V KZ 25/20

SN
Sygn. akt V KZ 25/20
POSTANOWIENIE
Dnia 29 lipca 2020 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Andrzej Siuchniński
w sprawie
A. S.
o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej prawomocnym postanowieniem Sądu Okręgowego w S.  z dnia 9 stycznia 2020r., sygn. akt III Kop (….)
o przejęciu do wykonania na terytorium RP kary 7 lat pozbawienia wolności orzeczonej prawomocnie wyrokiem Wyższego Sądu Krajowego w W. , sygn. akt […] Bs (…)
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu
w dniu 29 lipca 2020 r.,
zażalenia skazanego
na zarządzenie upoważnionego sędziego Sądu Apelacyjnego w (…)
z dnia 22 kwietnia 2020 r., sygn. akt II AKo (…),
o odmowie przyjęcia wniosku o wznowienie postępowania,
p o s t a n o w i ł
utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie.
UZASADNIENIE
Sąd Okręgowy w S.  postanowieniem z dnia 9 stycznia 2020r., sygn. akt III Kop (…) na podstawie art. 611 tg § 1 k.p.k.
przejął do wykonania na terytorium RP karę
orzeczoną wobec A. S.  wyrokiem Sądu Krajowego dla Spraw Karnych w W., sygn. akt (…), zmienionym następnie wyrokiem Wyższego Sądu Krajowego w W., sygn. akt […] Bs (…), na karę 7 lat pozbawienia wolności. Ponadto Sąd ten stwierdził, iż czyny, za które A. S.  został skazany wyczerpują dyspozycję art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 279 § 1 k.k. w zb. z art. 275 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. oraz zastosował środek zapobiegawczy w postaci tymczasowego aresztowania na okres 30 dni od dnia przekazania skazanego na terytorium RP (k- 110-112).
Na to postanowienie zażalenie złożył obrońca skazanego, ustanowiony z urzędu. Sąd Apelacyjny w (…) postanowieniem z dnia 4 lutego 2020r., sygn. akt II Akz (…), zaskarżone postanowienie utrzymał w mocy (k- 138-144).
W dniu 4 lutego 2020r. wpłynęło zażalenie skazanego na to samo postanowienie (k- 164-165). Jednocześnie skazany złożył wniosek o wznowienie tego postępowania.
Postanowieniem z dnia 18 lutego 2020r. Sąd Apelacyjny w (…), sygn. akt II Akz (…), wniesione zażalenie skazanego na podstawie art. 430 § 1 k.p.k. pozostawił bez rozpoznania ( k- 185-189).  Postanowienie to uprawomocniło się z dniem 8 kwietnia 2020r. (k- 246-248).
Zarządzeniem z dnia 22 kwietnia 2020r., sygn. akt II Ako (…),  upoważniony sędzia Sądu Apelacyjnego w (….) na podstawie art. 429 § 1 k.p.k. i art. 530 § 2 k.p.k. w zw. z art. 545 § 1 k.p.k. odmówił przyjęcia wniosku skazanego o wznowienie postępowania, jako niedopuszczalnego z mocy ustawy.
Na to zarządzenie skazany wywiódł zażalenie argumentując, że postanowienie z dnia 9 stycznia 2020r. o przejęciu do wykonania na terytorium RP kary 7 lat pozbawienia wolności zapadło niezgodnie z prawem.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Zażalenie jest niezasadne.
W uzasadnieniu zaskarżonego zarządzenia prawidłowo wykazano, że wniosek skazanego nie obejmuje materii, w której dopuszczalne jest wznowienie postępowania w oparciu o treść art. 540 § 1 k.p.k.
Na gruncie przedmiotowej sprawy doszło do prawomocnego przejęcia wykonania kary 7 lat pozbawienia wolności, orzeczonej przez wymiar sprawiedliwości w Austrii, bez żadnej ingerencji w jej wymiar, czy też w zakres winy oskarżonego. W tej sytuacji aktualny jest pogląd prezentowany w dotychczasowym orzecznictwie Sądu Najwyższego o niedopuszczalności wniosku o wznowienie postępowania w sprawach, które nie dotyczą bezpośrednio przedmiotu procesu (por.post.SN z dnia 6.02.2014r., sygn. akt III KO 82/13, LEX 1427416). Na skutek przedmiotowego postępowania – co podkreślono w zaskarżonym zarządzeniu – doszło jedynie do wydania rozstrzygnięcia o charakterze procesowym. Bez wątpienia nie miało więc to postępowanie takiego charakteru, którego przedmiot dotyczył odpowiedzialności karnej A. S. . Skoro więc nie jest dopuszczalne wznowienie postępowania w sprawie to sposób procedowania podczas jego nieobecności na posiedzeniu w przedmiocie przejęcia do wykonania orzeczonej kary pozbawienia wolności, nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia o zasadności zażalenia. Poza wszystkim wydaje się, że u podstaw zarzutów formułowanych przez skazanego A. S.  leży błędne jego wyobrażenie o przysługującym prawie swobodnego wyboru kraju, w którym orzeczona wobec niego kara pozbawienia wolności ma być wykonywana.
Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji.