V KZ 61/22

Sąd Najwyższy w Izbie Karnej rozpoznał zażalenie wniesione przez W. D. na zarządzenie upoważnionego sędziego Sądu Rejonowego w Bydgoszczy z dnia 26 września 2022 r., sygn. akt III Kp 202/22. Zarządzenie to odmawiało przyjęcia skargi na postanowienie Sądu Rejonowego w Bydgoszczy z dnia 12 września 2022 r., które utrzymywało w mocy postanowienie prokuratora o odmowie wszczęcia śledztwa. Sąd Rejonowy uzasadnił odmowę przyjęcia skargi jej niedopuszczalnością z mocy ustawy, wskazując na art. 539a § 1 kpk, który określa warunki dopuszczalności skargi do Sądu Najwyższego od wyroku sądu odwoławczego uchylającego wyrok sądu pierwszej instancji i przekazującego sprawę do ponownego rozpoznania. Skarżący W. D. wniósł zażalenie, domagając się uznania go za zasadne i podjęcia działań mających na celu ukształtowanie postępowania karnego zgodnie z zadaniami określonymi w art. 2 § 1 kpk, rozpoznania sprawy na podstawie dokumentów i ujawnienia okoliczności sprzyjających popełnieniu przestępstw. Podniósł również, że nie jest jego winą, iż zapadło postanowienie, a nie wyrok. Sąd Najwyższy uznał zażalenie za bezzasadne w stopniu oczywistym, stwierdzając, że wywody skarżącego nie odnosiły się do powodów, które legły u podstaw zaskarżonego zarządzenia, czyli niedopuszczalności skargi z mocy ustawy. W związku z tym Sąd Najwyższy postanowił utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie.

Zagadnienia prawne (1)

Skład orzekający