V KZ 61/22
Podsumowanie
Sąd Najwyższy utrzymał w mocy zarządzenie odmawiające przyjęcia skargi na postanowienie prokuratora o odmowie wszczęcia śledztwa, uznając skargę za niedopuszczalną z mocy ustawy.
Sąd Najwyższy rozpoznał zażalenie W. D. na zarządzenie sędziego Sądu Rejonowego w Bydgoszczy, które odmówiło przyjęcia skargi na postanowienie o odmowie wszczęcia śledztwa. Skarga została uznana za niedopuszczalną z mocy ustawy, ponieważ nie spełniała warunków określonych w art. 539a § 1 kpk, dotyczących skargi do Sądu Najwyższego od wyroku sądu odwoławczego. Sąd Najwyższy uznał zażalenie za bezzasadne, stwierdzając, że argumenty skarżącego nie odnosiły się do przyczyn niedopuszczalności skargi.
Sąd Najwyższy w Izbie Karnej rozpoznał zażalenie wniesione przez W. D. na zarządzenie upoważnionego sędziego Sądu Rejonowego w Bydgoszczy z dnia 26 września 2022 r., sygn. akt III Kp 202/22. Zarządzenie to odmawiało przyjęcia skargi na postanowienie Sądu Rejonowego w Bydgoszczy z dnia 12 września 2022 r., które utrzymywało w mocy postanowienie prokuratora o odmowie wszczęcia śledztwa. Sąd Rejonowy uzasadnił odmowę przyjęcia skargi jej niedopuszczalnością z mocy ustawy, wskazując na art. 539a § 1 kpk, który określa warunki dopuszczalności skargi do Sądu Najwyższego od wyroku sądu odwoławczego uchylającego wyrok sądu pierwszej instancji i przekazującego sprawę do ponownego rozpoznania. Skarżący W. D. wniósł zażalenie, domagając się uznania go za zasadne i podjęcia działań mających na celu ukształtowanie postępowania karnego zgodnie z zadaniami określonymi w art. 2 § 1 kpk, rozpoznania sprawy na podstawie dokumentów i ujawnienia okoliczności sprzyjających popełnieniu przestępstw. Podniósł również, że nie jest jego winą, iż zapadło postanowienie, a nie wyrok. Sąd Najwyższy uznał zażalenie za bezzasadne w stopniu oczywistym, stwierdzając, że wywody skarżącego nie odnosiły się do powodów, które legły u podstaw zaskarżonego zarządzenia, czyli niedopuszczalności skargi z mocy ustawy. W związku z tym Sąd Najwyższy postanowił utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie.
Potrzebujesz głębszej analizy? Agent AI przeanalizuje tę sprawę na tle orzecznictwa i odpowiedniego stanu prawnego.
SprawdźZagadnienia prawne (1)
Odpowiedź sądu
Nie, skarga jest niedopuszczalna z mocy ustawy, ponieważ przepis art. 539a § 1 kpk dotyczy skargi do Sądu Najwyższego od wyroku sądu odwoławczego uchylającego wyrok sądu pierwszej instancji i przekazującego sprawę do ponownego rozpoznania, a nie od postanowienia o odmowie wszczęcia śledztwa.
Uzasadnienie
Sąd Najwyższy wskazał, że warunki dopuszczalności skargi do Sądu Najwyższego są ściśle określone w art. 539a § 1 kpk i dotyczą sytuacji odmiennej niż ta, w której znajduje się skarżący. Skarżący nie spełnił ustawowych wymogów, co skutkuje niedopuszczalnością skargi.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie
Strona wygrywająca
Sąd Rejonowy w Bydgoszczy
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| W. D. | osoba_fizyczna | skarżący |
Przepisy (2)
Główne
k.p.k. art. 539a § § 1
Kodeks postępowania karnego
Przepis ten określa dopuszczalność skargi do Sądu Najwyższego od wyroku sądu odwoławczego uchylającego wyrok sądu pierwszej instancji i przekazującego sprawę do ponownego rozpoznania. Nie dotyczy on skargi na postanowienie o odmowie wszczęcia śledztwa.
Pomocnicze
k.p.k. art. 2 § § 1
Kodeks postępowania karnego
Przywołany przez skarżącego przepis określający zadania postępowania karnego.
Argumenty
Skuteczne argumenty
Niedopuszczalność skargi z mocy ustawy z uwagi na niespełnienie warunków określonych w art. 539a § 1 kpk.
Odrzucone argumenty
Argumentacja skarżącego dotycząca niedopuszczalności skargi, która nie odnosiła się do powodów odmowy przyjęcia skargi.
Godne uwagi sformułowania
skarga jest niedopuszczalna, ponieważ nie zostały spełnione warunki dopuszczalności skargi wymienione w tym przepisie nie jest winą skarżącego, że w niniejszej sprawie zapadło <<postanowienie (a nie wyrok)>> zażalenie okazało się bezzasadne i to w stopniu oczywistym Wywody zamieszczone w środku odwoławczym, nie odnosiły się do powodów, które legły u podstaw kwestionowanego zarządzenia.
Skład orzekający
Andrzej Tomczyk
sędzia
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Średnia
Powoływalne dla: "Potwierdzenie ścisłej interpretacji przepisów dotyczących dopuszczalności skargi kasacyjnej do Sądu Najwyższego w sprawach karnych."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznej sytuacji procesowej związanej z odmową wszczęcia śledztwa i brakiem wyroku sądu odwoławczego.
Wartość merytoryczna
Ocena: 3/10
Sprawa ma charakter czysto proceduralny i dotyczy wąskiego zagadnienia dopuszczalności środka zaskarżenia, co czyni ją mało interesującą dla szerszego grona odbiorców.
Sektor
inne
Masz pytanie dotyczące tej sprawy?
Zapytaj AI Research — przeanalizuje to orzeczenie w kontekście ponad 1,4 mln innych spraw i aktualnych przepisów.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
SN Sygn. akt V KZ 61/22 POSTANOWIENIE Dnia 16 stycznia 2023 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Andrzej Tomczyk po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu, bez udziału stron, w dniu 16 stycznia 2023 r., zażalenia W. D. na zarządzenie upoważnionego sędziego Sądu Rejonowego w Bydgoszczy z dnia 26 września 2022 r., sygn. akt III Kp 202/22, odmawiające przyjęcia skargi na postanowienie Sądu Rejonowego w Bydgoszczy z dnia 12 września 2022 r. p o s t a n o w i ł utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie. UZASADNIENIE Powołanym wyżej zarządzeniem odmówiono przyjęcia skargi złożonej przez W. D. na postanowienie Sądu Rejonowego w Bydgoszczy z dnia 12 września 2022 r., sygn. akt III Kp 202/22, utrzymujące w mocy postanowienie prokuratora Prokuratury Rejonowej w Mogilnie o odmowie wszczęcia śledztwa, jako niedopuszczalnej z mocy ustawy. W uzasadnieniu zaskarżonego zarządzenia wskazano, że „według art. 539 a § 1 kpk od wyroku sądu odwoławczego uchylającego wyrok sądu pierwszej instancji i przekazującego sprawę do ponownego rozpoznania stronom przysługuje skarga do Sądu Najwyższego” i podniesiono, że w niniejszej sprawie skarga jest niedopuszczalna, ponieważ nie zostały spełnione warunki dopuszczalności skargi wymienione w tym przepisie. Zażalenie na to zarządzenie złożył W. D., w którym wniósł o: - uznanie, że zażalenie jest zasadne, - podjęcie z urzędu i własnej inicjatywy działań prawnych mających na celu takie ukształtowanie postępowania karnego, aby: przez trafne zastosowanie środków przewidzianych w prawie karnym oraz ujawnienia okoliczności sprzyjających popełnieniu przestępstwa osiągnięte zostały zadania postępowania karnego nie tylko w zwalczaniu przestępstw, lecz również w zapobieganiu im oraz w umacnianiu poszanowania prawa i zasad współżycia społecznego (art. 2. § 1. Dz.U. 1997 Nr 89 poz. 555 - Kodeks postępowania karnego). - rozpoznanie sprawy w oparciu o stan faktyczny, to znaczy na podstawie urzędowo potwierdzonych kopii dokumentów (decyzji, umów i protokołów) oraz w oparciu o obowiązujące prawo, - ujawnienie wszystkich okoliczności sprzyjających popełnieniu czynów prawem zabronionych, - zobowiązanie winnych do naprawienia wyrządzonej krzywdy.” W uzasadnieniu zażalenia podniósł, iż „nie jest winą skarżącego, że w niniejszej sprawie zapadło <<postanowienie (a nie wyrok)>>”. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Zażalenie okazało się bezzasadne i to w stopniu oczywistym. Wywody zamieszczone w środku odwoławczym, nie odnosiły się do powodów, które legły u podstaw kwestionowanego zarządzenia. Warto bowiem przypomnieć, że przyczyną, która zadecydowała o odmowie przyjęcia skargi, była jej niedopuszczalność z mocy ustawy. Kwestie te zostały w sposób jasny wyłożone w uzasadnieniu zaskarżonego zarządzenia. Powtarzanie tej argumentacji jest zbyteczne, natomiast żądanie skarżącego w zaistniałej sytuacji nie ma racjonalnych podstaw. Z przytoczonych powodów kwestionowane zarządzenie należało utrzymać w mocy.
Nie znalazłeś odpowiedzi?
Zadaj pytanie naszemu agentowi AI — przeszuka orzecznictwo i przepisy za Ciebie.
Rozpocznij analizę