V KZ 41/25

Sprawa dotyczy zażalenia skazanej A. G. na zarządzenie Przewodniczącego V Wydziału Karnego Odwoławczego Sądu Okręgowego w Płocku z dnia 18 lipca 2025 r., sygn. akt V WKK 19/25, o odmowie przyjęcia jej osobistej kasacji od wyroku Sądu Okręgowego w Płocku z dnia 6 maja 2025 r., sygn. akt V Ka 103/25. Sąd Rejonowy w Mławie wyrokiem z dnia 12 sierpnia 2024 r. uznał A. G. za winną czynów z art. 193 § 1 k.k. i art. 216 § 1 k.k., wymierzając karę grzywny. Sąd Okręgowy utrzymał ten wyrok w mocy. Po otrzymaniu opinii obrońcy z urzędu o braku podstaw do wniesienia kasacji, skazana samodzielnie wniosła kasację. Przewodniczący Wydziału odmówił jej przyjęcia na podstawie art. 530 § 2 k.p.k. w zw. z art. 429 § 1 k.p.k., wskazując na wniesienie jej przez osobę nieuprawnioną. Skazana wniosła zażalenie, zarzucając m.in. obrazę przepisów proceduralnych i kwestionując uprawnienie Przewodniczącego do wydania zarządzenia. Sąd Najwyższy uznał zażalenie za zasadne w części dotyczącej wskazania podstawy prawnej. Zmienił zaskarżone zarządzenie, wskazując jako podstawę prawną art. 530 § 2 k.p.k. w zw. z art. 120 § 2 k.p.k., podkreślając, że skazana jako strona była uprawniona do wniesienia kasacji, jednakże nie uzupełniła braków formalnych w wyznaczonym terminie. W pozostałej części zarządzenie utrzymano w mocy. Sąd Najwyższy wyjaśnił również, że zarządzenia o odmowie przyjęcia środka zaskarżenia mogą być wydawane przez przewodniczącego wydziału, a zażalenie na zarządzenie o odmowie przyjęcia kasacji pozwala na podniesienie zarzutu dotyczącego nieuwzględnienia wniosku o wyznaczenie kolejnego obrońcy z urzędu. Stwierdzono, że nie było podstaw do wyznaczenia kolejnego obrońcy, gdyż opinia poprzedniego obrońcy była prawidłowa, a niezgodność z oczekiwaniami skazanej nie może być podstawą do wyznaczania kolejnych pełnomocników.

Zagadnienia prawne (4)

Skład orzekający