V KZ 5/12

POSTANOWIENIE  Z  DNIA  22  MARCA  2012  R. 
V  KZ  5/12 
 
Wezwanie strony do uzupełnienia braków pisma musi w swej treści 
wyraźnie zawierać wskazanie 7-dniowego terminu, w którym powinna ona 
to uczynić, gdyż wyraźnie wymaga tego art. 120 § 1 in fine k.p.k., a tym 
samym przy braku takiej informacji nie może następnie wchodzić w rachubę 
uznanie pisma za bezskuteczne z uwagi na jego uzupełnienie po upływie 
wskazanego w tym przepisie terminu. 
 
Przewodniczący: sędzia SN T. Grzegorczyk. 
 
Sąd Najwyższy w sprawie Jana K., skazanego z art. 286 § 1 k.k., po 
rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 22 marca 2012 r., 
zażalenia skazanego na zarządzenie Sędziego Sądu Okręgowego w Z. z 
dnia 10 stycznia 2012 r., o odmowie przyjęcia wniosku skazanego o 
sporządzenie i doręczenie odpisu wyroku Sądu Okręgowego wraz z 
uzasadnieniem 
 
u c h y l i ł  zaskarżone zarządzenie i przywracając Janowi K. termin, do 
złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku Sądu Okręgowemu 
w Z. z dnia 10 listopada 2011 r. w sprawie o sygn. (...) i doręczenie mu tego 
uzasadnienia wraz z odpisem samego wyroku, p r z e k a z a ł  sprawę temu 
Sądowi dla realizacji powyższego wniosku, który u z n a ł  za złożony 
obecnie z zachowaniem wymogów prawa. 

 
2
U Z A S A D N I E N I E  
 
Zaskarżonym zarządzeniem odmówiono uwzględnienia wniosku Jana 
K. o sporządzenie i doręczenie mu odpisu wyroku Sądu Okręgowego z dnia 
10 listopada 2011 r. wraz z uzasadnieniem wskazując, że skazany złożył 
taki wniosek w dniu 8 grudnia 2011 r., podczas gdy termin do jego złożenia 
upłynął mu w dniu 17 listopada 2011 r. Odwołując się od tego zarządzenia 
skazany podniósł, że wniosek ten wysłał w terminie zawitym 7 dni, tylko że 
sporządził go komputerowo i nie był on przez niego własnoręcznie 
podpisany, a gdy Sąd wezwał go do uzupełnienia braków formalnych 
pisma, osobiście nie odebrał z poczty tego wezwania, zaś gdy tylko osoba, 
która to uczyniła powiadomiła go o tej przesyłce, natychmiast uzupełnił 
wniosek i przekazał go Sądowi, co nastąpiło w dniu 8 grudnia 2011 r. 
Podkreślił w związku z tym, że w jego ocenie sam wniosek był wysłany z 
zachowaniem terminu, ale jednocześnie dołączył do zażalenia wniosek o 
przywrócenie mu terminu do wystąpienia o doręczenie odpisu wyroku wraz 
z uzasadnieniem, podając okoliczności jak w samym zażaleniu i wskazując 
że naruszenie terminu nastąpiło tym samym bez jego winy. 
Rozpoznając to zażalenie, Sąd Najwyższy zważył, co następuje. 
Prawdą jest, że oskarżony mimo prawidłowego powiadomienia o 
terminie rozprawy odwoławczej przed Sądem Okręgowym w Z., na której 
też w dniu 10 listopada 2011 r. wydano wyrok utrzymujący w mocy 
orzeczenie Sądu pierwszej instancji, nie stawił się bez usprawiedliwienia. 
Tym samym jednak termin do wystąpienia o sporządzenie i doręczenie mu 
uzasadnienia tego wyroku wraz z jego odpisem, upływał w dniu 17 
listopada 2011 r. W tymże dniu wpłynął do Sądu, wysłany przez skazanego 
w dniu 16 listopada 2011 r., przedmiotowy wniosek, który miał postać 
komputerowego 
wydruku 
opatrzonego 
imieniem 
i 
nazwiskiem 
wnioskodawcy bez jego osobistego podpisu. W związku z powyższym, w 

 
3
dniu 21 listopada 2011 r., sekretarz sądowy Sądu Okręgowego w Z., 
wezwał Jana K. „do uzupełnienia braku formalnego wniosku o uzasadnienie 
wyroku przez jego podpisanie, pod rygorem pozostawienia pisma jako 
bezskuteczne w trybie art. 120 § 2 k.p.k.” Wezwanie to odebrane zostało w 
dniu 23 listopada 2011 r. przez Karola K., zaś uzupełniony o podpis 
skazanego wniosek o doręczenie odpisu wyroku wraz z uzasadnieniem 
wysłany został w dniu 8 grudnia 2011 r. i dotarł do Sądu w dniu 12 grudnia 
r. Bez mała miesiąc później, bo 10 stycznia 2012 r., wydano wspomniane 
na wstępie zarządzenie o odmowie przyjęcia tego wniosku jako 
spóźnionego. 
Stosownie do art. 120 § 1 k.p.k., jeżeli pismo nie odpowiada 
wymaganiom formalnym – w tym wskazanym w art. 119 k.p.k., który 
przewiduje wymóg zawarcia w piśmie podpisu osoby, która z nim występuje 
– a brak ten powoduje, że nie można pismu nadać biegu, „wzywa się 
osobę, od której pismo pochodzi do usunięcia braków w terminie 7 dni”, a 
zgodnie z § 2 art. 120 k.p.k., czyni się to wraz z pouczeniem, że w razie 
nieuzupełnienia braków w tym terminie pismo to będzie uznane za 
bezskuteczne. Rzecz w tym, że – jak wynika – z zacytowanego pisma 
skierowanego przez sekretarza Sądu do skazanego, zawierającego 
wezwanie do uzupełnienia braków jego wniosku, w ogóle nie wskazano na 
jakikolwiek termin, w jakim powinien on uzupełnić owe braki. W doktrynie i 
orzecznictwie wskazuje się zaś, że naruszenie przez sąd art. 120 k.p.k. nie 
może prowadzić do pozbawienia strony uprawnień wynikających z ustawy 
(zob. np. T. Grzegorczyk, Kodeks postępowania karnego oraz ustawa o 
świadku koronnym. Komentarz, Warszawa 2008, s. 323; A. Sakowicz [w:] 
K. Boratyńska, A. Górski, A. Sakowicz, A. Ważny: Kodeks postępowania 
karnego. Komentarz, Warszawa 2007, s. 284 i wskazane tam judykaty). Jak 
słusznie zauważono zaś w postanowieniu Sądu Najwyższego z dnia 10 
grudnia 2010 r., II KK 194/10, LEX nr 783289, uznanie pisma strony za 

 
4
bezskuteczne nie może więc wchodzić w rachubę, jeżeli np. nie została ona 
pouczona o skutkach nieuzupełnienia braku w terminie, jak tego wymaga 
art. 120 § 1 k.p.k. To samo odnieść należy do sytuacji, gdy wezwanie takie 
w ogóle nie wskazuje stronie jakiegokolwiek terminu do uzupełnienia tego 
braku, choć zawiera pouczenie, że uzupełnienie to powinno nastąpić pod 
rygorem pozostawienia pisma jako bezskutecznego w trybie art. 120 § 2 
k.p.k. Wezwanie bowiem strony do uzupełnienia braków pisma musi w swej 
treści wyraźnie zawierać wskazanie 7-dniowego terminu, w którym powinna 
ona to uczynić, gdyż wyraźnie wymaga tego art. 120 § 1 in fine k.p.k., a tym 
samym przy braku takiej informacji nie może następnie wchodzić w rachubę 
uznanie pisma za bezskuteczne z uwagi na jego uzupełnienie po upływie 
wskazanego w tym przepisie terminu, ponieważ wezwanie takie, jako nie 
odpowiadające wymogom przepisów prawa, nie może wywoływać 
ujemnych skutków procesowych dla jego adresata. Nie jest to bowiem 
wezwanie spełniające wymogi, o jakich mowa w art. 120 § 1 k.p.k. 
W konsekwencji wydanie w niniejszej sprawie zarządzenia o odmowie 
przyjęcia wniosku, jako rzekomo spóźnionego, nie uwzględniało jej realiów i 
wadliwości „wezwania” skazanego do uzupełnienia braków pisma. 
Faktycznie bowiem uchybienie przez skarżącego ustawowemu terminowi 
do usunięcia braków pisma nastąpiło z przyczyn od niego niezależnych, 
gdyż zawiniły w tym zakresie organy wewnątrzsądowe. Termin ten nie 
podlega wprawdzie przywróceniu, ale w konsekwencji jego naruszenia, 
sam, w pełni już poprawny formalnie, wniosek o sporządzenie i doręczenie 
uzasadnienia wyroku został złożony po upływie zawitego terminu do jego 
złożenia, co – jako efekt wskazanej wcześniej wadliwości wezwania go do 
uzupełnienia tego wniosku – nastąpiło także niezależnie od skarżącego. 
Daje to podstawę do przywrócenia mu tego terminu, stosownie do art. 126 
§ 1 k.p.k. i przyjęcia przez to, że przedmiotowy wniosek złożony jest już 
aktualnie z zachowaniem wymogów prawa. 

 
5
Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy uchylił zaskarżone 
zarządzenie i przywracając skarżącemu termin do złożenia wniosku o 
uzasadnienie wyroku, przekazał sprawę Sądowi Okręgowemu w Z. w celu 
podjęcia kroków dla realizacji, uznanego już za prawnie skuteczny, 
powyższego wniosku skazanego. 
Z tych wszystkich względów orzeczono jak na wstępie.