V KZ 19/16

Sąd Najwyższy rozpoznał zażalenie obrońcy skazanego M.B. na zarządzenie Przewodniczącego IV Wydziału Karnego Odwoławczego Sądu Okręgowego w S. z dnia 11 marca 2016 r., które odmówiło przyjęcia wniosku skazanego o doręczenie odpisu wyroku wraz z uzasadnieniem. Sąd Okręgowy wezwał skazanego do uzupełnienia braków formalnych wniosku, wskazując na konieczność określenia, czy wniosek dotyczy całości wyroku, czy jego części, zgodnie z art. 422 § 2 k.p.k. Skazany nie uzupełnił tych braków, co skutkowało odmową przyjęcia wniosku. Obrońca zarzuciła sądowi niższej instancji naruszenie przepisów postępowania, w tym art. 84 § 2 k.p.k. i art. 140 k.p.k. w kwestii roli obrońcy z urzędu po prawomocnym zakończeniu postępowania, a także art. 457 § 2 k.p.k. w zw. z art. 422 § 2 k.p.k. poprzez wadliwe zastosowanie przepisu. Sąd Najwyższy uznał zażalenie za zasadne. Stwierdził, że w sytuacji, gdy w apelacji postawiono tylko jeden zarzut (rażącej niewspółmierności kary), wezwanie do uzupełnienia braków formalnych wniosku o uzasadnienie było zbędne. Ponadto, nawet gdyby takie wezwanie było konieczne, powinno być ono sformułowane zgodnie z art. 457 § 2 k.p.k., uwzględniając specyfikę postępowania odwoławczego i granice zaskarżenia. Sąd Najwyższy podkreślił również, że obrońca z urzędu ma obowiązek podejmowania czynności do prawomocnego zakończenia postępowania, a po tym terminie skazany powinien być traktowany jak osoba bez obrońcy. W związku z tym, Sąd Najwyższy uchylił zaskarżone zarządzenie i przekazał sprawę Sądowi Okręgowemu do ponownego rozpoznania, nakazując uwzględnienie wskazanych uwag.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający