V KO 88/13

Sąd Najwyższy2014-01-22
SNKarnepostępowanie przygotowawczeŚrednianajwyższy
przekazanie sprawysąd najwyższyprokuratorbezstronność sąduzażalenieodmowa wszczęcia śledztwakodeks postępowania karnego

Sąd Najwyższy oddalił wniosek o przekazanie sprawy do innego sądu, uznając, że sama aktywność zawodowa prokuratora na danym terenie nie budzi wątpliwości co do bezstronności sądu.

Sąd Najwyższy rozpoznał wniosek Sądu Rejonowego w G. o przekazanie sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu. Wniosek dotyczył sprawy, w której zawiadomienie o przestępstwie skierowano przeciwko czynnemu zawodowo prokuratorowi. Sąd Najwyższy uznał, że sama aktywność zawodowa prokuratora na danym terenie nie jest wystarczającą podstawą do przekazania sprawy, zwłaszcza że postępowanie nie toczyło się jeszcze przeciwko konkretnej osobie. Dodatkowo, sąd uznał wniosek za próbę obejścia wcześniejszego rozstrzygnięcia.

Sąd Najwyższy w Izbie Karnej rozpoznał wniosek Sądu Rejonowego w G. o przekazanie sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu. Wniosek ten był związany z zażaleniem na postanowienie Prokuratury Okręgowej w K. o odmowie wszczęcia śledztwa, które dotyczyło czynnego zawodowo prokuratora wykonującego obowiązki na terenie właściwości Sądu Rejonowego w G. Sąd Najwyższy nie uwzględnił wniosku, argumentując, że sama aktywność zawodowa strony procesu na danym terenie nie może automatycznie budzić wątpliwości co do bezstronności organu orzekającego, szczególnie gdy postępowanie jest prowadzone w sprawie, a nie przeciwko konkretnej osobie. Sąd Najwyższy wyraził dezaprobatę dla wniosku, oceniając go jako próbę obejścia wcześniejszego postanowienia z dnia 2 września 2013 r. i podkreślił, że taka praktyka nie może być akceptowana.

Asystent AI do analizy prawnej

Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.

Analiza orzecznictwa Badanie przepisów Odpowiedzi na pytania Drafting pism
Wypróbuj Asystenta AI

Zagadnienia prawne (1)

Odpowiedź sądu

Nie, sama aktywność zawodowa prokuratora na danym terenie nie jest równoznaczna z możliwością przyjęcia, że dobro wymiaru sprawiedliwości przemawia za przekazaniem sprawy innemu sądowi.

Uzasadnienie

Sąd Najwyższy uznał, że aktywność zawodowa strony procesu na określonym terenie nie może powodować wątpliwości co do bezstronności organu orzekającego, zwłaszcza gdy postępowanie toczy się w sprawie, a nie przeciwko konkretnej osobie. Dodatkowo, wniosek został uznany za próbę obejścia wcześniejszego rozstrzygnięcia.

Rozstrzygnięcie

Decyzja

nie uwzględnić wniosku

Strona wygrywająca

Sąd Najwyższy (oddalił wniosek)

Strony

NazwaTypRola
D. M.osoba_fizycznawnioskodawca
Prokuratura Okręgowa w K.organ_państwowyorgan prowadzący postępowanie przygotowawcze
Sąd Rejonowy w G.organ_państwowywnioskujący o przekazanie sprawy

Przepisy (1)

Główne

k.p.k. art. 37

Kodeks postępowania karnego

Przepis regulujący zasady przekazania sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu.

Argumenty

Skuteczne argumenty

Aktywność zawodowa prokuratora na danym terenie nie musi budzić wątpliwości co do bezstronności sądu. Postępowanie toczy się w sprawie, a nie przeciwko konkretnej osobie. Wniosek o przekazanie sprawy stanowi próbę obejścia wcześniejszego rozstrzygnięcia.

Godne uwagi sformułowania

dobro wymiaru sprawiedliwości przemawia za tym, aby sprawę przekazać do rozpoznania innemu sądowi niż ten, który jest ku temu właściwy sam fakt aktywności zawodowej którejś ze stron procesu na określonym terenie, może powodować wątpliwości co do bezstronności organu orzekającego jest on formą kontestacji treści tego rozstrzygnięcia i próbą obejścia go Praktyka taka, z całą pewnością, nigdy nie może spotkać się z akceptacją Sądu Najwyższego.

Skład orzekający

Dorota Rysińska

przewodniczący

Jerzy Grubba

sprawozdawca

Włodzimierz Wróbel

członek

Informacje dodatkowe

Wartość precedensowa

Siła: Średnia

Powoływalne dla: "Uzasadnienie przekazania sprawy do innego sądu w przypadku, gdy jedną ze stron jest prokurator."

Ograniczenia: Dotyczy specyficznej sytuacji wniosku o przekazanie sprawy w postępowaniu karnym.

Wartość merytoryczna

Ocena: 5/10

Sprawa dotyczy ważnego zagadnienia proceduralnego związanego z bezstronnością sądu i potencjalnym konfliktem interesów, co jest istotne dla praktyków prawa karnego.

Czy prokurator na swoim terenie zawsze może liczyć na bezstronny sąd?

Asystent AI dla prawników

Twój asystent do analizy prawnej

Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.

Analiza orzecznictwa i przepisów
Drafting pism i dokumentów
Odpowiedzi na pytania prawne
Pogłębiona analiza z doktryny

Powiązane tematy

Pełny tekst orzeczenia

Oryginał, niezmieniony
Sygn. akt V KO 88/13
POSTANOWIENIE
Dnia 22 stycznia 2014 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Dorota Rysińska (przewodniczący)
‎
SSN Jerzy Grubba (sprawozdawca)
‎
SSN Włodzimierz Wróbel
w sprawie zażalenia
D. M.,
na postanowienie Prokuratury Okręgowej w K. z dnia 10 kwietnia 2013r. o odmowie wszczęcia śledztwa,
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu
w dniu 22 stycznia 2014r.,
wniosku Sądu Rejonowego w G. z dnia 28 listopada 2013r., sygn. akt II Kp
[…]
,
o przekazanie sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu,
na podstawie art. 37 k.p.k.
p o s t a n o w i ł:
nie uwzględnić wniosku
UZASADNIENIE
Wniosek
Sądu Rejonowego w G. nie może zostać uznany za zasadny.
Okoliczność, że zawiadomienie o przestępstwie dotyczy osoby, która jest czynnym zawodowo prokuratorem i wykonuje swoje obowiązki zawodowe na terenie objętym właściwością Sądu Rejonowego, który ma rozpoznać zażalenie wniesione w niniejszej sprawie, nie jest równoznaczne z możliwością przyjęcia, iż dobro wymiaru sprawiedliwości przemawia za tym, aby sprawę przekazać do rozpoznania innemu sądowi niż ten, który jest ku temu właściwy. Nie można bowiem przyjąć, że sam fakt aktywności zawodowej którejś ze stron procesu na określonym terenie, może powodować wątpliwości co do bezstronności organu orzekającego. Zwłaszcza, że na obecnym etapie postępowania, nie toczy się ono przeciwko konkretnej osobie, lecz w sprawie.
Szczególną zaś dezaprobatę należy wyrazić oceniając złożony wniosek w kontekście treści postanowienia z dnia 2 września 2013r. Trudno bowiem nie odnieść wrażenia, że jest on formą kontestacji treści tego rozstrzygnięcia i próbą obejścia go. Praktyka taka, z całą pewnością, nigdy nie może spotkać się z akceptacją Sądu Najwyższego.
Kierując się przedstawionymi względami, Sąd Najwyższy orzekł jak na wstępie.

Potrzebujesz pomocy prawnej?

Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.

Zadaj pytanie Asystentowi AI