V KZ 7/13

Sygn. akt V KZ 7/13
POSTANOWIENIE
Dnia 21 lutego 2013 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Przemysław Kalinowski
w sprawie O. A.
skazanego z art. 280 § 1 kk i in.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu
w dniu 21 lutego 2013 r.,
zażalenia obrońcy skazanego
na postanowienie Sądu Okręgowego w S.
z dnia 4 stycznia 2013 r.
p o s t a n o w i ł
utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie.
UZASADNIENIE
Sąd Okręgowy w S. postanowieniem z dnia 4 stycznia 2013 r., nie uwzględnił wniosku skazanego O. A. i jego obrońcy o przywrócenie terminu zawitego do złożenia wniosku o doręczenie odpisu wyroku Sądu Okręgowego w S. z dnia 8 listopada 2011 r. w sprawie sygn. IV Ka … – wraz z uzasadnieniem.
Zażalenie na to postanowienie wniósł obrońca skazanego O. A. zarzucając obrazę art. 126 § 1 kpk, która miała polegać na błędnym uznaniu, że w sprawie brak jest przesłanek warunkujących przywrócenie terminu zawitego i wnosząc o zmianę zaskarżonego postanowienia przez przywrócenie przedmiotowego terminu.
Sąd Najwyższy zważył co następuje.
Zażalenie obrońcy skazanego O. A. okazało się całkowicie bezzasadne. W opozycji do obszernych i wnikliwych motywów orzeczenia, przedstawionych przez Sąd Okręgowy w S. w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, autor zażalenia nie zaprezentował żadnych okoliczności mających wagę argumentów przemawiających za zmianą dotychczasowego stanowiska wyrażonego w tej sprawie. Jak słusznie podkreślono, przesłanką przywrócenia terminu zawitego jest niezależna od strony przyczyna uniemożliwiająca zachowanie tego terminu (arg. ex art. 126 § 1 k.p.k.). W realiach tej sprawy, powyższego kryterium w sposób oczywisty nie spełnia powołanie się na „
niewiedzę i brak jakiejkolwiek wiedzy na temat przepisów prawa procesowego
”, występujące po stronie skazanego. Niezależnie bowiem od argumentów podniesionych przez Sąd Okręgowy w S., a odwołujących się do niezakwestionowanej przez strony prawidłowości pouczenia udzielonego skazanemu obecnemu na rozprawie apelacyjnej i przy ogłoszeniu wyroku sądu odwoławczego, podkreślić trzeba, że nawet przy ewentualnym braku zrozumienia tego pouczenia, istniała niczym nie ograniczona i realna możliwość niezwłocznego uzyskania przez skazanego wiedzy na temat zarówno sposobu i warunków zaskarżenia wyroku sądu odwoławczego, jak i samych zasad uzyskania odpisu tego orzeczenia wraz z uzasadnieniem. W tym bowiem zakresie niezbędna była jedynie i wyłącznie inicjatywa skazanego, możliwa do  podjęcia zarówno po zakończeniu rozprawy, jak i w drodze zasięgnięcia stosownej informacji w sekretariacie sądowym. Natomiast brak takiej inicjatywy nie może być interpretowany jako niezależny od strony brak „
wiedzy na temat prawa procesowego”
, lecz należało go ocenić jako oczywisty brak woli podjęcia takiego działania w terminie przewidzianym przez ustawę procesową.
W tych warunkach należało uznać, że wywody zaprezentowane w zażaleniu nie podważyły argumentów, które legły u postaw zaskarżonego postanowienia, co uzasadniało utrzymanie w mocy tego ostatniego orzeczenia.
Mając to wszystko na uwadze Sąd Najwyższy orzekł, jak na wstępie.