V KZ 11/26

Sąd Najwyższy rozpatrzył zażalenie obrońcy skazanego R. J. na zarządzenie sędziego upoważnionego z dnia 23 lutego 2026 r., sygn. akt V WKK 4/26, którym odmówiono przyjęcia kasacji wniesionej od wyroku Sądu Okręgowego w Gdańsku z dnia 24 października 2025 r., sygn. akt V Ka 1647/25. Zarządzenie o odmowie przyjęcia kasacji zostało wydane na podstawie art. 530 § 2 k.p.k. w zw. z art. 429 § 1 k.p.k., z uwagi na niedopuszczalność kasacji z mocy ustawy. Powodem było skazanie R. J. na karę ograniczenia wolności, a wniesiona kasacja nie zawierała zarzutów dotyczących uchybień wymienionych w art. 439 § 1 k.p.k. Obrońca w zażaleniu zarzucił naruszenie przepisów prawa procesowego, w szczególności prawa do obrony, poprzez uznanie, że podniesione w kasacji zarzuty nie mieszczą się w katalogu uchybień z art. 439 § 1 k.p.k. lub rażącego naruszenia prawa. Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu sprawy na posiedzeniu w dniu 21 maja 2026 r., uznał zażalenie za oczywiście bezzasadne. Wskazał, że zgodnie z art. 523 § 1, § 2 i § 4 k.p.k., kasacja na korzyść oskarżonego jest dopuszczalna w przypadku skazania na karę pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania lub z powodu wystąpienia uchybień z art. 439 k.p.k. Ponieważ R. J. został skazany na karę ograniczenia wolności, a kasacja nie opierała się na zarzutach z art. 439 k.p.k., zarządzenie o odmowie przyjęcia kasacji było prawidłowe. Sąd Najwyższy utrzymał w mocy zaskarżone zarządzenie.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający