określony do 31.01.2017 r. na stanowisku sprzedawcy w sklepie pracodawcy za wynagrodzeniem 1.750 zł miesięcznie. Zastrzegły również, że umowa może być wypowiedziana za dwutygodniowym okresem. Dowód: umowy k. 2, 3. Wynagrodzenie miesięczne powódki liczone jak ekwiwalent za urlop wypoczynkowy wynosi 1.752,65 zł. Dowód: zaświadczenie k. 25. W dniu 18.03.2015 r. G. M. wspólnie z mężem R. M. wręczyli K. K. (2) pisemne oświadczenie o rozwiązaniu umowy o pracę za dwutygodniowym okresem wypowiedzenia. K. K. (2) przeczytała treść dokumentu i odmówiła pokwitowania jego odbioru. Dowód: wypowiedzenie k. 4, zeznania świadka R. M. , zeznania świadka M. G. . Od dnia 19.03.2015 r. do dnia 23.04. 2015 r. oraz od dnia 27.04.2015 r. przez około miesiąc powódka nie była zdolna do pracy (przebywała na zwolnieniu lekarskim). W dniach 23.03.2015 r. i 27.04.2015 r. powódka była poddana operacjom ginekologicznym. Dowód: zaświadczenia (...) k. 6, 7, 49, 50. Powódka złożyła pozew w dniu 03.04.2015 r. Bezsporne. Sąd zważył, co następuje. W pierwszej kolejności Sąd musiał rozważyć, czy wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania jest zasadny. Zasady przywracania terminu określa art. 265 kp . W doktrynie i judykaturze dominuje zapatrywanie, że o istnieniu winy pracownika lub jej braku należy wnioskować na podstawie całokształtu okoliczności sprawy, przy czym decydujące znaczenie ma obiektywny miernik staranności, jakim jest należyta dbałość strony o swoje interesy, choć nie bez znaczenia jest też subiektywna zdolność wnioskodawcy do oceny rzeczywistego stany rzeczy, mierzona zwłaszcza poziomem wykształcenia, skalą posiadanej wiedzy prawniczej i życiowego doświadczenia. Czynniki subiektywne odnoszące się do doświadczenia życiowego i zawodowego pracownika oraz orientacji w obowiązujących przepisach mają więc jedynie znaczenie uzupełniające. W ocenie braku winy w przekroczeniu terminu liczy się w tym zakresie także stopień wykształcenia pracownika czy zajmowane przez niego stanowisko przed rozwiązaniem umowy (por. postanowienie SN z dnia 19.06.1962 r., 4 CZ 35/62, RPEiS 1963 r., nr 2, s. 56, wyrok SN z dnia 04.03.1999 r., I PKN 596/98, OSNAPiUS z 2000 r., z. 8, poz. 15, wyrok SN z dnia 12.01.1999 r., II UKN 667/98, OSNAPiUS 2000 r., z. 12, poz. 488). Zasadniczo więc brak winy pracownika wynika z faktycznej niemożliwości złożenia odwołania lub usprawiedliwionej niewiedzy o przysługujących mu uprawnieniach. Terminy złożenia odwołania od wypowiedzenia ( art. 265 § 1 k.p. ) oraz wystąpienia z żądaniem przywrócenia do pracy lub odszkodowania ( art. 265 § 2 k.p. ) biegną od wypowiedzenia lub rozwiązania umowy o pracę bez wypowiedzenia przez pracodawcę, tj. od dnia, w którym oświadczenie pracodawcy doszło do pracownika w sposób pozwalający mu zapoznać się z jego treścią, choćby pracownik odmówił zapoznania się z nim ( art. 61 k.c. w zw. z art. 300 k.p. ). Z zeznań świadków złożonych w toku postępowania wynika, że pisemne oświadczenie pracodawcy o wypowiedzeniu umowy doszło do K. K. (2) , zapoznała się ona z jego treścią, ale odmówiła potwierdzenia odbioru oraz samego odbioru. Dlatego termin do wniesienia odwołania rozpoczął swój bieg w dniu 18.03.2015 r. i zakończył się 25.03.2015 r. Z zaświadczeń lekarskich wynika, że powódka w okresie od 19.03.2015 r. do dnia 23.04.2015 r. była niezdolna do pracy. W dniu 23.03.2015 r. przeszła operację, w dniach 23 – 24 marca 2015 r. przebywała w szpitalu. Wynika z tego, że przez cały okres biegu terminu powódka miała utrudnione możliwości działania i stan ten trwał do dnia 03.04.2015 r. tj. do dnia wniesienia pozwu. O istnieniu winy lub jej braku w uchybieniu terminowi należy wnioskować na podstawie całokształtu okoliczności sprawy. W ocenie Sądu orzekającego w niniejszej sprawie choroba, niezdolność do pracy potwierdzona zaświadczeniem lekarskim, operacja są okolicznościami niezawinionymi, niezależnymi od woli powódki. Tym samym wniosek powódki o przywrócenie terminu do wniesienia odwołań należało ocenić jako zasadne. Powoduje to konieczność dokonania oceny słuszności zarzutów zgłoszonych w pozwie co do prawidłowości wypowiedzenia. Oświadczenie pracodawcy o rozwiązaniu umowy o pracę za wypowiedzeniem musi odpowiadać wymogom wskazanym przez art. 50 § 3 kp i art. 30 kp . Dla swojej skuteczności musi spełniać minimum wymogów formalnych i merytorycznych. W pierwszej kolejności Sąd badał, czy oświadczenie pozwanej spełnia niezbędne wymogi formalne . Zgodnie z art. 30 § 3-5 kp oświadczenie pracodawcy o wypowiedzeniu umowy o pracę na czas określony musi być złożone na piśmie , zawierać pouczenie o odwołaniu do sądu pracy – oświadczenie pozwanej spełnia te wymagania. Osobą uprawnioną do rozwiązania umowy z powódką w imieniu pracodawcy będącego osobą fizyczną jest między innymi osobiście pracodawca ( art. 3 1 § 1 i 2 kp ). Powódka zarzuciła, że wypowiedzenie nie zostało złożone przez pracodawcę tylko inną (nieznaną) osobę, na co ma wskazywać podpis złożony pod treścią wypowiedzenia. Powyższa argumentacja strony powodowej jest w ocenie Sądu oderwana od treści umów o pracę zawartych przez strony. Z pieczęci nagłówkowych i odręcznych czytelnych podpisów pozwanej wprost wynika, że posługuje się ona dwoma imionami: G. i B. . Fakt ten musiał być znany powódce, skoro dysponowała ona egzemplarzami obu umów o pracę (powódka dołączyła kopie umów do pozwu). Z prawa jazdy okazanego przez pozwaną w toku rozprawy (k. 45), z zeznań świadka R. M. wynika, że pozwana nosi dwa imiona. Dlatego Sąd uznał, że G. M. , B. M. , B. M. i G. M. to jedna i ta sama osoba, która nazywa się G. M. , choć określa swoje imię na różne sposoby. Powódka zarzuciła, że oświadczenie o wypowiedzeniu zostało złożone z naruszeniem art. 41 kp tj. w czasie jej usprawiedliwionej nieobecności. Zarzut ten w świetle powyższych ustaleń, iż oświadczenie zostało doręczone powódce w dniu 18.03.2015 r., nie mógł zostać uwzględniony. W konsekwencji powyższego Sąd stwierdził, że oświadczenie nie jest wadliwe pod względem formalnym, bo spełnia wymogi z Kodeksu pracy . W dalszej kolejności Sąd badał, czy oświadczenie pozwanej spełnia niezbędne wymogi materialne . Zgodnie z art. 30 § 4 kp pracodawca składając oświadczenie o wypowiedzeniu umowy o pracę zawartą na czas określony nie jest zobowiązany do podania przyczyny rozwiązania umowy. Pozwana w swoim oświadczeniu z 18.03.2015 r. podała takie przyczyny, wskazując, że powódka „nie spełnia oczekiwań pracodawcy na zajmowanym stanowisku”. Dokument z 18.03.2015 r. nie precyzuje tego zarzutu. Przy wręczaniu pisma zawierającego wypowiedzenia pozwana nie wyjaśniła powódce, w jakich oczekiwaniach zawiodła się. Z wyjaśnień pozwanej (k. 42, 00:55:24) i zeznań świadka R. M. (k. 45, 01:25:43) wynika wprost, że pozwana jako pracodawca nie zwracała powódce uwagi i nie informowała powódki o negatywnej, czy krytycznej ocenie jej pracy ani ogólne, ani in concreto, wskazując, jakie zachowania powódki nie odpowiadają oczekiwaniom. Pozwana w ten sposób tolerowała sposób działania powódki. utwierdzała ja w przekonaniu, że postępuje prawidłowo. Nie napominając powódki, nie zwerbalizowała w sposób jednoznaczny swoich wymagań. Nie dała jej również możliwości poprawy poprzez dostosowanie się do oczekiwań pracodawcy. Trudno bowiem sprostać normom, które są nieznane. W ocenie Sądu orzekającego w niniejszej sprawie doświadczenie życiowe wskazuje, że standardy obsługi klienta w sklepach odzieżowych i kosmetycznych są bardzo zróżnicowane, przy czym można ogólnie przyjąć, że im bardziej luksusowe towary sprowadza sklep tym lepszej obsługi oczekuje bardziej wymagający klient. Usługa dostarczana przez sklepy z towarami zbytkownymi i luksusowymi (jak na terenie tutejszego powiatu przez sklep pozwanej) musi obejmować między innymi dostarczenie przyjemności klientowi z robienia zakupów. W praktyce nie istnieje granica zaspokojenia potrzeby klientów na owe pozytywne doznania. Doświadczenie życiowe wskazuje również, że osoby nie korzystające z tego rodzaju usług (na przykład z przyczyny bariery ekonomicznej) mogą nie być świadome, jak się je realizuje. Z akt osobowych powódki wynika, że nie posiada ona wykształcenia ani doświadczenia zawodowego w zakresie psychologii marketingu i technik sprzedaży, w szczególności sprzedaży towarów luksusowych. Z wyjaśnień pozwanej i zeznań świadków wynika, że pozwana dąży do tego, by w jej sklepie były realizowane standardy zdecydowanie odbiegające od standardów przeciętnie stosowanych w powiecie (...) . Reasumując - nie można zatem zakładać, że powódka znała oczekiwania pozwanej, ani że wiedziała, jak ma im sprostać. Dlatego na podstawie art. 8 kp Sąd uznał, że pozwana nadużyła przysługującego jej prawa. W konsekwencji powyższego na podstawie art. 50 § 3 kp Sąd uwzględnił żądania powódki i zasądził odszkodowanie. Z art. 50 § 4 kp wynika, że pracownikowi przysługuje odszkodowanie w wysokości wynagrodzenia za czas, do upływu którego umowa miała trwać, nie więcej jednak niż za 3 miesiące. Umowa stron miała trwać do 31.01.2017 r. (jeszcze 22 miesiące), dlatego odszkodowanie musi być ograniczone do równowartości wynagrodzenia za 3 miesiące. O rygorze natychmiastowej wykonalności Sąd orzekł na podstawie art. 477 2 § 1 kpc . O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 98 § 1 kpc , biorąc pod uwagę, że na koszty poniesione przez powódkę składa się wynagrodzenie pełnomocnika ustalone na podstawie § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28.09.2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie.