V KZ 13/12

POSTANOWIENIE  Z  DNIA  19  KWIETNIA  2012  R. 
V  KZ  13/12 
 
Stosownie do art. 522 k.p.k. droga do wnoszenia kolejnej kasacji 
przez ten sam podmiot, od tego samego wyroku i w stosunku do tego 
samego oskarżonego jest zamknięta niezależnie od tego, czy poprzednią 
jego skargę merytorycznie rozpoznano, pozostawiono bez rozpoznania, czy 
też odmówiono prawomocnie jej przyjęcia, gdyż także odmowa przyjęcia 
dotyczy – jak to wyraźnie wynika z treści art. 530 § 2 k.p.k. – kasacji 
„wniesionej”. Tym samym prawomocność tego rozstrzygnięcia również 
uniemożliwia wystąpienie przez tę samą osobę z kolejnym takim środkiem 
zaskarżenia w sprawie tego samego oskarżonego. 
 
Przewodniczący: sędzia SN T. Grzegorczyk. 
 
Sąd Najwyższy w sprawie Mariusza B., skazanego z art. 200 § 1 k.k., 
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 19 kwietnia 2012 r., 
zażalenia skazanego na zarządzenie upoważnionego sędziego Sądu 
Okręgowego w S. z dnia 25 stycznia 2012 r., o odmowie przyjęcia kasacji 
skazanego od wyroku Sądu Okręgowego w S. z dnia 19 kwietnia 2011 r., 
utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w M. z dnia 17 grudnia 
2010 r., jako niedopuszczalnej, 
 
u t r z y m a ł  w mocy zaskarżone zarządzenie. 

 
 
2
U z a s a d n i e n i e  
 
Wyrokiem Sądu Rejonowego w M. z dnia 17 grudnia 2010 r. Mariusz 
B. został uznany za winnego popełnienia w okresie od 2006 r. do grudnia 
2007 r. w stosunku do swej małoletniej – poniżej lat 15 – córki, 
przestępstwa z art. 200 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. i skazany za to na 
karę 7 lat pozbawienia wolności z orzeczeniem też zakazu kontaktowania 
się z córką na okres lat 8. Po rozpoznaniu apelacji wniesionych przez 
obrońcę i oskarżonego, Sąd Okręgowy w S., wyrokiem z dnia 19 kwietnia 
2011 r. utrzymał w mocy zaskarżone orzeczenie. 
Skazany wystąpił wówczas z kasacją własną, argumentując 
przeciwko prawidłowości wydanych w jego sprawie orzeczeń, a 
upoważniony sędzia Sądu Okręgowego w S. wyznaczył mu obrońcę z 
urzędu dla podjęcia czynności związanych z ewentualnym wniesieniem 
kasacji. Obrońca ten złożył następnie opinię, iż nie dopatrzył się podstaw 
do wywiedzenia tego środka zaskarżenia, a zarządzeniem z dnia 10 
czerwca 2011 r. przekazano odpis tej opinii skazanemu z pouczeniem, że 
może obecnie w terminie 30 dni od doręczenia tego zarządzenia wywieść 
ewentualnie kasację przez obrońcę z wyboru. Zarządzenie to doręczono 
Mariuszowi B. w dniu 15 czerwca 2011 r. 
Skazany zareagował na to wniesieniem zażalenia na opinię adwokata 
z urzędu i żądaniem wyznaczenia mu kolejnego obrońcy z urzędu, co 
spotkało się z wydaniem w dniu 30 czerwca 2011 r. zarządzenia 
pouczającego go, że zażalenie takie nie jest w ogóle przewidziane przez 
przepisy Kodeksu postępowania karnego i brak jest podstaw do 
wyznaczenia mu kolejnego adwokata z urzędu oraz pouczeniem o 
możliwości wywiedzenia kasacji teraz przez obrońcę z wyboru. Pismo to 
doręczono skazanemu osobiście w dniu 5 lipca 2011 r. W odpowiedzi na 
nie zareagował on kolejnymi pismami kwestionującymi prawidłowość 

 
 
3
wydania w jego sprawie wyroków, nie podejmując jednak próby 
uzupełnienia braku formalnego swego pierwotnego pisma o woli wniesienia 
kasacji.  
W związku z tym, w dniu 19 sierpnia 2011 r. – a więc w ponad 2 
miesiące po pierwszym powiadomieniu i w ponad miesiąc po drugim – 
upoważniony sędzia odmówił przyjęcia kasacji własnej skazanego jako 
nieodpowiadającej wymogom formalnym, pouczając jednocześnie go o 
możliwości zażalenia się na to rozstrzygnięcie. Odbiór tego zarządzenia 
skazany pokwitował w dniu 23 sierpnia 2011 r., ale nie wystąpił z takim 
zażaleniem. Natomiast w dniu 21 września 2011 r. wystąpił z kolejną 
kasacją własną oraz wnioskiem o ustanowienie mu adwokata z urzędu. Na 
to jego pismo Przewodniczący Wydziału Sądu Okręgowego w S. 
zareagował zarządzeniem wskazującym, że jest ono bezprzedmiotowe, 
gdyż w sprawie tej odmówiono już prawomocnie przyjęcia jego kasacji 
własnej wskazując, że kolejna kasacja w tej sprawie, wnoszona przez tę 
samą osobę jest niedopuszczalna. Zarządzenie to doręczono skarżącemu 
w dniu 30 września 2011 r. 
Reakcją na powyższe było przesłanie przez skazanego w styczniu 
2012 r. kolejnej kasacji własnej wraz z wnioskiem o ustanowienie obrońcy z 
urzędu. Wówczas to, upoważniony sędzia Sądu Okręgowego w S., 
zarządzeniem z dnia 25 stycznia 2012 r., odmówił przyjęcia tej kasacji jako 
niedopuszczalnej z przywołaniem art. 522 k.p.k. i wskazaniem, że w 
stosunku do tego samego oskarżonego i od tego samego orzeczenia każdy 
uprawniony może wnieść kasację tylko raz, a Mariusz B. skorzystał już z 
tego prawa, z tym że jego kasacja własna spotkała się prawomocnie z 
odmową przyjęcia. Skazany pokwitował odbiór tego zarządzenia w dniu 31 
stycznia 2012 r. W dniu 2 lutego 2012 r. wywiódł zaś zażalenie od tego 
rozstrzygnięcia, uzupełnione następnie w zakresie braków formalnych 
odnośnie wskazania, którego konkretnie rozstrzygnięcia ono dotyczy, a 

 
 
4
zażalenie to przekazano do rozpoznania Sądowi Najwyższemu. W 
zażaleniu swym podnosi on – tak jak we wszystkich swoich wcześniejszych 
pismach – zarzuty wobec wydanych w sprawie wyroków, oceny 
przeprowadzanych tam dowodów, które jego zdaniem doprowadziły do 
skazania go za czyn, którego nie popełnił i żąda przyznaniu mu 
jednorazowo adwokata dla sporządzenia kasacji. 
Rozpoznając ten środek odwoławczy Sąd Najwyższy zważył, co 
następuje. 
Jak 
już 
wskazano 
wyżej, 
w 
treści 
obszernego 
zażalenia, 
podlegającego obecnie rozpoznaniu przez Sąd Najwyższy, skazany nie 
podnosi żadnego zarzutu, który dotyczyłby meritum (istoty) tego 
rozstrzygnięcia lecz – podobnie jak we wcześniejszych pismach – zarzuca 
świadkom składanie fałszywych zeznań, podnosi że zarzucanych mu 
czynów dokonała zupełnie inna osoba oraz że w prawomocnie 
zakończonym 
postępowaniu 
miały 
miejsce 
różnorodne 
uchybienia 
procesowe. 
Tymczasem 
przedmiotem 
analizy 
ma 
być 
obecnie 
prawidłowość i zasadność odmowy przyjęcia jego kasacji, i to nie dlatego, 
że nie sporządził jej i nie wniósł jej adwokat jako obrońca, lecz ponieważ 
jest to już kolejna kasacja w tej sprawie pochodząca od tego samego 
podmiotu. 
Przepis art. 522 k.p.k. stanowi zaś wyraźnie, że kasację w stosunku 
do tego samego oskarżonego i od tego samego orzeczenia, każdy 
uprawniony może wnieść tylko raz. Ponieważ jednym z uprawnionych 
podmiotów jest sama strona, to oczywistym jest, że i ona może tylko raz 
wywieść kasację od wyroku, który jej dotyczy. Skarżący wykorzystał zaś już 
w sprawie zakończonej prawomocnie wyrokiem Sądu Okręgowego w S. z 
dnia 19 kwietnia 2011 r., przysługujące mu prawo do wniesienia tego 
środka zaskarżenia, tyle tylko, że Sąd zareagował na to odmową przyjęcia 
jego kasacji, jako że mimo – jak wykazano już wcześniej – stosownych 

 
 
5
pouczeń, nie dopełnił on wtedy wymogu stawianego kasacji, a 
sprowadzającego się do sporządzenia tej skargi przez obrońcę. Skarżący 
nie zareagował też wcześniej na odmowę przyjęcia tej kasacji, mimo 
pouczenia go o możliwości złożenia w tej kwestii stosownego zażalenia. 
Tym samym odmowa powyższa stała się prawomocna, co oznacza, że 
żalący się obecnie, wykorzystał już wcześniej swoje prawo do wywiedzenia 
kasacji. Stosownie bowiem do art. 522 k.p.k. droga do wnoszenia kolejnej 
kasacji przez ten sam podmiot od tego samego wyroku i tego samego 
oskarżonego jest zamknięta niezależnie od tego, czy poprzednią jego 
skargę merytorycznie rozpoznano, pozostawiono bez rozpoznania, czy też 
odmówiono prawomocnie jej przyjęcia, gdyż także odmowa przyjęcia 
dotyczy – jak to wyraźnie wynika z treści art. 530 § 2 k.p.k. – kasacji 
„wniesionej”. Tym samym prawomocność tego rozstrzygnięcia również 
uniemożliwia wystąpienie przez tę samą osobę z kolejnym takim środkiem 
zaskarżenia w sprawie tego samego oskarżonego.  
Powyższe wskazuje, że zaskarżone zarządzenie jest zasadne i w 
pełni prawidłowe, a skarżący nie wykazał, aby istniały jakiekolwiek 
argumenty na podważenie jego trafności lub wadliwości w procedowaniu 
przy jego wydawaniu. Dlatego też Sąd Najwyższy utrzymał w mocy to 
zarządzenie, uznając zażalenie za bezzasadne. 
Z tych wszystkich względów orzeczono, jak na względzie.