III KO 81/14
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuSąd Najwyższy nie uwzględnił wniosku o przekazanie sprawy karnej do innego sądu, uznając go za bezzasadny i przedwczesny.
Sąd Rejonowy w M. wystąpił z wnioskiem o przekazanie sprawy karnej do Sądu Rejonowego w G., motywując to chorobą oskarżonego i kosztami transportu. Sąd Najwyższy nie uwzględnił wniosku, uznając go za bezzasadny i przedwczesny, wskazując na błędy proceduralne i brak sprawdzenia aktualnej sytuacji procesowej oskarżonego.
Sąd Rejonowy w M. wystąpił z wnioskiem o przekazanie sprawy karnej oskarżonego K. K. do Sądu Rejonowego w G. na podstawie art. 37 k.p.k. Głównymi argumentami były przewlekła choroba astmatyczna oskarżonego, która mogłaby się zaostrzyć podczas transportu, oraz chęć uniknięcia kosztów specjalistycznego transportu. Sąd Najwyższy w Izbie Karnej nie uwzględnił tego wniosku, uznając go za bezzasadny i przedwczesny. Sąd Najwyższy zwrócił uwagę na fakt, że Sąd Rejonowy nie rozpoznał sprawy w wyznaczonym terminie, mimo możliwości jej zakończenia. Podkreślono również, że Sąd Rejonowy nie sprawdził aktualnego statusu procesowego oskarżonego, który w rzeczywistości odbywał już karę pozbawienia wolności, a nie był tymczasowo aresztowany. Sąd Najwyższy zaznaczył, że odstąpienie od zasady rozpoznania sprawy przez sąd właściwy jest wyjątkiem i wymaga wykazania konkretnego dobra wymiaru sprawiedliwości, czego Sąd Rejonowy nie uczynił.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (1)
Odpowiedź sądu
Nie, wniosek nie jest uzasadniony i nie może być uwzględniony.
Uzasadnienie
Sąd Najwyższy uznał wniosek za bezzasadny i przedwczesny, wskazując na błędy proceduralne Sądu Rejonowego, brak sprawdzenia aktualnego statusu procesowego oskarżonego oraz niewykazanie konkretnego dobra wymiaru sprawiedliwości, które przemawiałoby za przekazaniem sprawy.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
nie uwzględnić wniosku
Strona wygrywająca
Sąd Najwyższy (wobec wniosku Sądu Rejonowego)
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| K. K. | osoba_fizyczna | oskarżony |
Przepisy (4)
Główne
k.p.k. art. 37
Kodeks postępowania karnego
Odstąpienie od zasady rozpoznania sprawy przez sąd właściwy może nastąpić tylko wyjątkowo, gdy przemawia za tym konkretne dobro wymiaru sprawiedliwości.
k.p.k. art. 93 § 1
Kodeks postępowania karnego
Pomocnicze
k.p.k. art. 442 § 2
Kodeks postępowania karnego
Konstytucja RP art. 45 § 1
Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej
Zasada rozpoznania sprawy przez sąd właściwy.
Argumenty
Skuteczne argumenty
Wniosek był bezzasadny i przedwczesny. Sąd Rejonowy nie sprawdził aktualnego statusu procesowego oskarżonego. Nie wykazano konkretnego dobra wymiaru sprawiedliwości przemawiającego za przekazaniem sprawy. Decyzje na podstawie art. 37 k.p.k. nie mogą służyć akceptacji nieprzemyślanych wystąpień.
Odrzucone argumenty
Choroba astmatyczna oskarżonego jako podstawa do przekazania sprawy. Uniknięcie kosztów specjalistycznego transportu jako argument za przekazaniem sprawy.
Godne uwagi sformułowania
Wystąpienie było bezzasadne i dlatego nie może być uwzględnione. Sąd właściwy przed sformułowaniem wystąpienia nie sprawdził też, czy oskarżony jest w dalszym ciągu tymczasowo aresztowany i do czyjej pozostaje dyspozycji, czy odbywa już tylko karę pozbawienia wolności. Wystąpienie Sądu właściwego jawi się więc nie tylko jako bezzasadne, ale i przedwczesne. Decyzje podejmowane na podstawie art. 37 k.p.k. nie mogą służyć akceptacji nieprzemyślanych lub pochopnych wystąpień ani powodować obarczania innego sądu obowiązkami, które spoczywają na sądzie właściwym.
Skład orzekający
Zbigniew Puszkarski
przewodniczący
Krzysztof Cesarz
sprawozdawca
Józef Dołhy
członek
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Średnia
Powoływalne dla: "Interpretacja i stosowanie art. 37 k.p.k., wymogi formalne wniosków o przekazanie sprawy, obowiązki sądu przy ocenie wniosków dotyczących stanu zdrowia i transportu oskarżonego."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznej sytuacji procesowej i stanu zdrowia oskarżonego, ale zawiera ogólne wytyczne dotyczące stosowania art. 37 k.p.k.
Wartość merytoryczna
Ocena: 5/10
Sprawa ilustruje, jak ważne jest dokładne sprawdzenie stanu faktycznego i prawnego przez sąd, nawet w rutynowych wnioskach proceduralnych, oraz jak Sąd Najwyższy pilnuje prawidłowego stosowania przepisów.
“Sąd Najwyższy odrzucił wniosek o przekazanie sprawy. Dlaczego?”
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginał, niezmienionySygn. akt III KO 81/14 POSTANOWIENIE Dnia 28 października 2014 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Zbigniew Puszkarski (przewodniczący) SSN Krzysztof Cesarz (sprawozdawca) SSN Józef Dołhy w sprawie K. K. oskarżonego z art. 278 § 1 k.k. i innych po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 28 października 2014 r., wniosku, zawartego w postanowieniu Sądu Rejonowego w M. z dnia 09 września 2014r., sygn. akt II K (…), o przekazanie w trybie art. 37 k.p.k. sprawy do rozpoznania Sądowi Rejonowemu w G., na podstawie art. 93 § 1 k.p.k. postanowił: nie uwzględnić wniosku UZASADNIENIE Wystąpienie zostało umotywowane tym, że oskarżony przewlekle choruje na astmę oskrzelową z napadami ciężkich zagrażających życiu zaostrzeń, które wystąpić mogą w czasie transportowania oskarżonego z Aresztu Śledczego w G. do Sądu właściwego. Przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu w G. „niwelowałoby ryzyko wystąpienia u oskarżonego ataku astmy w czasie jego transportu” oraz pozwalałoby uniknąć kosztów specjalistycznego transportu oskarżonego z G. do M.. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Wystąpienie było bezzasadne i dlatego nie może być uwzględnione. Najpierw stwierdzić należy, że Sąd właściwy z niezrozumiałych powodów nie rozpoznał sprawy w dniu 5 maja 2014 r., kiedy to oskarżony oświadczył, że nie potrzebuje pomocy medycznej (k. 578). Były realne możliwości wyrokowania tego samego dnia ze względu na możliwość postąpienia w myśl art. 442 § 2 k.p.k. (niesłuchania ponownie świadków), co przecież także w wystąpieniu zostało zasygnalizowane. Dalej, Sąd Rejonowy w M., powodowany rzekomą troską o minimalizowanie kosztów wymiaru sprawiedliwości, nie dostrzegł, iż koszty zasięgnięcia opinii biegłych mogą przewyższać koszty specjalistycznego transportu oskarżonego, co rzeczywiście nastąpiło (por. k. 611 – 612 z k. 617). Sąd właściwy przed sformułowaniem wystąpienia nie sprawdził też, czy oskarżony jest w dalszym ciągu tymczasowo aresztowany i do czyjej pozostaje dyspozycji, czy odbywa już tylko karę pozbawienia wolności. Okazało się, że K. K. jedynie odbywa taką karę (pismo z Aresztu Śledczego w G. – k.9 akt SN). Dlatego obowiązkiem Sądu Rejonowego było najpierw sprawdzenie, czy oskarżony na czas krótkiego przecież rozpoznawania sprawy może zostać przetransportowany do Zakładu Karnego w M. i stamtąd dowieziony na rozprawę główną, jeżeli zechce wziąć w niej udział. Wystąpienie Sądu właściwego jawi się więc nie tylko jako bezzasadne, ale i przedwczesne. Odstąpienie w trybie art. 37 k.p.k. od zasady rozpoznania sprawy przez Sąd właściwy, określonej już w art. 45 pkt. 1 Konstytucji R P, może nastąpić tylko wyjątkowo, gdy przemawia za tym, wykazane przez sąd występujący, konkretne dobro wymiaru sprawiedliwości, w danej sprawie o większym znaczeniu niż wynikające ze wspomnianej zasady. Sąd Rejonowy w M. nie sprostał temu obowiązkowi, nie bacząc, że decyzje podejmowane na podstawie art. 37 k.p.k. nie mogą służyć akceptacji nieprzemyślanych lub pochopnych wystąpień ani powodować obarczania innego sądu obowiązkami, które spoczywają na sądzie właściwym. Dlatego postanowiono, jak na wstępie.
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI