V KZ 8/20
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuSąd Najwyższy utrzymał w mocy postanowienie o tymczasowym aresztowaniu oskarżonego M. D., uznając obawę ukrywania się sprawcy z uwagi na grożącą mu surową karę.
Sąd Najwyższy rozpatrywał zażalenie obrońcy oskarżonego M. D. na postanowienie o zastosowaniu tymczasowego aresztowania. Obrońca zarzucał naruszenie przepisów postępowania i błąd w ustaleniach faktycznych. Sąd Najwyższy uznał zażalenie za niezasadne, podkreślając, że obawa ukrywania się sprawcy jest uzasadniona ze względu na grożącą mu surową karę oraz fakt, że kasacja Ministra Sprawiedliwości otwiera drogę do orzeczenia kary surowszej niż pierwotnie orzeczona.
Sąd Najwyższy w Izbie Karnej rozpoznał zażalenie obrońcy oskarżonego M. D. na postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 27 lutego 2020 r. o zastosowaniu środka zapobiegawczego w postaci tymczasowego aresztowania na okres 3 miesięcy. Oskarżony był sądzony za czyn z art. 197 § 3 pkt 2 k.k. Obrońca zarzucił obrazę art. 257 § 1 k.p.k. przez brak jasnego wskazania przyczyn stosowania tymczasowego aresztowania oraz błąd w ustaleniach faktycznych, polegający na błędnym uznaniu, że nieprawomocnie orzeczona kara rodzi konieczność zastosowania najsurowszego środka zapobiegawczego. Sąd Najwyższy uznał zażalenie za niezasadne. Wskazał, że uzasadnienie postanowienia o aresztowaniu, choć nie rozbudowane, jednoznacznie wskazuje na obawę ukrywania się sprawcy w kontekście grożącej mu surowej kary. Podkreślono, że uwzględnienie kasacji Prokuratora Generalnego otwiera drogę do orzeczenia kary surowszej niż pierwotnie wymierzona, co może skłaniać oskarżonego do działań utrudniających postępowanie. W związku z tym Sąd Najwyższy utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (2)
Odpowiedź sądu
Tak, zastosowanie tymczasowego aresztowania jest uzasadnione ze względu na obawę ukrywania się sprawcy.
Uzasadnienie
Sąd Najwyższy uznał, że grożąca oskarżonemu surowa kara, a także możliwość orzeczenia kary jeszcze surowszej w wyniku uwzględnienia kasacji Prokuratora Generalnego, uzasadniają obawę ukrywania się sprawcy i tym samym stosowanie tymczasowego aresztowania.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie
Strona wygrywająca
Skarb Państwa
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| M. D. | osoba_fizyczna | oskarżony |
Przepisy (2)
Główne
k.k. art. 197 § § 3 pkt 2
Kodeks karny
Pomocnicze
k.p.k. art. 257 § § 1
Kodeks postępowania karnego
Sąd uznał, że mimo braku rozbudowanego uzasadnienia, przyczyny zastosowania tymczasowego aresztowania były jednoznaczne.
Argumenty
Skuteczne argumenty
Obawa ukrywania się sprawcy ze względu na grożącą surową karę. Możliwość orzeczenia kary surowszej w wyniku uwzględnienia kasacji Prokuratora Generalnego. Niewystarczający rozmiar odbytej kary w stosunku do potencjalnej kary do odbycia.
Odrzucone argumenty
Obraza art. 257 § 1 k.p.k. przez brak pełnego i jasnego wskazania przyczyn zastosowania tymczasowego aresztowania. Błąd w ustaleniach faktycznych polegający na błędnym uznaniu, że nieprawomocnie orzeczona kara rodzi konieczność zastosowania najsurowszego środka zapobiegawczego.
Godne uwagi sformułowania
obawa przed ukrywaniem się sprawcy bardzo surowej kary, która grozi oskarżonemu droga do orzeczenia wobec oskarżonego nawet kary surowszej świadomość tego faktu na obecnym etapie postępowania może skłaniać oskarżonego do podejmowania działań, które w efekcie prowadziłyby do utrudnienia sprawnego zakończenie tego postępowania
Skład orzekający
Kazimierz Klugiewicz
przewodniczący
Jerzy Grubba
członek
Włodzimierz Wróbel
sprawozdawca
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Średnia
Powoływalne dla: "Uzasadnienie stosowania tymczasowego aresztowania w sprawach karnych, gdy grozi surowa kara, a istnieje możliwość orzeczenia kary surowszej."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznej sytuacji procesowej po uchyleniu wyroku i wniesieniu kasacji.
Wartość merytoryczna
Ocena: 5/10
Sprawa dotyczy ważnego aspektu postępowania karnego - stosowania tymczasowego aresztowania jako środka zapobiegawczego, co jest istotne dla praktyków prawa karnego.
“Tymczasowe aresztowanie jako środek zapobiegawczy: Sąd Najwyższy wyjaśnia kluczowe przesłanki.”
Sektor
inne
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginał, niezmienionySN Sygn. akt V KZ 8/20 POSTANOWIENIE Dnia 18 marca 2020 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Kazimierz Klugiewicz (przewodniczący) SSN Jerzy Grubba SSN Włodzimierz Wróbel (sprawozdawca) Protokolant Patrycja Kotlarska w sprawie M. D. oskarżonego o dokonanie czynu z art. 197 § 3 pkt 2 k.k. i in po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 18 marca 2020 r., zażalenia obrońcy oskarżonego, na postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 27 lutego 2020 r., sygn. akt V KK 80/19, o zastosowaniu środka zapobiegawczego w postaci tymczasowego aresztowania p o s t a n o w i ł: utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie. UZASADNIENIE Wyrokiem Sądu Najwyższego z dnia 27 lutego 2020 (sygn. akt V KK 80/19) uchylono wyrok Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 22 lutego 2019 r. (sygn. akt II Aka (…)) utrzymującego wobec oskarżonego M. D. wyrok 13 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności. Sąd Najwyższy jednoczenie zastosował wobec skazanego środek zapobiegawczy w postaci tymczasowego aresztowania na okres 3 miesięcy. Na to postanowienie zażalenie wniósł obrońca skazanego, zarzucając temu orzeczeniu: 1. obrazę przepisów postępowania, mającą wpływ na jego treść, tj. art. 257 § 1 k.p.k. przez zastosowanie wobec M. D. środka zapobiegawczego w postaci tymczasowego aresztowania na okres trzech miesięcy, przy jednoczesnym braku pełnego i jasnego wskazania przyczyn dlaczego ewentualnie niewystarczający jest inny środek zapobiegawczy, 2. błąd w ustaleniach faktycznych mający wpływ na treść orzeczenia, tj. błędne ustalenie, że nieprawomocnie orzeczona kara – na obecnym etapie postepowania rodzi konieczność zabezpieczenia prawidłowego toku postępowania poprzez zastosowanie wobec oskarżonego najsurowszego środka zapobiegawczego. Podnosząc powyższe zarzuty skarżący wniósł o zastosowanie wolnościowego środka w postaci dozoru Policji z zakazem kontaktowania się i zbliżania do pokrzywdzonych. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Zażalenie nie jest zasadne. Jakkolwiek uzasadnienie postanowienia Sądu Najwyższego o zastosowaniu wobec oskarżonego środka zapobiegawczego nie jest rozbudowane, niemniej wynika z niego w sposób jednoznaczny powód wydania takiego właśnie rozstrzygnięcia. Jest nim obawa przed ukrywaniem się sprawcy, a tym samym wpływaniem na przebieg postępowania, w sytuacji bardzo surowej kary, która grozi oskarżonemu w kontekście zarzuconych mu czynów, a także przyczyn, jakie spowodowały uchylenie zaskarżonego kasacją wyroku Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 22 lutego 2018 r, sygn. akt II Aka (…). Należy w szczególności podkreślić, że za zasadną uznano także kasację Ministra Sprawiedliwości – Prokuratora Generalnego złożoną na niekorzyść oskarżonego, co z uwagi na treść uwzględnionych w tej kasacji zarzutów, otwiera także drogę do orzeczenia wobec oskarżonego nawet kary surowszej, niż ta, którą wymierzono w poprzednim postępowaniu. W tej perspektywie rozmiar odbytej już przez oskarżonego kary (ponad 3 lata pozbawienia wolności) nie zmienia faktu, że grożąca mu ewentualna kara, która musiałby odbyć w przypadku prawomocnego uznania go winnym zarzuconych mu przestępstw, jest bardzo wysoka. Świadomość tego faktu na obecnym etapie postępowania może skłaniać oskarżonego do podejmowania działań, które w efekcie prowadziłyby do utrudnienia sprawnego zakończenie tego postępowania. W tym stanie rzeczy należało orzec jak w sentencji.
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI