V KZ 35/25

Sąd Najwyższy w Izbie Karnej rozpoznał na posiedzeniu w dniu 11 września 2025 r. zażalenie skazanego M. B. na zarządzenie sędziego Sądu Okręgowego w Gdańsku z dnia 7 stycznia 2025 r. o odmowie przyjęcia skargi na wyrok sądu odwoławczego. Sąd Okręgowy odmówił przyjęcia skargi, wskazując na nieuzupełnienie przez skazanego braku formalnego, jakim było niesporządzenie skargi przez adwokata lub radcę prawnego, mimo jej podpisania przez takiego pełnomocnika. Skazany wniósł zażalenie, twierdząc, że skarga została prawidłowo sporządzona i podpisana. Sąd Najwyższy uznał zażalenie za niezasadne. Podkreślono, że zgodnie z art. 526 § 2 k.p.k. (w zw. z art. 539f k.p.k.), skarga na wyrok sądu odwoławczego, jeśli nie pochodzi od określonych organów, musi być sporządzona i podpisana przez adwokata, radcę prawnego lub radcę Prokuratorii Generalnej RP. Sąd Najwyższy wyjaśnił, że wymóg ten obejmuje zarówno sporządzenie, jak i podpisanie pisma przez profesjonalnego pełnomocnika, a nie tylko podpisanie tekstu sporządzonego przez stronę. W analizowanej sprawie obrońca z wyboru skazanego wniósł jedynie podpisaną kopię skargi sporządzonej osobiście przez skazanego, nie spełniając tym samym wymogu samodzielnego sporządzenia pisma. Sąd Najwyższy stwierdził, że wprowadzenie przymusu adwokacko-radcowskiego ma na celu zapewnienie odpowiedniego poziomu pism procesowych, a obrońca się z tego obowiązku nie wywiązał. W związku z tym, zarządzenie o odmowie przyjęcia skargi było słuszne.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający