V KO 90/10

Sygn. akt V KO 90/10 
 
P O S T A N O W I E N I E 
 
Dnia 21 października 2010 r. 
 
Sąd Najwyższy w składzie: 
                           SSN Tomasz Grzegorczyk (przewodniczący)  
                           SSN Jacek Sobczak (sprawozdawca) 
 
 
 
       SSN Dorota Rysińska 
 
w sprawie R. F., M. D. i innych 
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu 
w dniu 21 października 2010 r. 
wniosku Sądu Okręgowego we Wrocławiu z dnia 16 września 2010 r., o 
przekazanie, w trybie art. 37 k.p.k., sprawy toczącej się przeciwko oskarżonym 
Sądowi Okręgowemu w G. 
 
 
p o s t a n o w i ł: 
 
 
odmówić przekazania, w trybie art. 37 k.p.k., sprawy o sygn. akt III K 
…/10, toczącej się przeciwko oskarżonym R. F., M. D. i innym, Sądowi 
Okręgowemu w G. i oddalić, w ten sposób, wniosek Sądu Okręgowego 
w W. z dnia 16 września 2010 r. 
 
 
 

 
 
2 
U Z A S A D N I E N I E 
 
W dniu 30 lipca 2010 r. do Sądu Okręgowego w W. wpłynął akt oskarżenia 
przeciwko R. F., M. D. oraz stu jedenastu innym osobom. Oskarżeni oni zostali o 
przestępstwa z art. 258 § 3 k.k., z art. 296 b § 2 k.k. w zw. z art. 65 k.k. oraz inne. 
W dniu 30 sierpnia 2010 r. obrońca oskarżonego M. D. zwrócił się do Sądu 
Okręgowego w W. o wystąpienie, w trybie art. 37 k.p.k., do Sądu Najwyższego z 
wnioskiem o przekazanie sprawy, toczącej się na podstawie wspomnianego aktu 
oskarżenia, Sądowi Okręgowemu w G. z uwagi na dobro wymiaru 
sprawiedliwości. Wniosek ten uzasadniony został stanem zdrowia oskarżonego, 
który uniemożliwia jego stawiennictwo w sądzie poza miejscem zamieszkania. 
Obrońca oskarżonego M. D. przedłożył, na poparcie złożonego przez siebie 
wniosku, opinię biegłego lekarza z zakresu chorób wewnętrznych i nefrologii z 
dnia 31 marca 2010 r., zleconą przez Sąd Apelacyjny w ramach toczącego się 
postępowania odwoławczego w sprawie przeciwko temu oskarżonemu (sygn. akt 
III K …/07). Opinia ta przeprowadzona była, m.in., na okoliczność stwierdzenia 
aktualnego stanu zdrowia oskarżonego M. D. w związku z jego schorzeniami [...] 
i przebytym przez niego zabiegiem [...] oraz możliwości udziału tego 
oskarżonego w czynnościach sądowych poza miejscem swego zamieszkania. W 
opinii tej biegły stwierdził, iż aktualny (wówczas) stan zdrowia fizycznego i 
psychicznego oskarżonego M. D. po przebytej przez niego operacji [...] był 
względnie dobry. Z przedmiotowej opinii wynika, iż [...] oskarżony M. D. czuł 
się osłabiony i szybko się męczył, w związku z czym, biegły stwierdził, że 
podróż do W. byłaby dla niego sporym obciążeniem. Niemniej jednak, w 
przedmiotowej opinii, wykazano także, iż oskarżony ten był zdolny do 
uczestnictwa w rozprawie w miejscu swojego zamieszkania, czyli w Sądzie 
Okręgowym w G., z zastrzeżeniem konieczności zarządzania dla niego 
piętnastominutowych przerw po każdej godzinie rozprawy. 

 
 
3 
Na tej podstawie, w oparciu o przepis art. 37 k.p.k., Sąd Okręgowy w W. 
zdecydował się, w wydanym przez siebie postanowieniu z dnia 16 września 2010 
r., zwrócić się do Sądu Najwyższego w Warszawie o przekazanie, toczącej się 
przed tymże Sądem sprawy oskarżonych R. F., M. D. i innych, do rozpoznania 
Sądowi Okręgowemu w G. z uwagi na dobro wymiaru sprawiedliwości, 
przejawiające się w postulacie szybkiego przeprowadzenia postępowania 
sądowego w celu załatwienia sprawy w rozsądnym terminie zgodnie z art. 2 § 1 
pkt 4 k.p.k., osiągnięciu którego to celu ma, zdaniem Sądu, stać na przeszkodzie 
stan zdrowia oskarżonego uniemożliwiający mu stawiennictwo na rozprawy.  
W nawiązaniu do powyższego wniosku, do Sądu Najwyższego w 
Warszawie wpłynął szereg pism od innych oskarżonych w niniejszej sprawie, jak 
również, także, od ich obrońców, bądź to popierających, bądź kwestionujących 
słuszność przedmiotowego wniosku. W pismach tych powoływane są przeróżne 
okoliczności mające świadczyć bądź za koniecznością przekazania niniejszej 
sprawy do rozpoznania Sądowi Okręgowemu w G., bądź też przeciwko niej. 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 
Należy odmówić przekazania sprawy. 
Niejednokrotnie podnoszono w orzecznictwie Sądu Najwyższego, że 
przekazanie sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu w trybie art. 
37 k.p.k., jako odstępstwo od fundamentalnego prawa do rozpoznania sprawy 
przez sąd właściwy miejscowo, jest możliwe tylko w zupełnie wyjątkowych 
przypadkach, kiedy silne względy związane z dobrem wymiaru sprawiedliwości 
przemawiają za takim przekazaniem. Względem takim może być, oczywiście, jak 
wielokrotnie miało już miejsce w orzecznictwie Sądu Najwyższego, negatywna 
ocena stanu zdrowia oskarżonego utrudniająca prowadzenie postępowania (zob., 
np., postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 30 czerwca 2010 r., III KO 58/10). 
Tym niemniej taka ocena stanu zdrowia oskarżonego musi być aktualna. W 
niniejszej sprawie tak jednak nie jest. Przedmiotowa opinia biegłego lekarza z 
zakresu chorób wewnętrznych i nefrologii pochodzi z dnia 31 marca 2010 r., 

 
 
4 
czyli, można powiedzieć, jest już nieaktualna, gdyż, określany, zazwyczaj, na 
konkretny moment, stan zdrowia danej osoby podlega przecież, często 
radykalnym w swej istocie, zmianom. Trzeba, zatem, zawsze dążyć, przed 
sformułowaniem jakiejkolwiek kategorycznej oceny stanu zdrowia danej osoby 
na 
potrzeby 
postępowania 
karnego, 
do 
zgromadzenia 
maksymalnie 
wyczerpującego i aktualnego materiału dowodowego, jaki pozwoliłby tenże stan 
właściwie ocenić orzekającemu Sądowi. Chodzić może, w takich wypadkach, 
przede wszystkim, o uzyskanie jak najświeższych, względem momentu 
przesądzania o stanie zdrowia oskarżonego, opinii biegłych lekarzy specjalistów. 
Mając zatem na uwadze powyższe wywody, nie można uznać, iż, 
przedmiotowa opinia biegłego lekarza z zakresu chorób wewnętrznych i 
nefrologii, pochodząca z dnia 31 marca 2010 r., stanowi, w obecnym momencie, 
wystarczająco aktualną podstawę do przesądzania o stanie zdrowia oskarżonego 
M. D. dla potrzeb toczącego się postępowania karnego. Potrzeba w tym celu 
wydania kolejnej opinii, uwzględniającej już aktualny stan zdrowia oskarżonego. 
Należy, zatem, stwierdzić, iż w niniejszej sprawie nie zachodzą 
wystarczające przesłanki dla zastosowania tej nadzwyczajnej instytucji prawa 
postępowania karnego, jaką jest zmiana właściwości miejscowej rozpoznawanej 
sprawy poprzez przekazanie jej do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu 
w trybie art. 37 k.p.k. Z tego względu należało orzec jak w petitum niniejszego 
postanowienia i oddalić, w ten sposób, wniosek Sądu Okręgowego w W. 
 
 
/km/