V KZ 19/15

Sygn. akt V KZ 19/15
POSTANOWIENIE
Dnia 28 kwietnia 2015 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Kazimierz Klugiewicz
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu,
w dniu 28 kwietnia 2015 r.,
w sprawie
E. Z.
,
skazanego z art. 279 § 1 k.k. i in.,
zażalenia skazanego,
na zarządzenie upoważnionego sędziego II Wydziału Karnego Sądu Apelacyjnego w […],
z dnia 2 marca 2015 r., sygn. akt II AKo […],
o odmowie ustanowienia obrońcy z urzędu i odmowie przyjęcia wniosku o wznowienie postępowania,
na podstawie art. 437 § 1 k.p.k.
p o s t a n o w i ł:
utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie.
UZASADNIENIE
Zaskarżonym zarządzeniem z dnia 2 marca 2015 roku upoważniony sędzia II Wydziału Karnego Sądu Apelacyjnego w […] na podstawie art. 78 § 1 k.p.k. odmówił ustanowienia E.Z. adwokata z urzędu dla sporządzenia i podpisania w jego imieniu wniosku o wznowienie postępowania, zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w J. z dnia 25 lutego 2005 roku, sygn. akt VI Ka […], a ponadto – na podstawie art. 545 § 1 k.p.k. w zw. z art. 530 § 2 k.p.k. – odmówił przyjęcia do rozpoznania wniosku E. Z. o wznowienie postępowania karnego w ww. sprawie.
Zażalenie na to zarządzenie wniósł skazany E.Z., który podniósł, że przedstawił wystarczające dowody przemawiające za wznowieniem postępowania.
W konkluzji skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego zarządzenia.
Sąd Najwyższy rozważył, co następuje;
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Przede wszystkim zauważyć należy, że przepisy obowiązującego kodeksu postępowania karnego nie nakładają na właściwy sąd obowiązku wyznaczania kolejnych obrońców z urzędu dla zbadania istnienia podstaw do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, po tym jak wyznaczony uprzednio do takiej czynności obrońca z urzędu stwierdził brak podstaw do złożenia takiego wniosku i poinformował o tym sąd. Prawo do obrony dla strony, która wykazała niemożność poniesienia kosztów obrony bez uszczerbku dla koniecznego utrzymania siebie i rodziny jest realizowane poprzez ustanowienie obrońcy z urzędu dla  wykonania określonej – objętej przymusem adwokackim – czynności procesowej. W prawie do korzystania z pomocy obrońcy z urzędu w postępowaniu wznowieniowym – czego zdaje się nie dostrzegać skarżący – nie mieści się gwarancja podjęcia czynności w sposób jaki oczekuje skazany, w sytuacji, gdy obrońca nie dostrzegał istnienia jakichkolwiek podstaw faktycznych i prawnych do dokonania takiej czynności.
W realiach niniejszej sprawy podkreślić należy, że treść opinii o braku podstaw do sporządzenia wniosku o wznowienie postępowania
(k. 259–269)
wskazuje na wręcz drobiazgowe badanie istnienia podstaw do wznowienia postępowania w sprawie. Co więcej, w reakcji na kolejne pisma E. Z., wyznaczony skazanemu obrońca z urzędu dokonał szczegółowej analizy również tych pism, a w efekcie podtrzymał stanowisko o braku podstaw do sporządzenia wniosku o wznowienie postępowania w sprawie
(k. 315–321).
To zaś sprawia, że nie było jakichkolwiek podstaw do ustanowienia skazanemu kolejnego obrońcy z urzędu.
Nie sposób także pominąć, że skazany został wezwany do uzupełnienia braku formalnego złożonego wniosku poprzez sporządzenie i podpisanie wniosku o wznowienie postępowania przez adwokata, a skoro braku tego nie uzupełnił, to zarządzenie o odmowie przyjęcia wniosku o wznowienie postępowania jest zasadne i nie może zostać uchylone.
Oczekiwanego przez skarżącego skutku nie mogą także osiągnąć argumenty powołane w zażaleniu, w których skazany koncentruje się jedynie na bezpodstawnej polemice w kwestii podstaw faktycznych wznowienia postępowania. To zaś, że kolejny już wniosek skazanego nie został zarejestrowany pod nową sygnaturą – pomijając zasadność takiego postąpienia – nie może implikować automatycznego wznowienia postępowania w sprawie, skoro okoliczność ta nie ma żadnego znaczenia dla zaistnienia podstaw faktycznych czy też prawnych do wznowienia postępowania.
Z tych powodów Sąd Najwyższy orzekł jak na wstępie.
l.n