V KO 78/16

Sygn. akt V KO 78/16
POSTANOWIENIE
Dnia 30 listopada 2016 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Józef Dołhy
w s
w sprawie
R. Ł.,
oskarżonego o przestępstwo z art. 191 § 1 k.k.
po rozpoznaniu na posiedzeniu w Izbie Karnej,
bez udziału stron,
w dniu 30 listopada 2016 roku,
wniosku Sądu Rejonowego w W.,
z dnia 22 września 2016 r. (V K (…)),
o przekazanie sprawy innemu sądowi równorzędnemu,
na podstawie art. 37 k.p.k.
p o s t a n o w i ł
przekazać sprawę R. Ł. do rozpoznania Sądowi Rejonowemu w K.
UZASADNIENIE
Do Sądu Rejonowego w W.  wpłynął akt oskarżenia przeciwko R. Ł.  o popełnienie czynu z art. 191 § 1 k.k.
Sąd Rejonowy w W., jako Sąd właściwy miejscowo do rozpoznania sprawy, postanowieniem z dnia 22 września 2016 roku (V K (…)), na podstawie art. 37 k.p.k., zwrócił się do Sądu Najwyższego o przekazanie sprawy do rozpoznania innemu Sądowi równorzędnemu z uwagi na to, że oskarżony jest osobą schorowaną, cierpiącą na zespół Parkinsona, głuchotę związaną z uszkodzeniem płatów skroniowych, ograniczone zaburzenia zachowania i osobowości oraz upośledzenia umysłowe. Argumentując złożony wniosek Sąd Rejonowy wskazał, że oskarżony mieszka w K., a stan oskarżonego, w szczególności jego ograniczona sprawność fizyczna – co zostało poparte opinią biegłego neurologa – w praktyce uniemożliwiają mu przemieszczanie się z K.  na rozprawy sądowe we W.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Wniosek Sądu Rejonowego zasługuje na uwzględnienie.
Przekazanie sprawy innemu równorzędnemu sądowi w trybie art. 37 k.p.k. ma charakter wyjątkowy, zaś odstąpienie od zasady rozpoznania sprawy przez Sąd miejscowo właściwy może nastąpić tylko w razie zaistnienia sytuacji jednoznacznie świadczącej o tym, że pozostawienie sprawy w gestii tego Sądu sprzeciwiałoby się dobru wymiaru sprawiedliwości. Jest to kryterium podstawowe, zaś przepis art. 37 k.p.k. nie może podlegać wykładni rozszerzającej (zob. postanowienie SN z dnia 13 marca 2014 r. IV KO 14/14).
Po zapoznaniu się z przedstawionymi we wniosku argumentami uznać należy, że wniosek Sądu Rejonowego w W.  jest zasadny, ze względu na stan zdrowia oskarżonego. Z opinii biegłego neurologa wynika jasno, że oskarżony cierpi na wymienione we wniosku schorzenia. Takie choroby, jak zespół Parkinsona, głuchota związaną z uszkodzeniem
płatów skroniowych, ograniczone zaburzenia zachowania i osobowości oraz upośledzenia umysłowe uniemożliwiają oskarżonemu swobodne przemieszczanie się, a w niniejszej sprawie przejazd z K. a do Sądu w W.  wymagałby pokonania trasy ponad 200 km. Z tych względów zasadne jest odstąpienie od zasady, o której mowa w art. 31 § 1 k.p.k. i przekazanie sprawy R. Ł. Sądowi Rejonowemu w K..
Z powyższych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak na wstępie.