V KZ 4/20

SN
Sygn. akt V KZ 4/20
POSTANOWIENIE
Dnia 13 maja 2020 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Dariusz Kala
w sprawie oskarżonego
S. H.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu,
w dniu 13 maja 2020 r.
zażalenia obrońcy oskarżonego
na zarządzenie Przewodniczącego IV Wydziału Karnego Odwoławczego Sądu Okręgowego w W.
z dnia 16 grudnia 2019 r., sygn. akt IV WKK (…)
odmawiające przyjęcia kasacji złożonej przez obrońcę oskarżonego
od wyroku Sądu Okręgowego w W.
z dnia 1 października 2019 r., sygn. akt IV Ka (…)
na podstawie art. 437 § 1 k.p.k.
p o s t a n o w i ł
1. zmienić zaskarżone zarządzenie w ten sposób, że za jego podstawę prawną przyjąć art. 530 § 2 k.p.k. w zw. z art. 429 § 1 k.p.k. w zw. z art. 523 § 2 k.p.k
.
2. w pozostałej części zaskarżone zarządzenie utrzymać w mocy.
UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 7 grudnia 2018 r., sygn. akt II K (…), Sąd Rejonowy w O., na podstawie art. 66 § 1 k.k. i art. 67 § 1 k.k., warunkowo umorzył postępowanie karne wobec S. H. oskarżonego o czyn z art. 212 § 2 k.k.
Po rozpoznaniu apelacji wywiedzionej od powyższego orzeczenia przez obrońcę oskarżonego, wyrokiem z dnia 1 października 2019 r., sygn. akt IV Ka (…), Sąd Okręgowy w W. utrzymał zaskarżony wyrok w mocy i orzekł o kosztach procesu.
Od powyższego wyroku kasację wywiódł obrońca oskarżonego, który zaskarżył orzeczenie sądu odwoławczego w całości zarzucając mu „rażące naruszenie prawa materialnego poprzez błędne przyjęcie, że czyn oskarżonego nie stanowi kontratypu opisanego w art. 213 § 2 k.k.” oraz „naruszenie prawa procesowego, w tym art. 4, art. 7, art. 9 § 1 k.p.k. poprzez błędne ustalenia faktyczne poprzez przyjęcie, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie wystarcza do przyjęcia, że oskarżyciel prywatny A. M.  wyrzucał odpady zielone w sposób niezgodny z obowiązującymi przepisami”.
Zarządzeniem z dnia 16 grudnia 2019 r., sygn. akt IV WKK (…), Przewodniczący IV Wydziału Karnego Odwoławczego Sądu Okręgowego w W. , na podstawie art. 530 § 2 k.p.k. w zw. z art. 523 § 1 k.p.k., odmówił przyjęcia kasacji.
W uzasadnieniu zarządzenia wskazano, że „zgodnie z treścią art. 523 § 1 k.p.k. – kasacja na korzyść może być wniesiona tylko z powodu uchybień wymienionych w art. 439 k.p.k. lub innego rażącego naruszenia prawa, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na treść orzeczenia, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca”.
Od powyższej decyzji procesowej, w ustawowym terminie, zażalenie wywiódł obrońca oskarżonego, który zaskarżył ją w całości, podnosząc zarzut naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na jego treść, a to art. 530 § 2 k.p.k. w zw. z art. 523 § 1 k.p.k.
W konkluzji, skarżący wniósł o uchylenie zarządzenia o odmowie przyjęcia kasacji.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Zażalenie jest zasadne w tym zakresie, w jakim kwestionuje trafność oparcia zaskarżonej decyzji procesowej na przepisie art. 523 § 1 k.p.k. Skarżący nie ma jednak racji domagając się jej uchylenia. Co do swej istoty zaskarżone zarządzenie jest bowiem trafne.
Przesądza o tym treść przepisu art. 523 § 2 k.p.k., odczytywanego łącznie z art. 523 § 4 k.p.k.
Zgodnie z treścią pierwszej z przywołanych regulacji, kasacja na korzyść może być wniesiona jedynie w razie skazania oskarżonego za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe na karę pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania. Powyższe ograniczenie nie dotyczy jedynie sytuacji, gdy kasacja została wniesiona z powodu uchybień wymienionych w art. 439 k.p.k. (art. 523 § 4 pkt 1 k.p.k.) oraz w wypadku określonym w art. 521 k.p.k. (tzw. kasacja nadzwyczajna) – art. 523 § 4 pkt 2 k.p.k.
Oznacza to, że w przypadku, gdy nie zostaną spełnione warunki z art. 523 § 2 k.p.k. i jednocześnie
nie zaistnieją okoliczności wskazane w art. 523 § 4 k.p.k.,
kasacja będzie niedopuszczalna z mocy ustawy.
I taki stan rzeczy zaktualizował się w przedmiotowej sprawie. Zaskarżonym orzeczeniem sąd odwoławczy utrzymał bowiem w mocy wyrok warunkowo umarzający postępowanie, a zarzuty kasacji, wywiedzionej przez obrońcę, nie dotyczyły uchybień wymienionych w art. 439 k.p.k.
W zaistniałej sytuacji procesowej, przewodniczący wydziału sądu odwoławczego winien uznać ów środek zaskarżenia za niedopuszczalny z mocy ustawy i odmówić jego przyjęcia, a jako podstawę tej decyzji procesowej należało wskazać art. 530 § 2 k.p.k. w zw. z art. 429 § 1 k.p.k. w zw. z art. 523 § 2 k.p.k., a nie - jak to błędnie uczyniono - art. 530 § 2 k.p.k. w zw.  523 § 1 k.p.k.
Powyższe prowadzi do konkluzji, że zaskarżona decyzja, w zakresie jakim odmawiała przyjęcia kasacji obrońcy oskarżonego, była trafna, choć oparto ją na wadliwej podstawie prawnej.
W tym stanie rzeczy, Sąd Najwyższy zmienił zaskarżone zarządzenie w sposób wskazany w punkcie 1 sentencji,
a w pozostałej części  zaskarżone zarządzenie utrzymał w mocy (pkt 2 sentencji).
Mając powyższe na uwadze, orzeczono jak w części dyspozytywnej postanowienia.