IV KZ 6/16

Sygn. akt IV KZ 6/16
POSTANOWIENIE
Dnia 9 lutego 2016 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Dariusz Świecki
w sprawie
M. W.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu
w dniu 9 lutego 2016 r.,
zażalenia skazanego na zarządzenie Zastępcy Przewodniczącego Wydziału Sądu Okręgowego w G. z dnia 20 listopada 2015 r., sygn. akt VI WKK […],
w przedmiocie odmowy przyjęcia osobistej kasacji skazanego,
postanowił:
utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie.
UZASADNIENIE
We wrześniu 2015 r. do Sądu Okręgowego w G. wpłynęła kasacja osobiście sporządzona i podpisana przez skazanego. W związku z powyższym, wezwano M. W. do uzupełnienia w wyznaczonym mu terminie braku formalnego powyższej skargi poprzez sporządzenie i podpisanie przez obrońcę pod rygorem odmowy jej przyjęcia. Pomimo tego wezwania, M. W. w zakreślonym mu terminie braku formalnego złożonego pisma procesowego nie uzupełnił, składając jedynie kolejną kasację. W związku z powyższym, wskazanym wcześniej zarządzeniem z dnia 20 listopada 2015 r., odmówiono skazanemu przyjęcia jego osobistej skargi.
Na zarządzenie to zażalenie w terminie złożył M. W.. Wskazał w nim, że po odebraniu wezwania do usunięcia braku formalnego, o którym wcześniej była mowa, wniósł w zakreślonym mu terminie kasację, a także dodał, iż nie została ona podpisana przez obrońcę, gdyż musiałby mu wtedy „opowiadać o całej sprawie”, a przy tym obrońca nie byłby w stanie prowadzić jego sprawy z taką dokładnością, jak czyni to on sam, gdyż to on zna przebieg zdarzeń ze szczegółami.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Zażalenie to jest całkowicie niezasadne i jako takie nie mogło zostać uwzględnione. Prawidłowo bowiem odmówiono przyjęcia kasacji własnej skazanego.
Podkreślić tu należy, że art. 526 § 2 k.p.k. wyraźnie stanowi, że jeżeli kasacja nie pochodzi od prokuratora, Ministra Sprawiedliwości, Prokuratora Generalnego, Rzecznika Praw Obywatelskich albo Rzecznika Praw Dziecka, powinna być sporządzona i podpisana przez obrońcę lub pełnomocnika.
W sprawie niniejszej, prawidłowo zatem wezwano M. W. do usunięcia wskazanego wcześniej braku formalnego jego osobistej kasacji. Powyższego braku skazany w zakreślonym terminie jednak nie uzupełnił, bowiem z oczywistych względów skutku takiego nie może wywołać ponowne wniesienie własnoręcznie sporządzonej i podpisanej kasacji, nawet w wyznaczonym przez organ procesowy terminie. Również podawane w niniejszym zażaleniu argumenty, o których wyżej była mowa, a przemawiające zdaniem skarżącego za tym, żeby nie ustanawiać obrońcy z wyboru celem spowodowania rozważenia przez niego możliwości wniesienia kasacji, nie mogą przekonywać. Zauważyć bowiem należy, że kasacja to nadzwyczajny środek zaskarżenia, którego podstawy są ściśle, i stosunkowo wąsko, określone przepisami prawa procesowego. Przywołany wcześniej przymus z art. 526 § 2 k.p.k., nakazujący sporządzenie oraz podpisanie kasacji tylko i wyłącznie przez wskazane tam podmioty, został wprowadzony przez ustawodawcę nieprzypadkowo, lecz po to, aby omawiany tu nadzwyczajny środek zaskarżenia, przygotowywany był przez profesjonalistów, należycie obeznanych z procedurą karną i potrafiących w sposób właściwy formułować zarzuty kasacyjne. Niechęć skarżącego do „opowiadania o całej sprawie” obrońcy nie może okazać się w tych realiach przesądzająca. Zauważyć przy tym należy, że z całą pewnością skazany, w razie ustanowienia reprezentującego go przedstawiciela procesowego, mógłby jednak sygnalizować mu swoje zastrzeżenia co do sposobu procedowania w prawomocnie zakończonym procesie, które mogłyby następnie zostać przez takiego obrońcę przeanalizowane pod kątem możliwości wywiedzenia na ich podstawie określonych zarzutów kasacyjnych.
Mając na uwadze przytoczone tu okoliczności, zaskarżone zarządzenie o odmowie przyjęcia osobiście sporządzonej i podpisanej przez skazanego kasacji jest prawidłowe w następstwie uznania, że to pismo procesowe dotknięte jest brakiem formalnym, który uniemożliwia nadanie mu biegu (art. 120 § 2 k.p.k.). Jako że zarządzenie to wydano zgodnie z prawem, Sąd Najwyższy utrzymał je w mocy.
Z tych wszystkich względów orzeczono, jak na wstępie.
[l.n]