V KZ 43/25

Sąd Najwyższy w Izbie Karnej rozpoznał zażalenie skazanej W. T. na zarządzenie Z-cy Przewodniczącego VI Wydziału Karnego Odwoławczego Sądu Okręgowego w Elblągu z dnia 23 lipca 2025 r., sygn. akt VI Ka 422/24, dotyczące odmowy przyjęcia kasacji od wyroku Sądu Okręgowego w Elblągu z dnia 9 maja 2025 r. Wyrok ten utrzymywał w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Ostródzie z dnia 31 lipca 2024 r., skazujący W. T. za przestępstwo z art. 233 § 1 k.k. na karę 7 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem na okres próby. Po wniesieniu apelacji przez obrońcę i jej utrzymaniu przez Sąd Okręgowy, skazana złożyła pismo nazwane kasacją. Zarządzeniem z dnia 10 lipca 2025 r. wezwano ją do uzupełnienia braków formalnych, w tym sporządzenia kasacji przez adwokata lub radcę prawnego, pod rygorem odmowy przyjęcia. Ponieważ braki nie zostały uzupełnione, zarządzeniem z dnia 23 lipca 2025 r. odmówiono przyjęcia kasacji. Skazana wniosła zażalenie, kwestionując odpowiedzialność i podważając zasadność wyroków. Sąd Najwyższy uznał zażalenie za niezasadne. Podkreślono, że postępowanie zażaleniowe dotyczy wyłącznie prawidłowości postępowania okołokasacyjnego, a nie merytorycznego rozstrzygnięcia. Wskazano, że zgodnie z art. 526 § 2 k.p.k., kasacja wniesiona przez osobę nieuprawnioną musi być sporządzona i podpisana przez adwokata lub radcę prawnego. Niezachowanie tego wymogu stanowi brak formalny. Sąd Najwyższy stwierdził, że skazana została prawidłowo pouczona, a mimo to nie uzupełniła braków, co skutkowało zasadnym zarządzeniem o odmowie przyjęcia kasacji. Odnotowano również, że skazana nie złożyła wniosku o wyznaczenie obrońcy z urzędu. W konsekwencji Sąd Najwyższy utrzymał w mocy zaskarżone zarządzenie.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający