V P 180/22

Sygn. akt V P 180/22 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ 8 sierpnia 2024roku Sąd Rejonowy w Rybniku, V Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący: sędzia Wiesław Jakubiec Protokolant : osobiście po rozpoznaniu 8 sierpnia 2024 roku w Rybniku na posiedzeniu niejawnym sprawy z powództwa I. D. przeciwko Urzędowi Miejskiemu w K. o odszkodowanie za niezgodne z prawem rozwiązanie umowy o pracę, o wynagrodzenie i o świadczenie z ZFŚS 1. oddala powództwo; 2. zasądza od powódki na rzecz strony pozwanej kwotę 855 zł (osiemset pięćdziesiąt pięć złotych) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego, z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od daty uprawomocnienia się orzeczenia. Sygn. akt V P 180/22 UZASADNIENIE W pozwie wniesionym w dniu 20 października 2022 roku powódka I. D. wniosła przeciwko pozwanemu Urzędowi Miejskiemu w K. o przywrócenie do pracy na poprzednich warunkach, a także o zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu wskazała, że była zatrudniona u pozwanego od 12 maja 1997 roku do 1 kwietnia 2022 roku na stanowisku inspektora ds. księgowości w wymiarze czasu pracy 7/8 etatu oraz zastępcy kierownika Urzędu Stanu Cywilnego 1/8 etatu. Według powódki była wzorowym pracownikiem, wywiązującym się z powierzonym jej obowiązków, a także lubianą wśród pracowników, nadto otrzymywała liczne nagrody. Dodała, że nigdy nie otrzymała od pozwanego kar porządkowych. Wskazała, że 30 września 2022 roku wręczono jej oświadczenie o rozwiązaniu stosunku pracy w trybie art. 52 §1 pkt 1 k.p. Kwestionowała wskazane w ww. piśmie przyczyny, które według powódki były nieprawdziwe i nie znajdowały oparcia w rzeczywistym stanie rzeczy. Podniosła, że od 2018 roku była mobbingowana przez obecnego pracodawcę, mimo iż wykonywała swoje obowiązki bez żadnych zastrzeżeń. Dodała, że od 2000 roku cierpi na schorzenia natury psychicznej związanych ze: śmiercią samobójczą jej męża, wypadkiem samochodowym i opieką nad obłożnie chorą matką, a depresja pojawiła się u powódki w związku z mobbingiem, przepracowaniem, problemami zdrowotnymi, zawodowymi i prywatnymi, stresem, poczuciem odpowiedzialności. Według powódki, pozwany zwolnił ją z innych przyczyn niż te podane w rozwiązaniu umowy o pracę. W odpowiedzi na pozew pozwany wniósł o odrzucenie pozwu jako, że Urząd Miejski w K. jest jednostką organizacyjną Gminy K. i nie posiada zdolności sądowej, ewentualnie o oddalenie powództwa i zasądzenia kosztów postępowania wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie. W uzasadnieniu zarzucił, że powództwo jest pozbawione podstaw faktycznych oraz prawnych. Według pozwanego przyczyną rozwiązania umowy o pracę było naruszenie przez powódkę podstawowych obowiązków pracowniczych. Nadto pozwany opisał sytuacje, które według niego nie wyglądały tak jak powódka opisała je w pozwie. Wskazał, że powódka wiele razy zachowywała się nagannie wobec swoich przełożonych oraz innych pracowników Urzędu, a także zakłócała spokój i porządek w miejscy pracy, lekceważąco i arogancko kierowała swoje wypowiedzi wobec jej przełożonych oraz kwestionował ich kompetencje. Według pozwanego przyczyny rozwiązania z powódką umowy o pracę były prawdziwe i rzeczywiste. Pismem z 18 kwietnia 2024 roku, powódka zmodyfikowała swoje roszczenie wnosząc o zasądzenie od pozwanego na jej rzecz kwoty 13.200 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia doręczenia niniejszego pisma pozwanego tytułem odszkodowania za niezgodne z prawem rozwiązanie umowy o pracę, zasadzenie kwoty 2.800 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia doręczenia niniejszego pisma pozwanego tytułem dodatkowego rocznego wynagrodzenia za 2022 rok, zasadzenie kwoty 700 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia doręczenia niniejszego pisma pozwanego tytułem dopłaty do wypoczynku. Sąd ustalił, co następuje: Powódka I. D. była zatrudniona w pozwanym Urzędzie Miejskim w K. od 12 maja 1997 roku do 30 września 2022 roku na ostatnio zajmowanym stanowisku Inspektora ds. Księgowości w wymiarze 7/8 etatu i zastępcy kierownika Urzędu Stanu Cywilnego w K. w wymiarze 1/8 etatu. Średniomiesięczne wynagrodzenie powódki obliczone jak ekwiwalent za urlop wynosiło 4.400 zł brutto. U powódki szereg zdarzeń losowych spowodował zachorowanie na depresję. Powódka od 2000 roku przeszła załamanie nerwowe, co związane było z tym, że jej mąż znęcał się nas powódką psychicznie i fizycznie, a następnie zmarł w wyniku śmierci samobójczej. W 2005 roku powódka uległa poważnemu wypadkowi samochodowemu, następnie przez 15 lat opiekowała się obłożnie chorą matką. Powódka początkowo była cenionym, rzetelnym i zaangażowanym pracownikiem. Powódka chciała zostać kierownikiem Urzędu Stanu Cywilnego by móc ubiegać się w przyszłości o stanowisko sekretarza. Powódka po objęciu stanowiska sekretarza od 1 lutego 2018 roku (do 14 października 2019 roku) stała się nad wyraz pobudzona i mało decyzyjna. Burmistrz zaniepokoił się zachowaniem powódki w momencie, gdy usłyszał jak powódka chętnie opowiada o swoim życiu prywatnym, problemach, ciągle wraca do starych spraw, chodzeni po innych biurach. Powódka pismem z 30 sierpnia 2019 roku wniosła o zmianę stanowiska sekretarza gminy oraz zastępcy kierownika Urzędu Stanu Cywilnego na poprzednie zajmowane stanowisko pracy. Burmistrz postanowił zmienić powódce stanowisko na inspektora ds. zamówień publicznych i funduszy pomocniczych, zaś stanowisko sekretarza powierzył J. T. . Powódka po powrocie z kolejnego zwolnienia lekarskiego, ubiegała się o zmianę stanowiska. Burmistrz od 14 marca 2022 roku przeniósł powódkę na stanowisko inspektora ds. księgowości. Zachowanie powódki ulegało zmianie. Powódka przejawiała niechęć do obecnej sekretarz, twierdziła, że wszyscy i wszystko co się w jej życiu wydarzyło było przeciwko niej. Powódka była skłócona z osobami z swojego życia zawodowego, rodzinnego jak i sąsiedzkiego. Przełożonym powódki była J. L. (skarbnik gminy). W dziale księgowości pracowała powódka wraz z pracownikami: D. A. , K. Z. , K. G. i T. T. . Powódka w trakcie pełnienia obowiązków służbowych, prowadziła głośne prywatne rozmowy telefoniczne, które odbywały się w pokoju, w kuchni i w toalecie, zakłócała pracę swoim koleżankom, używała niecenzuralnych słów. Gdy pracownice te zwracały jej uwagę, powódka reagowała krzykiem, zaś pracownika K. G. swym agresywnym zachowaniem, doprowadziła do płaczu. Z uwagi na zachowanie powódki, pracownice księgowości nie chciały już pracować w jednym pokoju z powódką. Przełożona powódki postanowiła więc rozsadzić pracownice, w ten sposób, że powódka pracowała sama w jednym pokoju, a pozostałe pracownice w pokoju obok. Nieodpowiednie zachowania powódki pogłębiły się od kwietnia 2022 roku. Powódka potrafiła np. nakrzyczeć na pracownicę działu księgowości, że ta nie chce jej pomagać. Nadto między powódką a J. T. (Sekretarza Gminy), powstał konflikt. Powódka zarzucała jej, że jest nieodpowiednim pracownikiem na zajmowanym stanowisku, nie zna języków obcych, a także że leczy się psychiatrycznie i ma problemy z zajściem w ciążę. Zarzucała J. T. , że ją pomawia, że powódka mówi sama do siebie i odgrażała się utratą stanowiska przez Sekretarz. 30 maja 2022 roku z okazji dnia samorządowca, pracownicy otrzymywali premie uznaniowe. Powódka otrzymała premię jedynie za pracę stanowisku inspektora ds. księgowości w wymiarze 7/8 etatu. Zaś za pracę jako zastępcy kierownika Urzędu Stanu Cywilnego w K. w wymiarze 1/8 etatu nie otrzymała nagrody z uwagi na jej krótki staż na tym stanowisku, brak decyzyjności, brak samodzielności oraz niestosowane zachowanie. Skarbnik Gminy nie wnioskowała do Burmistrza, by przyznać powódce nagrodę. Burmistrz mimo to zdecydował, że przyzna jej nagrodę, ale w niższej wysokości ( 300 zł ). Powódka wzburzona, że nie przyznano jej pełnej nagrody udała się do gabinetu sekretarz z zarzutami. Sekretarz Gminy wyjaśniła powódce zasadny przyznawania nagród uznaniowych. Powódka nie przyjęła tłumaczeń i ponownie kierowała te same zarzuty. Mając na uwadze zaistniałą sytuację Burmistrz tego samego dnia zarządził spotkanie kierowników, podczas którego Sekretarz opisała sytuację powódki oraz jej zachowanie. Burmistrz - A. S. wezwał powódkę na to spotkanie i poinformował o możliwości nałożenia na nią kary porządkowej, zaś powódka nie wyraziła żadnej skruchy, odgrażała się. Burmistrz nie zdecydował się wówczas ostatecznie ukarać powódki karą porządkową obawiając się, że może jej zachowanie jest spowodowane chorobą. 31 maja 2022 roku powódka przyszła do pracy bardzo wzburzona i udała się do gabinetu burmistrza. Pracownicy słyszeli krzyki powódki dochodzące z gabinetu burmistrza a dotyczące kwestii nieprzyznania jej nagrody. Burmistrz nie potrafił uspokoić powódki, prosił by powódka opuściła gabinet, jednakże bezskutecznie. Burmistrz polecił by zadzwoniono pod numer 112. W pierwszej kolejności przyjechał patrol policji, który przeprowadził rozmowę z powódką w obecności Sekretarza, a następnie przyjechało pogotowie ratunkowe, które zdecydowało zabrać powódkę na konsultację do szpitala psychiatrycznego. Powódka opuściła szpital w ten sam dzień. 21 września 2022 roku miała miejsce sytuacja, w której powódka udała się do gabinetu burmistrza z zarzutami kierowanymi wobec jego osoby. Burmistrz wówczas był w trakcie spotkania z Prezesem Zarządu Przedsiębiorstwa (...) . Powódka rozgniewana i rozżalona, przerwała owo spotkanie, formując zarzuty pod adresem pracodawcy dotyczące sposobu jej traktowania w miejscu pracy i wykonywania przez nią obowiązków. Gdy burmistrz powiedział żeby powódka opuściła gabinet, bo ma petenta, powódka powiedziała, że to żaden petent. Inni pracownicy nie potrafili uspokoić powódki. W tym czasie do budynku Urzędu poszedł dzielnicowy -– S. R. (1) na swój co tygodniowy dyżur. Zabrał on powódkę do jej pokoju w celu wyjaśnienia sytuacji. Rozmowa zajęła około 2 godzin. Powódce poleciała później krew z nosa. Po powódkę przyjechał jej partner - A. P. , który zabrał ją do domu. Powódka w innym czasie potrafiła awanturować się także na korytarzu przy petentach Urzędu, np. widząc dyrektora szkoły w urzędzie, podbiegła do niego na korytarzu robiąc mu wyrzuty w sprawach osobistych. Wchodziła w konflikty z każdą osobą, która nie poparła jej zdania. Pismem z 29 września 2022 roku, pozwany rozwiązał z powódką z dniem 30 września 2022 roku umowę o pracę w trybie art. 52 §1 pkt 1 k.p. bez zachowania okresu wypowiedzenia z powodu ciężkiego naruszenia podstawowych obowiązków pracowniczych, polegających na tym, że w dniu 21 września 2022 roku ignorując polecenia służbowe skierowane do powódki przez przełożonego i postępując wbrew nim nie opuszczała pomieszczenia sekretariatu urzędu, a następnie gabinetu burmistrza, przerywać umyślnie trwające tam spotkanie służbowe, podniesionym głosem formułowała zarzuty pod adresem pracodawcy dotyczące sposoby jej traktowania w miejscu pracy i wykonywanych przez nią obowiązków, bez przyczyny, nie sprowokowana, w obecności innych pracowników, zachowała się nagannie względem sekretarza gminy J. T. kierując wobec niej agresywne wypowiedzi zapowiadające utratę przez nią zajmowanego stanowiska służbowego, a zarazem odnoszące się do strefy objętej ochroną prywatności, zachowując się głośno, bez żadnego umiaru i opanowania, a nadto bez reakcji na ponawiane prośby o uspokojenie się, w tym formułując krzykiem wypowiedzi o charakterze impertynenckim i obraźliwym pod adresem przełożonych, a to burmistrza i sekretarza gminy, a nadto formułując bezpodstawne zarzuty o skierowaniu przeciwko niej działań służbowych Policji, zakłócała dyscyplinę i porządek w miejscu pracy utrudniając innym pracownikom wykonywanie obowiązków służbowych w tym samym miejscu i czasie, a zarazem sama zaniechała świadczeń pracy. Nadto pozwany pouczył powódkę o możliwości odwołania się do tut. Sądu i terminie. Powódka złożyła skargę do Państwowej Inspekcji Pracy na działania pracodawcy. Przeprowadzona kontrola w miejscu pracy powódki nie wykazała żadnych uchybień i zaniedbań ze strony pracodawcy. Powódka otrzymała z Poradni Medycyny Pracy orzeczenia z 19 kwietnia 2022 roku i z 28 lipca 2022 roku o braku przeciwskazań zdrowotnych, powódka była zdolna do wykonywania i podjęcia pracy na wskazanych stanowiskach. Powódce została udzielona pierwsza pomoc w dniu 31 maja 2022 roku i w dniu 13 września 2022 roku wskutek rozpoznania u powódki zaburzeń adaptacyjnych i nierozpoznanych zaburzeń psychicznych ograniczonych lub objawowych. Powódka w dniu 21 września 2022 roku w miejscu pracy nie miała zniesionych lub ograniczonych zdolności rozpoznawania znaczenia czynu, jak i pokierowania swoim postępowaniem. Dowody: akta osobowe powódki: umowa o pacę z 12.05.1997 r., umowa o pracę z 29.12.1997 r., umowa o pracę z 18.08.1999 r., umowa o pracę z 01.06.2015 r., umowa o pracę z 31.01.2018 r., wniosek powódki z 30.08.2019 r., porozumienie stron z 24.09.2019 r., porozumienie stron z 14.03.2022 r., pismo z 25.05.2022 r., pismo z 07.07.2022 r., pismo z 19.07.2022 r., rozwiązanie umowy o prace z 29.09.2022 r., świadectwo pracy, nadto w aktach sprawy: korespondencja z burmistrzem, dokumentacja konsultacji psychiatrycznej, dokumentacja zdjęciowa, wydruki z Whats app k. 8-71, zawiadomienie o skierowaniu na rehabilitację k. 77, dokumentacja mailowa k. 80-85, wyliczenie średniego miesięcznego wynagrodzenia brutto k. 97, karty płacowe k. 98-99, nagrania na płycie CD k. 100, k. 353, k. 394, k. 427, k. 500, notatki służbowe i pisma k. 101-111, załączniki powódki k. 128-209, wiadomości SMS k. 226, wiadomość maila k. 227, pismo z 10.02.2023 r. k. 228, pismo z 21.02.2023 r. k. 229-229v, pismo powódki z 05.02.2023 r. k. 230-231, rozwiązanie umowy o pracę z potwierdzeniem odbioru k. 240-241, zarządzenia burmistrza i rejestry wydanych upoważnień i pełnomocnictw k. 242-284, k. 494, logi systemowe k. 308-352, protokół nr (...) k. 395-397, pisma pozwanego, PIP i pracowników k. 398-407, korespondencja mailowa k. 408-416, pismo wojewody śl. K. 428-428v, karty zgłoszenia k. 431-434, dokumentacja policyjna k. 484-489, zeznania świadków: R. G. k. 232v-234, S. R. (2) k. 293v294v, A. P. k. 294v, J. L. k. 294v-296v, M. T. k. 370v, D. A. k. 370v-371v, J. T. k. 371v-373, k. 384v, K. Z. k. 385, W. B. k. 385-385v, T. T. k. 436v437, M. K. k. 437, przesłuchanie powódki k. 440-441v, przesłuchanie za pozwanego A. S. k. 441v-443, opinia biegłego z zakresu psychiatrii S. C. k. 467-468v Powyższy stan faktyczny został ustalony na podstawie zgromadzonych i powołanych wyżej dowodów z dokumentów, których prawdziwości strony nie kwestionowały, a także w oparciu o dowód z zeznań powyższych świadków oraz z przesłuchania stron, a także na podstawie dowodu z opinii biegłego z zakresu psychiatrii, które wraz z dowodami z dokumentów tworzyły spójny i logiczny obraz sprawy. Przy czym Sąd wziął pod uwagę przesłuchanie powódki tylko w takim w zakresie w jakim było one zgodne z pozostałym zebranym w sprawie materiałem dowodowym. Sąd na podstawie art. 235 2 §1 pkt 2,3 i 5 k.p.c. pominął dowód z zeznań świadka J. G. z uwagi na spóźnione zgłoszenie tego osobowego wniosku dowodowego. Sąd nadto miał na uwadze, że odbyło się już w sprawie 5 terminów rozpraw i przeprowadzono dowód z kilkunastu świadków, którzy jednoznacznie wypowiedzieli się w spornych i istotnych dla sprawy kwestiach, w tej sytuacji powoływanie kolejnego świadka na takie same okoliczności nie wniosłoby nic nowego do sprawy, byłoby nieprzydatne do wykazania potwierdzonych faktów, a nadto przedłużyłoby jedynie postępowanie. Sąd na podstawie art. 235 2 §1 pkt 2 i 5 k.p.c. pominął także dowód z nagrania zeznań S. R. (3) złożonego w innej sprawie, przed innym Sądem. Takie nagranie nie mogło stanowić dowodu osobowego w sprawie. Sąd miał na uwadze, że niniejsza sprawa została w całości wyjaśniona w oparciu o zebrany w sprawie materiał dowodowy, w szczególności w oparciu o osobiste zeznania świadka S. R. (3) i nie wymagała uzupełnienia o dodatkowe informacje a wniosek ten prowadził jedynie do przedłużenia się postepowania gdyż wymagałby wyznaczenia dodatkowego terminu rozprawy. Sąd na podstawie art. 235 2 §1 pkt 2 i 5 k.p.c. pominął dowody zgłoszone w piśmie powódki z 24 lipca 2024 roku z uwagi na fakt, że sprawa została już w całości wyjaśniona. W sprawie została zebrana bogata dokumentacja, a każda kolejna nie wniosłaby nic nowego do sprawy nadto jedynie przedłużyłaby postępowanie. Sąd zważył co następuje: Powództwo nie zasługuje na uwzględnienie. Na podstawie art. 39 k.p. pracodawca nie może wypowiedzieć umowy o pracę pracownikowi, któremu brakuje nie więcej niż 4 lata do osiągnięcia wieku emerytalnego, jeżeli okres zatrudnienia umożliwia mu uzyskanie prawa do emerytury z osiągnięciem tego wieku. Biorąc pod uwagę art. 87 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. (Dz.U.2021.0.291 t.j.) o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych w przypadku gdy emerytura przysługująca z Funduszu określona w art. 26 wysokość emerytury, łącznie z okresową emeryturą kapitałową, albo emerytura przysługująca z Funduszu określona w art. 26 wysokość emerytury, jest niższa niż kwota, o której mowa w art. 85 kwoty najniższych świadczeń ust. 2 i 3, emeryturę przysługującą z Funduszu, w tym emeryturę ustaloną ze zwiększeniem, o którym mowa w art. 26a zwiększenie wysokości emerytury, podwyższa się w taki sposób, aby suma tych świadczeń nie była niższa od tej kwoty, o ile ubezpieczony; kobieta – osiągnęła wiek emerytalny wynoszący 60 lat i ma okres składkowy i nieskładkowy wynoszący co najmniej 20 lat. Sąd podzielił stanowisko Sądu Najwyższego, który wskazał, że pracodawca może rozwiązać z pracownikiem umowę o pracę bez wypowiedzenia z jego winy (z powodu ciężkiego i zawinionego naruszenia przez niego obowiązków pracowniczych - na podstawie art. 52 § 1 pkt 1 k.p. ) w okresie ochronnym przewidzianym w art. 39 k.p. W takim przypadku szczególna ochrona przed wypowiedzeniem przysługująca pracownikowi na podstawie art. 39 k.p. ma znaczenie tylko w kontekście i na płaszczyźnie roszczeń, które przysługują pracownikowi z tytułu niezgodnego z prawem rozwiązania przez pracodawcę umowy bez zachowania okresu wypowiedzenia (postanowienie SN z 02.08.2023 r., sygn. III PSK 10/23). Zgodnie z treścią art. 52 § 1 pkt 1 k.p. pracodawca może rozwiązać umowę o pracę bez wypowiedzenia z winy pracownika w razie ciężkiego naruszenia przez pracownika podstawowych obowiązków pracowniczych. Art. 56 § 1 k.p. stanowi, że pracownikowi, z którym rozwiązano umowę o pracę bez wypowiedzenia z naruszeniem przepisów o rozwiązywaniu umów o pracę w tym trybie, przysługuje roszczenie o przywrócenie do pracy na poprzednich warunkach albo o odszkodowanie. O przywróceniu do pracy lub odszkodowaniu orzeka sąd pracy W pojęciu ciężkiego naruszenia podstawowych obowiązków pracowniczych mieszczą się trzy elementy: bezprawność zachowania pracownika (naruszenie podstawowego obowiązku pracowniczego), naruszenie albo zagrożenie interesów pracodawcy oraz zawinienie obejmujące zarówno winę umyślną, jak i rażące niedbalstwo. Ocenę stopnia oraz rodzaju winy pracownika należy odnieść zarówno do naruszenia samego obowiązku pracowniczego, jak i do zagrożenia lub naruszenia interesów pracodawcy. Z winą umyślną wiązać należy sytuację, w której pracownik przewiduje wystąpienie szkodliwego skutku swojego zachowania oraz celowo do niego zmierza lub co najmniej się na niego godzi. Natomiast, zgodnie ze stanowiskiem Sądu Najwyższego przez rażące niedbalstwo rozumie się niezachowanie minimalnych (elementarnych) zasad prawidłowego zachowania się w danej sytuacji. O przypisaniu osobie winy w tej postaci, decyduje zatem zachowanie się przez nią w określonej sytuacji w sposób odbiegający od miernika staranności minimalnej. Podkreślenia wymaga, iż uzasadnioną przyczyną rozwiązania z pracownikiem umowy w trybie art. 52 § 1 pkt 1 k.p. , nie musi być takie zawinione uchybienie podstawowym obowiązkom pracowniczym, które wywołuje istotną szkodę majątkową w mieniu zatrudniającego. Taką przyczyną może być również zawinione i bezprawne zachowanie pracownika powodujące samo zagrożenia interesów pracodawcy (wyrok Sądu Najwyższego z 28. 06. 2012 roku, II PK 285/11). Zgodnie z art. 100 § 1 kp pracownik jest obowiązany wykonywać pracę sumiennie i starannie oraz stosować się do poleceń przełożonych, które dotyczą pracy, jeżeli nie są one sprzeczne z przepisami prawa lub umową o pracę. Pracownik jest obowiązany w szczególności przestrzegać regulaminu pracy i ustalonego w zakładzie pracy porządku (§ 2 pkt 2), dbać o dobro zakładu pracy (§ 2 pkt 4) oraz przestrzegać w zakładzie pracy zasad współżycia społecznego (§ 2 pkt 6). Pozwany dokonał rozwiązania umowy o pracę na piśmie, pouczył powódkę o prawie i terminie odwołania do sądu pracy oraz wskazała przyczynę zakończenia stosunku pracy. Kwestią sporną między stronami była ocena podanych powódce przyczyn rozwiązania umowy. Przeprowadzone postepowanie, że powódka była skonfliktowana nie tylko z pracownikami pozwanej, jak również z rodziną czy sąsiadami. Sąd nie kwestionuje faktu, że w życiu osobistym powódki nastąpiła seria trudnych zdarzeń związana m.in. z śmiercią osób najbliższych, wypadku drogowego, czy chorobami. Jednakże powyższe zdarzenia nie mogą usprawiedliwiać nagannych zachowań powódki wobec swoich bezpośrednich przełożonych oraz Burmistrza. Po tym jak powódka zrezygnowała ze stanowiska sekretarza gminy zaczęła zachowywać się nieodpowiednio w miejscu pracy. Zaczęła podważać autorytet przełożonych, kwestionować ich polecenia, chciała odmiennego traktowania, podejmowała próby manipulacji innymi pracownikami, wszczynała awantury. Prowadziła głośno prywatne rozmowy telefoniczne. Zachowanie powódki powodowało dezorganizację i zakłócanie porządku w miejscu pracy. Mimo próśb i upomnień powódka nie zmieniła swojego podejścia. Nadto powódka okazywała publicznie niechęć do sekretarz gminy J. T. , którą postrzegała jako osobę nieodpowiednią na zajmowanym stanowisku, podważającą jej umiejętności i kierowała wobec niej agresywne wypowiedzi (strasząc utratą pracy). Potrafiła naruszać też strefę prywatną swojej przełożonej zarzucając jej schorzenia natury psychicznej czy rozgłaszając, że ma problem z zajściem w ciążę. W ocenie Sądu zachowanie to było naganne, bezprawne, podważało autorytet sekretarz jako osoby i jako urzędnika, a także naruszało jej dobro osobiste. Powódka jako pracownik z wieloletnim stażem, zajmujący w nieodległej przeszłości wysokie stanowisko (sekretarza gminy) znała obowiązujące w urzędzie gminy standardy zachowań, mimo tego z niskich pobudek zaczęła je łamać. W toku niniejszego postępowania usprawiedliwia swoje naganne zachowanie tym, że rzekomo to ona była ofiarą prześladowań ze strony kierownictwa pozwanej a jej reakcja była tylko obroną. Przeprowadzone postępowanie nie wykazało, żeby ktoś z pracowników dopuszczał się wobec powódki jakieś niedozwolonych zachowań. Co więcej mając na uwadze trudne zdarzenia jakie spotkały ją w życiu i fakt, że cieszyła się wcześniej opinią dobrego pracownika, przełożeni i inni pracownicy przez dłuższy czas tolerowali nieprawidłowe zachowania jakich zaczęła się dopuszczać. Mimo istniejących podstaw nie otrzymywała kar porządkowych i chociaż była wiele miesięcy na zwolnieniu lekarskim nie rozwiązano z nią umowy bez wypowiedzenia. Szale cierpliwości pracodawcy przechyliły dopiero zachowania jakich podjęła się powódka w dniu 31.05.2022 r. i 21.09.2022 r.. W pierwszym przypadku -powódka wzburzona faktem otrzymania zbyt niskiej nagrody pieniężnej, wszczęła awanturę i nie stosowała się do poleceń służbowych przełożonych. Podkreślenia wymaga, że nagroda ta była uznaniowa, a pracodawca wziął pod uwagę wszystkie kryteria oceny pracy pracownika. Powódka otrzymała premię za pracę stanowisku inspektora ds. księgowości w wymiarze 7/8 etatu. Zaś za pracę jako zastępcy kierownika Urzędu Stanu Cywilnego w K. w wymiarze 1/8 etatu nie otrzymała nagrody. Przełożona powódki nie wnioskowała o przyznanie tej nagrody z uwagi na krótki jej staż pracy, brak decyzyjności, brak samodzielności i ogólne zachowanie. Burmistrz postanowił jednak przyznać jej nagrodę pieniężną, ale w niższej wysokości. Powódka zamiast umówić się z burmistrzem na rozmowę postanowiła załatwić tą sprawę w inny sposób, poprzez wyrażenie swojego niezadowolenia wtargnęła przerywając spotkanie służbowe i kierując wobec pracodawcy zarzuty. Poproszona o opuszczenie gabinety nie zastosowała się do poleceń służbowych w konsekwencji czego został wezwany patrol policji i pogotowie ratunkowe. Ta sytuacja spowodowała, że powódka umyślnie naruszyła interesy pracodawcy. W dniu 21 września 2022 roku ignorując polecenia służbowe skierowane do powódki przez przełożonego i postępując wbrew nim nie opuszczała pomieszczenia sekretariatu urzędu, i gabinetu burmistrza. Powódka przerywała umyślnie trwające tam spotkanie, podniesionym głosem formułowała zarzuty pod adresem pracodawcy dotyczące sposoby jej traktowania w miejscu pracy i wykonywanych przez nią obowiązków. Bez przyczyny, nie sprowokowana, w obecności innych pracowników, zachowała się nagannie względem sekretarza gminy J. T. kierując wobec niej agresywne wypowiedzi zapowiadające utratę przez nią zajmowanego stanowiska służbowego, a zarazem odnoszące się do strefy objętej ochroną prywatności, zachowując się głośno, bez żadnego umiaru i opanowania, a nadto bez reakcji na ponawiane prośby o uspokojenie się, w tym formułując publicznie krzykiem wypowiedzi o charakterze impertynenckim i obraźliwym pod adresem przełożonych ( burmistrza i sekretarza gminy), a nadto formułując bezpodstawne zarzuty o skierowaniu przeciwko niej działań służbowych zakłócała dyscyplinę i porządek w miejscu pracy utrudniając innym pracownikom wykonywanie obowiązków służbowych w tym samym miejscu i czasie, a zarazem sama zaniechała świadczeń pracy. Podkreślenia wymaga, że powódka w przypadku obu zdarzeń nie ujawniała cech choroby psychicznej, upośledzenia umysłowego ani innych zakłóceń czynności psychicznych, nie była także pod wpływem działania alkoholu. Powódka w wyżej opisanych zdarzeniach miała zachowaną pełną świadomość, pamiętała o przebiegu zdarzeń, a w tracie badań lekarskich nie ujawniono żadnych przesłanek wskazujących na występowanie zakłóceń czynności psychicznych. Nadto pozostała krytyczna wobec swojego postępowania i zdawała sobie sprawę z konsekwencji swoich działań. Brak było podstaw przyjęcia do warunków zniesionej lub znacznie ograniczonej poczytalności. Powódka miała zachowaną wówczas sprawność intelektualną, znała i różnicowała podstawowe normy prawne. Zdolność powódki do planowania i przewidywania sytuacji społecznych nie była upośledzona, a zachowanie w czasie czynów było świadome i ukierunkowane. Oceniając stan zdrowia psychicznego w jakim powódka miała się znajdować w dniu 21.09.2022 r. Sąd w pełni podzielił opinię z zakresu psychiatrii S. C. jako wydaną przez osobe będącą specjalistą w zakresie schorzeń występujących i dysfunkcji występujących u powódki. Opinia wydana przez biegłego jest szczegółowa, przystępna i zrozumiałe dla osób nie dysponujących wiedzą medyczną, zaś wnioski sformułowane zostały jasno, czytelnie i jednoznacznie. Nadto należy wziąć pod uwagę, że żadne ze stron nie kwestionowała przedmiotowej opinii. Mając powyższe na uwadze, Sąd uznał, że wskazane przyczyny uzasadniające rozwiązanie z powódką umowy o pracę okazały się konkretne i rzeczywiste, dlatego na podstawie przywołanych przepisów, oddalił powództwo ( pkt 1 wyroku), w tym również w zakresie dodatkowych roszczeń powódki sformułowanych w piśmie z dnia 18.04.2024 r. albowiem ich zasadność uzależniona była od uwzględniania powództwa głównego. O kosztach orzeczono w pkt 2 wyroku, na podstawie art. 98 k.p.c. w zw. z art. 98 §1 1 k.p.c. w zw. z art. 99 k.p.c. i § 9 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22.10.2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych, wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty, uznając powódkę za stronę przegrywającą sprawę. Sędzia Wiesław Jakubiec