V KO 72/25
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuSąd Najwyższy przekazał sprawę o pomówienie sędziego innemu sądowi rejonowemu ze względu na dobro wymiaru sprawiedliwości.
Sąd Rejonowy w Elblągu wystąpił do Sądu Najwyższego z wnioskiem o przekazanie sprawy karnej przeciwko K.B. oskarżonemu o pomówienie sędziego tego sądu. Wniosek uzasadniono koniecznością zapewnienia obiektywnego rozpoznania sprawy i uniknięcia wątpliwości co do bezstronności sądu. Sąd Najwyższy uznał wniosek za zasadny, podkreślając wyjątkowy charakter instytucji przekazania sprawy i potrzebę ochrony zaufania do wymiaru sprawiedliwości.
Sąd Najwyższy rozpoznał wniosek Sądu Rejonowego w Elblągu o przekazanie sprawy karnej przeciwko K.B. oskarżonemu o przestępstwa z art. 234 k.k. i inne, w tym pomówienie sędziego Sądu Rejonowego w Elblągu. Sąd Rejonowy uzasadnił wniosek koniecznością zapewnienia dobra wymiaru sprawiedliwości, wskazując, że pokrzywdzonym i świadkiem jest sędzia tego samego sądu, co może budzić wątpliwości co do obiektywizmu. Sąd Najwyższy, powołując się na swoje orzecznictwo, podkreślił wyjątkowy charakter instytucji przekazania sprawy i potrzebę unikania wszelkich sugestii o braku bezstronności. Stwierdzono, że w tej sytuacji istnieje realne zagrożenie dla dobra wymiaru sprawiedliwości, ponieważ odbiór społeczny może sugerować brak warunków do obiektywnego rozpoznania sprawy. W związku z tym Sąd Najwyższy postanowił przekazać sprawę do rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Malborku.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (1)
Odpowiedź sądu
Tak, w takiej sytuacji zachodzi podstawa do przekazania sprawy.
Uzasadnienie
Sąd Najwyższy uznał, że okoliczność, iż pokrzywdzonym i świadkiem jest sędzia tego samego sądu, może w odbiorze społecznym budzić wątpliwości co do obiektywizmu rozpoznania sprawy, co nie służy budowaniu autorytetu wymiaru sprawiedliwości. Dobrem wymiaru sprawiedliwości jest potrzeba uniknięcia jakichkolwiek sugestii o nieobiektywnym rozpoznaniu sprawy.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
przekazanie sprawy
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| K. B. | osoba_fizyczna | oskarżony |
Przepisy (4)
Główne
k.p.k. art. 37 § § 1
Kodeks postępowania karnego
Instytucja przekazania sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu ze względu na dobro wymiaru sprawiedliwości ma charakter wyjątkowy i powinna być stosowana tylko w szczególnych wypadkach, gdy zagrożenie dla dobra wymiaru sprawiedliwości jest realne.
Pomocnicze
k.k. art. 234
Kodeks karny
k.k. art. 238
Kodeks karny
k.k. art. 11 § § 2
Kodeks karny
Argumenty
Skuteczne argumenty
Pokrzywdzonym i świadkiem w sprawie jest sędzia tego samego sądu, co może budzić wątpliwości co do obiektywizmu. Odbiór społeczny może sugerować brak warunków do obiektywnego rozpoznania sprawy. Konieczność uniknięcia sugestii o nieobiektywnym rozpoznaniu sprawy dla dobra wymiaru sprawiedliwości.
Godne uwagi sformułowania
dobro wymiaru sprawiedliwości odbiorze społecznym może powstać usprawiedliwione przekonanie o braku warunków do obiektywnego rozpoznania sprawy nie służy budowaniu autorytetu wymiaru sprawiedliwości potrzeba uniknięcia jakichkolwiek sugestii, że sprawa mogłaby zostać rozpoznana w sposób nieobiektywny
Skład orzekający
Małgorzata Gierszon
przewodniczący-sprawozdawca
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Wysoka
Powoływalne dla: "Uzasadnienie przekazania sprawy karnej innemu sądowi ze względu na dobro wymiaru sprawiedliwości, gdy pokrzywdzonym i świadkiem jest sędzia tego samego sądu."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznej sytuacji, gdy pokrzywdzonym i świadkiem jest sędzia sądu rozpoznającego sprawę.
Wartość merytoryczna
Ocena: 7/10
Sprawa dotyczy ważnego aspektu funkcjonowania wymiaru sprawiedliwości – zapewnienia bezstronności i zaufania publicznego, nawet w sytuacjach, gdy pojawiają się pozory braku obiektywizmu.
“Czy sędzia może być jednocześnie świadkiem i pokrzywdzonym w sprawie prowadzonej przez swój sąd? Sąd Najwyższy odpowiada.”
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginał, niezmienionySN V KO 72/25 POSTANOWIENIE Dnia 24 kwietnia 2025 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Małgorzata Gierszon w sprawie K. B. oskarżonego z art. 234 k.k. i inne po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 24 kwietnia 2025 r. wniosku Sądu Rejonowego w Elblągu z dnia 16 kwietnia 2025 r., w sprawie VIII K 345/25 o przekazanie sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu na podstawie art. 37 § 1 k.p.k. p o s t a n o w i ł: przekazać sprawę do rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Malborku. UZASADNIENIE Sąd Rejonowy w Elblągu, postanowieniem z dnia 16 kwietnia 2025 r., VIII K 345/25, na podstawie art. 37 § 1 k.p.k. wystąpił do Sądu Najwyższego z wnioskiem o przekazanie ze względu na dobro wymiaru sprawiedliwości innemu sądowi równorzędnemu sprawy przeciwko K. B. oskarżonemu z art. 234 k.k. w zw. z art. 238 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. Wniosek został uzasadniony tym, że pokrzywdzonym, a jednocześnie świadkiem, w sprawie o czyny zarzucane K. B. jest sędzia Sądu Rejonowego w Elblągu, którego fałszywie pomawiał on o popełnienie przestępstwa Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Wniosek jest zasadny. W orzecznictwie Sądu Najwyższego wielokrotnie wskazywano na wyjątkowy charakter instytucji uregulowanej w wymienionym przepisie, podkreślając, że zbyt szerokie jej stosowanie może spowodować skutki wręcz sprzeczne z ratio legis powołanego przepisu, osłabiając poczucie zaufania nie tylko do konkretnego sądu, lecz również do całego wymiaru sprawiedliwości (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 4 sierpnia 2000 r., II KO 156/00, Prok. i Pr. 2001, nr 1, poz. 9). Tylko więc w szczególnych wypadkach, gdy zagrożenie dla dobra wymiaru sprawiedliwości jest realne, uznać można, że istnieją istotne racje przemawiające za odstąpieniem od konstytucyjnej zasady rozpoznania sprawy przez sąd właściwy, również w znaczeniu miejscowym. Z taką sytuacja mamy do czynienia w badanej sprawie. Okoliczność, że pokrzywdzonym i świadkiem w badanej sprawie jest sędzia tego samego Sądu sprawia, iż w odbiorze społecznym może powstać usprawiedliwione przekonanie o braku warunków do obiektywnego rozpoznania sprawy przez wnioskujący Sąd, co oczywiście nie służy budowaniu autorytetu wymiaru sprawiedliwości (por. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 14 czerwca 2018 r., III KO 62/18, LEX nr 2508531; z dnia 27 listopada 2020 r., III KO 101/20, LEX nr 3093804). Nie ma przy tym znaczenia, czy tę wątpliwości są uzasadnione, czy znajdą odzwierciedlenie w sposobie rozpoznania tej sprawy. Dobrem wymiaru sprawiedliwości stanowiącym przesłankę skorzystania z instytucji określonej w art. 37 k.p.k. jest bowiem potrzeba uniknięcia jakichkolwiek sugestii, że sprawa mogłaby zostać rozpoznana w sposób nieobiektywny (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 18 września 2013 r., V KO 66/13, LEX nr 1365524). Uwzględniając powyższe, Sąd Najwyższy orzekł jak na wstępie. [J.J.] [a.ł]
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI