V P 247/20

Sygn. akt V P 247/20 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ 8 grudnia 2022 roku Sąd Rejonowy / Okręgowy w Rybniku V Wydział Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący: Sędzia Sonia Lasota - Zawisza Sędziowie Ławnicy: Protokolant: Elżbieta Radochońska po rozpoznaniu 8 grudnia 2022 roku w Rybniku na rozprawie sprawy z powództwa K. J. przeciwko Spółce (...) S.A. w B. o rentę wyrównawczą 1. zasądza od Spółki (...) S.A. w B. na rzecz K. J. kwotę 30.361,05 zł netto (trzydzieści tysięcy trzysta sześćdziesiąt jeden złotych 05/100) z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od następujących kwot i dat: a) 3.834,45 zł tytułem „14-tej pensji” za rok 2018 z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od 16 lutego 2019 roku do dnia zapłaty, b) 3.794,79 zł tytułem nagrody barbórkowej za rok 2019 z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od 5 grudnia 2019 roku do dnia zapłaty, c) 3.905,46 zł tytułem „14-tej pensji” za rok 2019 z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od 15 lutego 2020 roku do dnia zapłaty, d) 4.066,31 zł tytułem skapitalizowanej renty wyrównawczej za rok 2019 z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od 14 lutego 2020 roku do dnia zapłaty, e) 2.218,37 zł tytułem skapitalizowanej renty wyrównawczej za rok 2020 z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od 10 marca 2021 roku do dnia zapłaty, f) 3.907,45 zł tytułem nagrody barbórkowej za rok 2020 z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od 5 grudnia 2020 roku do dnia zapłaty, g) 3.486,59 zł tytułem „14-tej pensji” za rok 2020 z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od 16 lutego 2021 roku do dnia zapłaty, h) 3.865,50 zł tytułem nagrody barbórkowej za rok 2021 z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od 7 grudnia 2021 roku do dnia zapłaty, i) 1.282,15 zł tytułem skapitalizowanej renty wyrównawczej za rok 2021 z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od 28 lutego 2022 roku do dnia zapłaty; 2. oddala powództwo w pozostałym zakresie; 3. odstępuje od obciążania stron kosztami postępowania. Sędzia Sonia Lasota - Zawisza Sygn. akt V P 247/20 UZASADNIENIE Powód K. J. wniósł przeciwko Spółce (...) S.A. w B. jako następcy prawnemu (...) Spółce Akcyjnej w K. Zakład (...) pozew o zasądzenie kwoty 28.328 zł, na którą składają się: 836 zł wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 5 sierpnia 2019 roku tytułem premii z zysku za 2019 rok, 3.834 zł wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 5 lutego 2019 roku tytułem „14-tej pensji” za rok 2019, 6.000 zł wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 2 grudnia 2019 roku tytułem nagrody barbórkowej za rok 2019, 6.200 zł wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 1 lutego 2020 roku tytułem „14-tej pensji” za rok 2018, 658 zł wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 5 grudnia 2019 roku tytułem premii z zysku za 2019 rok, 2.200 zł wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 1 lipca 2019 roku tytułem rekompensaty i ekwiwalentu węglowego za rok 2019, 2.200 zł wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 1 lipca 2020 roku tytułem rekompensaty i ekwiwalentu węglowego za rok 2020, 6.400 zł wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 2 grudnia 2020 roku tytułem nagrody barbórkowej za rok 2020 oraz zasądzenie kosztów sądowych. W uzasadnieniu wskazał, że był zatrudniony u pozwanej, lecz w dniu 12 lutego 2001 roku uległ wypadkowi przy pracy, wskutek którego stał się niezdolny do pracy. Podniósł, że od 6 sierpnia 2002 roku przyznano mu rentę z tytułu wypadku przy pracy oraz rentę uzupełniającą. Wskazał, że przed tut. Sądem toczyła się sprawa o sygn. V P 285/17 o podwyższenie renty wyrównawczej. Dodał, że wielokrotnie zwracał się do pozwanej o wypłacenie dodatkowych świadczeń. vide: k. 3-3v Pozwana w odpowiedzi na pozew uznała częściowo powództwo, co do następujących kwot: 3.834 zł tytułem „14-tej pensji” za rok 2018, 3.794,94 zł tytułem nagrody barbórkowej za rok 2019, 3.905,46 zł tytułem „14-tej pensji” za rok 2019, 2.200 zł tytułem rekompensaty i ekwiwalentu węglowego za rok 2019, 2.200 zł tytułem rekompensaty i ekwiwalentu węglowego za rok 2020, 3.907,45 zł tytułem nagrody barbórkowej za rok 2020. Ponadto wniosła o zasądzenie od powoda na rzecz pozwanej zwrotu kosztów procesu od uznanej części powództwa oraz o oddalenie pozostałej części powództwa i zasądzenie kosztów procesu. W uzasadnieniu wskazała, że wypłaca powodowi rentę wyrównawczą zgodnie z wyrokiem Sądu Rejonowego w Rybniku z 11 października 2019 roku w sprawie V P 285/17 w kwocie po 570 zł netto miesięcznie. Zarzuciła, że roszczenia powoda, ponad uznane przez pozwaną, są bezzasadne. Zaprzeczyła, że powód poniósł szkodę w wyższej wysokości. Ponadto wskazała, że nie wypłaciła powodowi „14-tej pensji” za rok 2018, gdyż powód nie podpisał projektu ugody, a pozwana nie miała podstaw by wypłacić powodowi finansowaną z budżetu państwa ww. pensję w zaproponowanej mu kwocie bez podpisania ugody zgodnie z art. 14 ust. 1 ustawy z 7 września 2007 roku o funkcjonowaniu górnictwa węgla kamiennego. Dodała, że wyraziła wolę zawarcia z powodem ugody sądowej co do uznanych przez pozwaną kwot. vide: k. 17-18 Pismem z 20 czerwca 2021 roku powód rozszerzył powództwo wnosząc o zasądzenie dodatkowo kwoty: 5.100 zł wraz z ustawowymi odsetkami od lutego 2021 roku tytułem „14-tej pensji” za rok 2020, 509 zł wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 11 grudnia 2020 roku tytułem premii z zysku za 2020 rok, po 800 zł od lipca 2018 roku – lipca 2021 roku tytułem „wczasy pod gruszą”, po 340 zł tytułem zwrotu kosztów przejazdu urlopowego za okres od lipca 2017 do lipca 2021 oraz zasądzenie kosztów procesu. vide: k. 26-26v Pismem z 27 września 2021 roku pozwana uznała częściowo roszczenie powoda, co do kwoty 3.486,59 zł tytułem „14-tej pensji” za rok 2020. Ponadto wniosła o zasądzenie od powoda na rzecz pozwanej zwrotu kosztów procesu od uznanej części oraz o oddalenie pozostałej części powództwa i zasądzenie kosztów procesu. vide: k. 41-41v Pismem z 21 listopada 2021 roku powód ponownie rozszerzył powództwo wnosząc o zasądzenie dodatkowo kwoty 5.500 zł wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 4 grudnia 2021 roku tytułem nagrody barbórkowej za rok 2021. vide: k. 48-49v Pismem z 17 grudnia 2021 roku powód ponownie rozszerzył powództwo wnosząc o zasądzenie dodatkowo kwot: 800 zł wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 11 grudnia 2021 roku tytułem nagrody premii za rok 2021, 2.200 zł wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 1 lipca 2021 roku tytułem rekompensaty i ekwiwalentu węglowego za rok 2021. vide: k. 53 Pismem z 4 marca 2022 roku pozwana uznała częściowo roszczenie powoda, co do kwoty 3.865,50 zł tytułem nagrody barbórkowej za rok 2021 oraz podtrzymała swoje wcześniejsze wnioski i twierdzenia. vide: k. 61, k. 63 Pismem z 4 lipca 2022 roku powód ponownie rozszerzył powództwo wnosząc o zasądzenie dodatkowo kwoty 1.350 zł tytułem nagrody – inne. vide: k. 95-95v Podczas rozprawy w dniu 8 grudnia 2022 roku, powód zgodził się z zestawieniem pozwanej (k. 131) z 19 września 2021 roku z zastrzeżeniem, ze nie zgadza się z odjęciem mu połowy minimalnego wynagrodzenia oraz wniósł o odstąpienie od obciążania go kosztami postępowania. vide: 152v Sąd ustalił, co następuje : W dniu 12 lutego 2001 roku powód K. J. uległ w czasie pracy u poprzedniczki prawnej pozwanej wypadkowi. W wyniku wypadku przy pracy u powoda występuje stan po urazie przeciążeniowym kręgosłupa w mechanizmie skrętnym w pracy, przewlekły zespół bólowy odcinka szyjnego, piersiowego i lędźwiowo- krzyżowego na tle wielopoziomowych zmian zwyrodnieniowo – dyskopatycznych oraz na chorobę zwyrodnieniową stawów biodrowych ze znacznie ograniczeniem funkcji ruchowej. W momencie wypadku występowały u powoda zmiany o charakterze dyskopatii z uciskiem na korzeń rdzeniowy w odcinku lędźwiowym, a w szyjnym bez ucisku na korzenie rdzeniowe. Podczas wykonywania w kolejnych latach badań stwierdzano dalszy rozwój zmian dyskopatycznych i zwyrodnieniowych związanych z procesem starzenia się. Powód jest częściowo niezdolny do pracy w następstwie wypadku przy pracy z dnia 12 lutego 2001 roku, a obecny stan kliniczny powoda nie wynika tylko z urazu przeciążeniowego kręgosłupa, bowiem jest następstwem także innych schorzeń samoistnych nie związanych z wypadkiem. Wyrokiem z dnia 4 września 2009 roku Sąd Okręgowy w Gliwicach Ośrodek Zamiejscowy w Rybniku IX Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych (sygn. akt IX P 13/04) zasądził na rzecz powoda K. J. od pozwanej (...) Spółki Akcyjnej w K. Oddział (...) w R. tytułem bieżącej renty wyrównawczej kwotę 167,61 zł netto miesięcznie począwszy od 1 lutego 2009 roku płatną do dnia 11 każdego kolejnego miesiąca z ustawowymi odsetkami w przypadku zwłoki w płatności którejkolwiek z rat. Na skutek oddalenia apelacji pozwanej powyższy wyrok stał się prawomocny z dniem 27 listopada 2009 roku. Decyzją z 6 grudnia 2010 roku Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w R. , znak (...) odmówił powodowi prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy w związku z wypadkiem przy pracy uznając brak niezdolności do pracy w związku z wypadkiem. Wyrokiem z dnia 5 lutego 2013 roku Sąd Okręgowy w Gliwicach Ośrodek Zamiejscowy w Rybniku IX Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych zmienił ww. decyzję w ten sposób, że przyznał powodowi prawo do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy w związku z wypadkiem przy pracy z dnia 12 lutego 2001 roku na okres od 1 września 2010 roku do 31 stycznia 2014 roku (pkt 1). W wyniku oddalenia apelacji powoda powyższy wyrok stał się prawomocny z dniem 18 lutego 2014 roku. Decyzją z 10 czerwca 2016 roku ZUS przyznał powodowi rentę wypadkową z tytułu częściowej niezdolności do pracy na stałe. okoliczności bezsporne dodatkowo wskazane w uzasadnieniu wyroku SR w Rybniku z 11.10.2019r., sygn. V P 285/17, nadto dowód: w aktach V P 285/17: opinia biegłego, k. 243-249;decyzja ZUS, k. 4; wyrok SO w Gliwicach z 4.06.2009r. z uzasadnieniem, k. 7-11; szczegółowe zasady organizacji i finansowania działalności socjalnej, k. 439-521 Powiatowy Zespół ds. Orzekania o Niepełnosprawności orzeczeniem z dnia 23 stycznia 2018 roku zaliczył powoda do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności na stałe, z symbolem przyczyny niepełnosprawności 05-R, niepełnosprawność istnieje od 12 lutego 2001 roku, a ustalony stopień niepełnosprawności datuje się od 22 lutego 2008 roku oraz ustalił wskazania dotyczące powoda, m.in., że powód jest niezdolny do pracy, wymaga konieczności zaopatrzenia w przedmioty ortopedyczne, środki pomocnicze oraz pomoce techniczne, ułatwiające funkcjonowanie, a także wymaga korzystania z systemu środowiskowego wsparcie w samodzielnej egzystencji. Dowód: orzeczenie o stopniu niepełnosprawności k. 29 Wyrokiem z dnia 11 października 2019 roku Sąd Rejonowy w Rybniku (sygn. V P 285/17) zasądził od pozwanej na rzecz powoda kwotę 44.862,31 zł netto tytułem skapitalizowanej renty wyrównawczej za okres od 1 lutego 2014 roku do 31 grudnia 2018 roku z odsetkami ustawowymi, a od 1 stycznia 2016 roku z odsetkami ustawowymi za opóźnienie. Ponadto zasądził od pozwanej na rzecz powoda kwotę 8.040,52 zł netto tytułem nagrody jubileuszowej za 45 lat pracy z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od 5 września 2018 roku (pkt 2). Zasądził również od pozwanej na rzecz powoda od 1 stycznia 2019 roku tytułem bieżącej renty wyrównawczej kotwę 570 zł netto płatną do 11 każdego miesiąca z odsetkami ustawowymi za opóźnienia w przypadku zwłoki w płatności którejkolwiek z rat, w miejsce dotychczasowej renty wyrównawczej w wysokości 167,61 zł wypłacanej na podstawie wyroku Sądu Okręgowego w Gliwicach Ośrodek Zamiejscowy w Rybniku z 4.06.2009 r. sygn. akt IX P 13/04. W pkt 3 wyroku Sąd oddalił powództwo w pozostałym zakresie (w tym odnośnie świadczeń z ZFŚS). W uzasadnieniu Sąd wskazał, że przy wyliczaniu należnej powodowi renty wyrównawczej należy brać pod uwagę możliwości zarobkowe powoda w wysokości połowy minimalnego wynagrodzenia, gdyż niezdolność do pracy w związku z wypadkiem przy pracy ma charakter częściowy. Nadto powodowi jako renciście przysługują świadczenia z ZFSŚ, które stanowią świadczenia odmienne od dofinansowania „wczasów pod gruszą” przysługującego jedynie pracownikom. Na skutek oddalenia apelacji powoda i pozwanej powyższy wyrok stał się prawomocny z dniem 29 września 2021 roku. Dowód: w aktach sprawy VP 285/17 wyrok SR z 11.10.2019 r. k. 612-613 wraz z uzasadnieniem k. 620-623v, wyrok SO z 29.09.2021 r. k. 750 wraz z uzasadnieniem k. 760-769, Pismem z 23 października 2019 roku i pismem z 6 lutego 2020 roku powód wezwał pozwaną do wypłacenia mu 14-tej pensji za 2018 rok, premii za rok 2019 w kwocie 836 zł i premii w kwocie 658 zł, nagrody barbórkowej za rok 2019, 14-tej pensji za 2019 rok, a także sumy rekompensaty i ekwiwalentu węglowego za rok 2019 oraz ekwiwalentu z tytułu zwrotu kosztów przejazdu urlopowego za 2017, 2018 i 2019 rok. Dowód: pismo powoda z 23.10.2019 r. k. 8, pismo powoda z 06.02.2020 r. k. 7 W latach 2018 – 2021 w (...) S.A. Oddział (...) nie było wypłat premii z zysku. Dowód: pismo (...) z 23.11.2022 r. k. 150 Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w P. wypłacił powodowi w latach 2019 – 2021 rentę wypadkową z tytułu częściowej niezdolności do pracy w wysokości (netto): 25.708 zł – za rok 2019, 26.844,88 zł – za rok 2020, 27.979,34 zł – za rok 2021. W latach 2019-2021 roku pozwana wypłaciła powodowi rentę wyrównawczą w wysokości po 6.840 zł netto rocznie. Dowód: rozliczenie k. 131 , pismo ZUS z 24.11.2022 r. k. 143-143v Pracownikami porównawczymi dla powoda są: P. S. , E. K. , J. B. . Pracownicy ci w 2019 roku osiągnęli średni zarobek netto wraz z deputatem węglowym w kwocie 46.141,23 zł, wraz z nagrodą barbórkową i 14-tą pensją łącznie 53.770,46 zł. W 2020 roku osiągnęli średni zarobek netto wraz z deputatem węglowym w kwocie 47.162,97 zł, wraz z nagrodą barbórkową i 14-tą pensją łącznie 54,975,87 zł. W 2021 roku osiągnęli średni zarobek netto wraz z deputatem węglowym w kwocie 48.207,45 zł, wraz z nagrodą barbórkową i 14-tą pensją łącznie 55.559,54 zł. Zgodnie z §9 Załącznika nr 4 do Porozumienia z 20 grudnia 2004 roku, nagroda barbórkowa wypłacana jest w terminie do 4 grudnia danego roku. 14-ta pensja wypłacana jest w połowie lutego (fakt notoryjny, bezsporne). Połowa minimalnego wynagrodzenia netto w 2019r. wynosiła 9.526,92 zł, w 2020 roku 11.259,72 zł, a w 2021 roku otrzymał 12.105,96 zł. Różnica pomiędzy otrzymaną przez powoda rentą z ZUS, rentą wyrównawczą i połową minimalnego wynagrodzenia oraz średnim zarobkiem netto wraz z węglem deputatowym pracowników porównawczych wyniosła: w 2019 roku 4.066,31 zł, w 2020 roku 2.218,37 zł, - w 2021 roku 1.282,15 zł. Wysokość należnej powodowi barbórki i 14-tej pensji wynosi odpowiednio: - za 2019 rok - 3.794,79 zł, 14 – ta pensja za 2018 rok – 3.834,45 zł, łącznie 11.695,54zł, - za 2020 rok - 3.907,45 zł, 14 – ta pensja za 2019 rok – 3.905,46 zł, łącznie 10.031,27zł, - za 2021 rok 3.865,50 zł, 14 – ta pensja za 2020 rok – 3.486,59 zł, łącznie 8.634,24 zł. Dowód: rozliczenie, k. 131, wykaz zarobków porównywalnych k. 106-118, załącznik nr 4 do Porozumienia z 20.12.2004 r. k. 84-85 Powód w latach 2019-2021 roku otrzymywał rentę wypadkową z ZUS w związku z częściową niezdolnością do pracy, a od 17 kwietnia 2022 roku otrzymuje emeryturę. Obecnie powód odbywa leczenie radiologiczne oraz uczęszcza na rehabilitację. Powód mieszka z żoną, która otrzymuje niską rentę. Powód w latach 2019-2021 nie składał wniosków do Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych o wypłatę żadnych świadczeń. Świadczenie z ZFŚS w postaci „wczasów pod gruszą” przysługuje wyłącznie pracownikom. Od czasu wypadku, powód nie świadczył żadnej pracy zarobkowej (w tym w latach 2019-2021). Dowód: przesłuchanie powoda k. 96v, k. 152v; szczegółowe zasady organizacji i finansowania działalności socjalnej, k. 439-521 w aktach V P 285/17 Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy w postaci ww. dokumentów oraz przesłuchanie powoda, który Sąd uznał za wiarygodny, wzajemnie ze sobą korelujący i rzeczowy. Sąd zważył, co następuje: Powództwo częściowo zasługuje na uwzględnienie. Powód ostatecznie precyzując swoje żądanie zgodził się z rozliczeniem pozwanej zawartym na k. 131, kwestionował jedynie uwzględnienie przez pozwaną po stronie dochodów powoda połowy minimalnego wynagrodzenia. Zgodnie z art. 444 k.c. w razie uszkodzenia ciała lub wywołania rozstroju zdrowia naprawienie szkody obejmuje wszelkie wynikłe z tego powodu koszty. Na żądanie poszkodowanego zobowiązany do naprawienia szkody powinien wyłożyć z góry sumę potrzebną na koszty leczenia, a jeżeli poszkodowany stał się inwalidą, także sumę potrzebną na koszty przygotowania do innego zawodu ( § 1 ). Jeżeli poszkodowany utracił całkowicie lub częściowo zdolność do pracy zarobkowej albo jeżeli zwiększyły się jego potrzeby lub zmniejszyły widoki powodzenia na przyszłość, może on żądać od zobowiązanego do naprawienia szkody odpowiedniej renty ( § 2 ). Na podstawie art. 361 k.c. zobowiązany do odszkodowania ponosi odpowiedzialność tylko za normalne następstwa działania lub zaniechania, z którego szkoda wynikła (§ 1). W powyższych granicach, w braku odmiennego przepisu ustawy lub postanowienia umowy, naprawienie szkody obejmuje straty, które poszkodowany poniósł, oraz korzyści, które mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie wyrządzono (§ 2). Ugruntowane orzecznictwo Sądu Najwyższego wskazuje, iż podstawę ustalenia wysokości renty wyrównawczej, jeżeli wypadek przy pracy nie spowodował całkowitej niezdolności do pracy, a jedynie ograniczenie możliwości zarobkowych pracownika, stanowi wysokość spodziewanego wynagrodzenia, pomniejszonego o wynagrodzenie, które pracownik może uzyskać wykorzystując ograniczoną zdolność do pracy, bez względu na aktualną sytuację na rynku pracy. (zob. wyr. Sądu Najwyższego z dnia 5 września 2001 r., II UKN 534/00, OSNP 2003/11/274, M. Prawn. 2003/14/654; wyr. Sądu Najwyższego z dnia 4 października 2007 r., I PK 125/07, M.P.Pr. 2008/4/170, LEX nr 447246; wyr. Sądu Najwyższego z dnia 10 czerwca 1999 r., II UKN 682/98, OSNP 2000/16/627) . Jak stanowi przepis art. 907 § 2 k.c. jeżeli obowiązek płacenia renty wynika z ustawy, każda ze stron może w razie zmiany stosunków może żądać zmiany wysokości lub czasu trwania renty, chociażby wysokość renty i czas jej trwania były ustalone w orzeczeniu sądowym lub w umowie. W procesach o zmianę wysokości renty wyrównawczej zachodzi związanie prawomocnym wyrokiem przyznającym tę rentę w zakresie zasady odpowiedzialności dłużnika i stopnia tej odpowiedzialności, w tym przyczynienia się poszkodowanego do szkody, w określonym tym wyrokiem rozmiarze. (zob. wyr. Sądu Najwyższego z dnia 7 maja 2013 r., I PK 306/12, G. Prawna UiŚ2013/230/4 LEX nr 1391694) . W ocenie Sądu w niniejszej sprawie doszło do zmiany stosunków, która uzasadniała wyrównanie renty wyrównawczej zasądzonej już na rzecz powoda za okres od 2019 roku do 2021 roku. Przy czym z uwagi na stwierdzoną u powoda jedynie częściową niezdolność do pracy spowodowaną wypadkiem przy pracy koniecznym było uwzględnienie przy wyliczeniu wysokości uzyskiwanego przez powoda w tym okresie przychodu hipotetycznego w wysokości ½ minimalnego wynagrodzenia za pracę w kwocie netto. Podobną zasadę przyjmowano w poprzednich postępowaniach sądowych. Nietrafnym jest stanowisko powoda, że nie powinien mieć doliczanej do swojego przychodu ww. kwoty, z uwagi na orzeczoną całkowitą niezdolność do pracy w orzeczeniu o stopniu niepełnosprawności. Stwierdzona w innych postępowaniach (w tym administracyjnym przy orzekaniu o stopniu niepełnosprawności) powoda całkowita niezdolność do pracy dotyczyła innych świadczeń i inne były kryteria jej ustalania. Powód, mimo ciążącego na nim obowiązku dowodowego, nie wykazał w toku postępowania, że jest całkowicie niezdolny do pracy w związku z wypadkiem przy pracy, tj. nie przedstawił żadnego dowodu, dla wykazania, że jego stan zdrowia pogorszył się w związku z następstwami wypadku przy pracy. Samo twierdzenie powoda o niepodjęciu się żadnej pracy zarobkowej nie stanowi dowodu. W ocenie Sądu, powód powinien zatem w przedmiotowym okresie czynić starania o podjęcie pracy w ramach ograniczonych zdolności zarobkowych. Kwestia niezdolności do pracy powoda w związku z wypadkiem była już wielokrotnie rozpatrywana przez Sądy w postępowaniach sądowych. Między innymi w sprawie V P 285/17 prowadzonej przez Sąd Rejonowy w Rybniku jednoznacznie ustalono, że niezdolność do pracy powoda związana z wypadkiem przy pracy ma charakter częściowy. Reasumując, powód nie wykazał, że jego niezdolność pracy wynikająca z wypadku przy pracy ma charakter całkowity, nie przedłożył na poparcie swoich twierdzeń żadnych dowodów, zaś z informacji uzyskanej z ZUS i niekwestionowanej przez powoda wynika, że rentę wypadkową otrzymuje w związku z częściową niezdolnością do pracy. Co istotne w sprawie o rentę wyrównawczą istotne jest właśnie ustalenie dokonane przez ZUS. Zauważyć również należy, iż w orzeczeniu o stopniu niepełnosprawności wyraźnie wskazano, że data powstania niepełnosprawności jest zbieżna z datą wypadku, ale już data ustalenia stopnia niepełnosprawności (a dopiero od stopnia umiarkowanego może być wskazana niezdolność do pracy) jest późniejsza tj. 22 lutego 2008r. Z licznych opinii biegłych sądowych sporządzonych w poprzednich sprawach sądowych między stronami biegli jednoznacznie wskazywali, że powód jest częściowo niezdolny do pracy w związku z wypadkiem, zaś część jego schorzeń i stopień ich nasilenia ma bezpośredni związek z ogólnym stanem zdrowia i wiekiem, a nie wypadkiem. Odnośnie roszczenia powoda w zakresie premii z zysku należy mieć na uwadze, że w latach 2019 – 2021, nie było wypłat premii z zysku co jednoznacznie wynika z pisma (...) S.A. z 23 listopada 2022r. (k. 150). Sąd nie znajduje podstaw do nieuznania tej informacji przedstawionej zresztą przez podmiot trzeci, niebędący stroną procesu. Skoro powód twierdził, że takie wypłaty miały miejsce to powinien to udowodnić zgodnie z art. 6 kc czego nie uczynił. Zatem niezasadne jest żądanie powoda w tym zakresie, roszczenie to podlegało oddaleniu. Z zakresie uprawnień powoda do świadczeń z ZFŚS, Sąd Rejonowy podzielił stanowisko wyrażone w piśmie Ministerstwa Pracy i Polityki Społecznej z dnia 17 lutego 2011 r., znak SPS-023-20599/11, iż świadczenia socjalne nie mają charakteru roszczenia i należności, gdyż są zależne jedynie od potrzeb, sytuacji socjalnej osoby uprawnionej, wielkości środków funduszu przeznaczonych na dany rodzaj świadczeń, a także spełniania formalnych kryteriów przy ubieganiu się o świadczenia socjalne. Tym samym, przyjąć należy, iż świadczenia te są wypłacane na wniosek uprawnionego i po udokumentowaniu spełniania określonych przesłanek . Jednakże, powód nie wykazał aby zwrócił się do pozwanej o wypłatę tych świadczeń w odpowiedniej formie, a także aby spełnił przesłanki do ich otrzymania. Ponadto podczas rozprawy 8 grudnia 2022r. przyznał, że nie składał wniosków do ZFSŚ o wypłatę świadczeń dotyczących „wczasów pod gruszą” oraz zwrotu kosztów przejazdu urlopowego. Powód jako rencista, nie był uprawniony do otrzymania świadczeń z ZFSŚ od dofinansowania „wczasów pod gruszą” przysługującego jedynie pracownikom. Z przesłuchania powoda jednoznacznie wynika, że od dnia wypadku przy pracy w tym w latach 2019 – 2021 nie podjął i nie świadczył żadnej pracy. Kwestia ta została już zresztą prawomocnie ustalona za lata wcześniejsze w sprawie V P 285/17, zaś Sąd Okręgowy w Rybniku podzielił zapatrywania w tym zakresie tut. Sądu Rejonowego (zob. wyroki i uzasadnienia SR i SO w sprawie V P 285/17). Odnośnie żądania zwrotu kosztów przejazdu urlopowego to pozwana wskazała, iż takie świadczenie nigdy nie przysługiwało pracownikom. Tym samym to na powodzie spoczywał obowiązek wykazania, że było przeciwnie, a także, że jest uprawniony do takiej wypłaty. Powód nie przedstawił jednakże żadnych dowodów na tę okoliczność. Odnośnie żądania powoda w zakresie przyznania nagrody w kwocie 1.350 zł, powód nie wykazał, że taka nagroda została przyznana i wypłacona pracownikom porównywalnym. Na tą okoliczność nie przedłożył żadnego dowodu, a także nie sprecyzował czego dotyczy ww. nagroda, jaką ewentualnie nosiła inną nazwę. Wprawdzie w żaświadczeniach Rp7 pracowników porównawczych widniej taka pozycja, jednakże celem wyjaśnienia tej okoliczności uznając, że zaświadczenia nie zawierają pełnych danych zobowiązano (...) do przedłożenia informacji o pełnym dochodzie osiągniętym przez pracowników porównawczych (wynagrodzenie i inne świadczenia) wraz z deputatem węglowym w poszczególnych latach. Dane w tym zakresie znajdują się na k. 106-118, nie były one kwestionowane przez strony i na ich podstawie pozwana sporządziła zestawienie. W ocenie Sądu informacje nadesłane przez (...) S.A. są najbardziej przejrzyste i zawierają informację o pełnym dochodzie pracowników porównawczych. Żądanie powoda w zakresie żądania dodatkowej nagrody (ponad kwoty wypłacone pracownikom porównawczym ujęte w zestawieniu zarobków) jest więc niezasadne i podlegało oddaleniu. Mając na względzie powyższe, Sąd w pkt 1 wyroku zasądził od Spółki (...) S.A. w B. na rzecz powoda K. J. łącznie kwotę 30.361,05 zł netto z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od następujących kwot i dat: a) 3.834,45 zł tytułem „14-tej pensji” za rok 2018 z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od 16 lutego 2019 roku do dnia zapłaty, b) 3.794,79 zł tytułem nagrody barbórkowej za rok 2019 z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od 5 grudnia 2019 roku do dnia zapłaty, c) 3.905,46 zł tytułem „14-tej pensji” za rok 2019 z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od 15 lutego 2020 roku do dnia zapłaty, d) 4.066,31 zł tytułem skapitalizowanej renty wyrównawczej za rok 2019 z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od 14 lutego 2020 roku do dnia zapłaty, e) 2.218,37 zł tytułem skapitalizowanej renty wyrównawczej za rok 2020 z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od 10 marca 2021 roku do dnia zapłaty, f) 3.907,45 zł tytułem nagrody barbórkowej za rok 2020 z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od 5 grudnia 2020 roku do dnia zapłaty, g) 3.486,59 zł tytułem „14-tej pensji” za rok 2020 z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od 16 lutego 2021 roku do dnia zapłaty, h) 3.865,50 zł tytułem nagrody barbórkowej za rok 2021 z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od 7 grudnia 2021 roku do dnia zapłaty, i) 1.282,15 zł tytułem skapitalizowanej renty wyrównawczej za rok 2021 z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od 28 lutego 2022 roku do dnia zapłaty. O odsetkach orzeczono na mocy art. 481 § 1 k.c. w zw. z art. 455 k.c. w zw. z art. 300k .p. Odnośnie odsetek dotyczących 14 – tej pensji, pozwana była zobowiązana do wypłacenia pracownikom należności do połowy lutego danego roku. Odsetki w tym zakresie zasądzono od następnego dnia, w którym roszczenie stało się wymagalne przy uwzględnieniu ewentualnych dni wolnych, dlatego też kwotę 3.834,45 zł zasądzono od dnia 16 lutego 2019 roku, kwotę 3.905,46 zł od 15 lutego 2020 roku, a kwotę 3.486,59 zł od 16 lutego 2021 roku. Odnośnie odsetek w zakresie nagrody barbórkowej, pozwana była zobowiązana na podstawie §9 Załącznika nr 4 do Porozumienia z 20.12.2004 r. do wypłaty pracownikom należności do 4 grudnia danego roku. Odsetki w tym zakresie zasądzono od następnego dnia, w którym roszczenie stało się wymagalne przy uwzględnieniu ewentualnych dni wolnych, dlatego też kwotę 3.794,79 zł zasądzono od 5 grudnia 2019 roku, kwotę 3.907,45 zł zasądzono od 5 grudnia 2020 roku, a kwotę 3.865,50 zł zasądzono od 7 grudnia 2021 roku, z uwagi iż 4 i 5 grudnia 2021 roku przypadał w dzień wolny od pracy. Powód wezwał pozwaną pismem z 6 lutego 2020 roku (k. 7) do zapłaty skapitalizowanej renty wyrównawczej za rok 2019. Przyjmując, że pismo powoda zostało doręczone pozwanej w terminie zwyczajowo przyjętym 7 dni (brak potwierdzenia), odsetki w tym zakresie należało więc następnego dnia od doręczenia pozwanej wezwania do zapłaty, tj. od 14 lutego 2020 roku. O roszczeniu powoda w zakresie zapłaty skapitalizowanej renty wyrównawczej za rok 2020 pozwana dowiedziała się otrzymując pozew powoda w dniu 9 marca 2021 roku, co w ocenie Sądu stanowiło wezwanie do zapłaty, zatem odsetki w tym zakresie należało zasadzić od następnego dnia, tj. od 10 marca 2021 roku. Powód w trakcie niniejszego postępowania rozszerzył powództwo i wniósł o zapłatę skapitalizowanej renty wyrównawczej za rok 2021. Pozwana, o rozszerzonym roszczeniu powoda, dowiedziała się otrzymując pismo powoda w dniu 25 lutego 2022 roku, zatem odsetki w tym zakresie należało zasadzić od następnego dnia, tj. od 28 lutego 2022 roku (biorąc pod uwagę, że 26 luty i 27 luty 2022 roku był dniem wolnym od pracy). Sąd w pkt 2 wyroku oddalił powództwo w pozostałym zakresie, mając na uwadze niezasadne i nieudowodnione roszczenia powoda. Sąd w pkt 3 wyroku na podstawie art. 102 k.p.c. odstąpił od obciążania stron kosztami sądowymi. Sąd miał na uwadze, że strony działały w sposób lojalny i nie przedłużały postępowania, a także były przekonane o zasadności swoich twierdzeń. Wprawdzie pozwana częściowo uznała powództwo, jednakże pomimo wcześniejszego występowania z żądaniami przez powoda nie wypłaciła mu wyrównania i powód zmuszony był wystąpić na drogę postępowania sądowego. Co więcej precyzyjne określenie wysokości skapitalizowanej renty wymagało pozyskania danych od podmiotu trzeciego, dopiero na tej podstawie pozwana sporządziła zestawienie. Należy mieć również na uwadze, że powód jest osobą starszą, schorowaną, a stan jego zdrowia w dużej mierze wynika z doznanego wypadku przy pracy, za który odpowiedzialność ponosi pozwana. Obciążenie go zatem kosztami postępowania pozostawałoby w sprzeczności z zasadami współżycia społecznego i poczuciem sprawiedliwości. Sędzia Sonia Lasota - Zawisza