V KZ 30/08
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuSąd Najwyższy pozostawił bez rozpoznania zażalenie na zarządzenie o odmowie przyjęcia kasacji w sprawie o wykroczenie, podkreślając, że kasacja w takich sprawach może być wniesiona wyłącznie przez Prokuratora Generalnego lub Rzecznika Praw Obywatelskich.
Sąd Najwyższy rozpoznał zażalenie obwinionego na zarządzenie sądu okręgowego o odmowie przyjęcia kasacji w sprawie o wykroczenie. Sąd Najwyższy uznał, że wniesienie kasacji przez stronę w sprawie o wykroczenie nie wywołuje skutków prawnych, ponieważ zgodnie z przepisami może ją wnieść jedynie Minister Sprawiedliwości – Prokurator Generalny lub Rzecznik Praw Obywatelskich. W związku z tym, Sąd Najwyższy pozostawił zażalenie bez rozpoznania.
Sąd Najwyższy rozpoznał zażalenie obwinionego Marka B. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału IV Sądu Okręgowego w P. z dnia 22 kwietnia 2008 r., które odmówiło przyjęcia kasacji wniesionej od wyroku Sądu Okręgowego w P. z dnia 26 marca 2008 r., utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w P. z dnia 15 listopada 2007 r. skazujący obwinionego za wykroczenie z art. 66 § 1 k.w. Sąd Najwyższy stwierdził, że zarówno wydanie zarządzenia o odmowie przyjęcia kasacji, jak i przyjęcie zażalenia na to zarządzenie były niedopuszczalne. Zgodnie z art. 110 § 1 k.p.s.w., kasację w sprawach o wykroczenia może wnieść wyłącznie Minister Sprawiedliwości – Prokurator Generalny lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Wniesienie kasacji przez inną stronę nie wywołuje żadnych skutków prawnych. Sąd Najwyższy podkreślił, że brak jest podstawy prawnej do wydania zarządzenia o odmowie przyjęcia kasacji w trybie art. 530 § 2 k.p.k., a takie działanie prowadzi do mnożenia zbędnych procedur. Sąd Najwyższy nie jest sądem odwoławczym w rozumieniu art. 27 k.p.k. w takich przypadkach. W konsekwencji, Sąd Najwyższy postanowił pozostawić zażalenie bez rozpoznania.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (3)
Odpowiedź sądu
Nie, wniesienie kasacji przez obwinionego w sprawie o wykroczenie nie wywołuje żadnych skutków prawnych.
Uzasadnienie
Przepis art. 110 § 1 k.p.s.w. jednoznacznie stanowi, że kasację w sprawach o wykroczenia może wnieść wyłącznie Minister Sprawiedliwości – Prokurator Generalny lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Wniesienie jej przez inną stronę jest niedopuszczalne i nie rodzi skutków prawnych.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
pozostawić zażalenie bez rozpoznania
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| Marek B. | osoba_fizyczna | obwiniony |
Przepisy (4)
Główne
k.p.s.w. art. 110 § § 1
Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia
Kasację w sprawach o wykroczenia może wnieść wyłącznie Minister Sprawiedliwości – Prokurator Generalny lub Rzecznik Praw Obywatelskich.
k.p.k. art. 27
Kodeks postępowania karnego
Określa zakres właściwości Sądu Najwyższego, który nie obejmuje rozpoznawania zażaleń od zarządzeń nieprzewidzianych prawem.
Pomocnicze
k.p.k. art. 530 § § 2
Kodeks postępowania karnego
Dotyczy trybu wydawania zarządzeń o odmowie przyjęcia środka zaskarżenia, ale w kontekście sprawy o wykroczenie uznano go za nieadekwatny.
k.p.k. art. 530 § § 3
Kodeks postępowania karnego
Przepis dotyczący prawa do zażalenia na zarządzenie o odmowie przyjęcia środka zaskarżenia, którego zastosowanie w tej sprawie uznano za błędne.
Argumenty
Skuteczne argumenty
Kasacja w sprawach o wykroczenie może być wniesiona wyłącznie przez Prokuratora Generalnego lub Rzecznika Praw Obywatelskich. Wniesienie kasacji przez stronę w sprawie o wykroczenie nie wywołuje skutków prawnych. Brak podstawy prawnej do wydania zarządzenia o odmowie przyjęcia kasacji wniesionej przez stronę w sprawie o wykroczenie. Sąd Najwyższy nie jest właściwy do rozpoznawania zażaleń na zarządzenia nieprzewidziane prawem.
Godne uwagi sformułowania
kasacji strony od wyroku sądu odwoławczego (...) nie wywołuje żadnych skutków prawnych brak jest podstawy prawnej do wydania w takiej sytuacji zarządzenia o odmowie przyjęcia kasacji dochodzi więc do mnożenia całkowicie zbędnych procedur nie leży zatem w kompetencji tego sądu rozpoznawanie zażaleń od rozstrzygnięć, których wydanie prawo w ogóle nie przewiduje
Skład orzekający
R. Malarski
przewodniczący
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Wysoka
Powoływalne dla: "Ograniczenia w zakresie wnoszenia kasacji w sprawach o wykroczenia i niedopuszczalność procedowania w przypadku jej wniesienia przez nieuprawniony podmiot."
Ograniczenia: Dotyczy wyłącznie spraw o wykroczenia i ściśle określonego kręgu podmiotów uprawnionych do wniesienia kasacji.
Wartość merytoryczna
Ocena: 6/10
Orzeczenie wyjaśnia istotne ograniczenia proceduralne w sprawach o wykroczenia, co jest kluczowe dla praktyków prawa. Pokazuje, jak Sąd Najwyższy reaguje na próby obejścia przepisów.
“Kasacja w sprawie o wykroczenie? Tylko dla wybranych! Sąd Najwyższy wyjaśnia.”
Sektor
inne
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginał, niezmienionyPOSTANOWIENIE Z DNIA 17 LIPCA 2008 R. V KZ 30/08 Wpłynięcie – w sprawie o wykroczenie – kasacji strony od wyroku sądu odwoławczego, czy też od innego prawomocnego orzeczenia koń- czącego postępowanie sądowe w sprawach o wykroczenia, nie wywołuje żadnych skutków prawnych i wystarczające jest poprzestanie na wydaniu odpowiedniego zarządzenia o charakterze administracyjno-porządkowym (np. o załączeniu pisma do akt) oraz poinformowaniu nadawcy o sposobie załatwienia pisma. Przewodniczący: sędzia SN R. Malarski. Sąd Najwyższy w sprawie Marka B., skazanego z art. 66 § 1 k.w., po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu bez udziału stron w dniu 17 lip- ca 2008 r., zażalenia obwinionego na zarządzenie Przewodniczącego Wy- działu IV Sądu Okręgowego w P. z dnia 22 kwietnia 2008 r., o odmowie przyjęcia kasacji obwinionego od wyroku Sądu Okręgowego w P. z dnia 26 marca 2008 r., utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w P. z dnia 15 listopada 2007 r., p o s t a n o w i ł pozostawić zażalenie bez rozpoznania. U Z A S A D N I E N I E Sąd Okręgowy w P., wyrokiem z dnia 26 marca 2008 r., utrzymał w mocy wyrok Sądu Rejonowego w P. z dnia 15 listopada 2007 r., skazujący 2 Marka B. za wykroczenie określone w art. 66 § 1 k.w. Złożone przez obwi- nionego pismo zawierające krytykę orzeczenia Sądu odwoławczego zosta- ło uznane za kasację i - zarządzeniem z 22 kwietnia 2008 r. – odmówiono jej przyjęcia, wskazując, że została wniesiona przez osobę nieuprawnioną. Zarządzenie to zaskarżył zażaleniem obwiniony. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Zarówno wydanie zarządzenia o odmowie przyjęcia kasacji, jak i przyjęcie przedstawionego Sądowi Najwyższemu zażalenia było w zaryso- wanym układzie procesowym niedopuszczalne z punktu widzenia jedno- znacznej regulacji przewidzianej w art. 110 § 1 k.p.s.w. Przepis ten stano- wi, że kasację w sprawach o wykroczenia może wnieść wyłącznie Minister Sprawiedliwości – Prokurator Generalny lub Rzecznik Praw Obywatelskich, a w sprawach podlegających orzecznictwu sądów wojskowych także Na- czelny Prokurator Wojskowy. Jego dyspozycja jest wyraźna i jasna. Zatem wniesienie kasacji przez którąkolwiek stronę od wyroku sądu odwoławczego zapadłego w sprawie o wykroczenie nie wywołuje żadnych skutków prawnych, w szczególności nie zobowiązuje organów sądowych do podjęcia jakichkolwiek czynności procesowych. Dobitnie trzeba stwier- dzić, że brak jest podstawy prawnej do wydania w takiej sytuacji zarządze- nia o odmowie przyjęcia kasacji w trybie przewidzianym w art. 530 § 2 k.p.k. Trudno nie dostrzec, że złamanie tej reguły i wydanie zarządzenia o odmowie przyjęcia skargi niejako automatycznie uruchamia tryb kontroli odwoławczej, skoro na takie zarządzenie – w myśl art. 530 § 3 zd. 1 k.p.k. – przysługuje zażalenie. Dochodzi więc do mnożenia całkowicie zbędnych procedur, które nie dość, że nikomu i niczemu nie służą, to na dodatek ro- dzą zjawiska ze wszech miar niepożądane: m.in. wprowadzają zamęt do obrotu prawnego, wywołują poczucie niestabilności systemu prawnego, niepotrzebnie absorbują organy procesowe. 3 Warto tu także odnotować, że w powstałym układzie procesowym Sąd Najwyższy nie może być sądem odwoławczym. Przepis art. 27 k.p.k. definiujący zakres funkcjonalnej właściwości Sądu Najwyższego stanowi, że rozpoznaje on kasacje oraz środki odwoławcze i inne sprawy w wypad- kach określonych w ustawie. Nie leży zatem w kompetencji tego sądu roz- poznawanie zażaleń od rozstrzygnięć, których wydanie prawo w ogóle nie przewiduje. Zbliżoną problematyką, choć powstałą na tle wykładni art. 426 § 1 k.p.k., zajmował się już Sąd Najwyższy wcześniej (zob. postanowienia z dnia 19 lipca 1994 r., II KO 52/94, OSNKW 1994, z. 9 – 10, poz. 62 oraz z dnia 22 marca 2000 r., V KZ 23/2000, OSNKW 2000, z. 5 – 6, poz. 52). Konkludując: wpłynięcie – w sprawie o wykroczenie – kasacji strony od wyroku sądu odwoławczego (czy też od innego prawomocnego orze- czenia kończącego postępowanie sądowe w sprawach o wykroczenia) nie wywołuje żadnych skutków prawnych i wystarczające jest poprzestanie na wydaniu odpowiedniego zarządzenia o charakterze administracyjno- porządkowym (np. o załączeniu pisma do akt) oraz poinformowaniu na- dawcy o sposobie załatwienia pisma. Dlatego orzeczono jak w dyspozytywnej części postanowienia.
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI