II KZ 19/14

Sygn. akt II KZ 19/14
POSTANOWIENIE
Dnia 25 czerwca 2014 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Waldemar Płóciennik
na posiedzeniu w Izbie Karnej w sprawie skazanego
E. M.
‎
po rozpoznaniu zażalenia skazanego
‎
na zarządzenie Przewodniczącego II Wydziału Karnego Sądu Apelacyjnego
‎
z dnia 22 kwietnia 2014 r.,
o odmowie przyjęcia wniosku o wznowienie postępowania,
p o s t a n o w i ł
utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie.
U Z A S A D N I E N I E
Skazany E. M. złożył wniosek o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w P. z dnia 10 marca 2009 r., sygn. … 938/08, utrzymującym w mocy wyrok Sądu Rejonowego w B. z dnia 4 kwietnia 2008 r., sygn. … 383/07. Skazany złożył także wniosek o wyznaczenie mu obrońcy z urzędu w celu sporządzenia wniosku o wznowienie postępowania. Wyznaczony z urzędu adwokat M. J.
,
pismem datowanym na dzień 6 marca 2013 r., poinformowała Sąd o braku podstaw do złożenia wniosku o wznowienie postępowania.
Zarządzeniem z dnia 14 marca 2014 r. skazany E. M. został wezwany do uzupełnienia w terminie 7 dni braków formalnych przez złożenie wniosku o wznowienie postępowania sporządzonego i podpisanego przez adwokata albo radcę prawnego. Ponieważ skazany nie uzupełnił braków formalnych w wyznaczonym terminie, zarządzeniem z dnia 22 kwietnia 2014 r. (sygn. … 243/13), odmówiono przyjęcia wniosku skazanego o wznowienie postępowania. Zarządzenie to zaskarżył wnioskodawca.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Zażalenie skazanego E. M. nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z obowiązującymi przepisami, jeśli wniosek o wznowienie postępowania nie pochodzi od prokuratura, powinien być sporządzony i podpisany przez adwokata albo radcę prawnego (art. 545 § 2 k.p.k.). Ustawowe wymagania w tym zakresie mają na celu zapobieżenie nadużywaniu tego nadzwyczajnego środka zaskarżenia i składaniu wniosków nie znajdujących podstaw prawnych w art. 540 k.p.k. i art. 540a k.p.k. Wyznaczony w sprawie obrońca z urzędu, zgodnie z art. 84 § 3 k.p.k., poinformował Sąd, że nie stwierdził podstaw do wniesienia wniosku o wznowienie postępowania, przy czym swoje stanowisko w tej mierze obszernie uzasadnił. Zasadne wydaje się zasygnalizowanie, iż zgodnie z treścią art. 84 § 3 k.p.k. wyznaczony z urzędu obrońca w postępowaniu o wznowienie postępowania powinien sporządzić i podpisać wniosek o wznowienie albo poinformować sąd na piśmie, że nie stwierdził podstaw do jego wniesienia. Z powyższego jasno wynika, iż na obrońcy z urzędu nie spoczywa „obowiązek” podpisania wniosku o wznowienie sporządzonego osobiście przez skazanego, ani też zastosowania się do żądania wnioskodawcy, by wniosek sporządzić i podpisać.
Ponieważ skazany E. M. w wyznaczonym terminie nie złożył wniosku o wznowienie postępowania sporządzonego i podpisanego przez adwokata, zarządzenie w przedmiocie odmowy przyjęcia wniosku o wznowienie postępowania sporządzonego przez niego osobiście, należało uznać za zasadne i utrzymać je w mocy.  Należy przy tym zauważyć, że podniesione w zażaleniu zarzuty nie mają jakiegokolwiek znaczenia z punktu widzenia oceny prawidłowości rozważanej decyzji procesowej, ponieważ zasadzała się ona na braku skutecznie wniesionego wniosku o wznowienie postępowania karnego. Zaskarżone zarządzenie nie pozbawia skazanego prawa do złożenia ponownego wniosku o wznowienie postępowania pod warunkiem, że zostanie on sporządzony i podpisany przez adwokata.
Kierując się powyższym orzeczono, jak na wstępie.