V KO 71/16
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuSąd Najwyższy nie stwierdził podstaw do wznowienia postępowania z urzędu w sprawie, w której wnioskodawca zarzucił zastosowanie kary nieznanej ustawie, podczas gdy orzeczone kary mieściły się w katalogu kar kodeksu karnego.
A. B. złożył wniosek o wznowienie postępowania, zarzucając, że w zakończonym wyrokiem sądu apelacyjnego postępowaniu uwzględniono karę nieznaną polskiemu prawu karnemu, związaną z procedurą sekurytyzacji kredytów. Sąd Najwyższy rozpoznał wniosek i postanowił nie stwierdzić podstaw do wznowienia postępowania z urzędu. Sąd uznał, że zarzut naruszenia art. 439 § 1 pkt 5 k.p.k. (orzeczenie kary nieznanej ustawie) nie jest zasadny, ponieważ orzeczone kary pozbawienia wolności i grzywny są przewidziane w kodeksie karnym.
Wniosek o wznowienie postępowania z urzędu został złożony przez A. B., który zarzucił, że w prawomocnie zakończonym postępowaniu wyrokiem Sądu Apelacyjnego w [...] z dnia 19 grudnia 2012 r. (sygn. akt II AKa [...]) uwzględniono karę nieznaną polskiemu systemowi prawa karnego, związaną z procedurą sekurytyzacji kredytów. Sąd Najwyższy, rozpoznając sprawę na posiedzeniu w dniu 27 lutego 2017 r., postanowił nie stwierdzić podstaw do wznowienia postępowania z urzędu. Sąd wyjaśnił, że zarzut naruszenia art. 439 § 1 pkt 5 k.p.k., który dotyczy orzeczenia kary nieznanej ustawie, nie znajduje potwierdzenia. Wskazano, że A. B. został skazany na kary pozbawienia wolności i grzywny, które są przewidziane w katalogu kar kodeksu karnego (art. 32 pkt 1 i 3 k.k.) i mieszczą się w granicach określonych przepisami prawa. W związku z tym, sąd uznał, że dalsze rozważania dotyczące intencji pisma procesowego łączącego kategorie kar z procedurą sekurytyzacji kredytów nie są uzasadnione.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (1)
Odpowiedź sądu
Nie, orzeczone kary pozbawienia wolności i grzywny mieszczą się w katalogu kar przewidzianych w kodeksie karnym i nie są karami nieznanymi ustawie.
Uzasadnienie
Sąd Najwyższy wyjaśnił, że art. 439 § 1 pkt 5 k.p.k. dotyczy orzeczenia środków reakcji karnej nieprzewidzianych przez ustawę. W analizowanej sprawie orzeczone kary pozbawienia wolności i grzywny są karami kodeksowymi, a ich wymierzenie mieściło się w granicach ustawowych.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
nie stwierdzić podstaw do wznowienia postępowania z urzędu
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| A. B. | osoba_fizyczna | wnioskodawca |
Przepisy (10)
Główne
k.p.k. art. 542 § § 3
Kodeks postępowania karnego
k.p.k. art. 439 § § 1
Kodeks postępowania karnego
Dotyczy orzeczenia kary, środka karnego, środka kompensacyjnego lub środka zabezpieczającego nieznanego ustawie.
Pomocnicze
k.k. art. 296 § § 2 i 3
Kodeks karny
k.k. art. 4 § § 1
Kodeks karny
k.k. art. 32 § pkt. 1 i 3
Kodeks karny
Katalog kar przewidzianych w kodeksie karnym.
k.k. art. 33 § § 2
Kodeks karny
k.k. art. 37
Kodeks karny
k.k. art. 33 § § 1 i 3
Kodeks karny
k.k. art. 85
Kodeks karny
k.k. art. 86 § § 1 i 2
Kodeks karny
Argumenty
Odrzucone argumenty
Zastosowanie kary nieznanej polskiemu prawu karnemu w związku z procedurą sekurytyzacji kredytów.
Godne uwagi sformułowania
nie uwzględniono „braku w polskim systemie prawa karnego kategorii kar dotyczących procedury sekurytyzacji kredytów, które są przedmiotem wyroku (…)” Przytoczona powyżej okoliczność nie poddaje się ocenie w kategorii bezwzględnej przesłanki odwoławczej, wskazanej w sygnalizacji. unormowanie to dotyczy, nieprzewidzianych przez ustawę, orzeczonych środków reakcji karnej. kary pozbawienia wolności i grzywny, wymierzone A. B., mieszczą się w katalogu kar przewidzianych w kodeksie karnym
Skład orzekający
Barbara Skoczkowska
przewodniczący
Marian Buliński
członek
Dorota Rysińska
sprawozdawca
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Niska
Powoływalne dla: "Interpretacja art. 439 § 1 pkt 5 k.p.k. w kontekście zarzutu orzeczenia kary nieznanej ustawie."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznego zarzutu wnioskodawcy i standardowej interpretacji przepisów kodeksu karnego i postępowania karnego.
Wartość merytoryczna
Ocena: 3/10
Sprawa dotyczy rutynowej procedury wznowienia postępowania i standardowej interpretacji przepisów, bez nietypowych faktów czy zaskakującego rozstrzygnięcia.
Sektor
finanse
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginał, niezmienionySygn. akt V KO 71/16 POSTANOWIENIE Dnia 27 lutego 2017 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Barbara Skoczkowska (przewodniczący) SSN Marian Buliński SSN Dorota Rysińska (sprawozdawca) po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 27 lutego 2017 r. wniosku A. B. o wznowienie z urzędu postępowania prawomocnie zakończonego wyrokiem Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 19 grudnia 2012 r., sygn. akt II AKa […] , na podstawie art. 542 § 3 k.p.k. p o s t a n a w i a: nie stwierdzić podstaw do wznowienia postępowania z urzędu. UZASADNIENIE A. B. zasygnalizował Sądowi Najwyższemu zaistnienie, w opisanym na wstępie postępowaniu, uchybienia wymienionego w art. 439 § 1 pkt. 5 k.p.k. Jak podaje w swym piśmie z dnia 8 września 2016 r. (uzupełnionym pismem z dnia 2 października 2016 r.), w postępowaniu tym nie uwzględniono „braku w polskim systemie prawa karnego kategorii kar dotyczących procedury sekurytyzacji kredytów, które są przedmiotem wyroku (…)”. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Przytoczona powyżej okoliczność nie poddaje się ocenie w kategorii bezwzględnej przesłanki odwoławczej, wskazanej w sygnalizacji. Według przepisu art. 439 § 1 pkt. 5 k.p.k. przyczyna taka zachodzi, gdy orzeczono karę, środek karny, środek kompensacyjny lub środek zabezpieczający nieznany ustawie. Innymi słowy i najprościej mówiąc, unormowanie to dotyczy, nieprzewidzianych przez ustawę, orzeczonych środków reakcji karnej. W takim razie trzeba przypomnieć, że wskazanym na wstępie wyrokiem Sądu Apelacyjnego, częściowo zmieniającym wyrok Sądu Okręgowego w O. z dnia 24 lutego 2012 r., sygn. akt III K […] , A. B. skazany został na łączne kary 4 lat pozbawienia wolności i 300 stawek dziennych grzywny po 20 zł za stawkę, po połączeniu dwóch jednostkowych skazań na kary 2 i 3 lat pozbawienia wolności oraz 300 i 200 stawek dziennych, licząc po 20 zł za stawkę – za przestępstwa zakwalifikowane na podstawie art. 296 § 2 i 3 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k., popełnione w dniu 4 lutego 2000 r. Za podstawę wymierzenia skazanemu kar przyjęto w obu wypadkach przepisy art. 296 § 3 k.k. oraz art. 33 § 2 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. Treść przytaczanych rozstrzygnięć dobitnie świadczy więc o tym, że kary pozbawienia wolności i grzywny, wymierzone A. B., mieszczą się w katalogu kar przewidzianych w kodeksie karnym (art. 32 pkt. 1 i 3 k.k.). Tylko dla porządku można dodać, że kary te pozostają w granicach określonych przepisami art. 37 i art. 33 § 1 i 3 k.k., art. 85 i 86 § 1 i 2 k.k., a także w granicach sankcji za przestępstwo opisane w art. 296 § 3 k.k. Powyższe jest wystarczające dla przesądzenia braku podstaw do wznowienia postępowania z urzędu po myśli art. 439 § 1 pkt. 5 k.p.k., wobec czego czynienie dalszych rozważań co do intencji pisma procesowego, łączącego kategorie kar z „procedurą sekurytyzacji kredytów”, nie znajduje uzasadnienia. Kierując się przedstawionymi względami, Sąd Najwyższy orzekł, jak na wstępie. [aw]
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI